“Кулча ёпилмайдиган уй”
Бувимни махалладаги ёшу қарилар Бибифотима деб чақирардилар. Онасидан эрта айрилиб қолганлиги учун, “ўгай онаси” ўн уч ёшидаёк турмушга бериб юборган экан. Ҳали оқ-қорани танимай туриб, Фотима бувимиз рўзғорли бўлган эканлар. Келин бўлганларидан кегин ҳам болалик қилиб, қизлар билан ўйнаб, кўчадан бери келмас экан.
Онам тандирга нон ёпганида бувим набираларига кулча қилдирмасди. Сабабини сўрасак, айтмас, хурсиниб қўярди. Бир куни сабабини айтиб беринг дея холи жонига қўймадик. Бувим ноилож сўзлаб бердилар
“Эндигина саккиз ёшга тўлгандим, ўша даврда бузғунчилик авж палласига кўтарилган бир давр эди. Қишлоққа гох босмачи ораласа, гоҳ қизил аскарлар келиб талар, одамлар унисидан ҳам бунисидан ҳам қўрқиб қолган эди. Қизил аскар кийимидаги ўғрлар ҳам, босмачиман деб келган ўғри, мутахаммлар ҳам кирган уйни талон -тарож қилиб, қиз жувонларни зўрлаб, бир хилини олиб қочиб кетишар, одмлар ҳар тарафга қочар, қочолмаганлар томларида тонг оттириб юрар эди.
Отам рахматли савдогар бўлганлиги учун аксарият умри уйдан узокда ўтарди.
Мендан ташқари, икки ўғил укам бор эди, улар қўлида доим кулча кутариб юришарди. Онам раҳматли нон ёпганда хар гал кулча қилиб қўярди. Укаларим кулча ейишмаса, хар хаша килиб йиғлашар ва хеч гапга кўнишмасди.
Ўша машъум куни ҳам отам сафарда, биз онам ва икки укам билан ёлғиз эдик . Тун ярмидан ошганди, кўчада қий чув тўпалон бўлиб, бутун махаллани саросимага солди. Хамма “Босқинчилар!” дея қичқира бошлади. Онам мени ўйимиз томига чиқариб юбордида, ўзи икки укамни олиб, ховлимиз этагидаги ўрага яшириндилар. Кутилгандек бизни уйга хам “ов” қилгани киришди. Уйимизни ағдар - тўнтар қилиб, керакли буюмларни олишди.
“уйда нахотки, хеч ким йўқ булса?” дейишиб қўтурган итдек ҳар томон чопа бошлашди. Мен қўрқанимча томда чурқ этмай ўтирардим. Бутун танамни титроқ эгалаганди. Бирдан кичик укамни “кулча” деб йиғлай бошлагани эшитилди, Ҳарчанд урунмасин, онам укамни овута олмади. Уларни пайқаб қолган босқинчилар онамни ва укаларимни олиб чиқишдида, кўз ўнгимда қийноқларга солишди...”
Ханузгача ўша кунги фожеа кўз ўнгимдан кетмайди. Шу кулча бўлмаганидан эхтимол, мен ҳам етимлик нонини емаган бўлмасмидим? Шу-шу кўлча деса кўнглим бузилади, қулоғимга онамнинг зорланиб йиғлагани-ю, босқинчиларга ялиниб ёлворгани эшитилади. Кўз олдимда бегунох укаларимнинг чеккан азоблари гавдаланади.
Биз бувимнинг шу хикоясидан кегин, бирор марта онамизга “Кулча ёпиб беринг!” демаганмиз. Бувим ўтиб кетди. Бугун ўзимизнинг болаларимиз бор, аммо халигача бизнкида нон ёпилганда кулча ёпилмайди.
© Исмоилжон Саттаров
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Бувимни махалладаги ёшу қарилар Бибифотима деб чақирардилар. Онасидан эрта айрилиб қолганлиги учун, “ўгай онаси” ўн уч ёшидаёк турмушга бериб юборган экан. Ҳали оқ-қорани танимай туриб, Фотима бувимиз рўзғорли бўлган эканлар. Келин бўлганларидан кегин ҳам болалик қилиб, қизлар билан ўйнаб, кўчадан бери келмас экан.
Онам тандирга нон ёпганида бувим набираларига кулча қилдирмасди. Сабабини сўрасак, айтмас, хурсиниб қўярди. Бир куни сабабини айтиб беринг дея холи жонига қўймадик. Бувим ноилож сўзлаб бердилар
“Эндигина саккиз ёшга тўлгандим, ўша даврда бузғунчилик авж палласига кўтарилган бир давр эди. Қишлоққа гох босмачи ораласа, гоҳ қизил аскарлар келиб талар, одамлар унисидан ҳам бунисидан ҳам қўрқиб қолган эди. Қизил аскар кийимидаги ўғрлар ҳам, босмачиман деб келган ўғри, мутахаммлар ҳам кирган уйни талон -тарож қилиб, қиз жувонларни зўрлаб, бир хилини олиб қочиб кетишар, одмлар ҳар тарафга қочар, қочолмаганлар томларида тонг оттириб юрар эди.
Отам рахматли савдогар бўлганлиги учун аксарият умри уйдан узокда ўтарди.
Мендан ташқари, икки ўғил укам бор эди, улар қўлида доим кулча кутариб юришарди. Онам раҳматли нон ёпганда хар гал кулча қилиб қўярди. Укаларим кулча ейишмаса, хар хаша килиб йиғлашар ва хеч гапга кўнишмасди.
Ўша машъум куни ҳам отам сафарда, биз онам ва икки укам билан ёлғиз эдик . Тун ярмидан ошганди, кўчада қий чув тўпалон бўлиб, бутун махаллани саросимага солди. Хамма “Босқинчилар!” дея қичқира бошлади. Онам мени ўйимиз томига чиқариб юбордида, ўзи икки укамни олиб, ховлимиз этагидаги ўрага яшириндилар. Кутилгандек бизни уйга хам “ов” қилгани киришди. Уйимизни ағдар - тўнтар қилиб, керакли буюмларни олишди.
“уйда нахотки, хеч ким йўқ булса?” дейишиб қўтурган итдек ҳар томон чопа бошлашди. Мен қўрқанимча томда чурқ этмай ўтирардим. Бутун танамни титроқ эгалаганди. Бирдан кичик укамни “кулча” деб йиғлай бошлагани эшитилди, Ҳарчанд урунмасин, онам укамни овута олмади. Уларни пайқаб қолган босқинчилар онамни ва укаларимни олиб чиқишдида, кўз ўнгимда қийноқларга солишди...”
Ханузгача ўша кунги фожеа кўз ўнгимдан кетмайди. Шу кулча бўлмаганидан эхтимол, мен ҳам етимлик нонини емаган бўлмасмидим? Шу-шу кўлча деса кўнглим бузилади, қулоғимга онамнинг зорланиб йиғлагани-ю, босқинчиларга ялиниб ёлворгани эшитилади. Кўз олдимда бегунох укаларимнинг чеккан азоблари гавдаланади.
Биз бувимнинг шу хикоясидан кегин, бирор марта онамизга “Кулча ёпиб беринг!” демаганмиз. Бувим ўтиб кетди. Бугун ўзимизнинг болаларимиз бор, аммо халигача бизнкида нон ёпилганда кулча ёпилмайди.
© Исмоилжон Саттаров
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤22😢7🤔2
Эрингиз доим сизни дейишини истасангиз энг зўр сирларини ўргатамиз
Факат бизда ҳаммаси бепул ўргатилади
ҲОЗИРОҚ КИРИШГА УЛГУРИНГ ГЎЗАЛЛАРИМ
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
❤2😁1
ТУГРИ КАРОРГА КЕЛГАН ОНА...
Жуда ёш турмушга чикдим. Билмадим эрим томон бадавлатрок оила эди. Шу сабабли куп яшолмадик. Эрим булмаса мени севарди . Чунки севишиб турмуш курганмиз. Лекин факат севгиси вактинчалик экан. Кайнонам яхши аёл. Мингдан минг розиман. Лекин эрим анча узгариб колди. Пули купайгани сари мени ерга ураверарди. Мен хам ишлардим. Мактабда инглиз тилидан дарс берардим. Кизим тугилгач декрет таьтилга чикиб кетгандим. Кизим хали икки ёшга тулмаганди. Шу учун ишга чикмагандим. Эрим жуда яхши инсон эди. Билмадим,ёнида улфатлари бузишдими. Катта фарзанд оилада. Домга кучиб чикканмиз. Кайнонам хар доим хабар олиб туради. Онам хам хар доим келиб туради. Отам анча ёшлигимизда автохалокатга учраб оламдан утган. Онам укам билан иккаламизни ёлгиз катта килганлар.
Бир куни кечга овкатни пиширдимда,кизчамга караб эримни кутиб турдим. Эрим кириб келди,оёкда аранг турарди.
-- Хуш келибсиз,чарчамадингизми дадаси?- дедим стулга утиргизиб оёк кийимини еча туриб.
-- Сени нима ишинг бор!- дедию оёги билан курагимга тепиб юборди.
Маст ,узини билмайди ,майли бир тепки билан улмасман дедимда оёгидаги пайпокларини хам ечаётгандим. Яна битта тепки келиб тушди. Бу сафаргиси кучлирок тегди. Чунки анча вакт узимни билмасдан ётиб колибман. Урнимдан турсам,тепкан пайти бошим орка томони билан батарияга урилиб хушдан кетган эканман. Бошим ёрилиб конаб котиб хам колибди шу вактди. Туриб румолимни урадимда кизчамдан хабар олгани бордим. Йиглаб ичи куйиб кетибди. Кутариб эмиздим. Эримдан хабар олай десам,ванахонада кайт килиб уша ерда утириб устбошини кайтлари билан ухлаб колибди. Кизимни йигласа хам ёткиздимда,бир бало килиб кутариб кийимларини ечиб ётокхонага олиб кириб еткиздим.
Биламан ,буларни сузлаб беришим ноурин. Балки менда хам айб бордир. Лекин мен нима килай кулимдан келганича уз вазифамни бажаришга харакат килдим.
Лекин буларни хаммаси бекор экан. Билмадим балки Худо бирга яшаб кетишимизни хохламагандир. Балки мени такдиримда ёлгизликда утишим белгилангандир.
Хуллас тонгда уйгониб,бомдод номозимни укидимда,кейин эримдан хабар олай деб кирдим. Эрим ухлаб ётарди. Уйготдим,чой ичиш учун. Туриб юз кулини ювиб келиб нонуштага утирди. Кеча нима булганини суради. Мен хаммасини айтдим. Ва охирида :
-- Худо хайрингизни берсин ичманг,ундан кура номозни урганинг !- деганимни биламан.
Менга бакириб:
-- Сен етимча,номоз укиб менга акл ургатаяпсанми ......уч талок куйдим!- дедии.
Мен шок холига тушиб колдим. Э Художоннннн.
-- Илтимос Донёр ака ,кайтиб олдим денг!- йиглаб ялиндим. Йук у яна икки марта шундай деди.
Хуллас биз ажрашдик. Уйни кизим билан менга колдирди. Машина унга тегди. Бир козок хотинга уйланиб козигистонга кучиб кетибди.
Ишга чикдим,кизим 2 ешга тулгач. Дарсим бор куни Онамга ёки кайнонамга колдириб кетардим. Кунларим шундай утаверди. Шахар мактабида ишлагаим учун,эрталаб бориб кечрок кайтардим. Бирга ишлайдиган дугонам бир куни менга :
-- Дилноз,сени биттаси суради. Мени танишим. Уни хам турмуши бузилган. Тегса уйланаман деяпти.!- деб колди.
Мен хайрон ,чунки тусатдан шу гапни айтган эдида. Мен рад жавобини бердим. Эртаси куни яна шу гап. Энди уша йигитни узи хам келибди.
Хуллас дугонам охир кундирди. Мен узим хам уни ёктириб колдим. У хам номозхон экан. Туркияда яшаркан. Ота онаси хам уша ерда. Мени олиб кетиб уша ерда туй килмокчи булди. Мен хам бошим айланиб шайтон йулдан урдими кетмокчи булдим. Мен узимча хар хил хаёлларда учиб юрдим. Билмадим у мени гуёки сехрлаб куйгандек эди. Мени елгиз узимни олиб кетмокчи эди. Кизимни эмас.
Ха уша куни хеч эсимдан чикмайди. Телефон килди. Пастда кутиб турганини,тезрок аэропортга бориб чипта олиб шу бугун учиб кетишимиз кераклигини айтди.
Кизчам краватчасида ухлаб ётар эди. Юзчасидан упдимда ,Онамга телефон килдим.
-- Онажон,мен бир икки кунга бир жойга иш билан кетаяпман. Келиб бизникида яшаб туринг. Набирангиз ухлаяпти.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Жуда ёш турмушга чикдим. Билмадим эрим томон бадавлатрок оила эди. Шу сабабли куп яшолмадик. Эрим булмаса мени севарди . Чунки севишиб турмуш курганмиз. Лекин факат севгиси вактинчалик экан. Кайнонам яхши аёл. Мингдан минг розиман. Лекин эрим анча узгариб колди. Пули купайгани сари мени ерга ураверарди. Мен хам ишлардим. Мактабда инглиз тилидан дарс берардим. Кизим тугилгач декрет таьтилга чикиб кетгандим. Кизим хали икки ёшга тулмаганди. Шу учун ишга чикмагандим. Эрим жуда яхши инсон эди. Билмадим,ёнида улфатлари бузишдими. Катта фарзанд оилада. Домга кучиб чикканмиз. Кайнонам хар доим хабар олиб туради. Онам хам хар доим келиб туради. Отам анча ёшлигимизда автохалокатга учраб оламдан утган. Онам укам билан иккаламизни ёлгиз катта килганлар.
Бир куни кечга овкатни пиширдимда,кизчамга караб эримни кутиб турдим. Эрим кириб келди,оёкда аранг турарди.
-- Хуш келибсиз,чарчамадингизми дадаси?- дедим стулга утиргизиб оёк кийимини еча туриб.
-- Сени нима ишинг бор!- дедию оёги билан курагимга тепиб юборди.
Маст ,узини билмайди ,майли бир тепки билан улмасман дедимда оёгидаги пайпокларини хам ечаётгандим. Яна битта тепки келиб тушди. Бу сафаргиси кучлирок тегди. Чунки анча вакт узимни билмасдан ётиб колибман. Урнимдан турсам,тепкан пайти бошим орка томони билан батарияга урилиб хушдан кетган эканман. Бошим ёрилиб конаб котиб хам колибди шу вактди. Туриб румолимни урадимда кизчамдан хабар олгани бордим. Йиглаб ичи куйиб кетибди. Кутариб эмиздим. Эримдан хабар олай десам,ванахонада кайт килиб уша ерда утириб устбошини кайтлари билан ухлаб колибди. Кизимни йигласа хам ёткиздимда,бир бало килиб кутариб кийимларини ечиб ётокхонага олиб кириб еткиздим.
Биламан ,буларни сузлаб беришим ноурин. Балки менда хам айб бордир. Лекин мен нима килай кулимдан келганича уз вазифамни бажаришга харакат килдим.
Лекин буларни хаммаси бекор экан. Билмадим балки Худо бирга яшаб кетишимизни хохламагандир. Балки мени такдиримда ёлгизликда утишим белгилангандир.
Хуллас тонгда уйгониб,бомдод номозимни укидимда,кейин эримдан хабар олай деб кирдим. Эрим ухлаб ётарди. Уйготдим,чой ичиш учун. Туриб юз кулини ювиб келиб нонуштага утирди. Кеча нима булганини суради. Мен хаммасини айтдим. Ва охирида :
-- Худо хайрингизни берсин ичманг,ундан кура номозни урганинг !- деганимни биламан.
Менга бакириб:
-- Сен етимча,номоз укиб менга акл ургатаяпсанми ......уч талок куйдим!- дедии.
Мен шок холига тушиб колдим. Э Художоннннн.
-- Илтимос Донёр ака ,кайтиб олдим денг!- йиглаб ялиндим. Йук у яна икки марта шундай деди.
Хуллас биз ажрашдик. Уйни кизим билан менга колдирди. Машина унга тегди. Бир козок хотинга уйланиб козигистонга кучиб кетибди.
Ишга чикдим,кизим 2 ешга тулгач. Дарсим бор куни Онамга ёки кайнонамга колдириб кетардим. Кунларим шундай утаверди. Шахар мактабида ишлагаим учун,эрталаб бориб кечрок кайтардим. Бирга ишлайдиган дугонам бир куни менга :
-- Дилноз,сени биттаси суради. Мени танишим. Уни хам турмуши бузилган. Тегса уйланаман деяпти.!- деб колди.
Мен хайрон ,чунки тусатдан шу гапни айтган эдида. Мен рад жавобини бердим. Эртаси куни яна шу гап. Энди уша йигитни узи хам келибди.
Хуллас дугонам охир кундирди. Мен узим хам уни ёктириб колдим. У хам номозхон экан. Туркияда яшаркан. Ота онаси хам уша ерда. Мени олиб кетиб уша ерда туй килмокчи булди. Мен хам бошим айланиб шайтон йулдан урдими кетмокчи булдим. Мен узимча хар хил хаёлларда учиб юрдим. Билмадим у мени гуёки сехрлаб куйгандек эди. Мени елгиз узимни олиб кетмокчи эди. Кизимни эмас.
Ха уша куни хеч эсимдан чикмайди. Телефон килди. Пастда кутиб турганини,тезрок аэропортга бориб чипта олиб шу бугун учиб кетишимиз кераклигини айтди.
Кизчам краватчасида ухлаб ётар эди. Юзчасидан упдимда ,Онамга телефон килдим.
-- Онажон,мен бир икки кунга бир жойга иш билан кетаяпман. Келиб бизникида яшаб туринг. Набирангиз ухлаяпти.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤44👍5
Унга хам караб турасиз,калитни эшикни тагидаги шолчани остига колдирдим!- дедимда телефонни учирдим.
У ерга учиб боргач Онамга айтмокчи эдим.
Онам билан яшаса пул жунатиб тураман. Кейинчалик иложини топиб узим билан олиб кетарман кизимни деб хаелимдан утказдим.
Машинада кетяпмиз. Мен узимча хаёл килдим. Ёнимда бегона эркак,хали унча танимасам. Бегона хаётга кадам куяпман. Ота онаси мени кабул киладими йукми хали. Ухлаб ётган кизчам уйгонса,караса мен йук . Эхээ нималар киляпман. Худо берган жажжигина кизчамдан, Онамдан ,уй жойимдан ва колаверса Ватандан кечиб каерга кетаётганимни англолмай колдим.
-- Машинани тухтатинг...! - дедим
-- Дилноз тинчликми...? - деди.
Машинани тухтатди. Сумкамни олдимда,йулни нариги тарафига утиб,келаётган таксини тухтатиб уйга караб кайтдим. Уйга келдим,калитни олиб,уйга шошиб кирдим. Кизчам хали ширин уйкуда ухлаб ётарди. Кулчаларидан упиб ичимда кечирим сурадим. Кузларимни ёшини артиб,Онамга телефон килиб ,хеч каерга бормаганимни,уйда кизчамни олдида эканимни айтдим.
Агар ички туйгум мени бу йулдан кайтармаганида,бир умр юрагимга пичок кадалгандай юрардим. Хаётимда катта хатога йул куйишимга сал колганди. Онам бу хакда эсламайди. Мен хам эсламасликга харакат киламан лекин,уша кун хеч ёдимдан чикмайди. Мана шу вокеани булганига хам ун йил булибди. Хозир кизчам ун икки ёшга тулади. Мактабда аьло бахоларга укияпти.
Эх сал булмаса шу Худо берган фариштадай кизчамни ,каердаги хавои орзуларимга алмашишимга сал колганди ушанда.
Аллох узи йул курсатди. Кунглимга солди.
Аллохимга минг шукрлар дейман. Номозимни канда килмайман. Рузамни хар мавсум тутаман. Турмуш курмадим бошка. Хаётимни шу кизимга бахшида этдим.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
У ерга учиб боргач Онамга айтмокчи эдим.
Онам билан яшаса пул жунатиб тураман. Кейинчалик иложини топиб узим билан олиб кетарман кизимни деб хаелимдан утказдим.
Машинада кетяпмиз. Мен узимча хаёл килдим. Ёнимда бегона эркак,хали унча танимасам. Бегона хаётга кадам куяпман. Ота онаси мени кабул киладими йукми хали. Ухлаб ётган кизчам уйгонса,караса мен йук . Эхээ нималар киляпман. Худо берган жажжигина кизчамдан, Онамдан ,уй жойимдан ва колаверса Ватандан кечиб каерга кетаётганимни англолмай колдим.
-- Машинани тухтатинг...! - дедим
-- Дилноз тинчликми...? - деди.
Машинани тухтатди. Сумкамни олдимда,йулни нариги тарафига утиб,келаётган таксини тухтатиб уйга караб кайтдим. Уйга келдим,калитни олиб,уйга шошиб кирдим. Кизчам хали ширин уйкуда ухлаб ётарди. Кулчаларидан упиб ичимда кечирим сурадим. Кузларимни ёшини артиб,Онамга телефон килиб ,хеч каерга бормаганимни,уйда кизчамни олдида эканимни айтдим.
Агар ички туйгум мени бу йулдан кайтармаганида,бир умр юрагимга пичок кадалгандай юрардим. Хаётимда катта хатога йул куйишимга сал колганди. Онам бу хакда эсламайди. Мен хам эсламасликга харакат киламан лекин,уша кун хеч ёдимдан чикмайди. Мана шу вокеани булганига хам ун йил булибди. Хозир кизчам ун икки ёшга тулади. Мактабда аьло бахоларга укияпти.
Эх сал булмаса шу Худо берган фариштадай кизчамни ,каердаги хавои орзуларимга алмашишимга сал колганди ушанда.
Аллох узи йул курсатди. Кунглимга солди.
Аллохимга минг шукрлар дейман. Номозимни канда килмайман. Рузамни хар мавсум тутаман. Турмуш курмадим бошка. Хаётимни шу кизимга бахшида этдим.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
👍25❤19
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Ассаламу Алайкум!
Шанба тонгги муборак бўлсин❗️
Қалбингиз иймонга
Уйингиз қувончга
Юзингиз нурга
Кунингиз ҳайрли ва солиҳ амалларга тўла бўлсин!
❤️🩹Бугунги кунингиз эзгу амалларга, қувончу шодликларга бой бўлишини тилайман!🌷
❤️🩹Яна бир мунаввар тонгни биргаликда қарши олиш насиб қилгани учун Аллоҳимга шукрлар бўлсин!😊🤲
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Шанба тонгги муборак бўлсин❗️
Қалбингиз иймонга
Уйингиз қувончга
Юзингиз нурга
Кунингиз ҳайрли ва солиҳ амалларга тўла бўлсин!
❤️🩹Бугунги кунингиз эзгу амалларга, қувончу шодликларга бой бўлишини тилайман!🌷
❤️🩹Яна бир мунаввар тонгни биргаликда қарши олиш насиб қилгани учун Аллоҳимга шукрлар бўлсин!😊🤲
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤3
БОШПАНА...
(ёхуд нотовон эр ва вафодор хотин киссаси)
Хаётий хикоя...
Чет элга ишлашга кетиб,ота-онасидан,хотин,бола-чакасидан юз угириб,улардан воз кечиб кетаётган "эркак" номли махлуклар укисин ва узларига хулоса чикариб олишсин.
Манзура Юсупова эрини кечира олмаётган эди.
Йўқ, сиз тахмин қилгандек, эри унга хиёнат қилиб, бошқа аёлга илакишиб кетгани йўқ.
Эри иш ўринларининг қисқартирилиши муносабати билан ишдан бўшаган, олти ойдан бери уйда. Ҳеч бир эркак уйда ўтириб қолмасин экан. Ногирон бўлса кўнасан, бирон жиддий касал бўлса тақдирга тан берасан, лекин соғлом, бақувват эркакнинг уйда ўтириб қолиши жуда хунук ҳолат экан. Манзура Юсупова бор имкониятларини ишга солиб кўрди, шифокор ҳамкасблари орқали иш суриштирди. Лекин улар таклиф қилган ишлар эрига ёқмади. Менга иш излаб овора бўлма. Сен топган ишлар менга тўғри келмайди. Ўзим вақти келганда муносибини топаман, деди эри тўнгроқ оҳангда.
Манзура Юсупованинг дили оғриди, жойини бўлак қилди, ҳафталаб гаплашмай юрди. Фойдаси бўлмади. Эри иш топишни хаёлига ҳам келтирмай, уззукун телевизор қаршисида узала тушиб футбол кўради, Кинотеатр канал орқали бериладиган ҳар бир фильмни қолдирмасдан томоша қилади.
Охири қайнонасига эрининг устидан шикоят қилди, она индамади, лекин қайнотасига бу шикоят малол келди:
Шунча йиллардан бери ишлаб, болам-чақам деб юрган эди-ку. Бирор иш топилиб қолар. Ҳадеб: Иш топинг, иш, иш, деб асабига тегаверманг. Ошналаридан эшитдим иш излаётган экан! Сабр қилинг қизим, сабрда гап кўп!
Бир куни касалхонада навбатчилик қилаётган Манзура Юсупованинг диққатини вилоятдан келиб, эрини даволатаётган аёл тортди. Беморни уч кун олдин оғир аҳволда олиб келишган. Уни дард анча қийнаб қўйгани сезилиб турарди. Эти суягига ёпишган, кафтдай юзида бир жуфт катта-катта кўзлари ва сўррайган бурни қолгандай эди. Аёл кун бўйи бемор атрофида гирдикапалак. Эрининг тўшагини тузатади, оғзига сув тутади, безовта бўлса ҳамширани чақириб келади. Тўшакда қимирламай ётган эркакнинг кўзларида бир дунё мунг, изтироб, аёлнинг қиёфасида эса курашлардан толиқа-толиқа манзилга етиб келган инсон хотиржамлиги мужассам эди.
Манзура Юсупова бу аёлни туш пайтида боғдаги ўриндиқда дам олиб ўтирганида учратди. Аёл ёнига келиб ўтирган шифокорни кўриб ўрнидан турди, салом берди. Манзура Юсуповани аёлнинг кўзлари ҳайратга солди. Бу кўзларга эрини қай йўл билан бўлса-да, омон сақлаб қолиш истаги чизилгандек эди…
Бемалол ўтираверинг, дея унинг қўлларидан тутиб жойига ўтқазди шифокор. Эрингиз тузукми? Ўзингиз неча кундан бери мижжа қоқмадингиз. Кундузи бироз дам олинг, ҳолдан тойиб қоласиз, синглим!
Уйқусизлик дард эмас-ку, опажон, деди аёл кўзларини жавдиратиб. Бахтимизга тузалиб кетсалар бўлди.
Эрингиз ҳали ёш, қирққа ҳам кирмаган ёш. Қачон бундай касалликни орттиришга улгурди?
Яхши юрувдилар, деди аёл ийманибгина. Ишлари ҳам ёмон эмас эди. Қозонимиз қайнаб турганди. Лекин бир-иккита оғайниларига қўшилиб, болалар катта бўляпти, буёғига қуруқ маош етмайди, катта-катта пул топиш керак, деб узоқ юртга ишлагани кетдилару… Аёлнинг киприклари намланди, овози титради…
Кейин нима бўлди? Манзура Юсупова аёлнинг дилига чўккан изтиробларни гаплари билан чиқариб юбормоқчи бўлди.
Бир марта озгина пул юбордилар. Кейин… дом-дараксиз кетдилар…
Қийналиб қолгандирсиз? Уч болани боқиш ўзими? Ишқилиб, қўлингизда ҳунарингиз бормиди?
Чеварман. Қишлоқ аёлларининг кўрпа-тўшакларини, кўйлакларини тикаман.
Хайрият, шу ҳунарим бор экан, болаларимни бировга термултирмадим.
Лекин болаларни отасиз катта қилиш осонми? Эркакни қатъиятли, кучли жинс деймиз-ку, уларнинг боши бир айланмасин. Эрим шу кетганича олти йил дом-дараксиз кетди.
— Ўҳу! деб юборди Манзура Юсупова. Олти йил? Хат ёзиб, қўнғироқ ҳам қилмадими?
Йўқ. Қумга томган сувдек сингиб кетди. Ўша томонга кетаётган одамлардан Худонинг зорини қилиб хатлар жўнатардим, йўлига умид билан тикилардим, лекин ҳеч қандай хабар йўқ эди. Уни кўрганлар: У ёқда биттасига уйланган, яхши пул топяпти, сизнинг қийналаётганингизни эрингизга айтдик. Пул юбораман, деганди, дейишарди. Олти йилдан кейин эрим яримжон бўлиб қайтиб келди.
Илакишган аёли эримнинг......
(ёхуд нотовон эр ва вафодор хотин киссаси)
Хаётий хикоя...
Чет элга ишлашга кетиб,ота-онасидан,хотин,бола-чакасидан юз угириб,улардан воз кечиб кетаётган "эркак" номли махлуклар укисин ва узларига хулоса чикариб олишсин.
Манзура Юсупова эрини кечира олмаётган эди.
Йўқ, сиз тахмин қилгандек, эри унга хиёнат қилиб, бошқа аёлга илакишиб кетгани йўқ.
Эри иш ўринларининг қисқартирилиши муносабати билан ишдан бўшаган, олти ойдан бери уйда. Ҳеч бир эркак уйда ўтириб қолмасин экан. Ногирон бўлса кўнасан, бирон жиддий касал бўлса тақдирга тан берасан, лекин соғлом, бақувват эркакнинг уйда ўтириб қолиши жуда хунук ҳолат экан. Манзура Юсупова бор имкониятларини ишга солиб кўрди, шифокор ҳамкасблари орқали иш суриштирди. Лекин улар таклиф қилган ишлар эрига ёқмади. Менга иш излаб овора бўлма. Сен топган ишлар менга тўғри келмайди. Ўзим вақти келганда муносибини топаман, деди эри тўнгроқ оҳангда.
Манзура Юсупованинг дили оғриди, жойини бўлак қилди, ҳафталаб гаплашмай юрди. Фойдаси бўлмади. Эри иш топишни хаёлига ҳам келтирмай, уззукун телевизор қаршисида узала тушиб футбол кўради, Кинотеатр канал орқали бериладиган ҳар бир фильмни қолдирмасдан томоша қилади.
Охири қайнонасига эрининг устидан шикоят қилди, она индамади, лекин қайнотасига бу шикоят малол келди:
Шунча йиллардан бери ишлаб, болам-чақам деб юрган эди-ку. Бирор иш топилиб қолар. Ҳадеб: Иш топинг, иш, иш, деб асабига тегаверманг. Ошналаридан эшитдим иш излаётган экан! Сабр қилинг қизим, сабрда гап кўп!
Бир куни касалхонада навбатчилик қилаётган Манзура Юсупованинг диққатини вилоятдан келиб, эрини даволатаётган аёл тортди. Беморни уч кун олдин оғир аҳволда олиб келишган. Уни дард анча қийнаб қўйгани сезилиб турарди. Эти суягига ёпишган, кафтдай юзида бир жуфт катта-катта кўзлари ва сўррайган бурни қолгандай эди. Аёл кун бўйи бемор атрофида гирдикапалак. Эрининг тўшагини тузатади, оғзига сув тутади, безовта бўлса ҳамширани чақириб келади. Тўшакда қимирламай ётган эркакнинг кўзларида бир дунё мунг, изтироб, аёлнинг қиёфасида эса курашлардан толиқа-толиқа манзилга етиб келган инсон хотиржамлиги мужассам эди.
Манзура Юсупова бу аёлни туш пайтида боғдаги ўриндиқда дам олиб ўтирганида учратди. Аёл ёнига келиб ўтирган шифокорни кўриб ўрнидан турди, салом берди. Манзура Юсуповани аёлнинг кўзлари ҳайратга солди. Бу кўзларга эрини қай йўл билан бўлса-да, омон сақлаб қолиш истаги чизилгандек эди…
Бемалол ўтираверинг, дея унинг қўлларидан тутиб жойига ўтқазди шифокор. Эрингиз тузукми? Ўзингиз неча кундан бери мижжа қоқмадингиз. Кундузи бироз дам олинг, ҳолдан тойиб қоласиз, синглим!
Уйқусизлик дард эмас-ку, опажон, деди аёл кўзларини жавдиратиб. Бахтимизга тузалиб кетсалар бўлди.
Эрингиз ҳали ёш, қирққа ҳам кирмаган ёш. Қачон бундай касалликни орттиришга улгурди?
Яхши юрувдилар, деди аёл ийманибгина. Ишлари ҳам ёмон эмас эди. Қозонимиз қайнаб турганди. Лекин бир-иккита оғайниларига қўшилиб, болалар катта бўляпти, буёғига қуруқ маош етмайди, катта-катта пул топиш керак, деб узоқ юртга ишлагани кетдилару… Аёлнинг киприклари намланди, овози титради…
Кейин нима бўлди? Манзура Юсупова аёлнинг дилига чўккан изтиробларни гаплари билан чиқариб юбормоқчи бўлди.
Бир марта озгина пул юбордилар. Кейин… дом-дараксиз кетдилар…
Қийналиб қолгандирсиз? Уч болани боқиш ўзими? Ишқилиб, қўлингизда ҳунарингиз бормиди?
Чеварман. Қишлоқ аёлларининг кўрпа-тўшакларини, кўйлакларини тикаман.
Хайрият, шу ҳунарим бор экан, болаларимни бировга термултирмадим.
Лекин болаларни отасиз катта қилиш осонми? Эркакни қатъиятли, кучли жинс деймиз-ку, уларнинг боши бир айланмасин. Эрим шу кетганича олти йил дом-дараксиз кетди.
— Ўҳу! деб юборди Манзура Юсупова. Олти йил? Хат ёзиб, қўнғироқ ҳам қилмадими?
Йўқ. Қумга томган сувдек сингиб кетди. Ўша томонга кетаётган одамлардан Худонинг зорини қилиб хатлар жўнатардим, йўлига умид билан тикилардим, лекин ҳеч қандай хабар йўқ эди. Уни кўрганлар: У ёқда биттасига уйланган, яхши пул топяпти, сизнинг қийналаётганингизни эрингизга айтдик. Пул юбораман, деганди, дейишарди. Олти йилдан кейин эрим яримжон бўлиб қайтиб келди.
Илакишган аёли эримнинг......
❤33🔥1🕊1
топган-тутганини еб битиргач, уни кўчага ҳайдаган. У ер, бу ерда сарсон бўлиб юриб, аёлнинг ҳовуридан тушганига умид қилиб уйига борган экан, бу сафар шунчаки ҳайдамабди, уришибди, қўлинг сингурлар. Аёлнинг зўравонлари ҳам бор экан-да, ёнида. Эрим бечора шу-шу яримжон бўлиб қолган…
Сизга қойилман, деди пичинг аралаш Манзура Юсупова. Олти йил давомида бир бор йўқламаган, фарзандларини эсламаган, сизни, аёл, она ўрнида кўрмаган, бунинг устига яримжон бўлиб қайтган эркак билан яна бир ёстиққа бош қўйиб яшаяпсизми? Йўқ, йўқ, мен уни асло кечирмаган бўлардим…
Ахир, у болаларимнинг отаси-ку? деди ҳайрон бўлиб аёл.
Тўғри, болаларингизнинг отаси. Лекин… майли, сизни ўйламасин, такрор айтаман, ҳеч бўлмаса болаларини, уч қоракўзини ўйладими? Улар нима еб, нима ичишяпти деб, бирон маротаба қизиқмабди-ку? Яна уялмасдан сизга оғирлигини ташлаб ётиб олганини кўринг! Жуда безбет экан эрингиз!
Бу гапларни менга бошқалар ҳам айтишган, кулимсиради аёл. Ўзим ҳам эримни кечира олмасам керак, келса, ажрашаман, деб ўйлаганман. Дарвозадан ҳассатаёқда, бир аҳволда кириб келган куни ҳамма ўйлаларим тарқаб кетди. Кўзларида изтиробми, ўкинчми, билмайман, одамнинг юрагини эзиб-эзиб юборадиган бир нарса бор эди. Мен ҳам, у ҳам ҳеч нима демадик. Унга нимаям дердим? Эри узоққа кетган, деб ярим кечада девор ошиб, мени ҳўрламоқчи бўлган беномус киши ҳақида гапирайми? Ўшанда ёрдамга чақирганимда, раҳматли қайнотам уйдан яктакчан югуриб чиқиб, девор ошиб қочаётган одамнинг оёғидан тортиб, ерга юмалатиб тепганини айтайми? Ўғли соч-соқолининг оқи билан номусига қайнота ҳимоячи бўлганини гапирайми? Эримнинг оғайнилари унга берган қарзини қистаб келиб, соғиб турган сигиримизни етаклаб кетган, қайнонамни зор-зор йиғлатганларнинг сўзлайми? Йўқ, бирортасини ҳам айтмадим. Айтганим билан нима ҳам ўзгарарди, ўзингиз айтинг? Оғир аҳволдан қутулиш учун бор аламимни меҳнатдан олдим. Худо ишларимни ўнг қилди. Сира тўхтаб қолмадим. Агар тўхтаб қолсам, ҳаёт ҳам тўхтарди. Тирикчилик чархпалагида айлана-айлана янада иродали бўлдим, янада кучли бўла бордим. Тиккан кийимларимни бозорда сотдим, дўконларга топширдим, уззукун тик оёқда бозорда кўкат сотдим. “Янги узилган кўкат, янги узилгани” деб бақирганимда ичимдаги аламларим товушимга қўшилиб чиққандай бўларди. «Меҳнат одамни улуғлайди» деган гаплар баландпарвоз гаплар эмас экан.
Меҳнат одамни ўзгартираркан, ғурбатлардан, қарамликдан қутқарар экан…
Тортган изтиробларимнинг ягона хулосаси шу бўлдики: эримнинг рўпарасида чет элга кетаётганида уни йиғлаб кузатиб қолган заифа эмас, балки турмуш қийинчиликлари чиниқтирган, меҳнат тоблаган иродали аёл турарди. Олти йил давомида у билан хаёлан ҳар куни баҳслашардим, унга аталган таъналарим тоғ-тоғ эди.
Лекин эримга ҳеч нима дея олмадим. Гапирсам ўлганнинг устига тепган бўларди. Ўғлини интизор кута-кута кўзлари йўлга термулганча оламдан ўтган ота-онаси яшаган хонада уч кун ҳеч ким билан гаплашмай, емай-ичмай ётиб қолди. Гоҳ ўзим, гоҳида ўғлим орқали таом киргизардик. Чўқилаган бўларди-ю ўзидан ўтганини ўзи билиб, ўша хонада ухлаб қоларди.
Орадан ойлар ўтди. Эримнинг аҳволи яхши эмас эди. Даволатдик. Жигарчилик экан. Бошида гаплашмай юрган акалари ҳам қўллаб туришди. Мана, яқинда бу ёққа йўлланма олиб беришди. Дардимни достон қилиб, бошингизни оғритиб юбордим-а?
Йўғ-ей, унақа деманг. Аҳволлари анча тузук-ку! Энди фақат парвариш, парвариш керак. Демак уни кечирибсиз-да?
Биз аёллар кечиримли бўлишимиз керак. Чунки фарзандларимизни ота меҳридан маҳрум қилишга ҳаққимиз йўқ.
Эрингиз сизни ташлаб кетганида яшаш учун ёлғиз ўзингиз курашдингиз-ку? Менимча эркакларсиз ҳам яшаш мумкин, деди шифокор.
Опажон, сиз шаҳарликсиз, зиёли, кўп нарсаларга ақли етадиган аёлсиз. Мен чиройли гапларни билмайман, сизга ўз ҳақиқатимни айтаман. Мен тан олган ҳақиқат шуки, эрим майиб бўлса ҳам, ногирон бўлса ҳам тепамда бошпана бўлиб тургани яхши. Ёмғир остида ҳеч қолиб кетганмисиз? Шунда бошимга сув тушмасин, деб зир югуриб бошпана ахтарасиз......
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Сизга қойилман, деди пичинг аралаш Манзура Юсупова. Олти йил давомида бир бор йўқламаган, фарзандларини эсламаган, сизни, аёл, она ўрнида кўрмаган, бунинг устига яримжон бўлиб қайтган эркак билан яна бир ёстиққа бош қўйиб яшаяпсизми? Йўқ, йўқ, мен уни асло кечирмаган бўлардим…
Ахир, у болаларимнинг отаси-ку? деди ҳайрон бўлиб аёл.
Тўғри, болаларингизнинг отаси. Лекин… майли, сизни ўйламасин, такрор айтаман, ҳеч бўлмаса болаларини, уч қоракўзини ўйладими? Улар нима еб, нима ичишяпти деб, бирон маротаба қизиқмабди-ку? Яна уялмасдан сизга оғирлигини ташлаб ётиб олганини кўринг! Жуда безбет экан эрингиз!
Бу гапларни менга бошқалар ҳам айтишган, кулимсиради аёл. Ўзим ҳам эримни кечира олмасам керак, келса, ажрашаман, деб ўйлаганман. Дарвозадан ҳассатаёқда, бир аҳволда кириб келган куни ҳамма ўйлаларим тарқаб кетди. Кўзларида изтиробми, ўкинчми, билмайман, одамнинг юрагини эзиб-эзиб юборадиган бир нарса бор эди. Мен ҳам, у ҳам ҳеч нима демадик. Унга нимаям дердим? Эри узоққа кетган, деб ярим кечада девор ошиб, мени ҳўрламоқчи бўлган беномус киши ҳақида гапирайми? Ўшанда ёрдамга чақирганимда, раҳматли қайнотам уйдан яктакчан югуриб чиқиб, девор ошиб қочаётган одамнинг оёғидан тортиб, ерга юмалатиб тепганини айтайми? Ўғли соч-соқолининг оқи билан номусига қайнота ҳимоячи бўлганини гапирайми? Эримнинг оғайнилари унга берган қарзини қистаб келиб, соғиб турган сигиримизни етаклаб кетган, қайнонамни зор-зор йиғлатганларнинг сўзлайми? Йўқ, бирортасини ҳам айтмадим. Айтганим билан нима ҳам ўзгарарди, ўзингиз айтинг? Оғир аҳволдан қутулиш учун бор аламимни меҳнатдан олдим. Худо ишларимни ўнг қилди. Сира тўхтаб қолмадим. Агар тўхтаб қолсам, ҳаёт ҳам тўхтарди. Тирикчилик чархпалагида айлана-айлана янада иродали бўлдим, янада кучли бўла бордим. Тиккан кийимларимни бозорда сотдим, дўконларга топширдим, уззукун тик оёқда бозорда кўкат сотдим. “Янги узилган кўкат, янги узилгани” деб бақирганимда ичимдаги аламларим товушимга қўшилиб чиққандай бўларди. «Меҳнат одамни улуғлайди» деган гаплар баландпарвоз гаплар эмас экан.
Меҳнат одамни ўзгартираркан, ғурбатлардан, қарамликдан қутқарар экан…
Тортган изтиробларимнинг ягона хулосаси шу бўлдики: эримнинг рўпарасида чет элга кетаётганида уни йиғлаб кузатиб қолган заифа эмас, балки турмуш қийинчиликлари чиниқтирган, меҳнат тоблаган иродали аёл турарди. Олти йил давомида у билан хаёлан ҳар куни баҳслашардим, унга аталган таъналарим тоғ-тоғ эди.
Лекин эримга ҳеч нима дея олмадим. Гапирсам ўлганнинг устига тепган бўларди. Ўғлини интизор кута-кута кўзлари йўлга термулганча оламдан ўтган ота-онаси яшаган хонада уч кун ҳеч ким билан гаплашмай, емай-ичмай ётиб қолди. Гоҳ ўзим, гоҳида ўғлим орқали таом киргизардик. Чўқилаган бўларди-ю ўзидан ўтганини ўзи билиб, ўша хонада ухлаб қоларди.
Орадан ойлар ўтди. Эримнинг аҳволи яхши эмас эди. Даволатдик. Жигарчилик экан. Бошида гаплашмай юрган акалари ҳам қўллаб туришди. Мана, яқинда бу ёққа йўлланма олиб беришди. Дардимни достон қилиб, бошингизни оғритиб юбордим-а?
Йўғ-ей, унақа деманг. Аҳволлари анча тузук-ку! Энди фақат парвариш, парвариш керак. Демак уни кечирибсиз-да?
Биз аёллар кечиримли бўлишимиз керак. Чунки фарзандларимизни ота меҳридан маҳрум қилишга ҳаққимиз йўқ.
Эрингиз сизни ташлаб кетганида яшаш учун ёлғиз ўзингиз курашдингиз-ку? Менимча эркакларсиз ҳам яшаш мумкин, деди шифокор.
Опажон, сиз шаҳарликсиз, зиёли, кўп нарсаларга ақли етадиган аёлсиз. Мен чиройли гапларни билмайман, сизга ўз ҳақиқатимни айтаман. Мен тан олган ҳақиқат шуки, эрим майиб бўлса ҳам, ногирон бўлса ҳам тепамда бошпана бўлиб тургани яхши. Ёмғир остида ҳеч қолиб кетганмисиз? Шунда бошимга сув тушмасин, деб зир югуриб бошпана ахтарасиз......
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤34👍1
Эрим қандай хато қилмасин, барибир болаларимнинг отаси, мени қорлардан, ёмғирлардан сақлайдиган бошпанам! Мен уни кечирдим!
Суҳбат поёнига етар-етмас, Манзура Юсуповани ҳамшира чақирди.
Бир ҳафтадан кейин жувон Манзура Юсупованинг хонасига мўралади.
— Бизга жавоб беришди, — деди у жилмайиб. — Сиз билан хайрлашишга кирдим. Агар биз томонларга йўлингиз тушса, албатта, кириб ўтинг-а!
— Албатта, тоғ тоғ билан учрашмайди, одам одам билан учрашади, насиб қилса, кўришармиз, — деди шифокор столни айланиб ўтиб аёлни маҳкам бағрига босракан:
— Сиз иродали аёлсиз, жудаям иродалисиз, сизга ҳавасим келяпти! Болаларингизнинг отаси билан бахтли бўлинг! — дея шивирлади охиста.
— Сиз эса жудаям чиройлисиз, опажон, — деди жувон ҳам ўз навбатида илтифот билан.
Улар қайта қучоқлашдилар. Манзура Юсупова аёлнинг муҳаббат, матонат сувратланган чеҳрасини қалбига муҳрламоқчидек узоқ тикилиб қолди.
Ха азиз ва хурматли эркаклар, "От айланиб козигини топади"-деб бежизга айтишмаган доно халкимиз.. Мана шундай ношуд ва нотовон эркакларга атаб айтилган накл бу.. Узга юртлардаги каламкошларга сизнинг пулингиз керак халос, улар хаётда сизга хотинлик килишмайди.. огир кунингизга ярашмайди.. Бир кун бошингизга мусибат тушганида бурнингизни мишигини оккизиб, яна уша бир вактлар хор-зор килиб кетган хотин,бола-чакангизни ёнига кайтасиз.. Сизнинг хам аёлингиз хикоямиз кахрамони каби вафодор ва кечиримли булса хуп-хуп.. булмаса-чи,унда ит кунида колишингиз эхтимолдан холи эмас.. Албатта бу сузларим хамма эркакларга таъллукли эмас,лекин уз эгасини топади деган умиддаман.
Муаллифдан Аллох рози булсин.
Facebook dan olindi!!!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Суҳбат поёнига етар-етмас, Манзура Юсуповани ҳамшира чақирди.
Бир ҳафтадан кейин жувон Манзура Юсупованинг хонасига мўралади.
— Бизга жавоб беришди, — деди у жилмайиб. — Сиз билан хайрлашишга кирдим. Агар биз томонларга йўлингиз тушса, албатта, кириб ўтинг-а!
— Албатта, тоғ тоғ билан учрашмайди, одам одам билан учрашади, насиб қилса, кўришармиз, — деди шифокор столни айланиб ўтиб аёлни маҳкам бағрига босракан:
— Сиз иродали аёлсиз, жудаям иродалисиз, сизга ҳавасим келяпти! Болаларингизнинг отаси билан бахтли бўлинг! — дея шивирлади охиста.
— Сиз эса жудаям чиройлисиз, опажон, — деди жувон ҳам ўз навбатида илтифот билан.
Улар қайта қучоқлашдилар. Манзура Юсупова аёлнинг муҳаббат, матонат сувратланган чеҳрасини қалбига муҳрламоқчидек узоқ тикилиб қолди.
Ха азиз ва хурматли эркаклар, "От айланиб козигини топади"-деб бежизга айтишмаган доно халкимиз.. Мана шундай ношуд ва нотовон эркакларга атаб айтилган накл бу.. Узга юртлардаги каламкошларга сизнинг пулингиз керак халос, улар хаётда сизга хотинлик килишмайди.. огир кунингизга ярашмайди.. Бир кун бошингизга мусибат тушганида бурнингизни мишигини оккизиб, яна уша бир вактлар хор-зор килиб кетган хотин,бола-чакангизни ёнига кайтасиз.. Сизнинг хам аёлингиз хикоямиз кахрамони каби вафодор ва кечиримли булса хуп-хуп.. булмаса-чи,унда ит кунида колишингиз эхтимолдан холи эмас.. Албатта бу сузларим хамма эркакларга таъллукли эмас,лекин уз эгасини топади деган умиддаман.
Муаллифдан Аллох рози булсин.
Facebook dan olindi!!!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
🔥15❤10👍4
Рашк сабабидан ашк тўкманг...
Арзимайди...
Увол бўлгани қолади кўз ёшларни...
Ҳаётимизда кўз ёш тўкишга арзийдиган анча-мунча нарсалар борки, биз англамайдиган...
Табассум қилаверинг... кучлиларгина оғир лаҳзалардан табассум билан чиқиб кетадилар...
Атрофдагилар сизни матонатли деб билишсин, гарчи заифгина бўлсангиз ҳам.. улар сизнинг матонатингизга муҳтождир эҳтимол... Эҳтимол сизнинг мана шу табасумингиз бир далда бўлар...
Бемор бўлсангиз, чеҳрангиз дарддан зафарон бўлган бўлса ҳам табассум қилинг. Кўрганлар дардни неъмат билибди дейишсин...
Хиёнатга учрасангиз ҳам табассумда бўлинг, ичингиз минг бўлакка бўлинган бўлса ҳам... хиёнат этганлар эзилсин табассумингиздан...
Сизни ожиз, паст санасалар ҳам табассум қилинг, гарчи аламли бўлса ҳам... Вақти келадики, сизга кибр билан боққанлар меҳр қўлини узатадилар...
Табассум қилинг... Роббингизнинг қадарига рози эканлигингизни гўзал ҳолатда, табассум ила билдиринг...
Онангизга, жигарларингизга, ёр-биродарларингизга, фарзандларингизга самимий, меҳр билан табассум қилинг...
Бир табассум кимни ўлдирибди, ахир текин бўлса...)
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Арзимайди...
Увол бўлгани қолади кўз ёшларни...
Ҳаётимизда кўз ёш тўкишга арзийдиган анча-мунча нарсалар борки, биз англамайдиган...
Табассум қилаверинг... кучлиларгина оғир лаҳзалардан табассум билан чиқиб кетадилар...
Атрофдагилар сизни матонатли деб билишсин, гарчи заифгина бўлсангиз ҳам.. улар сизнинг матонатингизга муҳтождир эҳтимол... Эҳтимол сизнинг мана шу табасумингиз бир далда бўлар...
Бемор бўлсангиз, чеҳрангиз дарддан зафарон бўлган бўлса ҳам табассум қилинг. Кўрганлар дардни неъмат билибди дейишсин...
Хиёнатга учрасангиз ҳам табассумда бўлинг, ичингиз минг бўлакка бўлинган бўлса ҳам... хиёнат этганлар эзилсин табассумингиздан...
Сизни ожиз, паст санасалар ҳам табассум қилинг, гарчи аламли бўлса ҳам... Вақти келадики, сизга кибр билан боққанлар меҳр қўлини узатадилар...
Табассум қилинг... Роббингизнинг қадарига рози эканлигингизни гўзал ҳолатда, табассум ила билдиринг...
Онангизга, жигарларингизга, ёр-биродарларингизга, фарзандларингизга самимий, меҳр билан табассум қилинг...
Бир табассум кимни ўлдирибди, ахир текин бўлса...)
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤16👍1
Опамнинг отамнинг оёқларига бош уриб еглагани ҳамон эсимда..Берманглар мени унга..Тирик қолдирмайди у махлуқ мени..Аммо болмади..Ҳеч ким опамни эшитмай уни оша кимсага узатишди..
Тойдан 1 ой ўтар ўтмас эса опамнинг болакларга болинган жасади келганида ҳеч ким опамга ачинмади..
Жанозадан 3 кун отар отмас уйимизда оша одам яна пайдо болди..Бу галги нияти эса мен эдим..
Отам яна хато қилиб мени унга узатди..Тойнинг илк кечасида эса болакларга болинган опам ётоқда.....
Тойдан 1 ой ўтар ўтмас эса опамнинг болакларга болинган жасади келганида ҳеч ким опамга ачинмади..
Жанозадан 3 кун отар отмас уйимизда оша одам яна пайдо болди..Бу галги нияти эса мен эдим..
Отам яна хато қилиб мени унга узатди..Тойнинг илк кечасида эса болакларга болинган опам ётоқда.....
❤4
САРОБГА АЙЛАНГАН ОРЗУ...
Ўғли Абрордан келган мактубни ўқиган Фотима аянинг қон босими ошиб, ётиб қолди……
Не-не орзулар билан бир ёстиққа бош қўйган Камол ва Дилрабонинг орасига совуқлик тушди. Дилрабо эрталабдан рўзғорда қуруқ чой тугаганини баҳона қилиб, дийдиёсини бошлади. Аслида унга ҳам осонмас. Эри ҳеч қаерда ишламайди. Тўрт жонни едириб-ичириш, кийинтириш дегандай…
Ўттиз ёшида ҳам бир ҳунар бошини тутмаган Камолнинг бировларнинг хизматини қилиб қозон қайнатиши мушкул. Тайинли бирор иш топмаган кунлари уйига қуруқ қайтар, эр-хотин ўртасида яна жанжал бошланарди. Хотини, топганингни онангга берасан, дея жаврайвергач, онасиникига бормай ҳам қўйди. Дилрабо эса кунора йўл олислигига қарамай, болаларини олиб онасиникига қатнагани-қатнаган.
Фотима ая қизига: “Уйим-жойим деб эрингнинг топганига қаноат қилиб ўтир!” дея насиҳат қилиш ўрнига куёвидан нолир, болаларини олиб кетгани келганида тинмай жаврарди.
Шундай жанжалларнинг биридан сўнг Дилрабо “ажрашаман”га тушиб қолди. Камол ялиниб-ёлворди. Фойдаси бўлмади. Дилрабо эрини ношудликда айблаб, ҳақоратлади. Хотинининг ҳақоратли гапларига чидолмаган Камол уни қандай туртиб юборганини билмай қолди. Дилрабо худди шуни кутиб тургандай тезда кийиниб, фарзандларини етаклаганича онасиникига йўл олди. Ҳаёт ташвишларидан силласи қуриган Камол нима қилишини билмай, бошини чангаллаганича узоқ ўтирди……
Тушга яқин Фотима аяникига қўшниси Норжон опа кириб келди:
– Ҳой, Фотимахон! Сизга зўр бир янгилик топиб келдим. Шаҳарда бир аёл қизларни чет элга ишлагани олиб кетаётганмиш. Улар фабрикаларда ишлаб, яхшигина маош олишаркан. Бирам ҳавасим келдики, қани энди шу қизлардек ёшгина бўлиб қолсам-у, ўша ёқларга борсам… Мана, ўша аёл яшайдиган уйнинг манзилини ҳам ёзиб келдим. Сизга мазза! Бир эмас, икки эмас, беш қизингиз бор. Ҳадемай миллионер бўлиб кетасиз…
– Йўғ-е, нималар деяпсиз, қўшни? Қиз болани узоққа юбориб бўлармиди?!
– Нега хавотир оласиз? Қизларини ишга юбориш илинжида юрганларнинг сон-саноғи йўқ-ку!..
Шу пайт болаларини етаклаганча Дилрабо кириб келди.
– Ҳа қизим, нима гап? – йиғлаётган неварасини бағрига босди Фотима ая.
– Онажон, энди уйга қайтмайман! Куёвингиз билан ажрашаман! Яна жанжаллашиб қолдик. Кун йўқ бизга! – деганча ҳўнграб йиғлаб юборди Дилрабо.
– Вой, нега унақа дейсан?
– Ҳа, ана, – деди Норжон опа жонланиб, – мана, ойдек қизингизнинг юриши. Бир бурда нонниям миннат билан ейди. Ойда тугул, йилдаям усти янги либос кўрмаса. Ўзини хор қилаяпти. Дилрабони ўша ёқларга ишлашга юборсангиз бўлмайдими?
Гап нима ҳақидалигини тушунмаган Дилрабо онасига қаради. Қўшни аёл эса оғиз кўпиртириб кўп пул топса бўладиган иш ҳақида гапира кетди.
– Эмизикли болам билан қаёққа ҳам борардим? – дея хўрсинди Дилрабо умидсизликка тушиб.
– Олти фарзандни тарбиялаган онага икки невара кўплик қилмас…
– Билмасам, – иккиланди Фотима ая.
– Отаси билан маслаҳатлашиб кўрайлик-чи.
Кечқурун Фотима ая билан қизи Болтабой акани кўндиришди. Камолдан эса лоақал рухсат сўрашни ҳам лозим топишмади. Эртаси куниёқ қўшни аёл билан шаҳарга жўнашди ва суриштириб, керакли манзилни топишди. Уларни тўладан келган ширинсўз аёл кутиб олди. Ўзини Санобар деб таништирган бу аёл Дилрабонинг ёш боласи борлигини эшитиб, бироз иккиланди. Аммо Фотима ая билан Норжон опа унга ялиниб-ёлборишди. Уларнинг соддалигидан фойдаланган Санобар Дилрабо кўнглидагидек “ўлжа” эканлигидан қувониб, рози бўлди.
Фотима ая сигирини сотиб, қизига йўлкира, иссиқ кийим-бош қилди. Икки-уч кун ичида Дилрабо эмизикли боласини ташлаб, узоқ ўлкаларга ишга жўнади.…
Орадан бир ҳафта ўтгач, Камол болаларини кўриш, хотинидан кечирим сўраш мақсадида қайнотасиникига келди. Тўнғич қизи отасининг қучоғига отилди. Хона тўрида ўтирган қайнонаси куёвини кўриб, тескари қараб олди. Саломига алик ҳам олмади.
– Онажон, мени кечиринг, бироз…...
– Камолнинг гапи оғзида қолди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Ўғли Абрордан келган мактубни ўқиган Фотима аянинг қон босими ошиб, ётиб қолди……
Не-не орзулар билан бир ёстиққа бош қўйган Камол ва Дилрабонинг орасига совуқлик тушди. Дилрабо эрталабдан рўзғорда қуруқ чой тугаганини баҳона қилиб, дийдиёсини бошлади. Аслида унга ҳам осонмас. Эри ҳеч қаерда ишламайди. Тўрт жонни едириб-ичириш, кийинтириш дегандай…
Ўттиз ёшида ҳам бир ҳунар бошини тутмаган Камолнинг бировларнинг хизматини қилиб қозон қайнатиши мушкул. Тайинли бирор иш топмаган кунлари уйига қуруқ қайтар, эр-хотин ўртасида яна жанжал бошланарди. Хотини, топганингни онангга берасан, дея жаврайвергач, онасиникига бормай ҳам қўйди. Дилрабо эса кунора йўл олислигига қарамай, болаларини олиб онасиникига қатнагани-қатнаган.
Фотима ая қизига: “Уйим-жойим деб эрингнинг топганига қаноат қилиб ўтир!” дея насиҳат қилиш ўрнига куёвидан нолир, болаларини олиб кетгани келганида тинмай жаврарди.
Шундай жанжалларнинг биридан сўнг Дилрабо “ажрашаман”га тушиб қолди. Камол ялиниб-ёлворди. Фойдаси бўлмади. Дилрабо эрини ношудликда айблаб, ҳақоратлади. Хотинининг ҳақоратли гапларига чидолмаган Камол уни қандай туртиб юборганини билмай қолди. Дилрабо худди шуни кутиб тургандай тезда кийиниб, фарзандларини етаклаганича онасиникига йўл олди. Ҳаёт ташвишларидан силласи қуриган Камол нима қилишини билмай, бошини чангаллаганича узоқ ўтирди……
Тушга яқин Фотима аяникига қўшниси Норжон опа кириб келди:
– Ҳой, Фотимахон! Сизга зўр бир янгилик топиб келдим. Шаҳарда бир аёл қизларни чет элга ишлагани олиб кетаётганмиш. Улар фабрикаларда ишлаб, яхшигина маош олишаркан. Бирам ҳавасим келдики, қани энди шу қизлардек ёшгина бўлиб қолсам-у, ўша ёқларга борсам… Мана, ўша аёл яшайдиган уйнинг манзилини ҳам ёзиб келдим. Сизга мазза! Бир эмас, икки эмас, беш қизингиз бор. Ҳадемай миллионер бўлиб кетасиз…
– Йўғ-е, нималар деяпсиз, қўшни? Қиз болани узоққа юбориб бўлармиди?!
– Нега хавотир оласиз? Қизларини ишга юбориш илинжида юрганларнинг сон-саноғи йўқ-ку!..
Шу пайт болаларини етаклаганча Дилрабо кириб келди.
– Ҳа қизим, нима гап? – йиғлаётган неварасини бағрига босди Фотима ая.
– Онажон, энди уйга қайтмайман! Куёвингиз билан ажрашаман! Яна жанжаллашиб қолдик. Кун йўқ бизга! – деганча ҳўнграб йиғлаб юборди Дилрабо.
– Вой, нега унақа дейсан?
– Ҳа, ана, – деди Норжон опа жонланиб, – мана, ойдек қизингизнинг юриши. Бир бурда нонниям миннат билан ейди. Ойда тугул, йилдаям усти янги либос кўрмаса. Ўзини хор қилаяпти. Дилрабони ўша ёқларга ишлашга юборсангиз бўлмайдими?
Гап нима ҳақидалигини тушунмаган Дилрабо онасига қаради. Қўшни аёл эса оғиз кўпиртириб кўп пул топса бўладиган иш ҳақида гапира кетди.
– Эмизикли болам билан қаёққа ҳам борардим? – дея хўрсинди Дилрабо умидсизликка тушиб.
– Олти фарзандни тарбиялаган онага икки невара кўплик қилмас…
– Билмасам, – иккиланди Фотима ая.
– Отаси билан маслаҳатлашиб кўрайлик-чи.
Кечқурун Фотима ая билан қизи Болтабой акани кўндиришди. Камолдан эса лоақал рухсат сўрашни ҳам лозим топишмади. Эртаси куниёқ қўшни аёл билан шаҳарга жўнашди ва суриштириб, керакли манзилни топишди. Уларни тўладан келган ширинсўз аёл кутиб олди. Ўзини Санобар деб таништирган бу аёл Дилрабонинг ёш боласи борлигини эшитиб, бироз иккиланди. Аммо Фотима ая билан Норжон опа унга ялиниб-ёлборишди. Уларнинг соддалигидан фойдаланган Санобар Дилрабо кўнглидагидек “ўлжа” эканлигидан қувониб, рози бўлди.
Фотима ая сигирини сотиб, қизига йўлкира, иссиқ кийим-бош қилди. Икки-уч кун ичида Дилрабо эмизикли боласини ташлаб, узоқ ўлкаларга ишга жўнади.…
Орадан бир ҳафта ўтгач, Камол болаларини кўриш, хотинидан кечирим сўраш мақсадида қайнотасиникига келди. Тўнғич қизи отасининг қучоғига отилди. Хона тўрида ўтирган қайнонаси куёвини кўриб, тескари қараб олди. Саломига алик ҳам олмади.
– Онажон, мени кечиринг, бироз…...
– Камолнинг гапи оғзида қолди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤26👍4🔥3
– Нима? Қилғиликни қилиб, энди кечирим сўраб келдингми? Қўлингдан хотинингни калтаклашдан бошқа иш ҳам келадими ўзи?! Гапир
!– Дилрабонинг ўзи қани? – сўради Камол қилган ишидан афсусланиб.
– Энди қизим керак бўлиб қолдими? Сенга, бошқалардек
пул топгин, деб кўп ялинди. Сен бўлсанг, қизимнинг қорнини ҳам тўйғазолмадинг! Атрофингга бир қара, сен тенги йигитлар ишлаб, жарақ-жарақ пул топишяпти. Данғиллама уйлар қуриб, яп-янги машиналар минишяпти. Мана кўрасан, сен қилолмаган ишни хотининг уддалайди. У чет элга ишлашга, пул топишга кетди.– Ишлашга!
Қаерга кетди? Ахир эмизикли боласи бор-ку? – ишонқирамай сўради Камол.
– Бу ёғи билан ишинг бўлмасин! Сен билан қизим пулдор бўлиб келганидан кейин гаплашаман.
Камолнинг ичида нимадир “чирт” этиб узилгандай бўлди. Дилрабонинг қилган ишидан ғазаби қайнаса-да, қайнонасига бирор сўз айтолмади.…Орадан икки ой ўтди ҳамки, Дилрабодан хат-хабар бўлмади. Камол хотинининг тақдири ҳақида бирор маълумот ололмай қайнонасиникига бориб-келиб юраверди. Фотима ая ҳам қизидан дарак бўлавермагач, хавотирга туша бошлади…Шундай кунларнинг бирида нотаниш йигит Дилрабодан хат олиб келди. Фотима ая шошилганча уни ўқишга тутинди. Мактубда шундай сўзлар ёзилганди:
“Салом, онажон! Мен яхши ишлаб юрибман. Соғлигим жойида. Ҳозирча 100 доллар юбораяпман. Иложи бўлса, укаларимдан бирини мактуб олиб борган кишига қўшиб юборсангиз. Иккаламиз яна ҳам кўпроқ пул топардик. Сизларни жуда соғиндим. Тез кунда учрашгунча хайр!Қизингиз Дилрабо.”
– Раҳмат, ўғлим, – деди мактубни ўқиб бўлгач Фотима ая йигитнинг елкасига қоқиб.
– Умрингдан барака топ, бизни жуда хурсанд қилдинг. Қизимнинг ўзи яхши юрибдими? Иши қийин эмасми?
– Ҳаммаси жойида, – деди йигит жилмайиб.
– Ахир хатида ҳаммасини ёзган-ку.
– Ҳа, ёзибди, – деди Фотима ая қувончини ичига сиғдиролмай.
– Аммо кўзинг билан кўрган бошқа-да. Қизимни жуда соғиндим. Борганингда унга айт, пул топаман деб уззукун тиним билмай ишлайвермасин
.– Хўп бўлади, албатта, айтаман.
– Дарвоқе, Дилрабо укаларидан бирини сенга қўшиб юборишимни сўрабди. Отаси билан маслаҳатлашиб кўрай-чи, рози бўлса, уни ҳам жўнатамиз.
– Майли, мен эртага хабар оламан, – деди йигит ва шошилганча чиқиб кетди.
Эртасига нотаниш йигит яна хонадон эшигини қоқди. Салом-аликдан сўнг Фотима ая қизининг ёнига ўғли Аброрни ҳам юбориш ниятида эканлигини айтди. Лекин йўлкира масаласини ўйлаб, иккиланди.
– Сиз хавотир олманг, – деди йигит.
– Ўғлингизнинг йўл ҳақи қизингизнинг ҳисобидан бўлади. Фақат тезроқ ҳозирлик кўринглар. Эртага тонгда жўнашимиз керак…
Фотима ая ўғли Аброрни опасининг ёнига жўнатди.Орадан етти ой ўтгач, Абрордан хат келди.
“Салом отажон, онажон! Мени нега бу ерга юбордингиз? Опамни кўрмадим, у билан учрашмадим ҳам. Мени бу ерга олиб келган амаки, агар яхши ишласанг, опангни кўрсатаман, деганди. Аммо етти ой бўлдики, ҳалигача кўрсатишмади. Бу ерга келган куним, сенга кераги йўқ, деб паспортимни олиб қўйишди. Уларнинг гапларини эшитиб қолдим, боплаб лақиллатдик, дейишди. Бу ерлар жуда совуқ экан. Қўлимга нималарнидир бериб юборишади, жин кўчаларда дайдиб юраман. Иложини қилиб, мени бу ердан олиб кетинглар. Сизларни соғиниб қолувчи ўғлингиз Аброр.”
Мактубни ўқиган Болтабой аканинг боши қотди, Фотима аянинг қон босими кўтарилиб, ётиб қолди. Шифокорларнинг муолажасидан сўнг бироз ўзига келган Фотима ая қўшниси Норжон опа билан қизини олиб кетган аёлнинг уйига йўл олди.
– Бу уйда ҳеч ким яшамайди, – дейишди қўшнилар.
– Бундан бир неча ой аввал нотаниш аёл ижарада турганди.
Аёллар ўша уйнинг эгасини ҳам излаб топишди. У Санобарни уч-тўрт кунгагина ижарага қўйганини, унинг манзилини билмаслигини айтди.Орадан бирор ҳафта ўтар-ўтмас Болтабой акага ўғли Аброрнинг чет элда гиёҳвандлик моддалари савдоси билан шуғуллангани учун жиноят устида қўлга олингани ҳақида хабар келди.Бу гапларни эшитган Фотима ая ҳўнграб йиғлаб юборди........
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
!– Дилрабонинг ўзи қани? – сўради Камол қилган ишидан афсусланиб.
– Энди қизим керак бўлиб қолдими? Сенга, бошқалардек
пул топгин, деб кўп ялинди. Сен бўлсанг, қизимнинг қорнини ҳам тўйғазолмадинг! Атрофингга бир қара, сен тенги йигитлар ишлаб, жарақ-жарақ пул топишяпти. Данғиллама уйлар қуриб, яп-янги машиналар минишяпти. Мана кўрасан, сен қилолмаган ишни хотининг уддалайди. У чет элга ишлашга, пул топишга кетди.– Ишлашга!
Қаерга кетди? Ахир эмизикли боласи бор-ку? – ишонқирамай сўради Камол.
– Бу ёғи билан ишинг бўлмасин! Сен билан қизим пулдор бўлиб келганидан кейин гаплашаман.
Камолнинг ичида нимадир “чирт” этиб узилгандай бўлди. Дилрабонинг қилган ишидан ғазаби қайнаса-да, қайнонасига бирор сўз айтолмади.…Орадан икки ой ўтди ҳамки, Дилрабодан хат-хабар бўлмади. Камол хотинининг тақдири ҳақида бирор маълумот ололмай қайнонасиникига бориб-келиб юраверди. Фотима ая ҳам қизидан дарак бўлавермагач, хавотирга туша бошлади…Шундай кунларнинг бирида нотаниш йигит Дилрабодан хат олиб келди. Фотима ая шошилганча уни ўқишга тутинди. Мактубда шундай сўзлар ёзилганди:
“Салом, онажон! Мен яхши ишлаб юрибман. Соғлигим жойида. Ҳозирча 100 доллар юбораяпман. Иложи бўлса, укаларимдан бирини мактуб олиб борган кишига қўшиб юборсангиз. Иккаламиз яна ҳам кўпроқ пул топардик. Сизларни жуда соғиндим. Тез кунда учрашгунча хайр!Қизингиз Дилрабо.”
– Раҳмат, ўғлим, – деди мактубни ўқиб бўлгач Фотима ая йигитнинг елкасига қоқиб.
– Умрингдан барака топ, бизни жуда хурсанд қилдинг. Қизимнинг ўзи яхши юрибдими? Иши қийин эмасми?
– Ҳаммаси жойида, – деди йигит жилмайиб.
– Ахир хатида ҳаммасини ёзган-ку.
– Ҳа, ёзибди, – деди Фотима ая қувончини ичига сиғдиролмай.
– Аммо кўзинг билан кўрган бошқа-да. Қизимни жуда соғиндим. Борганингда унга айт, пул топаман деб уззукун тиним билмай ишлайвермасин
.– Хўп бўлади, албатта, айтаман.
– Дарвоқе, Дилрабо укаларидан бирини сенга қўшиб юборишимни сўрабди. Отаси билан маслаҳатлашиб кўрай-чи, рози бўлса, уни ҳам жўнатамиз.
– Майли, мен эртага хабар оламан, – деди йигит ва шошилганча чиқиб кетди.
Эртасига нотаниш йигит яна хонадон эшигини қоқди. Салом-аликдан сўнг Фотима ая қизининг ёнига ўғли Аброрни ҳам юбориш ниятида эканлигини айтди. Лекин йўлкира масаласини ўйлаб, иккиланди.
– Сиз хавотир олманг, – деди йигит.
– Ўғлингизнинг йўл ҳақи қизингизнинг ҳисобидан бўлади. Фақат тезроқ ҳозирлик кўринглар. Эртага тонгда жўнашимиз керак…
Фотима ая ўғли Аброрни опасининг ёнига жўнатди.Орадан етти ой ўтгач, Абрордан хат келди.
“Салом отажон, онажон! Мени нега бу ерга юбордингиз? Опамни кўрмадим, у билан учрашмадим ҳам. Мени бу ерга олиб келган амаки, агар яхши ишласанг, опангни кўрсатаман, деганди. Аммо етти ой бўлдики, ҳалигача кўрсатишмади. Бу ерга келган куним, сенга кераги йўқ, деб паспортимни олиб қўйишди. Уларнинг гапларини эшитиб қолдим, боплаб лақиллатдик, дейишди. Бу ерлар жуда совуқ экан. Қўлимга нималарнидир бериб юборишади, жин кўчаларда дайдиб юраман. Иложини қилиб, мени бу ердан олиб кетинглар. Сизларни соғиниб қолувчи ўғлингиз Аброр.”
Мактубни ўқиган Болтабой аканинг боши қотди, Фотима аянинг қон босими кўтарилиб, ётиб қолди. Шифокорларнинг муолажасидан сўнг бироз ўзига келган Фотима ая қўшниси Норжон опа билан қизини олиб кетган аёлнинг уйига йўл олди.
– Бу уйда ҳеч ким яшамайди, – дейишди қўшнилар.
– Бундан бир неча ой аввал нотаниш аёл ижарада турганди.
Аёллар ўша уйнинг эгасини ҳам излаб топишди. У Санобарни уч-тўрт кунгагина ижарага қўйганини, унинг манзилини билмаслигини айтди.Орадан бирор ҳафта ўтар-ўтмас Болтабой акага ўғли Аброрнинг чет элда гиёҳвандлик моддалари савдоси билан шуғуллангани учун жиноят устида қўлга олингани ҳақида хабар келди.Бу гапларни эшитган Фотима ая ҳўнграб йиғлаб юборди........
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤23
– Болаларимни ўзим ўтга ташладим! Уларни ўзим хароб қилдим…Орзулари саробга айланган Фотима ая тўшакка михланиб қолди. Кўп ўтмай ҳаётдан кўз юмди. Онасининг маъракаларида ҳам қатнаша олмаган Дилрабо бир илож қилиб қишлоғига, сўнгра эрининг уйига қайтди. Лекин турмуш ўртоғи билан узоқ яшай олмади. Хорижда зўравонлик остида кечирган азобли кунларининг хотиралари уни ҳамиша таъқиб этар, эрининг юзига тик қарай олмасди…
Аброр ҳам қачондир, қаердадир оғуфурушлар қармоғига илиниб, саломатлигини йўқотган, умри завол бўлган йигитларни кўрса, ўша ўзи билмаган ҳолда тарқатган гиёҳванд моддалари эсига тушиб, азобланарди… Ўзини айбдор сезарди…Ҳа, бойлик, яхши яшаш орзуси – яхши! Лекин моддий бойлик осонликча келади, деганлар, имконидан ортиқча имкон излаганларнинг тақдири шу тарзда якун топиши тайин.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Аброр ҳам қачондир, қаердадир оғуфурушлар қармоғига илиниб, саломатлигини йўқотган, умри завол бўлган йигитларни кўрса, ўша ўзи билмаган ҳолда тарқатган гиёҳванд моддалари эсига тушиб, азобланарди… Ўзини айбдор сезарди…Ҳа, бойлик, яхши яшаш орзуси – яхши! Лекин моддий бойлик осонликча келади, деганлар, имконидан ортиқча имкон излаганларнинг тақдири шу тарзда якун топиши тайин.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤17
😱СССР гинекологларни афсонавий сири очилди. Нега буни биздан яшириб келишди? Аҳир барибир бир кун билардикку ?
Аптекаларда бир тийинга сотиладиган ушбу дорилар, аёлларда энг кўп учрайдиган гинекологик касалликларга шифо экан. 1 ҳафта қўллаш билан бари унитилади. Ҳаммада ўхшаркан. Бир кечада ич-ичимгача 10 йилга ёшарди. Гўёки мактаб давридек. Энди мени ҳола деманг, қарилик энди бегона. Бу сирни кўп яширмайман, ҳозирни ўзида айтаман…👇👇
Аптекаларда бир тийинга сотиладиган ушбу дорилар, аёлларда энг кўп учрайдиган гинекологик касалликларга шифо экан. 1 ҳафта қўллаш билан бари унитилади. Ҳаммада ўхшаркан. Бир кечада ич-ичимгача 10 йилга ёшарди. Гўёки мактаб давридек. Энди мени ҳола деманг, қарилик энди бегона. Бу сирни кўп яширмайман, ҳозирни ўзида айтаман…👇👇
❤4
НАДОМАТ.
5 июля 2020 й.
Ўзим Тошкентликман, бир қизим икки ўғлим бор. Ҳаммаси бўйи етган. Мана 3 йил бўлди, умр йўлдошимдан айрилиб қолдик, 6 ойча рак билан касаланиб, Аллоҳга омонатларини топширдилар. Шу ўтган уч йил ман учун роса азобга айланди. Тўғри тушунинглар, ҳаётдаги қийинчиликдан эмас, кимнинг уйида қийинчилик йўқ ҳозир. Мени қийнаган нарса – эримдан ҳаётининг охирида розилик ололмаганим.
Ҳар куни хаёлимда фақат шу хаёл... энди нима қиламан, Аллоҳнинг олдида нима дейман!?..
Қисқаси, ҳаммаси 6 йилча олдин бошланди, туппа-тузук яшаб юргандик. Уй-жойимиз бор, хўжайиним рўзғорни жуда яхши қилардилар, кам-кўсти йўқ. Еганимиз олдимизда, емаганимиз ортимизда, ҳамманинг бизларга ҳаваси келар эди. Эрим Думбировотда ҳовли қургандилар, ҳатто менга деб туғилган кунимда Ласетти машина ҳам олиб бергандилар.
Лекин, эрим тез-тез ишда қоладиган ва "заводда иш кўп", деб уйга келмай қоладиган бўлиб қолгандилар. Бир-икки юрагим хавотирга тушди-ю, лекин мани эрим унақа эмас, деб уйлаб ўзимни овунтириб юрардим.
Шундай кунларнинг бирида эримнинг бошқа оиласи борлигини билиб қолдим.
Бутун дунё қоронғу бўлиб кетди, мен кутган, яхши кўрган эрим бошқа аёл билан юриб кетибди.
Энг ёмони эрим бирон марта мени чертмаган ҳам, урмаган ҳам… шу мани эсимни оғдириб қўйди…
Келишлари билан жанжал бошланди, жаҳл устида нималар демадим, нималар деб ҳақорат қилмадим. Ўзимда йўқ, ҳатто қўлимдаги нарса билан уларни урибман ҳам.. Лекин эрим фақат бир гапни айтарди “У ҳам менинг аёлим! Мен ҳам, у ҳам Аллоҳнинг бандаси, зинодан кўра шу яхши деб...”
Роса уришдик, мен нима қилишни билмай, агар уни талоқ қилмасангиз кетаман, деб кўрдим, ўзимни осаман деб кўрдим, икки ўртада 12 ёшли қизим ҳушидан кетган, болаларим уввос солиб йиғлаган… Талоғимни беринг, деб сўрашгача бордим...
Энди болларим бўйи етганда эл-юрт ичида шарманда бўлдим.
Мани нимам кам у аёлдан…
Худога нима ёзгандим, нимага сизга тегдим, шу кунга лаънат деб роса бақирдим. Қисқаси, роса уришдик… Эрим ўз сўзида туриб олди: Никоҳ – Аллоҳдан, унинг талоғини талаб қилма, деб. Шу кетишда нақ 2 ҳафта жанжал бўлди, бу ўртада ҳаммани ишга солдим: онам, отам, укаларим... Эрим бечора ҳаммадан гап ва туҳмат эшитиш билан куни ўтарди.. Охири дугоналаримнинг гапи билан охирги йўлни тутдим: “Агар уни қўймасангиз, кўчага чиқиб тўғри келган эркак билан ётаман!" деб қўрқитдим.
Шундан кейин эрим жим бўлиб қолди, уйдан чиқиб кетиб, кечаси соат 1 ларда кўзида ёш билан қайтиб келди, “... ажрашдик…” деди. Бечора ҳатто ман билан гаплашаганда ҳам шу талоқ сўзини ишлатишга журъат эта олмаган экан энди билсам. Шунга ҳам қаноат қилмай, эримга қасам ичирдим бошқа уйланмайман, деб…
Шу билан кўнглим анча тинчиди, худди бир ифлос аёлдан эримни қутқарган бўлдим. Ҳалиям юрагимда аламим бўлса ҳам, ҳар қалай эрим мен билан қолди, деб ўзимни овутиб юрардим.
Бир-бир бу ҳодисалар эсимга тушса хўжайиним билан уришиб олардик, кейин яна ўзимизни босиб яшаб кетаверардик. Эрим ҳам худди ҳаммаси орқада қолгандек ўзини тутарди. Лекин, энди эримни феъли ўзгаришни бошлади, гапирсам жим... кўзимга узоқ қараб туради-да, “Ҳм” деб бошини ликиллатиб қўяди, кечалари уйқуси йўқ, телефонда нималарнидир ўқийди, энг асосийси кўзида қувонч йўқ бўлиб қолди. Кулса ҳам худди ёлғондан кулаётгандек.
Қанча ўзимни унга яқин тутсам, шунча эрим ўзини олиб қочадиган бўлиб қолди, ҳатто телефонларини титкиласам ҳам қараб туриб юзини тескари буриб қўя қолардилар, гапиришни ҳатто уришишни ҳам хоҳламасди….
Намозларида бўлса гуноҳлари кечирилишини сўрашларини эшитиб, этим жимирлаб кетарди. Озгина хурсанд юриб, кейин бирдан чуқур-чуқур хўрсиниб қўярдилар... Эримга яхши кўриниш учун кийимларимга эътибор бердим, озидим.. Хўжайиним ҳам энди кўпроқ уйда бўладиган бўлиб қолдилар, бир-биримизни тушунишга ҳаракат қилардик. Уларнинг кўнгилларини топишга ҳаракат қилардим. Лекин барибир эримни кўнгилларида нимадир бордек эди. Шундаям мен ўзимни хақ деб уйлардим, ҳар қалай нима десам хўп деяптилар-ку, деб ўйлардим... Мен бўлса худди бу ҳаётда энг катта нарса – бу ўз оиласини сақлаб қолиш, қолган аёлларни эса "эр ўғриси", "фоҳиша" деб уйлардим.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
5 июля 2020 й.
Ўзим Тошкентликман, бир қизим икки ўғлим бор. Ҳаммаси бўйи етган. Мана 3 йил бўлди, умр йўлдошимдан айрилиб қолдик, 6 ойча рак билан касаланиб, Аллоҳга омонатларини топширдилар. Шу ўтган уч йил ман учун роса азобга айланди. Тўғри тушунинглар, ҳаётдаги қийинчиликдан эмас, кимнинг уйида қийинчилик йўқ ҳозир. Мени қийнаган нарса – эримдан ҳаётининг охирида розилик ололмаганим.
Ҳар куни хаёлимда фақат шу хаёл... энди нима қиламан, Аллоҳнинг олдида нима дейман!?..
Қисқаси, ҳаммаси 6 йилча олдин бошланди, туппа-тузук яшаб юргандик. Уй-жойимиз бор, хўжайиним рўзғорни жуда яхши қилардилар, кам-кўсти йўқ. Еганимиз олдимизда, емаганимиз ортимизда, ҳамманинг бизларга ҳаваси келар эди. Эрим Думбировотда ҳовли қургандилар, ҳатто менга деб туғилган кунимда Ласетти машина ҳам олиб бергандилар.
Лекин, эрим тез-тез ишда қоладиган ва "заводда иш кўп", деб уйга келмай қоладиган бўлиб қолгандилар. Бир-икки юрагим хавотирга тушди-ю, лекин мани эрим унақа эмас, деб уйлаб ўзимни овунтириб юрардим.
Шундай кунларнинг бирида эримнинг бошқа оиласи борлигини билиб қолдим.
Бутун дунё қоронғу бўлиб кетди, мен кутган, яхши кўрган эрим бошқа аёл билан юриб кетибди.
Энг ёмони эрим бирон марта мени чертмаган ҳам, урмаган ҳам… шу мани эсимни оғдириб қўйди…
Келишлари билан жанжал бошланди, жаҳл устида нималар демадим, нималар деб ҳақорат қилмадим. Ўзимда йўқ, ҳатто қўлимдаги нарса билан уларни урибман ҳам.. Лекин эрим фақат бир гапни айтарди “У ҳам менинг аёлим! Мен ҳам, у ҳам Аллоҳнинг бандаси, зинодан кўра шу яхши деб...”
Роса уришдик, мен нима қилишни билмай, агар уни талоқ қилмасангиз кетаман, деб кўрдим, ўзимни осаман деб кўрдим, икки ўртада 12 ёшли қизим ҳушидан кетган, болаларим уввос солиб йиғлаган… Талоғимни беринг, деб сўрашгача бордим...
Энди болларим бўйи етганда эл-юрт ичида шарманда бўлдим.
Мани нимам кам у аёлдан…
Худога нима ёзгандим, нимага сизга тегдим, шу кунга лаънат деб роса бақирдим. Қисқаси, роса уришдик… Эрим ўз сўзида туриб олди: Никоҳ – Аллоҳдан, унинг талоғини талаб қилма, деб. Шу кетишда нақ 2 ҳафта жанжал бўлди, бу ўртада ҳаммани ишга солдим: онам, отам, укаларим... Эрим бечора ҳаммадан гап ва туҳмат эшитиш билан куни ўтарди.. Охири дугоналаримнинг гапи билан охирги йўлни тутдим: “Агар уни қўймасангиз, кўчага чиқиб тўғри келган эркак билан ётаман!" деб қўрқитдим.
Шундан кейин эрим жим бўлиб қолди, уйдан чиқиб кетиб, кечаси соат 1 ларда кўзида ёш билан қайтиб келди, “... ажрашдик…” деди. Бечора ҳатто ман билан гаплашаганда ҳам шу талоқ сўзини ишлатишга журъат эта олмаган экан энди билсам. Шунга ҳам қаноат қилмай, эримга қасам ичирдим бошқа уйланмайман, деб…
Шу билан кўнглим анча тинчиди, худди бир ифлос аёлдан эримни қутқарган бўлдим. Ҳалиям юрагимда аламим бўлса ҳам, ҳар қалай эрим мен билан қолди, деб ўзимни овутиб юрардим.
Бир-бир бу ҳодисалар эсимга тушса хўжайиним билан уришиб олардик, кейин яна ўзимизни босиб яшаб кетаверардик. Эрим ҳам худди ҳаммаси орқада қолгандек ўзини тутарди. Лекин, энди эримни феъли ўзгаришни бошлади, гапирсам жим... кўзимга узоқ қараб туради-да, “Ҳм” деб бошини ликиллатиб қўяди, кечалари уйқуси йўқ, телефонда нималарнидир ўқийди, энг асосийси кўзида қувонч йўқ бўлиб қолди. Кулса ҳам худди ёлғондан кулаётгандек.
Қанча ўзимни унга яқин тутсам, шунча эрим ўзини олиб қочадиган бўлиб қолди, ҳатто телефонларини титкиласам ҳам қараб туриб юзини тескари буриб қўя қолардилар, гапиришни ҳатто уришишни ҳам хоҳламасди….
Намозларида бўлса гуноҳлари кечирилишини сўрашларини эшитиб, этим жимирлаб кетарди. Озгина хурсанд юриб, кейин бирдан чуқур-чуқур хўрсиниб қўярдилар... Эримга яхши кўриниш учун кийимларимга эътибор бердим, озидим.. Хўжайиним ҳам энди кўпроқ уйда бўладиган бўлиб қолдилар, бир-биримизни тушунишга ҳаракат қилардик. Уларнинг кўнгилларини топишга ҳаракат қилардим. Лекин барибир эримни кўнгилларида нимадир бордек эди. Шундаям мен ўзимни хақ деб уйлардим, ҳар қалай нима десам хўп деяптилар-ку, деб ўйлардим... Мен бўлса худди бу ҳаётда энг катта нарса – бу ўз оиласини сақлаб қолиш, қолган аёлларни эса "эр ўғриси", "фоҳиша" деб уйлардим.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤32
Икки йилдан кейин эрим тўсатдан
касал бўлиб қолди, анализлар онкологик касаллик эканлигини кўрсатди. Ака-укалари билан кўрсатмаган дўхтиримиз қолмади. Лекин, кўпчилик дўхтирлар: "Эрингиз тузалишни хоҳламаяпти, ҳаётга қизиқиши қолмаган дейишарди...”. Лекин, намозини ва меҳнатини ташламасдилар, бола-чақаси учун кучи етганча ҳамма нарсани тўғрилаб кетишни хоҳларди. Энди билсам, эрим фақат шу фарзандари учун яшаган эканлар…
Қазоларига озгина қолганда врачлар эримни уйга бериб юборишди. Хўжайиним бир бурда бўлиб қолган эдилар. Охирги куни оғриқ қолдирадиган укол қилганимдан кейин бирдан менга қараб туриб: “Насиба, мендан рози бўл... боларим рози бўлишсин….”, - деб гап бошладилар, шу вақт мен умуман кутмаган ҳол бўлди… “Насиба, анави аёлни топ... рози бўлсин мендан, мен ифлос, ит, уни хор қилдим... Аллоҳ кечирсин, Аллоҳга солмасин мени", - деб инграб юбордилар.
Бу гапни эшитиб шошиб қолиб, адаси рози бўлинг, деб қайта-қайта айтавердим, эрим бўлса менга жим узоқ қараб туриб калима келтирди-ю, жим бўлиб қолдилар... Бутун дунё қоронғу бўлиб кетди, шунча йилга бирга яшаган хўжайинимдан розилик ола олмадим…. Бир умр биз учун жон фидо қилган турмуш ўртоғим розилик бермадилар….
Розилик қиёматга қолди, Жоним...
Бутун ҳаётим, кўз ўнгимдан ўтиб кетди, бирдан кўзим очилди. Шу вақтгача ўзимни “тўғри ишларим” нималардан иборат бўлганлиги кўзимга кўрина бошлади… Эримнинг қазоларидан ярим йил ўтиб ҳижобга кирдим, намозга тушдим, илм олишга тушдим.
Энди билсам, бутун ҳаётим эримни қийнаш билан ўтган экан, эримни бошқа аёлга муҳтожлиги менинг катта хатом экан. Эри ўринга чақирганда аёли ҳамма ишини ташлаб бориши кераклигини, эрининг гапини ҳатто ёлғиз қолганда ҳам жеркиб ташлаш мумкин эмаслигини билишим керак эди. Битта жеркиш ёки бошқа эркакларнинг топиши билан унинг топишини солиштириш эркак кишини безитишини мен аҳмоқ қаерданам билардим.
Одам илм олгани сари кўзи ҳам очилаверер экан, эркак киши уйланиш учун хотинидан рухсат олиши шарт эмас экан, иккинчи аёл олиш суннат ва бу ҳалоллик, қолаверса барака эканлингини ҳам кейин тушундим. Энг ёмони – Шайхнинг “Оила ва никоҳ” китобларидаги ҳадисларни ўқиб, бир аёл иккинчи аёлнинг талоғини эридан талаб қилса, уни Аллоҳ лаънатлашини кўриб лоҳас бўлиб қолдим. Нималар қилиб қўйдим…
Тушунганим, эрим ичида дард билан яшаган экан, уни қийнагани бу ноўрин талоқ экан. Ҳалигача шу аёл билан охирги суҳбатлари қанақа ўтганини билмайман, балким роса қарғагандир, балким “..хотинингни эплолмас экансан, нимага манга уйландинг...” дегандир. Бу тўғрисида бир оғиз ҳам гапирмаганлар, эркаклик ғурури сингани учун ҳам индамадилар… ҳаммасини ичларида олиб кетдилар... Эрим бечора, ҳалоллик сўраганини, зинодан қочганини, бир бечора етимларга бош бўлмоқчи бўлгани, Аллоҳ ва Пайғамбаримиз саллоллоҳу алайҳи васалламнинг етим ва бевалар ҳақидаги ваъдаси борлигини кеч билдим… Агар ман рози бўлганимда балким Аллоҳ Ўзи йўл кўрсатармиди, сабр берармиди… Эримнинг яримта кўнглини тўлдириб яшармидим, чунки кўнглимда мани ҳеч қачон ташлаб кетмасликларини, хорлаб қўймасликларини билардим-ку… Ҳар қалай розилик ололмаганимдан яхши эди-ку бу...
Ман ўзимча кучим етмайди кундош билан яшашга, ҳеч ким билан бўлишмайман уни, деб ўйлардим. Энди билсам, синов иймонга қараб берилар экан, бу синовни Аллоҳ менга кучим етишини билгани учун берган экан. Шу – бу ҳаётдаги менга келган синов, менинг жаннат калитим экан… Энди ҳаммаси қиёматга қолди, эримни ҳам, ўзимни ҳам гуноҳкор қилиб қўйдим...
Эркакларнинг ғурури синса, уни қайта тиклаб бўлмас экан, қанча ҳаракат қилинг, қанча йиғланг фойдасиз, у сиз билан фақат оиласи деб яшашни бошларкан…
Охирида Сизлардан бир нарсани қаттиқ сўрамоқчиман: дугонажонлар, сингилжонлар! Агар сизни уйингизда ҳам шу ҳолат бўлса, бизни яратган Аллоҳнинг буйруқларига қарши чиқманглар, агар сиздан беркитиб уйланганини билсангиз, Аллоҳнинг тақдирига рози бўлинг, уни зино қилмаётганига рози бўлинг.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
касал бўлиб қолди, анализлар онкологик касаллик эканлигини кўрсатди. Ака-укалари билан кўрсатмаган дўхтиримиз қолмади. Лекин, кўпчилик дўхтирлар: "Эрингиз тузалишни хоҳламаяпти, ҳаётга қизиқиши қолмаган дейишарди...”. Лекин, намозини ва меҳнатини ташламасдилар, бола-чақаси учун кучи етганча ҳамма нарсани тўғрилаб кетишни хоҳларди. Энди билсам, эрим фақат шу фарзандари учун яшаган эканлар…
Қазоларига озгина қолганда врачлар эримни уйга бериб юборишди. Хўжайиним бир бурда бўлиб қолган эдилар. Охирги куни оғриқ қолдирадиган укол қилганимдан кейин бирдан менга қараб туриб: “Насиба, мендан рози бўл... боларим рози бўлишсин….”, - деб гап бошладилар, шу вақт мен умуман кутмаган ҳол бўлди… “Насиба, анави аёлни топ... рози бўлсин мендан, мен ифлос, ит, уни хор қилдим... Аллоҳ кечирсин, Аллоҳга солмасин мени", - деб инграб юбордилар.
Бу гапни эшитиб шошиб қолиб, адаси рози бўлинг, деб қайта-қайта айтавердим, эрим бўлса менга жим узоқ қараб туриб калима келтирди-ю, жим бўлиб қолдилар... Бутун дунё қоронғу бўлиб кетди, шунча йилга бирга яшаган хўжайинимдан розилик ола олмадим…. Бир умр биз учун жон фидо қилган турмуш ўртоғим розилик бермадилар….
Розилик қиёматга қолди, Жоним...
Бутун ҳаётим, кўз ўнгимдан ўтиб кетди, бирдан кўзим очилди. Шу вақтгача ўзимни “тўғри ишларим” нималардан иборат бўлганлиги кўзимга кўрина бошлади… Эримнинг қазоларидан ярим йил ўтиб ҳижобга кирдим, намозга тушдим, илм олишга тушдим.
Энди билсам, бутун ҳаётим эримни қийнаш билан ўтган экан, эримни бошқа аёлга муҳтожлиги менинг катта хатом экан. Эри ўринга чақирганда аёли ҳамма ишини ташлаб бориши кераклигини, эрининг гапини ҳатто ёлғиз қолганда ҳам жеркиб ташлаш мумкин эмаслигини билишим керак эди. Битта жеркиш ёки бошқа эркакларнинг топиши билан унинг топишини солиштириш эркак кишини безитишини мен аҳмоқ қаерданам билардим.
Одам илм олгани сари кўзи ҳам очилаверер экан, эркак киши уйланиш учун хотинидан рухсат олиши шарт эмас экан, иккинчи аёл олиш суннат ва бу ҳалоллик, қолаверса барака эканлингини ҳам кейин тушундим. Энг ёмони – Шайхнинг “Оила ва никоҳ” китобларидаги ҳадисларни ўқиб, бир аёл иккинчи аёлнинг талоғини эридан талаб қилса, уни Аллоҳ лаънатлашини кўриб лоҳас бўлиб қолдим. Нималар қилиб қўйдим…
Тушунганим, эрим ичида дард билан яшаган экан, уни қийнагани бу ноўрин талоқ экан. Ҳалигача шу аёл билан охирги суҳбатлари қанақа ўтганини билмайман, балким роса қарғагандир, балким “..хотинингни эплолмас экансан, нимага манга уйландинг...” дегандир. Бу тўғрисида бир оғиз ҳам гапирмаганлар, эркаклик ғурури сингани учун ҳам индамадилар… ҳаммасини ичларида олиб кетдилар... Эрим бечора, ҳалоллик сўраганини, зинодан қочганини, бир бечора етимларга бош бўлмоқчи бўлгани, Аллоҳ ва Пайғамбаримиз саллоллоҳу алайҳи васалламнинг етим ва бевалар ҳақидаги ваъдаси борлигини кеч билдим… Агар ман рози бўлганимда балким Аллоҳ Ўзи йўл кўрсатармиди, сабр берармиди… Эримнинг яримта кўнглини тўлдириб яшармидим, чунки кўнглимда мани ҳеч қачон ташлаб кетмасликларини, хорлаб қўймасликларини билардим-ку… Ҳар қалай розилик ололмаганимдан яхши эди-ку бу...
Ман ўзимча кучим етмайди кундош билан яшашга, ҳеч ким билан бўлишмайман уни, деб ўйлардим. Энди билсам, синов иймонга қараб берилар экан, бу синовни Аллоҳ менга кучим етишини билгани учун берган экан. Шу – бу ҳаётдаги менга келган синов, менинг жаннат калитим экан… Энди ҳаммаси қиёматга қолди, эримни ҳам, ўзимни ҳам гуноҳкор қилиб қўйдим...
Эркакларнинг ғурури синса, уни қайта тиклаб бўлмас экан, қанча ҳаракат қилинг, қанча йиғланг фойдасиз, у сиз билан фақат оиласи деб яшашни бошларкан…
Охирида Сизлардан бир нарсани қаттиқ сўрамоқчиман: дугонажонлар, сингилжонлар! Агар сизни уйингизда ҳам шу ҳолат бўлса, бизни яратган Аллоҳнинг буйруқларига қарши чиқманглар, агар сиздан беркитиб уйланганини билсангиз, Аллоҳнинг тақдирига рози бўлинг, уни зино қилмаётганига рози бўлинг.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤37👍2
Сиз ҳам мен қилган хатоларни қилманглар, агар шу хатони қилган бўлсаларинг, эрингиз ҳаёт бўлса никоҳини тиклашга ёрдам беринглар. Эрингиз юрагини ярмидан чиққан бўлсангиз, қолган ярмида қолишга ҳаракат қилинг…
Аллоҳдан яхшилик ва савоб умид қилинг...
Илтимос сингилжонлар, дугонажонлар, буни тарқатинг. Ҳамма шу ҳолатдаги опа-сингилларимиз ўзи учун ҳам, бошқа аёл учун ҳам талоқни талаб қилиши қанчалик катта гуноҳ эканлигини тушунишсин, тўғри йўл тутишсин… Керак бўлса, эрларининг оёғига сажда қилиб бўлсаям розилигини олишсин.
© Musaabir
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Аллоҳдан яхшилик ва савоб умид қилинг...
Илтимос сингилжонлар, дугонажонлар, буни тарқатинг. Ҳамма шу ҳолатдаги опа-сингилларимиз ўзи учун ҳам, бошқа аёл учун ҳам талоқни талаб қилиши қанчалик катта гуноҳ эканлигини тушунишсин, тўғри йўл тутишсин… Керак бўлса, эрларининг оёғига сажда қилиб бўлсаям розилигини олишсин.
© Musaabir
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤4🔥1
🚨 ДИККАТ ЯНГИ ФАСОНЛАР ЧИКДИ!
👗 2026 йилнинг энг тренд моделлари
💃 Миллий ва замонавий услуб
✂️ Тикиш учун идеал вариантлар
Барчаси ФАСОНЛАР каналида🔥
https://t.me/+8C2shQ0u-csxOTAy
https://t.me/+8C2shQ0u-csxOTAy
https://t.me/+8C2shQ0u-csxOTAy
👉 Ҳозир қўшилинг, кейин кеч бўлмасин!
👗 2026 йилнинг энг тренд моделлари
💃 Миллий ва замонавий услуб
✂️ Тикиш учун идеал вариантлар
Барчаси ФАСОНЛАР каналида🔥
https://t.me/+8C2shQ0u-csxOTAy
https://t.me/+8C2shQ0u-csxOTAy
https://t.me/+8C2shQ0u-csxOTAy
👉 Ҳозир қўшилинг, кейин кеч бўлмасин!
❤2