Автоҳалокат сабаб кўп нарсани унутиб қўйдим.
Бир куни менга совчи келди, улар тезгина кетди. Кеч вақти эса онамни излаб, менга совчи қўйган йигит келди.
Гап пойлашни ёқтирмасдим, лекин онам мендан нимадир яшираётгандек туюлаверарди. Яширинча сухбатларини тингладим. Онам йигитни етим деганди. Аммо йигитни сўзларига кўра у етим эмасди.
,,Онам қизингизни СПИД касали ҳақида билиб қолди.”
Қулоқларим остида шу сўз янграши билан, ҳотиралар қуршовига тушиб қолдим. Бошқа ҳотиралар қуриб қолгандек ўша кун гавдаланди.
Мен касалликни автобусдаги жирканч одамни қилган ишидан юқтириб олгандим.
Ўша одам менга...
ДАВОМИ ДАХШАТ 😱
Бир куни менга совчи келди, улар тезгина кетди. Кеч вақти эса онамни излаб, менга совчи қўйган йигит келди.
Гап пойлашни ёқтирмасдим, лекин онам мендан нимадир яшираётгандек туюлаверарди. Яширинча сухбатларини тингладим. Онам йигитни етим деганди. Аммо йигитни сўзларига кўра у етим эмасди.
,,Онам қизингизни СПИД касали ҳақида билиб қолди.”
Қулоқларим остида шу сўз янграши билан, ҳотиралар қуршовига тушиб қолдим. Бошқа ҳотиралар қуриб қолгандек ўша кун гавдаланди.
Мен касалликни автобусдаги жирканч одамни қилган ишидан юқтириб олгандим.
Ўша одам менга...
ДАВОМИ ДАХШАТ 😱
❤6
УЧ ТУП БУҒДОЙ. (Воқеий ҳикоя)
Гр:🔥Ҳикоя ва қиссалар 🔥
Ахийри, бир куни елкаларда сўнгги йўлдан ўтмоқ муқаррар. Ўша чўбин от ортида ҳамма бўзлаб қолди, фарзандлар, боғлар, эзгу ишлар, яхши номлар қолди, армон ва абадий соғинч қолди. Ёшини яшаган, ошини ошаган мўйсафид бободан, сочлари оппоқ момодан қоладигани ана шулар эди. Аммо ҳали ўн гулидан бир гули очилмаган ёшгина онаизор, эндигина ўғил-қизи атак-чечак бўлган ёшгина ота қазо қилса-чи? Тоғлар кўтаролмаган азалий мотам қаватида тоғлардай буюк муаммолар қоларкан… Водариғ!..
Ўттиз яшар қизини тупроққа қўйган Рисолат кампир етти букилиб қолди. Бандайи мўмин эканки, кўнди, кўнмай ҳам иложи қанча!? Ой ўтди, йил ўтди, куёви бош-учини йўқотган, иккала етимнинг кир-чири, ош-нони бор. Кампиршода буларнинг уддасидан чиқадиган куч-мадор қани?
Рисолат хола ўзи ҳаракатга тушди, кўрпа-тўшак қавиди, йиғлаб-сиқтаб юриб куёвини ўзи уйлантирди. Раҳматли қизидан қолган рўзғорни, қулф-калитни кундош-келиннинг қўлига берди.
– Етимларимни – сизга, сизни – Худога топширдим, – деб дуо қилди, хайрлашди.
Бир ҳафта ўтиб-ўтгани йўқ, кампир энди намозини ўқиб бўлувди, каллайи саҳарда эшик тақиллайверди. Чиқиб қараса, тўққиз яшар Тошпўлат, кўзлари жиққа ёш, ранг-рўйи, уст-боши бир аҳволда.
– Эна, жон эна, шу ерда сиз билан юраверай.
– Ие, отанг нима дейди? Энди онанг ҳам бор-ку, болам.
– Жон эна…
Рисолат хола бошига докасини ташлаб, набирасининг қўлидан етаклади ва изига қайтарди. Кароматнинг кундоши тил учида салом бериб, дурустроқ пеш келгани йўқ.
– Бола экан-да, қизим, бу ҳали новда, эгиб олса бўлади, аммо секин-аста, тез кирсангиз синиб қолади. Иннайкейин, сал эркароқ, раҳматли онаси… – кампирнинг оғзидаги-оғзидаги, бўғзидаги-бўғзида қолаверди.
– Қизингизни мен ўлдирибманми, а?
– Йўқ, унақамас, Худонинг буйруғи-да, жон болам, – мотамзада она қаҳрини ҳам, кўз ёшларини ҳам сиртига чиқаргани йўқ. – Етим боққанга жаннатнинг етти эшиги очиқ дейишади, шунинг учун…
Кампир кўп гапларни ўртага солди, ётиғи билан тушунтирди. Натижа шу бўлдики, бириси куни тонг чоғи қўйларга ҳашак солгани борса, Тошпўлат сомонхонада қунишиб ётибди, ўрнидан тура солиб, бувисининг этагига ёпишди:
– Жон эна, мени қувламанг…
Сал кунда етти яшар Лобарой ҳам йиғлаб кириб келди. Нима қилсин, ҳайдаб солсинми? Боз устига ҳафта ўтди, ойлар ўтдики, икки норасиданинг ортидан биров истаб келгани йўқ. Рисолат хола ҳам, унинг икки қиздан кейинги ёлғиз ўғли Жамолхон домла ҳам икковини қанотлари остига олишди.
Рост гап: етим юмалаб кунини кўраркан, бироқ кетганнинг келиши, кетмонланганнинг келмаслиги ҳам аниқ. Алқисса, тенгини топиб, аввалига Лобаройни узатдилар. Сўнгроқ Жамолхон домла яна жиян тўй қилди, Рисолат момо невара келин туширди, йил ўтгач, эвараси Элёрни бешикка белади. Бир оқшом ўғлига мунғайиб қаради:
– Тошнинг уйи йўқ-да, болам, битта ўғли ҳадемай иккита, кейин учта бўлади. Мендан сўнг…
– Манави ҳайҳотдай ҳовли-чи, ойи?
– Ахир, бу сеники-да, дадангдан қолган...
– Ие, – кулимсиради муаллим, – отамдан қолган бўлса, мендан қолмайдими? Уни мен қаёққаям кўтариб кетардим? Гап мундоқ, ойижон, менга ука туғиб бермовдингиз, шу Тошпўлат сизнинг ўғлингиз, менинг қиёматли укам-да.
Серфарзанд тоға отамерос ҳовлисини шартта иккига бўлди-да, тенг ярмисини жиянига хатлаб берди. Бугинамас, ўзи қозиқ қоқиб, ўзи режа тортди, ўғиллари лой қорди, Тошпўлат ёғоч-тош келтирди, сал кунда ғоз тўшидай оппоқ уй-даҳлиз битди, гўё қуёшга қараб кулиб турарди. Етимдан кўнгли тинган момо йиғлаб дуо қилди:
– Тупроқ олсангиз – олтин бўлсин, болаларим!
Дунё деганлари кўҳна чархпалак. Тошпўлатнинг қўли пул кўрди, машинали бўлди, сиртдан ўқиб, олий маълумот олди, тўйлар қилди. Жамолхон домла эса қартайди, уч ўғилдан лоақал бирортасига ҳарчанд уй-жой қилай дейдики, қурби етмайди. Бир куни жиян унинг эшигини тақиллатди.
– Юринг, тоға.
– Қаёққа?
– Ҳовли кўргани борамиз.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Гр:🔥Ҳикоя ва қиссалар 🔥
Ахийри, бир куни елкаларда сўнгги йўлдан ўтмоқ муқаррар. Ўша чўбин от ортида ҳамма бўзлаб қолди, фарзандлар, боғлар, эзгу ишлар, яхши номлар қолди, армон ва абадий соғинч қолди. Ёшини яшаган, ошини ошаган мўйсафид бободан, сочлари оппоқ момодан қоладигани ана шулар эди. Аммо ҳали ўн гулидан бир гули очилмаган ёшгина онаизор, эндигина ўғил-қизи атак-чечак бўлган ёшгина ота қазо қилса-чи? Тоғлар кўтаролмаган азалий мотам қаватида тоғлардай буюк муаммолар қоларкан… Водариғ!..
Ўттиз яшар қизини тупроққа қўйган Рисолат кампир етти букилиб қолди. Бандайи мўмин эканки, кўнди, кўнмай ҳам иложи қанча!? Ой ўтди, йил ўтди, куёви бош-учини йўқотган, иккала етимнинг кир-чири, ош-нони бор. Кампиршода буларнинг уддасидан чиқадиган куч-мадор қани?
Рисолат хола ўзи ҳаракатга тушди, кўрпа-тўшак қавиди, йиғлаб-сиқтаб юриб куёвини ўзи уйлантирди. Раҳматли қизидан қолган рўзғорни, қулф-калитни кундош-келиннинг қўлига берди.
– Етимларимни – сизга, сизни – Худога топширдим, – деб дуо қилди, хайрлашди.
Бир ҳафта ўтиб-ўтгани йўқ, кампир энди намозини ўқиб бўлувди, каллайи саҳарда эшик тақиллайверди. Чиқиб қараса, тўққиз яшар Тошпўлат, кўзлари жиққа ёш, ранг-рўйи, уст-боши бир аҳволда.
– Эна, жон эна, шу ерда сиз билан юраверай.
– Ие, отанг нима дейди? Энди онанг ҳам бор-ку, болам.
– Жон эна…
Рисолат хола бошига докасини ташлаб, набирасининг қўлидан етаклади ва изига қайтарди. Кароматнинг кундоши тил учида салом бериб, дурустроқ пеш келгани йўқ.
– Бола экан-да, қизим, бу ҳали новда, эгиб олса бўлади, аммо секин-аста, тез кирсангиз синиб қолади. Иннайкейин, сал эркароқ, раҳматли онаси… – кампирнинг оғзидаги-оғзидаги, бўғзидаги-бўғзида қолаверди.
– Қизингизни мен ўлдирибманми, а?
– Йўқ, унақамас, Худонинг буйруғи-да, жон болам, – мотамзада она қаҳрини ҳам, кўз ёшларини ҳам сиртига чиқаргани йўқ. – Етим боққанга жаннатнинг етти эшиги очиқ дейишади, шунинг учун…
Кампир кўп гапларни ўртага солди, ётиғи билан тушунтирди. Натижа шу бўлдики, бириси куни тонг чоғи қўйларга ҳашак солгани борса, Тошпўлат сомонхонада қунишиб ётибди, ўрнидан тура солиб, бувисининг этагига ёпишди:
– Жон эна, мени қувламанг…
Сал кунда етти яшар Лобарой ҳам йиғлаб кириб келди. Нима қилсин, ҳайдаб солсинми? Боз устига ҳафта ўтди, ойлар ўтдики, икки норасиданинг ортидан биров истаб келгани йўқ. Рисолат хола ҳам, унинг икки қиздан кейинги ёлғиз ўғли Жамолхон домла ҳам икковини қанотлари остига олишди.
Рост гап: етим юмалаб кунини кўраркан, бироқ кетганнинг келиши, кетмонланганнинг келмаслиги ҳам аниқ. Алқисса, тенгини топиб, аввалига Лобаройни узатдилар. Сўнгроқ Жамолхон домла яна жиян тўй қилди, Рисолат момо невара келин туширди, йил ўтгач, эвараси Элёрни бешикка белади. Бир оқшом ўғлига мунғайиб қаради:
– Тошнинг уйи йўқ-да, болам, битта ўғли ҳадемай иккита, кейин учта бўлади. Мендан сўнг…
– Манави ҳайҳотдай ҳовли-чи, ойи?
– Ахир, бу сеники-да, дадангдан қолган...
– Ие, – кулимсиради муаллим, – отамдан қолган бўлса, мендан қолмайдими? Уни мен қаёққаям кўтариб кетардим? Гап мундоқ, ойижон, менга ука туғиб бермовдингиз, шу Тошпўлат сизнинг ўғлингиз, менинг қиёматли укам-да.
Серфарзанд тоға отамерос ҳовлисини шартта иккига бўлди-да, тенг ярмисини жиянига хатлаб берди. Бугинамас, ўзи қозиқ қоқиб, ўзи режа тортди, ўғиллари лой қорди, Тошпўлат ёғоч-тош келтирди, сал кунда ғоз тўшидай оппоқ уй-даҳлиз битди, гўё қуёшга қараб кулиб турарди. Етимдан кўнгли тинган момо йиғлаб дуо қилди:
– Тупроқ олсангиз – олтин бўлсин, болаларим!
Дунё деганлари кўҳна чархпалак. Тошпўлатнинг қўли пул кўрди, машинали бўлди, сиртдан ўқиб, олий маълумот олди, тўйлар қилди. Жамолхон домла эса қартайди, уч ўғилдан лоақал бирортасига ҳарчанд уй-жой қилай дейдики, қурби етмайди. Бир куни жиян унинг эшигини тақиллатди.
– Юринг, тоға.
– Қаёққа?
– Ҳовли кўргани борамиз.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤31👍7
– Ие, уйинг бор-ку, ука...
Гапнинг пўсткалласи шуки, жиян данғиллама коттеж сотиб олганди, бобомерос ҳовлисининг калитини эса мўйсафид муаллимга топшираркан, унинг қўлларини ўпди:
– Бир вақтлар мана шу қўллар мендай бир етимчанинг манглайини силаганди, энди навбат меники, йўқ деманг, тоғажон...
Баҳор келди. Тошпўлат тўй қилди. Янги келин аввал бувига, сўнг қайнота-қайнонасига таъзим бажо этди.
– Кўп яшанг, болам, – алқади Рисолат момо ва қирқ йил бурун оламдан ўтган жувонмарг қизини эслаб, кўзлари намланди. – Бу кунларни онанг раҳматли кўрмай кетди-да, ўғлим.
Бошлар эгилди. Эзгин сукунат пардасини Маҳмудахоннинг яхши луқмаси орадан кўтарди:
– Ўғлингиз бувимни ҳажга обораман деяптилар.
– Кошкийди-я! – бошини сарак-сарак қилди буви. – Замона обод бўлиб, ҳожилар зувва бориб, зувва келишаркан. Оёқ у ёққа тортса, бел зорманда бу ёққа тортади, менда куч қани, мадор қани, болаларим? қанийди, боролсам, қанийди-я!
Сўнг бир нарсани эслагандай тек қотди-да, қўлларини жуфтлади:
– Омин, – ҳаммалари кафтларини очишди, – илоҳо, ниятинг йўлдошинг бўлсин, ой боргин, болам, жумланинг қаторида ҳожиакбар бўлиб, омон-эсон қайтгин.
Фотиҳа ўқилгач, Маҳмудахон илжайди:
– Тўйдан сўнг етти қоққан кундучдай бўлиб ўтирибдилар-ку. Пул қаёқда?
– Унақа деманг, қизим, Худо етказади.
– Пул нақд! – деди Тошпўлат мутлақо жиддий қиёфада.
– Ҳа-а, буғдойингизми? – яна кулди қайнона.
– Ўша-да. Ўзингиз кўрган уч туп буғдой-чи, буви, беш йилда юз баробар бўлди, яна беш йилда тағин юз карра кўпайса икки юз тўрва бўлади. Ана иннайкейин, аризамизнинг галиям етиб қолади, сизни бошлаб...
– Худо хоҳласа дегин, болам.
– Худо хоҳласа, албатта...
Рисолат момо эслади. Чиндан ҳам бу беш йил бурунги гап эди. Элёр бодрингга жой ҳозирлаётган экан, марзадаги уч туп буғдойни чопмоқчи бўлди.
– Қўй, болам, – деди чорпояда уни кузатиб ўтирган момо, йигитнинг кетмони ҳавода муаллақ қолди. – Умид билан қаро ердан бош кўтарибди, шуниям яшагиси келади-да, ноумид қилмагин. Бунда бир хислат бор, агар хислати бўлмаса, сен экмасанг ҳам униб чиқмасди. Чойлаганини қара. Уруш маҳали бир кафт буғдой одамзотнинг хунига айланиб…
Бувисининг гапини Тошпўлат кейин эшитди ва ниҳоллар атрофини иҳоталаб парваришлади, бир шокоса дон олди. Ўзининг ҳам ақли бовар қилмайди, хаёлига қаёқдан (балки ғойибдан) келди – билмайди: буғдойни Маҳмудахон берган халтага соларкан, оғзидан чиқиб кетди:
– Шунинг пулига бувимларни ҳажга обораман.
Маҳмудахон ўшанда кулганича ҳозир ҳам кулади, лекин илгаригидай эмас, аввал эрининг гапига ишонмаган бўлса, энди эса ўзининг ҳақлигига ишонмай қолганди…
Олтинчи йили Кунгай адирдаги лалмикор сиртга ўша уч туп буғдойдан яралган икки тўрва уруғ сочилди. Кейин еттинчи баҳор... Хуллас, ўн иккинчи йили капсандан, эҳсондан ташқари 276 қопда буғдой тикланди. Тошпўлат «Форд»нинг юкхонасига икки қоп ташлаб жўнамоқчи эди.
– Тоғамларнинг, бувимларнинг тенги шугинами? Уят бўлади-я! қўшнига айтиб, «грузовой»га 20-30 қоп юкламайсизми? – деди ақли бажо ва солиҳа Маҳмудахон.
Жамолхон домланинг, янганинг боши кўкларга етди.
– Хирмонга барака! – деди момо дуо қилиб.
– Умрингизга барака!
– Умрим? Умр деганларининг баракаси бундан зиёдаям бўлсинми? – кампир синиқ жилмайди ва таҳдид қилган бўлди: – Бувим гўрида тинч ётсин десанг, манави қизимни хафа қилмагин, ўғлим. Бўптими?
– Хўп, буви.
Рисолат момо набирасига синовчан тикилиб турди-да, кулимсираб савол берди:
– Аризанг ўринлай деб қолгандир?
– Бир йил бор, навбатимиз келган, сизга айтувдим-ку, буви.
– Оз қопти-да, – Рисолат момо аччиқ армон билан бош чайқарди. – қанийди-я! Отамга, онамга насиб этмаганди, мана энди сизларга буюрган экан, болаларим, шунисигаям минг шукур. Маҳмудахонни ёнингга олиб, ой бориб, омон келгин, Тошпўлатхон.
– Сиз-чи, буви?
– Менми? Мени Худо билади, болам...
* * *
Ана, аэропорт йўлида машиналар саф-саф. Ҳожилар она-Ватан тупроғига қўниб, оила деган буюк остонага ошиқмоқдалар. Чорраҳага яқинлашганда, Тошпўлат ҳожи рулдаги ўғлининг елкасига қўлини қўйди:
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Гапнинг пўсткалласи шуки, жиян данғиллама коттеж сотиб олганди, бобомерос ҳовлисининг калитини эса мўйсафид муаллимга топшираркан, унинг қўлларини ўпди:
– Бир вақтлар мана шу қўллар мендай бир етимчанинг манглайини силаганди, энди навбат меники, йўқ деманг, тоғажон...
Баҳор келди. Тошпўлат тўй қилди. Янги келин аввал бувига, сўнг қайнота-қайнонасига таъзим бажо этди.
– Кўп яшанг, болам, – алқади Рисолат момо ва қирқ йил бурун оламдан ўтган жувонмарг қизини эслаб, кўзлари намланди. – Бу кунларни онанг раҳматли кўрмай кетди-да, ўғлим.
Бошлар эгилди. Эзгин сукунат пардасини Маҳмудахоннинг яхши луқмаси орадан кўтарди:
– Ўғлингиз бувимни ҳажга обораман деяптилар.
– Кошкийди-я! – бошини сарак-сарак қилди буви. – Замона обод бўлиб, ҳожилар зувва бориб, зувва келишаркан. Оёқ у ёққа тортса, бел зорманда бу ёққа тортади, менда куч қани, мадор қани, болаларим? қанийди, боролсам, қанийди-я!
Сўнг бир нарсани эслагандай тек қотди-да, қўлларини жуфтлади:
– Омин, – ҳаммалари кафтларини очишди, – илоҳо, ниятинг йўлдошинг бўлсин, ой боргин, болам, жумланинг қаторида ҳожиакбар бўлиб, омон-эсон қайтгин.
Фотиҳа ўқилгач, Маҳмудахон илжайди:
– Тўйдан сўнг етти қоққан кундучдай бўлиб ўтирибдилар-ку. Пул қаёқда?
– Унақа деманг, қизим, Худо етказади.
– Пул нақд! – деди Тошпўлат мутлақо жиддий қиёфада.
– Ҳа-а, буғдойингизми? – яна кулди қайнона.
– Ўша-да. Ўзингиз кўрган уч туп буғдой-чи, буви, беш йилда юз баробар бўлди, яна беш йилда тағин юз карра кўпайса икки юз тўрва бўлади. Ана иннайкейин, аризамизнинг галиям етиб қолади, сизни бошлаб...
– Худо хоҳласа дегин, болам.
– Худо хоҳласа, албатта...
Рисолат момо эслади. Чиндан ҳам бу беш йил бурунги гап эди. Элёр бодрингга жой ҳозирлаётган экан, марзадаги уч туп буғдойни чопмоқчи бўлди.
– Қўй, болам, – деди чорпояда уни кузатиб ўтирган момо, йигитнинг кетмони ҳавода муаллақ қолди. – Умид билан қаро ердан бош кўтарибди, шуниям яшагиси келади-да, ноумид қилмагин. Бунда бир хислат бор, агар хислати бўлмаса, сен экмасанг ҳам униб чиқмасди. Чойлаганини қара. Уруш маҳали бир кафт буғдой одамзотнинг хунига айланиб…
Бувисининг гапини Тошпўлат кейин эшитди ва ниҳоллар атрофини иҳоталаб парваришлади, бир шокоса дон олди. Ўзининг ҳам ақли бовар қилмайди, хаёлига қаёқдан (балки ғойибдан) келди – билмайди: буғдойни Маҳмудахон берган халтага соларкан, оғзидан чиқиб кетди:
– Шунинг пулига бувимларни ҳажга обораман.
Маҳмудахон ўшанда кулганича ҳозир ҳам кулади, лекин илгаригидай эмас, аввал эрининг гапига ишонмаган бўлса, энди эса ўзининг ҳақлигига ишонмай қолганди…
Олтинчи йили Кунгай адирдаги лалмикор сиртга ўша уч туп буғдойдан яралган икки тўрва уруғ сочилди. Кейин еттинчи баҳор... Хуллас, ўн иккинчи йили капсандан, эҳсондан ташқари 276 қопда буғдой тикланди. Тошпўлат «Форд»нинг юкхонасига икки қоп ташлаб жўнамоқчи эди.
– Тоғамларнинг, бувимларнинг тенги шугинами? Уят бўлади-я! қўшнига айтиб, «грузовой»га 20-30 қоп юкламайсизми? – деди ақли бажо ва солиҳа Маҳмудахон.
Жамолхон домланинг, янганинг боши кўкларга етди.
– Хирмонга барака! – деди момо дуо қилиб.
– Умрингизга барака!
– Умрим? Умр деганларининг баракаси бундан зиёдаям бўлсинми? – кампир синиқ жилмайди ва таҳдид қилган бўлди: – Бувим гўрида тинч ётсин десанг, манави қизимни хафа қилмагин, ўғлим. Бўптими?
– Хўп, буви.
Рисолат момо набирасига синовчан тикилиб турди-да, кулимсираб савол берди:
– Аризанг ўринлай деб қолгандир?
– Бир йил бор, навбатимиз келган, сизга айтувдим-ку, буви.
– Оз қопти-да, – Рисолат момо аччиқ армон билан бош чайқарди. – қанийди-я! Отамга, онамга насиб этмаганди, мана энди сизларга буюрган экан, болаларим, шунисигаям минг шукур. Маҳмудахонни ёнингга олиб, ой бориб, омон келгин, Тошпўлатхон.
– Сиз-чи, буви?
– Менми? Мени Худо билади, болам...
* * *
Ана, аэропорт йўлида машиналар саф-саф. Ҳожилар она-Ватан тупроғига қўниб, оила деган буюк остонага ошиқмоқдалар. Чорраҳага яқинлашганда, Тошпўлат ҳожи рулдаги ўғлининг елкасига қўлини қўйди:
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤33👍4
– Михчаликка ҳайда, аввал бувимларни зиёрат қилайлик.
– Ахир, уйда сизларни тумонат кутиб турибди-ю.
Маҳмудахон кенжатойини салгина туртиб қўйди:
– Қулоғинг борми, ўғлим? Даданг сенга нима дедилар?..
Ана ёнма-ён бир жуфт қора мармар: «Рисолатхон Муҳаммадали қизи, 1922–2013», «Кароматхон Раҳим новвой қизи, 1942–1972».
Оятлар эзгин оҳангда Михчаликда маъюс дўппайган тупроқ уюмлари узра таралди, юраклар мумдай эриб, кўзлар селоби юзларни юваверди, елкалар силкина
верди. Ҳиқиллаётган Маҳмудахон муздай тошни қайта-қайта сийпалаб, қизарган кўзларига сураркан, дафъатан ҳайронликда қотиб қолди:
– Ҳожидадаси, анавини қаранг! – у Рисолат момонинг қабрига имо қилди.
Тошпўлат ҳожи ўша томонга боқиб, ёқасини ушлади:
– Ё қудратингдан!
Қабр устида қаричга етаёзган уч туп буғдой қир шамолида селкиллаб турарди...
Рустамжон УММАТОВ.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
– Ахир, уйда сизларни тумонат кутиб турибди-ю.
Маҳмудахон кенжатойини салгина туртиб қўйди:
– Қулоғинг борми, ўғлим? Даданг сенга нима дедилар?..
Ана ёнма-ён бир жуфт қора мармар: «Рисолатхон Муҳаммадали қизи, 1922–2013», «Кароматхон Раҳим новвой қизи, 1942–1972».
Оятлар эзгин оҳангда Михчаликда маъюс дўппайган тупроқ уюмлари узра таралди, юраклар мумдай эриб, кўзлар селоби юзларни юваверди, елкалар силкина
верди. Ҳиқиллаётган Маҳмудахон муздай тошни қайта-қайта сийпалаб, қизарган кўзларига сураркан, дафъатан ҳайронликда қотиб қолди:
– Ҳожидадаси, анавини қаранг! – у Рисолат момонинг қабрига имо қилди.
Тошпўлат ҳожи ўша томонга боқиб, ёқасини ушлади:
– Ё қудратингдан!
Қабр устида қаричга етаёзган уч туп буғдой қир шамолида селкиллаб турарди...
Рустамжон УММАТОВ.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤23🔥13
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🍃Aссалому алайкум.Чоршанба тонги муборак бўлсин.
🤲Соғ–саломат уйғотган Роббимизга хамдлар бўлсин!
☘Аллоҳим тонгингизни нурафшон,
🍀Кўнглингизни хотиржам,
☘Чеҳрангизни нурли қилсин.
🍀Танангизни саломатлик,
☘Юзингизни эсa табассум безаб турсин!!
🍀Бахт,омад, муваффақият, меҳр-муҳаббат ҳамиша ҳамрохингиз бўлсин!!
✅Яқинларизга ҳам улашинг!!!
🍃🌹
🌹🍃
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
🤲Соғ–саломат уйғотган Роббимизга хамдлар бўлсин!
☘Аллоҳим тонгингизни нурафшон,
🍀Кўнглингизни хотиржам,
☘Чеҳрангизни нурли қилсин.
🍀Танангизни саломатлик,
☘Юзингизни эсa табассум безаб турсин!!
🍀Бахт,омад, муваффақият, меҳр-муҳаббат ҳамиша ҳамрохингиз бўлсин!!
✅Яқинларизга ҳам улашинг!!!
🍃🌹
🌹🍃
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤5
Агар...
Сизни алдашса...
Сизга хиёнат қилишса...
Сизга таъна етказишса...
Сизни ташлаб кетишса, надомат қилманг...
Модомики, қалбсиз инсонлар орасида қалбини кўтариб юрганлардан бири экансиз бундан фахрланинг..!
Чунки ёлғондан, хиёнатдан, ҳасаддан ва ҳудбинликдан саломат қолган қалбингиз энг катта ютуғингиздир...
Зотан, Аллоҳнинг ҳузурига соғлом қалб билан борганларгина нажот топади..!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Сизни алдашса...
Сизга хиёнат қилишса...
Сизга таъна етказишса...
Сизни ташлаб кетишса, надомат қилманг...
Модомики, қалбсиз инсонлар орасида қалбини кўтариб юрганлардан бири экансиз бундан фахрланинг..!
Чунки ёлғондан, хиёнатдан, ҳасаддан ва ҳудбинликдан саломат қолган қалбингиз энг катта ютуғингиздир...
Зотан, Аллоҳнинг ҳузурига соғлом қалб билан борганларгина нажот топади..!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤6👍4
#Маслаҳат
Нон соладиган идишингиз ичига шакар солиб қўйинг. Сабабини билсангиз дахшатга тушишингиз аниқ‼️
Ёлғиз ўғлимга бувисини васиятига кўра қишлоқдан соддагина қиз олиб бердик. Бошида ҳаммаси яхши эди. Лекин бир куни тунда келинимни ошхонада яшириб бир иш қилаётганини кўриб қолдим. Яқиндан бориб қарасам нон турадиган идишга шакар соляпти экан. Қилган ишидан жахлим чиқиб бу нима қилганингиз десам, келиним “Ойижон мени кечиринг, илтимос ҳеч ким билмасин” дея сабабини айтиб берди. Жавобидан шокка тушиб қолдим. Дарҳол телефонимни олиб, қизи бор барча танишларимни огоҳлантирдим.
Келинимнинг айтишича, нон турадиган идишга шакар солинса… Давоми👇
Нон соладиган идишингиз ичига шакар солиб қўйинг. Сабабини билсангиз дахшатга тушишингиз аниқ‼️
Ёлғиз ўғлимга бувисини васиятига кўра қишлоқдан соддагина қиз олиб бердик. Бошида ҳаммаси яхши эди. Лекин бир куни тунда келинимни ошхонада яшириб бир иш қилаётганини кўриб қолдим. Яқиндан бориб қарасам нон турадиган идишга шакар соляпти экан. Қилган ишидан жахлим чиқиб бу нима қилганингиз десам, келиним “Ойижон мени кечиринг, илтимос ҳеч ким билмасин” дея сабабини айтиб берди. Жавобидан шокка тушиб қолдим. Дарҳол телефонимни олиб, қизи бор барча танишларимни огоҳлантирдим.
Келинимнинг айтишича, нон турадиган идишга шакар солинса… Давоми👇
❤7
ҚИРҚ САККИЗ СОАТ
Онам қамоқда ўтирганимда хавотир олаверарди. Шундай хавотир олардики, ҳайрон бўлардим. Онанинг қалбини ҳис этмаганингдан кейин ҳайрон бўласан-да, нодон!
“Ахир, биргина Сизнинг ўғлингиз қамоқда эмас, юзлаб, минглаб ўғиллар бор, ойи, – дер эдим ҳазиллашиб. – Хавотир олманг!”
Онамга бу дардни енгил санаган эканман. Жоним соғ, хавотирга на ҳожат, деганман.
Онамни Зангиота туманидаги 1-сонли махсус юқумли касалликлар шифохонасининг жонлантириш бўлимига жойлаштириб келганимга бугун қирқ саккиз соат тўлди.
Хайрият, яхши одамларнинг ёрдами билан Онамни қирқ саккиз соат олдин деразадан кўра олдим. Сал хотиржам тортдим.
Овқат ейишга ҳам мажоллари қолмаган эди. Кун бўйи “Тез ёрдам” машинасида кислород уланган ҳолда Онамни ётқизгани жой изладик... Ўпканинг олтмиш беш фоизи зотилжам, дея қабул қилмадилар. Аллоҳимнинг марҳамати ила юқорида айтганим манзилдан жой топилди... Алҳамдулиллаҳ.
Онажонимнинг дардга сабри баланд. Касал бўлганини билдирмаган. Болаларимни овора қиламан, деган.
Уловда ҳам ўзи базўр нафас оляпти. Болам, сизларни ҳам роса сарсон қилдим, дейди. Хижолат торяпти.
Эҳ, нодон! Касалликнинг шабадаси келиши билан онамни олиб олий турдаги шифохонага югурмайманми...
Ёнида тузалгунича хизматини қилай, десам, реанимацияга киритишмас экан. Ўша шифохонага ишчи, фаррош бўлиб жойлашсам, дегандим... Онамни деразадан кўриб, кўнглим хотиржам тортарди... Овқатини едириб қўярдим... Бошида ухламай қараб чиқардим...
Кўзларини очганда мени кўриб, ўзини уйдагидек ҳис этарди...
Қирқ саккиз соатда, эҳтимол, қамалганимда, Волидамнинг етти ой юзимни кўра олмай чеккан изтиробларининг заррачасини ҳам туймагандирман ҳали. Аллоҳимнинг марҳамати кенг – нафас олишлари тартибга тушибди. Шифокорлар шундай дейишди. Эртага ўша ерда ишлайдиган яхши бир врач йигит Онамнинг олдига кириб, ҳар бир ҳолатлари ҳақида батафсил айтиб беришга сўз берди. Аллоҳим ажрини берсин! Сира камлик кўрмасин!
Нега буларни айтяпман?
Сабаби оддий – Онангизнинг қадрига етинг. Зинҳор дийдиё қилмаяпман. Зинҳор бировдан таскин сўраётганим йўқ. Зинҳор одамлардан раҳм-шафқат тиланмаяпман. Бир мўмин ўлароқ биродарларимни огоҳликка чорлаяпман, холос. Бошқа сабаб йўқ.
Онамни жонлантиришга олиб боргач, Отамдан хавотирланиб, у кишини ҳам текширувдан ўтказдик ва ҳимоя учун бошқа шифохонага ётқиздик.
Биласизми, уйимиз бўшаб қолди. Худди ҳеч ким йўқдек. Отам, Онам уйда экан, қалбим тўла экан. Ҳеч нарсани ўйламас эканман. Уйқуларим бузилмасди. Эркалик қилишга Одамим бор. Зарда қилишим, нолишим учун Улар бор. Алҳамдулиллаҳ, Ота-Онам – соғ-саломат. Алҳамдулиллаҳ, Ота-Онам овқатланишяпти. Алҳамдулиллаҳ, Ота-Онам гапиришяти, биздан ҳол-аҳвол сўрашяпти. Алҳамдулиллаҳ!
Башарти, дуо қилишни истасангиз, телефонларни ўчиринг, хотиржам ухланг, Аллоҳни зикр қилиб ухланг ва тун ярмидан ўтгач, таҳажжудга уйғонинг. Хотиржам таҳорат олинг. Аллоҳга юзланинг. Ҳамма гуноҳларингизни эътироф қилинг. Ўзига тазарру этинг. Унга гўзал исму сифатлари ила мурожаат этинг. Қалбингизни фақат Роббимизга қаратинг. Ва ўшанда ўзингизнинг, Ота-Онангизнинг ва, жоиз топсангиз, бизнинг ҳаққимизга ҳам дуо қилинг...
Бу мақоланинг тагига ёзиб қўйиладиган шарҳ, босиб қўйиладиган ҳиссиёт белгиларини билмайману, амма тунда ўқиганингиз ўша Намоз ва Аллоҳга юзланиб айтганингиз ўша Дуо қабул бўлади, иншаАллоҳ!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Онам қамоқда ўтирганимда хавотир олаверарди. Шундай хавотир олардики, ҳайрон бўлардим. Онанинг қалбини ҳис этмаганингдан кейин ҳайрон бўласан-да, нодон!
“Ахир, биргина Сизнинг ўғлингиз қамоқда эмас, юзлаб, минглаб ўғиллар бор, ойи, – дер эдим ҳазиллашиб. – Хавотир олманг!”
Онамга бу дардни енгил санаган эканман. Жоним соғ, хавотирга на ҳожат, деганман.
Онамни Зангиота туманидаги 1-сонли махсус юқумли касалликлар шифохонасининг жонлантириш бўлимига жойлаштириб келганимга бугун қирқ саккиз соат тўлди.
Хайрият, яхши одамларнинг ёрдами билан Онамни қирқ саккиз соат олдин деразадан кўра олдим. Сал хотиржам тортдим.
Овқат ейишга ҳам мажоллари қолмаган эди. Кун бўйи “Тез ёрдам” машинасида кислород уланган ҳолда Онамни ётқизгани жой изладик... Ўпканинг олтмиш беш фоизи зотилжам, дея қабул қилмадилар. Аллоҳимнинг марҳамати ила юқорида айтганим манзилдан жой топилди... Алҳамдулиллаҳ.
Онажонимнинг дардга сабри баланд. Касал бўлганини билдирмаган. Болаларимни овора қиламан, деган.
Уловда ҳам ўзи базўр нафас оляпти. Болам, сизларни ҳам роса сарсон қилдим, дейди. Хижолат торяпти.
Эҳ, нодон! Касалликнинг шабадаси келиши билан онамни олиб олий турдаги шифохонага югурмайманми...
Ёнида тузалгунича хизматини қилай, десам, реанимацияга киритишмас экан. Ўша шифохонага ишчи, фаррош бўлиб жойлашсам, дегандим... Онамни деразадан кўриб, кўнглим хотиржам тортарди... Овқатини едириб қўярдим... Бошида ухламай қараб чиқардим...
Кўзларини очганда мени кўриб, ўзини уйдагидек ҳис этарди...
Қирқ саккиз соатда, эҳтимол, қамалганимда, Волидамнинг етти ой юзимни кўра олмай чеккан изтиробларининг заррачасини ҳам туймагандирман ҳали. Аллоҳимнинг марҳамати кенг – нафас олишлари тартибга тушибди. Шифокорлар шундай дейишди. Эртага ўша ерда ишлайдиган яхши бир врач йигит Онамнинг олдига кириб, ҳар бир ҳолатлари ҳақида батафсил айтиб беришга сўз берди. Аллоҳим ажрини берсин! Сира камлик кўрмасин!
Нега буларни айтяпман?
Сабаби оддий – Онангизнинг қадрига етинг. Зинҳор дийдиё қилмаяпман. Зинҳор бировдан таскин сўраётганим йўқ. Зинҳор одамлардан раҳм-шафқат тиланмаяпман. Бир мўмин ўлароқ биродарларимни огоҳликка чорлаяпман, холос. Бошқа сабаб йўқ.
Онамни жонлантиришга олиб боргач, Отамдан хавотирланиб, у кишини ҳам текширувдан ўтказдик ва ҳимоя учун бошқа шифохонага ётқиздик.
Биласизми, уйимиз бўшаб қолди. Худди ҳеч ким йўқдек. Отам, Онам уйда экан, қалбим тўла экан. Ҳеч нарсани ўйламас эканман. Уйқуларим бузилмасди. Эркалик қилишга Одамим бор. Зарда қилишим, нолишим учун Улар бор. Алҳамдулиллаҳ, Ота-Онам – соғ-саломат. Алҳамдулиллаҳ, Ота-Онам овқатланишяпти. Алҳамдулиллаҳ, Ота-Онам гапиришяти, биздан ҳол-аҳвол сўрашяпти. Алҳамдулиллаҳ!
Башарти, дуо қилишни истасангиз, телефонларни ўчиринг, хотиржам ухланг, Аллоҳни зикр қилиб ухланг ва тун ярмидан ўтгач, таҳажжудга уйғонинг. Хотиржам таҳорат олинг. Аллоҳга юзланинг. Ҳамма гуноҳларингизни эътироф қилинг. Ўзига тазарру этинг. Унга гўзал исму сифатлари ила мурожаат этинг. Қалбингизни фақат Роббимизга қаратинг. Ва ўшанда ўзингизнинг, Ота-Онангизнинг ва, жоиз топсангиз, бизнинг ҳаққимизга ҳам дуо қилинг...
Бу мақоланинг тагига ёзиб қўйиладиган шарҳ, босиб қўйиладиган ҳиссиёт белгиларини билмайману, амма тунда ўқиганингиз ўша Намоз ва Аллоҳга юзланиб айтганингиз ўша Дуо қабул бўлади, иншаАллоҳ!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤53🔥4
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Ўша пайтларда бу товусли жемперни киймаган аёл кам бўлган бўлса керак. 😅
Кун давомида яхши кайфият
ҳамроҳингиз бўлсин!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Кун давомида яхши кайфият
ҳамроҳингиз бўлсин!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
👍7❤3
ВАФОДОР ИТ
Бир жуфтликнинг турмуш қурганига анча бўлганига қарамай, бир неча йиллар давомида фарзандлари бўлмайди. Эр-хотин ўзларини ёлғиз ҳис этмасликлари учун немис итини сотиб олишади. Улар, бу итга жуда меҳр қўйишади ва худди ўзларининг ўғилларидек ўстиришади. Ит улғаяди ва катта, чиройли, ақлли итга айланади. Бир неча марта хўжайинининг уйини ўғрилардан сақлайди, содиқ ва ишончли бўлади.
Итни боқиб олганларига етти йил бўлганда, эр-хотин фарзандли бўлишга муваффақ бўлишади. Улар жуда бахтли бўлишади ва фарзандлари деярли уларнинг бор вақтини эгаллайдиган бўлади. Аммо итга деярли вақт етмасди. Ит ўзини кераксиз деб ҳис қилади ва хўжайинини боладан қизғона бошлайди. Бир куни жуфтлик терассага чиқиб, ухлаган болани эса хонага қўйиб чиқишади. Улар боладан хабар олишга борганларида, ит боланинг хонасидан чиқиб қолади. Унинг оғзи қон бўлган ва ишонч билан думини ликиллатиб турган бўлади.
Боланинг отаси аллақандай хаёллар билан ўша заҳотиёқ итни отиб ташлайди. Сўнгра чопиб боласининг хонасига отланади. У ерда катта илон бошсиз, қонга беланиб ётарди. Шу пайт, боланинг отасини ғалати ҳислар қоплайди ва вафодор итини ўлдиргани учун роса йиғлайди.
Биз тез-тез инсонларни ноҳақ айблаймиз. Одатда, ўйламасдан, кейин нима бўлишини хаёлимизга ҳам келтирмасдан гапириб қўямиз. Нимага инсонлар бундай қилганининг сабабини билишга ҳам уринмасдан хулоса чиқарамиз холос. Бизга уларнинг қандай ҳис қилганлари, нима бўлганининг қизиғи йўқ. Шошилиб, қанақадир қарор қабул қилганимиздан яқин келажакда афсус чекишимиз мумкинлигини ўйлаб ҳам кўрмаймиз.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Бир жуфтликнинг турмуш қурганига анча бўлганига қарамай, бир неча йиллар давомида фарзандлари бўлмайди. Эр-хотин ўзларини ёлғиз ҳис этмасликлари учун немис итини сотиб олишади. Улар, бу итга жуда меҳр қўйишади ва худди ўзларининг ўғилларидек ўстиришади. Ит улғаяди ва катта, чиройли, ақлли итга айланади. Бир неча марта хўжайинининг уйини ўғрилардан сақлайди, содиқ ва ишончли бўлади.
Итни боқиб олганларига етти йил бўлганда, эр-хотин фарзандли бўлишга муваффақ бўлишади. Улар жуда бахтли бўлишади ва фарзандлари деярли уларнинг бор вақтини эгаллайдиган бўлади. Аммо итга деярли вақт етмасди. Ит ўзини кераксиз деб ҳис қилади ва хўжайинини боладан қизғона бошлайди. Бир куни жуфтлик терассага чиқиб, ухлаган болани эса хонага қўйиб чиқишади. Улар боладан хабар олишга борганларида, ит боланинг хонасидан чиқиб қолади. Унинг оғзи қон бўлган ва ишонч билан думини ликиллатиб турган бўлади.
Боланинг отаси аллақандай хаёллар билан ўша заҳотиёқ итни отиб ташлайди. Сўнгра чопиб боласининг хонасига отланади. У ерда катта илон бошсиз, қонга беланиб ётарди. Шу пайт, боланинг отасини ғалати ҳислар қоплайди ва вафодор итини ўлдиргани учун роса йиғлайди.
Биз тез-тез инсонларни ноҳақ айблаймиз. Одатда, ўйламасдан, кейин нима бўлишини хаёлимизга ҳам келтирмасдан гапириб қўямиз. Нимага инсонлар бундай қилганининг сабабини билишга ҳам уринмасдан хулоса чиқарамиз холос. Бизга уларнинг қандай ҳис қилганлари, нима бўлганининг қизиғи йўқ. Шошилиб, қанақадир қарор қабул қилганимиздан яқин келажакда афсус чекишимиз мумкинлигини ўйлаб ҳам кўрмаймиз.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤16👍7😢1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🌙ХАЙРЛИ ТУН
✨🌙Азиз Қадри баланд
Қадрдонларим...
Дуода бўлинг.
✨🌙Дуоларимдасиз. Ўзингизни
эхтиёт қилинг.
✨🌙Хаммангизни Аллох ўз
панохида асрасин. Аллохга
омонатсиз.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
✨🌙Азиз Қадри баланд
Қадрдонларим...
Дуода бўлинг.
✨🌙Дуоларимдасиз. Ўзингизни
эхтиёт қилинг.
✨🌙Хаммангизни Аллох ўз
панохида асрасин. Аллохга
омонатсиз.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤2👏1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ПАЙШАНБА ТОНГИ МУБОРАК ДИНДОШИМ
🌹Ассалому алайкум ва роҳматуллоҳи ва барокатуҳ!
🌹 Бошлаётган кунингиз, хайрли-барокатли ўтсин!
🌹 Қанчадан бери амалга ошмаётган орзуларингиз рўёбга чиқсин!
🌹 Ризқингиз кенг, ҳар бир босган қадамингиз тавфиқ, тавбаларингиз қабул, дуоларингиз ижобат бўлсин!
Аллоҳ паноҳида бўлинг! 🤲
🌷Пайшанба кунингиз хайрли ўтсин, азизларим!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
🌹Ассалому алайкум ва роҳматуллоҳи ва барокатуҳ!
🌹 Бошлаётган кунингиз, хайрли-барокатли ўтсин!
🌹 Қанчадан бери амалга ошмаётган орзуларингиз рўёбга чиқсин!
🌹 Ризқингиз кенг, ҳар бир босган қадамингиз тавфиқ, тавбаларингиз қабул, дуоларингиз ижобат бўлсин!
Аллоҳ паноҳида бўлинг! 🤲
🌷Пайшанба кунингиз хайрли ўтсин, азизларим!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
👍1
Дард...(ҳикоя)
Ўтириш айни авжига чиққанида хона эшиги қия очилиб, дастёр йигит Шойимқулни имлади. Қўлидаги рюмкани дастурхонга қўйиб, ташқарига чиққан эди, йўлакда қўшниси Собиржонга дуч келди. Ранги қув учиб кетган.
— Тинчликми? — хавотирланиб сўради Шойимқул.
— Кеннойимнинг тоби қочиб қолди, тезроқ бормасангиз бўлмайди. Қўл телефонингиз ўчирилган экан, тусмоллаб шу ерга келавердим…
Шойимқулни титроқ босди. Тоби қочиб қолгани йўқ, анчадан бери касал, аммо… бепарво. Бугун эрталаб ҳам: “Дадаси, эртароқ қайтарсиз”, деганига қарамай, улфатлари билан кайфу сафо қилиб юрибди. Дорихонадан дори олишни ҳам унутган…
Кўз олдига сочлари тўзғиган, кучли оғриққа дош бера олмай инграётган хотини Назира келди. “Дадаси, яхши келдингизми, дори ичсам ўтиб кетар”, дегандай бўлди.
Мана, икки йилдирки шўрлик азоб чекади. Унинг бу аҳволга тушишига… Шойимқулнинг ўзи сабабчи. Бироқ Назира бу тўғрида оғиз очмайди. Дардини ичига ютади.
…Қиш-қировли кунлар эди. Шойимқул уч-тўртта улфатлари билан чойхонада мириқиб дам олди. Тарқалишаётганида улфатларидан бири сал нордонроқ гап қилган эди, Шойимқул кайф устида: “Хотинидан қўрқмайдиган мана биз-да, марҳамат, уйга”, деб ҳамма жўраларини ярим кечада уйига таклиф қилди.
Назира болаларини ётқизиб, кўзи энди илинган эди, шовқин-сурондан чўчиб уйғонди. Маст-аласт улфатларнинг алмойи-алжойи гап-сўзлари ғашини келтираётган бўлса-да, билдирмай, уларни остонада кутиб олди.
— Онаси, қозонни ос, — деди Шойимқул.
Бундай буйруқларга кўникиб қолган Назира индамай ўчоққа олов ёқди. Овқат пиширди. Улфатчилик тонггача давом этди. Аммо…
Эртасига эрталаб хотини беҳуш йиқилди. Ароққа тўйган Шойимқулни уйғотиб бўлмади. Назира қўшниларни чақирди. Кекса момо дам солди, қандайдир гиёҳнинг илдизини майдалаб, чойга қўшиб ичирди. Оғриқ пасайгандай бўлди.
Бу ҳолат яна бир неча бор такрорланди. Аммо Шойимқул: “Хотин, ваҳима қилаверма, озроқ ўралиб ётсанг, ўтиб кетади”, деган гапдан нарига ўтмади. Кейинроқ врачлар Назиранинг дарди анча зўрайиб кетганлигини айтишди. Мана энди…
Шуларни ўйлар экан, Шойимқулни ваҳима босди. Худо кўрсатмасин, Назирага бир нима бўлса, аҳволи нима кечади. Минг хаёл билан касалхонага етиб келди. Икки кишилик хонада Назиранинг бир ўзи ётибди, ранги докадай оқариб кетган.
— Тузукмисан?
Назира бу гапни эшитмади чоғи, жавоб қилмади.
Шойимқул ўнғайсизланиб туриб қолди.
— Тузукмисан деяпман, ҳозир духтурлар билан гаплашдим, худо хоҳласа яхши бўлиб кетаркансан, — деди овози сал қалтираб. Аммо ўзининг овозини Назира тугул ўзи ҳам эшитмади, ишонмади ҳам. Чунки ҳеч ким билан гаплашгани йўқ. Коридорда дуч келиб қолган врач унга шундай қарадики, ҳаммаси тушунарли бўлди…
Ич-ичидан йиғи келди. Каравотнинг бир четига ўтириб, унсиз йиғлай бошлади. Палатага кириб келган ҳамшира қиз кимга қарашини билмай, турган ерида туриб қолди…
Абдулла Аҳмад
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Ўтириш айни авжига чиққанида хона эшиги қия очилиб, дастёр йигит Шойимқулни имлади. Қўлидаги рюмкани дастурхонга қўйиб, ташқарига чиққан эди, йўлакда қўшниси Собиржонга дуч келди. Ранги қув учиб кетган.
— Тинчликми? — хавотирланиб сўради Шойимқул.
— Кеннойимнинг тоби қочиб қолди, тезроқ бормасангиз бўлмайди. Қўл телефонингиз ўчирилган экан, тусмоллаб шу ерга келавердим…
Шойимқулни титроқ босди. Тоби қочиб қолгани йўқ, анчадан бери касал, аммо… бепарво. Бугун эрталаб ҳам: “Дадаси, эртароқ қайтарсиз”, деганига қарамай, улфатлари билан кайфу сафо қилиб юрибди. Дорихонадан дори олишни ҳам унутган…
Кўз олдига сочлари тўзғиган, кучли оғриққа дош бера олмай инграётган хотини Назира келди. “Дадаси, яхши келдингизми, дори ичсам ўтиб кетар”, дегандай бўлди.
Мана, икки йилдирки шўрлик азоб чекади. Унинг бу аҳволга тушишига… Шойимқулнинг ўзи сабабчи. Бироқ Назира бу тўғрида оғиз очмайди. Дардини ичига ютади.
…Қиш-қировли кунлар эди. Шойимқул уч-тўртта улфатлари билан чойхонада мириқиб дам олди. Тарқалишаётганида улфатларидан бири сал нордонроқ гап қилган эди, Шойимқул кайф устида: “Хотинидан қўрқмайдиган мана биз-да, марҳамат, уйга”, деб ҳамма жўраларини ярим кечада уйига таклиф қилди.
Назира болаларини ётқизиб, кўзи энди илинган эди, шовқин-сурондан чўчиб уйғонди. Маст-аласт улфатларнинг алмойи-алжойи гап-сўзлари ғашини келтираётган бўлса-да, билдирмай, уларни остонада кутиб олди.
— Онаси, қозонни ос, — деди Шойимқул.
Бундай буйруқларга кўникиб қолган Назира индамай ўчоққа олов ёқди. Овқат пиширди. Улфатчилик тонггача давом этди. Аммо…
Эртасига эрталаб хотини беҳуш йиқилди. Ароққа тўйган Шойимқулни уйғотиб бўлмади. Назира қўшниларни чақирди. Кекса момо дам солди, қандайдир гиёҳнинг илдизини майдалаб, чойга қўшиб ичирди. Оғриқ пасайгандай бўлди.
Бу ҳолат яна бир неча бор такрорланди. Аммо Шойимқул: “Хотин, ваҳима қилаверма, озроқ ўралиб ётсанг, ўтиб кетади”, деган гапдан нарига ўтмади. Кейинроқ врачлар Назиранинг дарди анча зўрайиб кетганлигини айтишди. Мана энди…
Шуларни ўйлар экан, Шойимқулни ваҳима босди. Худо кўрсатмасин, Назирага бир нима бўлса, аҳволи нима кечади. Минг хаёл билан касалхонага етиб келди. Икки кишилик хонада Назиранинг бир ўзи ётибди, ранги докадай оқариб кетган.
— Тузукмисан?
Назира бу гапни эшитмади чоғи, жавоб қилмади.
Шойимқул ўнғайсизланиб туриб қолди.
— Тузукмисан деяпман, ҳозир духтурлар билан гаплашдим, худо хоҳласа яхши бўлиб кетаркансан, — деди овози сал қалтираб. Аммо ўзининг овозини Назира тугул ўзи ҳам эшитмади, ишонмади ҳам. Чунки ҳеч ким билан гаплашгани йўқ. Коридорда дуч келиб қолган врач унга шундай қарадики, ҳаммаси тушунарли бўлди…
Ич-ичидан йиғи келди. Каравотнинг бир четига ўтириб, унсиз йиғлай бошлади. Палатага кириб келган ҳамшира қиз кимга қарашини билмай, турган ерида туриб қолди…
Абдулла Аҳмад
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤49😢4👍3
Тўрт йилдан сўнг кўзи очилган аёл
Катта тезликда келаётган машина ғийқ этиб тўхтади.
— Нима бўлди, одамнинг юрагини ёрдингиз? – сўради аёл эрига қараб.
— Йўлимдан нимадир чиққандек бўлди… – эркак аста машинадан тушиб олд тарафга юрди. Хотини ҳам ортидан борди.
Машина ғилдираклари тагида кичкина кучукбола инграб ётарди. Оёғини босиб кетган кўринади… Эркак ах деди-да, хотинига нима қилдик, дегандек боқди.
— Хайрият, одам эмас экан, – ёқасига туфлади аёл. – Юринг кетдик, кечикяпмиз…
Шу пайт йўл четида катта ит кўринди. Лўкиллаб улар томонга чопди. Аёл кўрққанидан машина эшигига суянди ва эрини шоширди. Аммо ит одамларга қиё боқмай, кучукчани искади. Сўнг аламли бир алфозда увлади.
— Боласи шекилли… – бошини қашлади эркак. Аранг нафас олаётган лайчага қўлини теккизди.
— Дилноз, қара, ҳали тирик… балки шу атрофда бирор мол дўхтири…
— Эй, бунча кўнгилчан бўлмасангиз! Битта итга шунчами? Бўлсангизчи, ота-онам кутиб қолишди!
Ҳомиладор аёлини бетоқат қилмаслик учун эркак мажбур машинага ўтирди. Кетаркан, кўзгу орқали орқада қолиб кетган маҳзун она ит ва норасида кучукчадан кўзини узолмади.
— Ишқилиб, омон қолсин-да…
Ўша воқеа анчагача эсидан чиқмади эркакнинг. Орадан беш ой ўтиб хотини ўғил туққач эса унутиб ҳам юборди… Аммо тўрт йилдан кейинги бир мудҳиш воқеа унга ўша кунни эслатди.
Кўчада ўйнаб юрган ўғилчасини машина уриб кетибди. Ҳайдовчи қўрққанидан қочиб қолибди. Бир киши уни шошилинч касалхонага олиб борибди. Ота-она жон ҳолатда жонлантириш бўлимига келишди.
— Ўғлингизнинг жони омон, фақат… бир оёғи… ногирон бўлиб қолиши мумкин.
Онаси аюҳаннос солди, ота эса бошини чангаллаб ерга чўкиб қолди. Боши гир айланиб кўз олдига инграб ётган кучукча келди.
— Бахтингга… ўша кучукча омон қолган бўлса керак, йўқса… – дод солаётган хотинига пичирлади у.
Аёл ҳам бирдан сергакланди ва ўзини эрининг оёқлари тагига ташлади.
Муҳаммадсолиҳ Раҳмиддинов
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Катта тезликда келаётган машина ғийқ этиб тўхтади.
— Нима бўлди, одамнинг юрагини ёрдингиз? – сўради аёл эрига қараб.
— Йўлимдан нимадир чиққандек бўлди… – эркак аста машинадан тушиб олд тарафга юрди. Хотини ҳам ортидан борди.
Машина ғилдираклари тагида кичкина кучукбола инграб ётарди. Оёғини босиб кетган кўринади… Эркак ах деди-да, хотинига нима қилдик, дегандек боқди.
— Хайрият, одам эмас экан, – ёқасига туфлади аёл. – Юринг кетдик, кечикяпмиз…
Шу пайт йўл четида катта ит кўринди. Лўкиллаб улар томонга чопди. Аёл кўрққанидан машина эшигига суянди ва эрини шоширди. Аммо ит одамларга қиё боқмай, кучукчани искади. Сўнг аламли бир алфозда увлади.
— Боласи шекилли… – бошини қашлади эркак. Аранг нафас олаётган лайчага қўлини теккизди.
— Дилноз, қара, ҳали тирик… балки шу атрофда бирор мол дўхтири…
— Эй, бунча кўнгилчан бўлмасангиз! Битта итга шунчами? Бўлсангизчи, ота-онам кутиб қолишди!
Ҳомиладор аёлини бетоқат қилмаслик учун эркак мажбур машинага ўтирди. Кетаркан, кўзгу орқали орқада қолиб кетган маҳзун она ит ва норасида кучукчадан кўзини узолмади.
— Ишқилиб, омон қолсин-да…
Ўша воқеа анчагача эсидан чиқмади эркакнинг. Орадан беш ой ўтиб хотини ўғил туққач эса унутиб ҳам юборди… Аммо тўрт йилдан кейинги бир мудҳиш воқеа унга ўша кунни эслатди.
Кўчада ўйнаб юрган ўғилчасини машина уриб кетибди. Ҳайдовчи қўрққанидан қочиб қолибди. Бир киши уни шошилинч касалхонага олиб борибди. Ота-она жон ҳолатда жонлантириш бўлимига келишди.
— Ўғлингизнинг жони омон, фақат… бир оёғи… ногирон бўлиб қолиши мумкин.
Онаси аюҳаннос солди, ота эса бошини чангаллаб ерга чўкиб қолди. Боши гир айланиб кўз олдига инграб ётган кучукча келди.
— Бахтингга… ўша кучукча омон қолган бўлса керак, йўқса… – дод солаётган хотинига пичирлади у.
Аёл ҳам бирдан сергакланди ва ўзини эрининг оёқлари тагига ташлади.
Муҳаммадсолиҳ Раҳмиддинов
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤30👍12😢2💯2
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
❤11😁2🥰1👌1
Ўғилми кизми онажоним десин мехрибон булсин!!!
Тўй тугади.
Қариндошлар ҳайрлашган, биров кетган, биров кузатган "ҳай-ҳай" бўлиб турган ҳовлида биров-бировни танимайдиган даражада гавжумлик хукмрон...
Маҳалла бошида дўкон очиб ўтирадиган Баҳри ҳола тўй боши- куёвнинг онаси Раънохонни одамлар ичидан қидириб топди.
-Айланай, чарчамейгина, тугатвооолдиз, ўргилей сиздан, Раънопошша, биринчи ўғил уйлашиз, "билмасез кере" диб ўйлаб ёнизга келдим.
Ўғлизам куёвмисан-куёв бўптида ўзиям, ўргилиб кетей, ҳали келин-қизимни олдиларига кириб кетмадиларми?!
Раънохон ҳайрон бўлиб "йўўўқ" деб бош силкиди.
-Ҳа вақтида кепман унда. Шу болезчи- энди келинни олдига кириб кетаётганида уч марта чақиринг, исмини айтиб хўпми?!
-Нимага тинчликми?!
-Ҳай соддасизда айланей, ирим-дирими шу, кўнгли- сиздан бўлинмасин дийман. Шу уч марта "Масруржўўўн, Масруржўўўн, Масруржўўўўн" дийсиз бўлди, ўргилиб "онам" диб бир-икки қарасин, хўпми?!
-Вой ман ўғлимни хижолат қилиб, бунақа қилолмийман, қўйинг, боламни қандоқ чақираман, уяламан-ей...
-Ҳай, ҳай қаёққа кетдиз энди, оббо, яхшилик қиламан десам...
Эшик олдида ўғли кўрингани сабаб Раънохон қизариб, ичкари уйга зинғиллаб кириб кетган эди...
Ўртоғи билан куёв либослари ярашиб турган Масруржон кўзи билан кимнидир қидириб ҳовли ўртасигача келди.
Ҳизматда идиш ташиб юрганлардан бирини тўхтатиб, онасини сўради.
-Вой бўйларингдан ҳоленг айлансин, азаматдек куёв бўпсан-а?! Онанг ўша- иииичкари уйга кириб кетдилар, борақол- унинг олдига пишиллаб етиб борган Баҳри ҳола куёвнинг елкасига қоқиб, ичкари уйни кўрсатиб юборди.
-Ойи, кираверайми?!- эшик олдидан овоз берди Масруржон.
Ичкари уйда Раънохон ўзича ниманидир қидириб турган бўлди.
Ўғли кириб келиб, энгашиб оёқларини қучди.
-Қўй, ўғлим, тур ўрнингдан- беиҳтиёр Раънохоннинг юзларидан ёш думалади.
-Йиғлаяпсизми?! Ойи?!
-Йўқ, ҳурсандчиликдан бу, қара, мана катта бўлиб уйланадиган пайтинг ҳам келибди. Кечаси уканг билан ёнимда ётишни талашардинглар. "Манга қараб ётинг, йўқ манга" деб... Аҳийри "ҳич қайсининггамас, осмонга қараб ётаман" дирдим. Ўғлим шунақа вақт тез ўтаркан-да"...
Масруржон ўрнидан туриб, жилмайиб онасини қучоқлади.
-Борақол ўғлим, келин кутиб қолмасин, бахтли бўлинглар, ҳамиша икки қўлим ҳаққиларингизга дуода бўлади!
-Ҳўп ойи, фақат сизга мана бу нарсани беришим керак.
-Нимани?!
Масруржон қўйнидан бир жуфт билак узук чиқарди.
-Ўғлим бу нима қилганинг?!
-Сизга, мани кўтариб катта қилган қўлларингизга- арзимас совға! Бу ҳали бошланиши, Аллоҳ насиб этса Ҳажларга юбораман, иншааллоҳ...
Масруржон икки юзидан ўпиб, чиқиб кетди.
Раънохон йиғи аралаш жилмайиб, ўғлининг тўйдан олдин кўп чиқимларини ҳоҳламай камайтирганини сабабини энди тушунгандек бўлди...
Азизахон
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Тўй тугади.
Қариндошлар ҳайрлашган, биров кетган, биров кузатган "ҳай-ҳай" бўлиб турган ҳовлида биров-бировни танимайдиган даражада гавжумлик хукмрон...
Маҳалла бошида дўкон очиб ўтирадиган Баҳри ҳола тўй боши- куёвнинг онаси Раънохонни одамлар ичидан қидириб топди.
-Айланай, чарчамейгина, тугатвооолдиз, ўргилей сиздан, Раънопошша, биринчи ўғил уйлашиз, "билмасез кере" диб ўйлаб ёнизга келдим.
Ўғлизам куёвмисан-куёв бўптида ўзиям, ўргилиб кетей, ҳали келин-қизимни олдиларига кириб кетмадиларми?!
Раънохон ҳайрон бўлиб "йўўўқ" деб бош силкиди.
-Ҳа вақтида кепман унда. Шу болезчи- энди келинни олдига кириб кетаётганида уч марта чақиринг, исмини айтиб хўпми?!
-Нимага тинчликми?!
-Ҳай соддасизда айланей, ирим-дирими шу, кўнгли- сиздан бўлинмасин дийман. Шу уч марта "Масруржўўўн, Масруржўўўн, Масруржўўўўн" дийсиз бўлди, ўргилиб "онам" диб бир-икки қарасин, хўпми?!
-Вой ман ўғлимни хижолат қилиб, бунақа қилолмийман, қўйинг, боламни қандоқ чақираман, уяламан-ей...
-Ҳай, ҳай қаёққа кетдиз энди, оббо, яхшилик қиламан десам...
Эшик олдида ўғли кўрингани сабаб Раънохон қизариб, ичкари уйга зинғиллаб кириб кетган эди...
Ўртоғи билан куёв либослари ярашиб турган Масруржон кўзи билан кимнидир қидириб ҳовли ўртасигача келди.
Ҳизматда идиш ташиб юрганлардан бирини тўхтатиб, онасини сўради.
-Вой бўйларингдан ҳоленг айлансин, азаматдек куёв бўпсан-а?! Онанг ўша- иииичкари уйга кириб кетдилар, борақол- унинг олдига пишиллаб етиб борган Баҳри ҳола куёвнинг елкасига қоқиб, ичкари уйни кўрсатиб юборди.
-Ойи, кираверайми?!- эшик олдидан овоз берди Масруржон.
Ичкари уйда Раънохон ўзича ниманидир қидириб турган бўлди.
Ўғли кириб келиб, энгашиб оёқларини қучди.
-Қўй, ўғлим, тур ўрнингдан- беиҳтиёр Раънохоннинг юзларидан ёш думалади.
-Йиғлаяпсизми?! Ойи?!
-Йўқ, ҳурсандчиликдан бу, қара, мана катта бўлиб уйланадиган пайтинг ҳам келибди. Кечаси уканг билан ёнимда ётишни талашардинглар. "Манга қараб ётинг, йўқ манга" деб... Аҳийри "ҳич қайсининггамас, осмонга қараб ётаман" дирдим. Ўғлим шунақа вақт тез ўтаркан-да"...
Масруржон ўрнидан туриб, жилмайиб онасини қучоқлади.
-Борақол ўғлим, келин кутиб қолмасин, бахтли бўлинглар, ҳамиша икки қўлим ҳаққиларингизга дуода бўлади!
-Ҳўп ойи, фақат сизга мана бу нарсани беришим керак.
-Нимани?!
Масруржон қўйнидан бир жуфт билак узук чиқарди.
-Ўғлим бу нима қилганинг?!
-Сизга, мани кўтариб катта қилган қўлларингизга- арзимас совға! Бу ҳали бошланиши, Аллоҳ насиб этса Ҳажларга юбораман, иншааллоҳ...
Масруржон икки юзидан ўпиб, чиқиб кетди.
Раънохон йиғи аралаш жилмайиб, ўғлининг тўйдан олдин кўп чиқимларини ҳоҳламай камайтирганини сабабини энди тушунгандек бўлди...
Азизахон
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤65👍15👏1
МУХАББАТИМ.
Инобат хола эшикка суяниб,чуқур хўрсинди. Акмалга нима дейди? Бу олтинчи жойдан қайтиши, ҳаммасида бир хил жавоб...
Хола ҳорғин қадам ташлаб,ичкарига кирди. Ўғли уйда йўқ эди. Устахонасида бўлса керак.Инобат хола тугунини хонтахта устига қўйиб, тўшакка ўтирди ва кўзларини юмди. Кимнингдир олдида изза бўлишдан қочиб,совчиликка доим ўзи боради.
Чунки ўғли…
Эшик ғийқиллаб очилди. Акмал эшик тутқичини маҳкам ушлаганича, онасининг ҳузурига кирди. Акмалнинг юзи истарали,қоп-қора қош-кўзлари чиройли.Кўрган одам борки ҳавас қилади,лекин оёғи… Акмал туғилганида Инобат хола кўп азоб чекканди.У пайтлар тиббиёт унчалик
ривожланмаганмиди ёки операция қилдириш расм бўлмаганмиди, қийналиб туғилган боланинг оёғига шикаст етди. Инобат эса шундан кейин фарзанд кўролмайдиган бўлиб қолди. Ширингина болакай уч
ёшида қийналиб қадам ташлади. Ёлғиз, тағин бунақа болага қаноат қилмадими ёки бу бир баҳона бўлдими, эри ҳам ташлаб кетди. Инобат йиғлади-сиқтади, нажот йўқ, овунди. Боласини ёлғиз ўзи катта қилди. Мактабни битирганида институтга киритишга қурби етмаслигини
тушунди ва ўғли шу пайтгача ўрганиб олишга улгурган ҳунарига йўл берилди.
Мўъжазгина ҳовлининг девори олинди ва кичикроқ ҳужра солинди. Акмал алоҳида эшикли шинам устахонада этикдўзлик қила бошлади. Мижозлари кўпайди, ҳунари билан бирга рўзғорларига ҳам барака кирди,она-бола йиллар давомида шу бахт сари ҳаракат қилганларини
тушунгандек бўлдилар. Лекин бу бахт навбатдаги муаммо олдида
йўққа чиқиб турибди.Уйланадиган вақти келди, ҳатто бир оз ўтди ҳам. Акмалга ҳеч ким қизини бермади. Унинг одобига, меҳнатига ҳавас қилдилар,соппа-соғ такасалтангларга ўрнак қилиб кўрсатдилар, лекин ҳеч ким қизини бермади. Унга ачиндилар, онасига ачиндилар.Лекин она тинимсиз эшик қоқди,йигит умид билан кутди. Қиз бермадилар.
Такасалтанглар уйланиб кетди,кўримсиз қизлар-да тенгини топди. Акмал бўйдоқлигича қолди.
Шу…
Акмал онасининг кўзига бир қарашдаёқ ҳаммасини тушунди. Шунинг учун нима бўлди деб сўраб ўтирмади. Она-бола чой ичдилар ва Акмал яна устахонасига чиқиб кетди.
Агрономнинг кирза этигига мих ураётиб, ўйга берилди. Онаси ёрилса ҳам бўларди. «Сенинг ҳам тенгинг бордир болам» деб йиғласа, балки ёзилармиди?!
Ўшанда учинчи синфда ўқишарди. Мана шу этик эгасининг қизи Моҳира билан синфдош эдилар. Бир кун нимадир бўлди-ю, муаллим Акмални Моҳиранинг олдига ўтқазиб қўйди. Эртасига дарсга келганларида парта устида «М+А=С» деган ёзув пайдо бўлганди.
Акмал ўчиришга улгурмади.Кимнингдир болаларча қилиғидан синфда гап болалади ва ҳамма Моҳирани эрмаклай бошладилар. Моҳира эса бор аламини йиғди ва уч сўзга жойлади:
«Турқинг қурсин, чўлоқ!».
Мурғаккина гўдак сумкасини ҳам олмай, оқ¬соқланганича уйларига чопиб келди. Ёстиққа бошини буркаб роса йиғлади,ўксиб-ўксиб йиғлади. Ҳеч бир айби бўлмаса-да, хўр¬ланганидан ўкиниб йиғлади. Биринчи марта ўзидан, шу ҳолида ташлаб кетган отасидан нафратланиб кетди.
Йиғлаганича ухлаб қолди.Эшик тақиллади. Ўқитувчиси Моҳира ва ва икки синфдошини олиб келган экан. Моҳира ерга қараб кечирим сўради,
ўқитувчиси меҳрибонлик билан эртага албатта мактабга боришини тайинлади. Мактабга борди ҳам, яна синфдошларига киришиб кетди ҳам. Лекин кўнглидаги яра битмади. Ўнни битирдилар ҳамки, Моҳирага бир оғиз гапирмади.
Кейинчалик катта бўлганларида, синфдошлар бир-бирларига меҳр қўйиб, бу дамлар ғаниматлигини тушунганларида Моҳира Акмалнинг йўлини тўсиб, қайта-қайта кечирим сўради. Лекин ўша машъум сўзлар Акмалнинг қулоғи остида янграйверар ва у тескари қараб кетарди.
Ҳозир Моҳира уч болали бўлган.Ўтган йили «ўн йиллик»да кўрди.
Барибир гаплашолмади…
Эшик очилиб, бир қиз кириб келди. Ерга қараганича бир пой туфлини узатди.
— Холам жўнатдилар. Мана бу туфлини тикиб бераркансиз.
Акмал пойафзални қўлига олиб, қизни ўриндиққа ўтиришга таклиф этди.
— Холангиз ким?
— Анзират хола борлар-ку, уйлари дўкон ёнида -жавоб берди қиз ердан кўз узмай.
— Ие, Анзират холанинг жиянимисиз, меҳмон экансиз-да,бўлмаса.
— Ҳа, Тепақўрғонданман. Холамга пиллага қарашиш учун ёрдамга
келдим-, гапини давом эттирди қорақош қиз ҳануз ерга қараб.
— Яхши. Бу туфлини тўлиқай.........
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Инобат хола эшикка суяниб,чуқур хўрсинди. Акмалга нима дейди? Бу олтинчи жойдан қайтиши, ҳаммасида бир хил жавоб...
Хола ҳорғин қадам ташлаб,ичкарига кирди. Ўғли уйда йўқ эди. Устахонасида бўлса керак.Инобат хола тугунини хонтахта устига қўйиб, тўшакка ўтирди ва кўзларини юмди. Кимнингдир олдида изза бўлишдан қочиб,совчиликка доим ўзи боради.
Чунки ўғли…
Эшик ғийқиллаб очилди. Акмал эшик тутқичини маҳкам ушлаганича, онасининг ҳузурига кирди. Акмалнинг юзи истарали,қоп-қора қош-кўзлари чиройли.Кўрган одам борки ҳавас қилади,лекин оёғи… Акмал туғилганида Инобат хола кўп азоб чекканди.У пайтлар тиббиёт унчалик
ривожланмаганмиди ёки операция қилдириш расм бўлмаганмиди, қийналиб туғилган боланинг оёғига шикаст етди. Инобат эса шундан кейин фарзанд кўролмайдиган бўлиб қолди. Ширингина болакай уч
ёшида қийналиб қадам ташлади. Ёлғиз, тағин бунақа болага қаноат қилмадими ёки бу бир баҳона бўлдими, эри ҳам ташлаб кетди. Инобат йиғлади-сиқтади, нажот йўқ, овунди. Боласини ёлғиз ўзи катта қилди. Мактабни битирганида институтга киритишга қурби етмаслигини
тушунди ва ўғли шу пайтгача ўрганиб олишга улгурган ҳунарига йўл берилди.
Мўъжазгина ҳовлининг девори олинди ва кичикроқ ҳужра солинди. Акмал алоҳида эшикли шинам устахонада этикдўзлик қила бошлади. Мижозлари кўпайди, ҳунари билан бирга рўзғорларига ҳам барака кирди,она-бола йиллар давомида шу бахт сари ҳаракат қилганларини
тушунгандек бўлдилар. Лекин бу бахт навбатдаги муаммо олдида
йўққа чиқиб турибди.Уйланадиган вақти келди, ҳатто бир оз ўтди ҳам. Акмалга ҳеч ким қизини бермади. Унинг одобига, меҳнатига ҳавас қилдилар,соппа-соғ такасалтангларга ўрнак қилиб кўрсатдилар, лекин ҳеч ким қизини бермади. Унга ачиндилар, онасига ачиндилар.Лекин она тинимсиз эшик қоқди,йигит умид билан кутди. Қиз бермадилар.
Такасалтанглар уйланиб кетди,кўримсиз қизлар-да тенгини топди. Акмал бўйдоқлигича қолди.
Шу…
Акмал онасининг кўзига бир қарашдаёқ ҳаммасини тушунди. Шунинг учун нима бўлди деб сўраб ўтирмади. Она-бола чой ичдилар ва Акмал яна устахонасига чиқиб кетди.
Агрономнинг кирза этигига мих ураётиб, ўйга берилди. Онаси ёрилса ҳам бўларди. «Сенинг ҳам тенгинг бордир болам» деб йиғласа, балки ёзилармиди?!
Ўшанда учинчи синфда ўқишарди. Мана шу этик эгасининг қизи Моҳира билан синфдош эдилар. Бир кун нимадир бўлди-ю, муаллим Акмални Моҳиранинг олдига ўтқазиб қўйди. Эртасига дарсга келганларида парта устида «М+А=С» деган ёзув пайдо бўлганди.
Акмал ўчиришга улгурмади.Кимнингдир болаларча қилиғидан синфда гап болалади ва ҳамма Моҳирани эрмаклай бошладилар. Моҳира эса бор аламини йиғди ва уч сўзга жойлади:
«Турқинг қурсин, чўлоқ!».
Мурғаккина гўдак сумкасини ҳам олмай, оқ¬соқланганича уйларига чопиб келди. Ёстиққа бошини буркаб роса йиғлади,ўксиб-ўксиб йиғлади. Ҳеч бир айби бўлмаса-да, хўр¬ланганидан ўкиниб йиғлади. Биринчи марта ўзидан, шу ҳолида ташлаб кетган отасидан нафратланиб кетди.
Йиғлаганича ухлаб қолди.Эшик тақиллади. Ўқитувчиси Моҳира ва ва икки синфдошини олиб келган экан. Моҳира ерга қараб кечирим сўради,
ўқитувчиси меҳрибонлик билан эртага албатта мактабга боришини тайинлади. Мактабга борди ҳам, яна синфдошларига киришиб кетди ҳам. Лекин кўнглидаги яра битмади. Ўнни битирдилар ҳамки, Моҳирага бир оғиз гапирмади.
Кейинчалик катта бўлганларида, синфдошлар бир-бирларига меҳр қўйиб, бу дамлар ғаниматлигини тушунганларида Моҳира Акмалнинг йўлини тўсиб, қайта-қайта кечирим сўради. Лекин ўша машъум сўзлар Акмалнинг қулоғи остида янграйверар ва у тескари қараб кетарди.
Ҳозир Моҳира уч болали бўлган.Ўтган йили «ўн йиллик»да кўрди.
Барибир гаплашолмади…
Эшик очилиб, бир қиз кириб келди. Ерга қараганича бир пой туфлини узатди.
— Холам жўнатдилар. Мана бу туфлини тикиб бераркансиз.
Акмал пойафзални қўлига олиб, қизни ўриндиққа ўтиришга таклиф этди.
— Холангиз ким?
— Анзират хола борлар-ку, уйлари дўкон ёнида -жавоб берди қиз ердан кўз узмай.
— Ие, Анзират холанинг жиянимисиз, меҳмон экансиз-да,бўлмаса.
— Ҳа, Тепақўрғонданман. Холамга пиллага қарашиш учун ёрдамга
келдим-, гапини давом эттирди қорақош қиз ҳануз ерга қараб.
— Яхши. Бу туфлини тўлиқай.........
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤37👍6🤔1