Тўрт йилдан сўнг кўзи очилган аёл
Катта тезликда келаётган машина ғийқ этиб тўхтади.
— Нима бўлди, одамнинг юрагини ёрдингиз? – сўради аёл эрига қараб.
— Йўлимдан нимадир чиққандек бўлди… – эркак аста машинадан тушиб олд тарафга юрди. Хотини ҳам ортидан борди.
Машина ғилдираклари тагида кичкина кучукбола инграб ётарди. Оёғини босиб кетган кўринади… Эркак ах деди-да, хотинига нима қилдик, дегандек боқди.
— Хайрият, одам эмас экан, – ёқасига туфлади аёл. – Юринг кетдик, кечикяпмиз…
Шу пайт йўл четида катта ит кўринди. Лўкиллаб улар томонга чопди. Аёл кўрққанидан машина эшигига суянди ва эрини шоширди. Аммо ит одамларга қиё боқмай, кучукчани искади. Сўнг аламли бир алфозда увлади.
— Боласи шекилли… – бошини қашлади эркак. Аранг нафас олаётган лайчага қўлини теккизди.
— Дилноз, қара, ҳали тирик… балки шу атрофда бирор мол дўхтири…
— Эй, бунча кўнгилчан бўлмасангиз! Битта итга шунчами? Бўлсангизчи, ота-онам кутиб қолишди!
Ҳомиладор аёлини бетоқат қилмаслик учун эркак мажбур машинага ўтирди. Кетаркан, кўзгу орқали орқада қолиб кетган маҳзун она ит ва норасида кучукчадан кўзини узолмади.
— Ишқилиб, омон қолсин-да…
Ўша воқеа анчагача эсидан чиқмади эркакнинг. Орадан беш ой ўтиб хотини ўғил туққач эса унутиб ҳам юборди… Аммо тўрт йилдан кейинги бир мудҳиш воқеа унга ўша кунни эслатди.
Кўчада ўйнаб юрган ўғилчасини машина уриб кетибди. Ҳайдовчи қўрққанидан қочиб қолибди. Бир киши уни шошилинч касалхонага олиб борибди. Ота-она жон ҳолатда жонлантириш бўлимига келишди.
— Ўғлингизнинг жони омон, фақат… бир оёғи… ногирон бўлиб қолиши мумкин.
Онаси аюҳаннос солди, ота эса бошини чангаллаб ерга чўкиб қолди. Боши гир айланиб кўз олдига инграб ётган кучукча келди.
— Бахтингга… ўша кучукча омон қолган бўлса керак, йўқса… – дод солаётган хотинига пичирлади у.
Аёл ҳам бирдан сергакланди ва ўзини эрининг оёқлари тагига ташлади.
Муҳаммадсолиҳ Раҳмиддинов
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Катта тезликда келаётган машина ғийқ этиб тўхтади.
— Нима бўлди, одамнинг юрагини ёрдингиз? – сўради аёл эрига қараб.
— Йўлимдан нимадир чиққандек бўлди… – эркак аста машинадан тушиб олд тарафга юрди. Хотини ҳам ортидан борди.
Машина ғилдираклари тагида кичкина кучукбола инграб ётарди. Оёғини босиб кетган кўринади… Эркак ах деди-да, хотинига нима қилдик, дегандек боқди.
— Хайрият, одам эмас экан, – ёқасига туфлади аёл. – Юринг кетдик, кечикяпмиз…
Шу пайт йўл четида катта ит кўринди. Лўкиллаб улар томонга чопди. Аёл кўрққанидан машина эшигига суянди ва эрини шоширди. Аммо ит одамларга қиё боқмай, кучукчани искади. Сўнг аламли бир алфозда увлади.
— Боласи шекилли… – бошини қашлади эркак. Аранг нафас олаётган лайчага қўлини теккизди.
— Дилноз, қара, ҳали тирик… балки шу атрофда бирор мол дўхтири…
— Эй, бунча кўнгилчан бўлмасангиз! Битта итга шунчами? Бўлсангизчи, ота-онам кутиб қолишди!
Ҳомиладор аёлини бетоқат қилмаслик учун эркак мажбур машинага ўтирди. Кетаркан, кўзгу орқали орқада қолиб кетган маҳзун она ит ва норасида кучукчадан кўзини узолмади.
— Ишқилиб, омон қолсин-да…
Ўша воқеа анчагача эсидан чиқмади эркакнинг. Орадан беш ой ўтиб хотини ўғил туққач эса унутиб ҳам юборди… Аммо тўрт йилдан кейинги бир мудҳиш воқеа унга ўша кунни эслатди.
Кўчада ўйнаб юрган ўғилчасини машина уриб кетибди. Ҳайдовчи қўрққанидан қочиб қолибди. Бир киши уни шошилинч касалхонага олиб борибди. Ота-она жон ҳолатда жонлантириш бўлимига келишди.
— Ўғлингизнинг жони омон, фақат… бир оёғи… ногирон бўлиб қолиши мумкин.
Онаси аюҳаннос солди, ота эса бошини чангаллаб ерга чўкиб қолди. Боши гир айланиб кўз олдига инграб ётган кучукча келди.
— Бахтингга… ўша кучукча омон қолган бўлса керак, йўқса… – дод солаётган хотинига пичирлади у.
Аёл ҳам бирдан сергакланди ва ўзини эрининг оёқлари тагига ташлади.
Муҳаммадсолиҳ Раҳмиддинов
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤30👍12😢2💯2
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
❤11😁2🥰1👌1
Ўғилми кизми онажоним десин мехрибон булсин!!!
Тўй тугади.
Қариндошлар ҳайрлашган, биров кетган, биров кузатган "ҳай-ҳай" бўлиб турган ҳовлида биров-бировни танимайдиган даражада гавжумлик хукмрон...
Маҳалла бошида дўкон очиб ўтирадиган Баҳри ҳола тўй боши- куёвнинг онаси Раънохонни одамлар ичидан қидириб топди.
-Айланай, чарчамейгина, тугатвооолдиз, ўргилей сиздан, Раънопошша, биринчи ўғил уйлашиз, "билмасез кере" диб ўйлаб ёнизга келдим.
Ўғлизам куёвмисан-куёв бўптида ўзиям, ўргилиб кетей, ҳали келин-қизимни олдиларига кириб кетмадиларми?!
Раънохон ҳайрон бўлиб "йўўўқ" деб бош силкиди.
-Ҳа вақтида кепман унда. Шу болезчи- энди келинни олдига кириб кетаётганида уч марта чақиринг, исмини айтиб хўпми?!
-Нимага тинчликми?!
-Ҳай соддасизда айланей, ирим-дирими шу, кўнгли- сиздан бўлинмасин дийман. Шу уч марта "Масруржўўўн, Масруржўўўн, Масруржўўўўн" дийсиз бўлди, ўргилиб "онам" диб бир-икки қарасин, хўпми?!
-Вой ман ўғлимни хижолат қилиб, бунақа қилолмийман, қўйинг, боламни қандоқ чақираман, уяламан-ей...
-Ҳай, ҳай қаёққа кетдиз энди, оббо, яхшилик қиламан десам...
Эшик олдида ўғли кўрингани сабаб Раънохон қизариб, ичкари уйга зинғиллаб кириб кетган эди...
Ўртоғи билан куёв либослари ярашиб турган Масруржон кўзи билан кимнидир қидириб ҳовли ўртасигача келди.
Ҳизматда идиш ташиб юрганлардан бирини тўхтатиб, онасини сўради.
-Вой бўйларингдан ҳоленг айлансин, азаматдек куёв бўпсан-а?! Онанг ўша- иииичкари уйга кириб кетдилар, борақол- унинг олдига пишиллаб етиб борган Баҳри ҳола куёвнинг елкасига қоқиб, ичкари уйни кўрсатиб юборди.
-Ойи, кираверайми?!- эшик олдидан овоз берди Масруржон.
Ичкари уйда Раънохон ўзича ниманидир қидириб турган бўлди.
Ўғли кириб келиб, энгашиб оёқларини қучди.
-Қўй, ўғлим, тур ўрнингдан- беиҳтиёр Раънохоннинг юзларидан ёш думалади.
-Йиғлаяпсизми?! Ойи?!
-Йўқ, ҳурсандчиликдан бу, қара, мана катта бўлиб уйланадиган пайтинг ҳам келибди. Кечаси уканг билан ёнимда ётишни талашардинглар. "Манга қараб ётинг, йўқ манга" деб... Аҳийри "ҳич қайсининггамас, осмонга қараб ётаман" дирдим. Ўғлим шунақа вақт тез ўтаркан-да"...
Масруржон ўрнидан туриб, жилмайиб онасини қучоқлади.
-Борақол ўғлим, келин кутиб қолмасин, бахтли бўлинглар, ҳамиша икки қўлим ҳаққиларингизга дуода бўлади!
-Ҳўп ойи, фақат сизга мана бу нарсани беришим керак.
-Нимани?!
Масруржон қўйнидан бир жуфт билак узук чиқарди.
-Ўғлим бу нима қилганинг?!
-Сизга, мани кўтариб катта қилган қўлларингизга- арзимас совға! Бу ҳали бошланиши, Аллоҳ насиб этса Ҳажларга юбораман, иншааллоҳ...
Масруржон икки юзидан ўпиб, чиқиб кетди.
Раънохон йиғи аралаш жилмайиб, ўғлининг тўйдан олдин кўп чиқимларини ҳоҳламай камайтирганини сабабини энди тушунгандек бўлди...
Азизахон
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Тўй тугади.
Қариндошлар ҳайрлашган, биров кетган, биров кузатган "ҳай-ҳай" бўлиб турган ҳовлида биров-бировни танимайдиган даражада гавжумлик хукмрон...
Маҳалла бошида дўкон очиб ўтирадиган Баҳри ҳола тўй боши- куёвнинг онаси Раънохонни одамлар ичидан қидириб топди.
-Айланай, чарчамейгина, тугатвооолдиз, ўргилей сиздан, Раънопошша, биринчи ўғил уйлашиз, "билмасез кере" диб ўйлаб ёнизга келдим.
Ўғлизам куёвмисан-куёв бўптида ўзиям, ўргилиб кетей, ҳали келин-қизимни олдиларига кириб кетмадиларми?!
Раънохон ҳайрон бўлиб "йўўўқ" деб бош силкиди.
-Ҳа вақтида кепман унда. Шу болезчи- энди келинни олдига кириб кетаётганида уч марта чақиринг, исмини айтиб хўпми?!
-Нимага тинчликми?!
-Ҳай соддасизда айланей, ирим-дирими шу, кўнгли- сиздан бўлинмасин дийман. Шу уч марта "Масруржўўўн, Масруржўўўн, Масруржўўўўн" дийсиз бўлди, ўргилиб "онам" диб бир-икки қарасин, хўпми?!
-Вой ман ўғлимни хижолат қилиб, бунақа қилолмийман, қўйинг, боламни қандоқ чақираман, уяламан-ей...
-Ҳай, ҳай қаёққа кетдиз энди, оббо, яхшилик қиламан десам...
Эшик олдида ўғли кўрингани сабаб Раънохон қизариб, ичкари уйга зинғиллаб кириб кетган эди...
Ўртоғи билан куёв либослари ярашиб турган Масруржон кўзи билан кимнидир қидириб ҳовли ўртасигача келди.
Ҳизматда идиш ташиб юрганлардан бирини тўхтатиб, онасини сўради.
-Вой бўйларингдан ҳоленг айлансин, азаматдек куёв бўпсан-а?! Онанг ўша- иииичкари уйга кириб кетдилар, борақол- унинг олдига пишиллаб етиб борган Баҳри ҳола куёвнинг елкасига қоқиб, ичкари уйни кўрсатиб юборди.
-Ойи, кираверайми?!- эшик олдидан овоз берди Масруржон.
Ичкари уйда Раънохон ўзича ниманидир қидириб турган бўлди.
Ўғли кириб келиб, энгашиб оёқларини қучди.
-Қўй, ўғлим, тур ўрнингдан- беиҳтиёр Раънохоннинг юзларидан ёш думалади.
-Йиғлаяпсизми?! Ойи?!
-Йўқ, ҳурсандчиликдан бу, қара, мана катта бўлиб уйланадиган пайтинг ҳам келибди. Кечаси уканг билан ёнимда ётишни талашардинглар. "Манга қараб ётинг, йўқ манга" деб... Аҳийри "ҳич қайсининггамас, осмонга қараб ётаман" дирдим. Ўғлим шунақа вақт тез ўтаркан-да"...
Масруржон ўрнидан туриб, жилмайиб онасини қучоқлади.
-Борақол ўғлим, келин кутиб қолмасин, бахтли бўлинглар, ҳамиша икки қўлим ҳаққиларингизга дуода бўлади!
-Ҳўп ойи, фақат сизга мана бу нарсани беришим керак.
-Нимани?!
Масруржон қўйнидан бир жуфт билак узук чиқарди.
-Ўғлим бу нима қилганинг?!
-Сизга, мани кўтариб катта қилган қўлларингизга- арзимас совға! Бу ҳали бошланиши, Аллоҳ насиб этса Ҳажларга юбораман, иншааллоҳ...
Масруржон икки юзидан ўпиб, чиқиб кетди.
Раънохон йиғи аралаш жилмайиб, ўғлининг тўйдан олдин кўп чиқимларини ҳоҳламай камайтирганини сабабини энди тушунгандек бўлди...
Азизахон
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤65👍15👏1
МУХАББАТИМ.
Инобат хола эшикка суяниб,чуқур хўрсинди. Акмалга нима дейди? Бу олтинчи жойдан қайтиши, ҳаммасида бир хил жавоб...
Хола ҳорғин қадам ташлаб,ичкарига кирди. Ўғли уйда йўқ эди. Устахонасида бўлса керак.Инобат хола тугунини хонтахта устига қўйиб, тўшакка ўтирди ва кўзларини юмди. Кимнингдир олдида изза бўлишдан қочиб,совчиликка доим ўзи боради.
Чунки ўғли…
Эшик ғийқиллаб очилди. Акмал эшик тутқичини маҳкам ушлаганича, онасининг ҳузурига кирди. Акмалнинг юзи истарали,қоп-қора қош-кўзлари чиройли.Кўрган одам борки ҳавас қилади,лекин оёғи… Акмал туғилганида Инобат хола кўп азоб чекканди.У пайтлар тиббиёт унчалик
ривожланмаганмиди ёки операция қилдириш расм бўлмаганмиди, қийналиб туғилган боланинг оёғига шикаст етди. Инобат эса шундан кейин фарзанд кўролмайдиган бўлиб қолди. Ширингина болакай уч
ёшида қийналиб қадам ташлади. Ёлғиз, тағин бунақа болага қаноат қилмадими ёки бу бир баҳона бўлдими, эри ҳам ташлаб кетди. Инобат йиғлади-сиқтади, нажот йўқ, овунди. Боласини ёлғиз ўзи катта қилди. Мактабни битирганида институтга киритишга қурби етмаслигини
тушунди ва ўғли шу пайтгача ўрганиб олишга улгурган ҳунарига йўл берилди.
Мўъжазгина ҳовлининг девори олинди ва кичикроқ ҳужра солинди. Акмал алоҳида эшикли шинам устахонада этикдўзлик қила бошлади. Мижозлари кўпайди, ҳунари билан бирга рўзғорларига ҳам барака кирди,она-бола йиллар давомида шу бахт сари ҳаракат қилганларини
тушунгандек бўлдилар. Лекин бу бахт навбатдаги муаммо олдида
йўққа чиқиб турибди.Уйланадиган вақти келди, ҳатто бир оз ўтди ҳам. Акмалга ҳеч ким қизини бермади. Унинг одобига, меҳнатига ҳавас қилдилар,соппа-соғ такасалтангларга ўрнак қилиб кўрсатдилар, лекин ҳеч ким қизини бермади. Унга ачиндилар, онасига ачиндилар.Лекин она тинимсиз эшик қоқди,йигит умид билан кутди. Қиз бермадилар.
Такасалтанглар уйланиб кетди,кўримсиз қизлар-да тенгини топди. Акмал бўйдоқлигича қолди.
Шу…
Акмал онасининг кўзига бир қарашдаёқ ҳаммасини тушунди. Шунинг учун нима бўлди деб сўраб ўтирмади. Она-бола чой ичдилар ва Акмал яна устахонасига чиқиб кетди.
Агрономнинг кирза этигига мих ураётиб, ўйга берилди. Онаси ёрилса ҳам бўларди. «Сенинг ҳам тенгинг бордир болам» деб йиғласа, балки ёзилармиди?!
Ўшанда учинчи синфда ўқишарди. Мана шу этик эгасининг қизи Моҳира билан синфдош эдилар. Бир кун нимадир бўлди-ю, муаллим Акмални Моҳиранинг олдига ўтқазиб қўйди. Эртасига дарсга келганларида парта устида «М+А=С» деган ёзув пайдо бўлганди.
Акмал ўчиришга улгурмади.Кимнингдир болаларча қилиғидан синфда гап болалади ва ҳамма Моҳирани эрмаклай бошладилар. Моҳира эса бор аламини йиғди ва уч сўзга жойлади:
«Турқинг қурсин, чўлоқ!».
Мурғаккина гўдак сумкасини ҳам олмай, оқ¬соқланганича уйларига чопиб келди. Ёстиққа бошини буркаб роса йиғлади,ўксиб-ўксиб йиғлади. Ҳеч бир айби бўлмаса-да, хўр¬ланганидан ўкиниб йиғлади. Биринчи марта ўзидан, шу ҳолида ташлаб кетган отасидан нафратланиб кетди.
Йиғлаганича ухлаб қолди.Эшик тақиллади. Ўқитувчиси Моҳира ва ва икки синфдошини олиб келган экан. Моҳира ерга қараб кечирим сўради,
ўқитувчиси меҳрибонлик билан эртага албатта мактабга боришини тайинлади. Мактабга борди ҳам, яна синфдошларига киришиб кетди ҳам. Лекин кўнглидаги яра битмади. Ўнни битирдилар ҳамки, Моҳирага бир оғиз гапирмади.
Кейинчалик катта бўлганларида, синфдошлар бир-бирларига меҳр қўйиб, бу дамлар ғаниматлигини тушунганларида Моҳира Акмалнинг йўлини тўсиб, қайта-қайта кечирим сўради. Лекин ўша машъум сўзлар Акмалнинг қулоғи остида янграйверар ва у тескари қараб кетарди.
Ҳозир Моҳира уч болали бўлган.Ўтган йили «ўн йиллик»да кўрди.
Барибир гаплашолмади…
Эшик очилиб, бир қиз кириб келди. Ерга қараганича бир пой туфлини узатди.
— Холам жўнатдилар. Мана бу туфлини тикиб бераркансиз.
Акмал пойафзални қўлига олиб, қизни ўриндиққа ўтиришга таклиф этди.
— Холангиз ким?
— Анзират хола борлар-ку, уйлари дўкон ёнида -жавоб берди қиз ердан кўз узмай.
— Ие, Анзират холанинг жиянимисиз, меҳмон экансиз-да,бўлмаса.
— Ҳа, Тепақўрғонданман. Холамга пиллага қарашиш учун ёрдамга
келдим-, гапини давом эттирди қорақош қиз ҳануз ерга қараб.
— Яхши. Бу туфлини тўлиқай.........
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Инобат хола эшикка суяниб,чуқур хўрсинди. Акмалга нима дейди? Бу олтинчи жойдан қайтиши, ҳаммасида бир хил жавоб...
Хола ҳорғин қадам ташлаб,ичкарига кирди. Ўғли уйда йўқ эди. Устахонасида бўлса керак.Инобат хола тугунини хонтахта устига қўйиб, тўшакка ўтирди ва кўзларини юмди. Кимнингдир олдида изза бўлишдан қочиб,совчиликка доим ўзи боради.
Чунки ўғли…
Эшик ғийқиллаб очилди. Акмал эшик тутқичини маҳкам ушлаганича, онасининг ҳузурига кирди. Акмалнинг юзи истарали,қоп-қора қош-кўзлари чиройли.Кўрган одам борки ҳавас қилади,лекин оёғи… Акмал туғилганида Инобат хола кўп азоб чекканди.У пайтлар тиббиёт унчалик
ривожланмаганмиди ёки операция қилдириш расм бўлмаганмиди, қийналиб туғилган боланинг оёғига шикаст етди. Инобат эса шундан кейин фарзанд кўролмайдиган бўлиб қолди. Ширингина болакай уч
ёшида қийналиб қадам ташлади. Ёлғиз, тағин бунақа болага қаноат қилмадими ёки бу бир баҳона бўлдими, эри ҳам ташлаб кетди. Инобат йиғлади-сиқтади, нажот йўқ, овунди. Боласини ёлғиз ўзи катта қилди. Мактабни битирганида институтга киритишга қурби етмаслигини
тушунди ва ўғли шу пайтгача ўрганиб олишга улгурган ҳунарига йўл берилди.
Мўъжазгина ҳовлининг девори олинди ва кичикроқ ҳужра солинди. Акмал алоҳида эшикли шинам устахонада этикдўзлик қила бошлади. Мижозлари кўпайди, ҳунари билан бирга рўзғорларига ҳам барака кирди,она-бола йиллар давомида шу бахт сари ҳаракат қилганларини
тушунгандек бўлдилар. Лекин бу бахт навбатдаги муаммо олдида
йўққа чиқиб турибди.Уйланадиган вақти келди, ҳатто бир оз ўтди ҳам. Акмалга ҳеч ким қизини бермади. Унинг одобига, меҳнатига ҳавас қилдилар,соппа-соғ такасалтангларга ўрнак қилиб кўрсатдилар, лекин ҳеч ким қизини бермади. Унга ачиндилар, онасига ачиндилар.Лекин она тинимсиз эшик қоқди,йигит умид билан кутди. Қиз бермадилар.
Такасалтанглар уйланиб кетди,кўримсиз қизлар-да тенгини топди. Акмал бўйдоқлигича қолди.
Шу…
Акмал онасининг кўзига бир қарашдаёқ ҳаммасини тушунди. Шунинг учун нима бўлди деб сўраб ўтирмади. Она-бола чой ичдилар ва Акмал яна устахонасига чиқиб кетди.
Агрономнинг кирза этигига мих ураётиб, ўйга берилди. Онаси ёрилса ҳам бўларди. «Сенинг ҳам тенгинг бордир болам» деб йиғласа, балки ёзилармиди?!
Ўшанда учинчи синфда ўқишарди. Мана шу этик эгасининг қизи Моҳира билан синфдош эдилар. Бир кун нимадир бўлди-ю, муаллим Акмални Моҳиранинг олдига ўтқазиб қўйди. Эртасига дарсга келганларида парта устида «М+А=С» деган ёзув пайдо бўлганди.
Акмал ўчиришга улгурмади.Кимнингдир болаларча қилиғидан синфда гап болалади ва ҳамма Моҳирани эрмаклай бошладилар. Моҳира эса бор аламини йиғди ва уч сўзга жойлади:
«Турқинг қурсин, чўлоқ!».
Мурғаккина гўдак сумкасини ҳам олмай, оқ¬соқланганича уйларига чопиб келди. Ёстиққа бошини буркаб роса йиғлади,ўксиб-ўксиб йиғлади. Ҳеч бир айби бўлмаса-да, хўр¬ланганидан ўкиниб йиғлади. Биринчи марта ўзидан, шу ҳолида ташлаб кетган отасидан нафратланиб кетди.
Йиғлаганича ухлаб қолди.Эшик тақиллади. Ўқитувчиси Моҳира ва ва икки синфдошини олиб келган экан. Моҳира ерга қараб кечирим сўради,
ўқитувчиси меҳрибонлик билан эртага албатта мактабга боришини тайинлади. Мактабга борди ҳам, яна синфдошларига киришиб кетди ҳам. Лекин кўнглидаги яра битмади. Ўнни битирдилар ҳамки, Моҳирага бир оғиз гапирмади.
Кейинчалик катта бўлганларида, синфдошлар бир-бирларига меҳр қўйиб, бу дамлар ғаниматлигини тушунганларида Моҳира Акмалнинг йўлини тўсиб, қайта-қайта кечирим сўради. Лекин ўша машъум сўзлар Акмалнинг қулоғи остида янграйверар ва у тескари қараб кетарди.
Ҳозир Моҳира уч болали бўлган.Ўтган йили «ўн йиллик»да кўрди.
Барибир гаплашолмади…
Эшик очилиб, бир қиз кириб келди. Ерга қараганича бир пой туфлини узатди.
— Холам жўнатдилар. Мана бу туфлини тикиб бераркансиз.
Акмал пойафзални қўлига олиб, қизни ўриндиққа ўтиришга таклиф этди.
— Холангиз ким?
— Анзират хола борлар-ку, уйлари дўкон ёнида -жавоб берди қиз ердан кўз узмай.
— Ие, Анзират холанинг жиянимисиз, меҳмон экансиз-да,бўлмаса.
— Ҳа, Тепақўрғонданман. Холамга пиллага қарашиш учун ёрдамга
келдим-, гапини давом эттирди қорақош қиз ҳануз ерга қараб.
— Яхши. Бу туфлини тўлиқай.........
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤37👍6🤔1
лантириб тикиш керак,-деди Акмал бақувват қўллари билан чармни эзғилаб. Қаранг, анчагина сўтилиб кетган.
Қизнинг нигоҳи пойафзалга қадалиш олдидан Акмалнинг кўзларида бир тўхтаб ўтди ва Акмал ҳаммасини тушунди.
Қизнинг кўзлари... Бир қарашда сезилмайди, аммо диққат қилинса, ҳар икки кўзининг қорачиғи бир тарафга қараб туриши сезилади.
—Энди эртага келасиз, синглим.Мен чиройли қилиб тикиб қўяман.
Қиз йигитдан таралаётган меҳрни, энг муҳими ўзидаги нуқсонга ҳамдардлик ҳиссини ҳис қилди. Негадир умрида биринчи марта йигитлар билан,тўғрироғи, айнан шу йигит билан гаплашгиси келди.
—Пули қанча бўлади? Эртага қанча олиб келай?
Қизнинг майин овози, одоби Акмалга ҳам таъсир қилиб улгурганди.
—Анзират хола менинг ҳам холам, сиздан пул олсам уят бўлар.
Қиз хийла қизариб чиқиб кетди. Унинг ортидан қараб қолган Акмалнинг кўнглида ажиб ҳислар қолди.
Қиз эртасига ҳам, индинига ҳам келди. Акмал ишни чўзар, бу ҳолат икковига ҳам маъқул эди.
Пилла мавсуми тугагунича анча яқинлашиб қолишди. Қиз йигитнинг, йигит қизнинг нуқсонини тилга олмади. Ҳатто ҳамдардлик нуқтаи назаридан ҳам бу мавзу кўтарилмади. Янада қизиғи, дил-розига бир қадам қолдилар ҳамки, бу яқинликдан ҳеч ким хабар топмади.
Йигирма кунлардан кейин қиз дўкон эшигини ёпди ва четга тикилаётган туюлсада, нигоҳини Акмалнинг кўзларига қараб шундай деди.
—Акмал ака, эртага уйимизга кетаман. Сиздек дўст топганимдан хурсандман. Хайр -деди-ю, чиқиб кетди.
Эшик секин ёпилди ҳамки Акмал ўзига келмади. Наҳот, шунча йиллар излаган гавҳарини бир онда йўқотса?!
Тезда нима қилишини ўйлаб олди. Устахонани ёпиб, оқсоқланганича шоша-пиша бозорга йўл олди. Бозордан қизга чиройли рўмол, атир, холаси учун иккита иссиқ нон,қанд-қурс олди. Мўлжали - кеч кирганда аввал ўзи, кейин онаси билан Анзират холаникига кириш. Агар шулар ҳам йўқ деса…демак Акмал бу дунёдан тоқ ўтади.
—Пешанангда омад юлдузи чақнаб турибди. Катта иш устидасан, садақа қил болам,-деган овоз Акмалнинг хаёлини бўлди.
Қўл узатиб турган мўлтони аёлга пул узатди. Мўлтони аёл четга чиқиб, унинг ортида кичкинагина столга писта билан бирга лотерея билетларини ёзиб ўтирган чол кўринди.
Акмал таваккал қилиб битта лотерея олиб, танга билан қириб ўчирди.
Ютуқ яна битта чипталик экан, иккинчисиниям олиб ўчирди. Во ажаб! Шу ростми?! Эллик миллион!!!
Акмалнинг юраги ҳаприқиб кетди. Катта ютуқ чиққанлигини тасдиқлаган чол Акмалнинг чўнтагидаги бор пулга эга бўлди…
Тут шохлари уйилиб ётган ҳовли четидаги сўрида тўрт киши гаплашмоқда эдилар. Анзират хола Акмал олиб келган нон ушатилган дастурхон четини ўйнаганча босиқлик билан гапирди:
—Билмадим, болам. Бу бечора ҳам тегса сендек йигитга тегарда, болам, ўзимнинг қизим бўлса сенга қўш-қўллаб бермасмидим?!
Сени-ю, онангни билмасам экан…
—Холажон,-деди Акмал. Сиз фақат Тепақўрғонга бориб,синглингизга Холида яна бир-икки ой сизникида туриб туришини айтсангиз бўлди. Бу
вақтда улгурамиз. Ишонинг, ҳаммаси яхши бўлади.
Инобат хола билан Анзират хола кўзларида ёш билан ёшларга оқ
фотиҳа беришди. Тун ярим бўлишига қарамай, ёшлар ҳеч кимга билдирмай, Тошкентга йўл олдилар.
Энг яхши суяк шифокорлари Акмалнинг оёғига тиғ уришди.Кўзнинг энг моҳир жарроҳлари Холиданинг қорачиқлари устида иш олиб бордилар.
Мўъжиза юз берди. Ёки пул яна бир бор мўъжиза яратди. Ҳеч кимлари йўқ катта шаҳарда бир-бирларига ҳамдард бўлдилар.
Икковлон шаҳарнинг икки чеккасидаги шифохоналарда бўлсаларда, телефонда боғланиб турдилар. Умид ҳар нарсадан устун чиқди.
Тўй тўсатдан бошланган бўлса-да,эл суйган хонанданинг ширали
овози таралиб, тумонат одам тўпланди.
Келин-куёв ўтирган машина тўйхона олдида тўхтади. Акмал шахдам қадамлар билан келиб,Холидани кўтариб туширди.
Холида қайнонасининг шодликдан ёшланган кўзларига бир қараб, яна нигоҳини ерга қадаганча салом берди.
Даврага Анзират хола билан Инобат хола рақс тушиш учун чиққанларида Холида Акмалнинг қулоғига шивирлади:
—Лотерея ютмаганингизда ҳам сизники бўлардим…
Акмал завқланиб кулиб, Холиданинг қулоғига шипшиди.
—Ўзинг келмаганингда ҳам барибир сени топардим.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Қизнинг нигоҳи пойафзалга қадалиш олдидан Акмалнинг кўзларида бир тўхтаб ўтди ва Акмал ҳаммасини тушунди.
Қизнинг кўзлари... Бир қарашда сезилмайди, аммо диққат қилинса, ҳар икки кўзининг қорачиғи бир тарафга қараб туриши сезилади.
—Энди эртага келасиз, синглим.Мен чиройли қилиб тикиб қўяман.
Қиз йигитдан таралаётган меҳрни, энг муҳими ўзидаги нуқсонга ҳамдардлик ҳиссини ҳис қилди. Негадир умрида биринчи марта йигитлар билан,тўғрироғи, айнан шу йигит билан гаплашгиси келди.
—Пули қанча бўлади? Эртага қанча олиб келай?
Қизнинг майин овози, одоби Акмалга ҳам таъсир қилиб улгурганди.
—Анзират хола менинг ҳам холам, сиздан пул олсам уят бўлар.
Қиз хийла қизариб чиқиб кетди. Унинг ортидан қараб қолган Акмалнинг кўнглида ажиб ҳислар қолди.
Қиз эртасига ҳам, индинига ҳам келди. Акмал ишни чўзар, бу ҳолат икковига ҳам маъқул эди.
Пилла мавсуми тугагунича анча яқинлашиб қолишди. Қиз йигитнинг, йигит қизнинг нуқсонини тилга олмади. Ҳатто ҳамдардлик нуқтаи назаридан ҳам бу мавзу кўтарилмади. Янада қизиғи, дил-розига бир қадам қолдилар ҳамки, бу яқинликдан ҳеч ким хабар топмади.
Йигирма кунлардан кейин қиз дўкон эшигини ёпди ва четга тикилаётган туюлсада, нигоҳини Акмалнинг кўзларига қараб шундай деди.
—Акмал ака, эртага уйимизга кетаман. Сиздек дўст топганимдан хурсандман. Хайр -деди-ю, чиқиб кетди.
Эшик секин ёпилди ҳамки Акмал ўзига келмади. Наҳот, шунча йиллар излаган гавҳарини бир онда йўқотса?!
Тезда нима қилишини ўйлаб олди. Устахонани ёпиб, оқсоқланганича шоша-пиша бозорга йўл олди. Бозордан қизга чиройли рўмол, атир, холаси учун иккита иссиқ нон,қанд-қурс олди. Мўлжали - кеч кирганда аввал ўзи, кейин онаси билан Анзират холаникига кириш. Агар шулар ҳам йўқ деса…демак Акмал бу дунёдан тоқ ўтади.
—Пешанангда омад юлдузи чақнаб турибди. Катта иш устидасан, садақа қил болам,-деган овоз Акмалнинг хаёлини бўлди.
Қўл узатиб турган мўлтони аёлга пул узатди. Мўлтони аёл четга чиқиб, унинг ортида кичкинагина столга писта билан бирга лотерея билетларини ёзиб ўтирган чол кўринди.
Акмал таваккал қилиб битта лотерея олиб, танга билан қириб ўчирди.
Ютуқ яна битта чипталик экан, иккинчисиниям олиб ўчирди. Во ажаб! Шу ростми?! Эллик миллион!!!
Акмалнинг юраги ҳаприқиб кетди. Катта ютуқ чиққанлигини тасдиқлаган чол Акмалнинг чўнтагидаги бор пулга эга бўлди…
Тут шохлари уйилиб ётган ҳовли четидаги сўрида тўрт киши гаплашмоқда эдилар. Анзират хола Акмал олиб келган нон ушатилган дастурхон четини ўйнаганча босиқлик билан гапирди:
—Билмадим, болам. Бу бечора ҳам тегса сендек йигитга тегарда, болам, ўзимнинг қизим бўлса сенга қўш-қўллаб бермасмидим?!
Сени-ю, онангни билмасам экан…
—Холажон,-деди Акмал. Сиз фақат Тепақўрғонга бориб,синглингизга Холида яна бир-икки ой сизникида туриб туришини айтсангиз бўлди. Бу
вақтда улгурамиз. Ишонинг, ҳаммаси яхши бўлади.
Инобат хола билан Анзират хола кўзларида ёш билан ёшларга оқ
фотиҳа беришди. Тун ярим бўлишига қарамай, ёшлар ҳеч кимга билдирмай, Тошкентга йўл олдилар.
Энг яхши суяк шифокорлари Акмалнинг оёғига тиғ уришди.Кўзнинг энг моҳир жарроҳлари Холиданинг қорачиқлари устида иш олиб бордилар.
Мўъжиза юз берди. Ёки пул яна бир бор мўъжиза яратди. Ҳеч кимлари йўқ катта шаҳарда бир-бирларига ҳамдард бўлдилар.
Икковлон шаҳарнинг икки чеккасидаги шифохоналарда бўлсаларда, телефонда боғланиб турдилар. Умид ҳар нарсадан устун чиқди.
Тўй тўсатдан бошланган бўлса-да,эл суйган хонанданинг ширали
овози таралиб, тумонат одам тўпланди.
Келин-куёв ўтирган машина тўйхона олдида тўхтади. Акмал шахдам қадамлар билан келиб,Холидани кўтариб туширди.
Холида қайнонасининг шодликдан ёшланган кўзларига бир қараб, яна нигоҳини ерга қадаганча салом берди.
Даврага Анзират хола билан Инобат хола рақс тушиш учун чиққанларида Холида Акмалнинг қулоғига шивирлади:
—Лотерея ютмаганингизда ҳам сизники бўлардим…
Акмал завқланиб кулиб, Холиданинг қулоғига шипшиди.
—Ўзинг келмаганингда ҳам барибир сени топардим.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤51🔥13
БИР ЮТИМ ТУПУК.
Шифохонада эканман, бир қизнинг аҳволи мени ларзага солди. Ўн гулидан бир гули очилмаган, ўн саккиз ёшлардаги бу қиз оғир хасталикка чалинганди.
Касаллиги инсонларга ибрат бўларли эди. Бечора қиз оғиз ракига чалинган, тупук безлари қуриб, ишдан чиққанди. Нам бўлмаганлиги сабабли оғзи қуриб, парча-парча бўлиб ёрилиб кетган, лабларида ҳам қон қотиб қолганди. Оғзи очилмас, тили айланмас, ютинолмасди.
Эй Аллоҳим! Бу нечук даҳшат, нечук ибратли бир аҳволки, ҳамма ижирғанадиган, туфлаб ташлайдиган тупук бечора қиз учун нодир-ноёб неъматга айланса!
Отаси бадавлат киши экан. Унинг фарёдларини ҳеч унутолмайман:
– Мадад бер, Аллоҳим! Бизларга ёрдам қил… Ожиз қолдик. Бир туфлам тупукка зор бўлиб қолдик. Уни тополмайман, сотиб ололмайман. Давлатим, кучим бунга етмайди. Мил-мил мол-мулким қизимга бир туфлам тупук олишга етмайди! – дея ёлворарди.
Аллоҳим! Бизга мадад бер. Сен бизларга чексиз неъматлар ато этгансан. Аммо биз буларни билмаймиз, қадрига етмаймиз. Фақат уларни йўқотгачгина тушуниб етамиз.
Яратган ҳар бир нарсанг бебаҳо ва қадрлики, бир туфлам тупукни сотиб олишга қурбимиз етмаяпти.
…Нақадар даҳшатли ҳолат эди.
Аллоҳим! Сен нималарга қодирсан-а! Нелар ато этгансан-а биз қадр билмасларга!
Оллохим бизни чорасиз, умидсиз қолдирма…🤲
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Шифохонада эканман, бир қизнинг аҳволи мени ларзага солди. Ўн гулидан бир гули очилмаган, ўн саккиз ёшлардаги бу қиз оғир хасталикка чалинганди.
Касаллиги инсонларга ибрат бўларли эди. Бечора қиз оғиз ракига чалинган, тупук безлари қуриб, ишдан чиққанди. Нам бўлмаганлиги сабабли оғзи қуриб, парча-парча бўлиб ёрилиб кетган, лабларида ҳам қон қотиб қолганди. Оғзи очилмас, тили айланмас, ютинолмасди.
Эй Аллоҳим! Бу нечук даҳшат, нечук ибратли бир аҳволки, ҳамма ижирғанадиган, туфлаб ташлайдиган тупук бечора қиз учун нодир-ноёб неъматга айланса!
Отаси бадавлат киши экан. Унинг фарёдларини ҳеч унутолмайман:
– Мадад бер, Аллоҳим! Бизларга ёрдам қил… Ожиз қолдик. Бир туфлам тупукка зор бўлиб қолдик. Уни тополмайман, сотиб ололмайман. Давлатим, кучим бунга етмайди. Мил-мил мол-мулким қизимга бир туфлам тупук олишга етмайди! – дея ёлворарди.
Аллоҳим! Бизга мадад бер. Сен бизларга чексиз неъматлар ато этгансан. Аммо биз буларни билмаймиз, қадрига етмаймиз. Фақат уларни йўқотгачгина тушуниб етамиз.
Яратган ҳар бир нарсанг бебаҳо ва қадрлики, бир туфлам тупукни сотиб олишга қурбимиз етмаяпти.
…Нақадар даҳшатли ҳолат эди.
Аллоҳим! Сен нималарга қодирсан-а! Нелар ато этгансан-а биз қадр билмасларга!
Оллохим бизни чорасиз, умидсиз қолдирма…🤲
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤28😢8😁2
Хижолатдан виждоним кийналди.
Иш билан кучага чикиб автобус бекатига бордим. 10 минутлардан кейин мен чикадиган автобус келиб тухтади.
Чикдим. Шоферни оркасида жойлашган йуловчилар учун мулжалланган уриндикда гавдаси котмадан келган, покиза кийинган, кулогига наушник такиб олган чамаси 25-30 е"шдаги норгил бир йигит автобус деразасига тикилиб утирарда.
Уни оркасидаги уриндикда эса кулида 2-3 та сумка, сеткалари билан е"шгина киз утирарди.
Киз мени куриб дархол урнидан туриб жой бушатди.
Рахмат кизим, умрингиздан барака топинг, деб уриндикка утирдим.
Утирдиму, рупарамда утирган норгил гавдали йигитга хае"лим кетди.
Тавба, хозирги йигитларга хайронманда, кизгинани юклари бор экан. Шу йигит жойини бушатса нима килар экана, хааа тарбиядан хам бор экан-да деб уйланиб кетдим.
2-3 бекатдан кейин автобусга яна йуловчилар чика бошладилар. Улар орасида е"ши катта одамлар хам бор эди.
Оркадан бир йигит келиб, халиги норгил йигитга:
-Ошна, касал-пасалмасмисиз, иложи булса е"ши катталарга жой бушатсангиз савоб иш буларди, деб танбех бергандай булди.
Халиги норгил йигит биз томонга угирилиб:
-Йук, йук. Мархамат мархамат. Бемалол, ким утиради,- деб куллари билан ушлагични пайпаслаб ушлаб, даст урнидан турди.
Шундагина мен ва йигитни туришга ундае"тган йигит уни нима учун урнидан турмае"тганини сезиб, бир-биримизга караб хижолатдан "лаб тишлаб" колдик.
Норгил йигилнинг кузлари ожиз экан. Шошиб кулидан ушлаб уни жойига утказдик.
Кунглим алланечук булиб кетди. Узимдан-узим уялиб кетдим. Уша йигитга рахмим келди.
-Болам каерда тушасиз? -деб сурадим.
-Фуркат кучасида. Хайдовчидан сурадим, уша кучага борар экан, - деб жавоб берди.
Тугри бу автобусда Фуркат кучасига утса булади. Лекин у турт кучанинг кесишган жойида тухтайди. Тушгандан кейин 3 километрча пие"да юриш керак булади.
Бу йигитни е"нида хамрохи хам йук экан, шунча йулни кандай килиб ожиз кузлари билан босиб утаркин, деб хавотирга тушдим.
Кузи ожизни уялтирмокчи булган йуловчи йигит худди мени хае"лимдаги гапларни эшитиб тургандай менга секингина:
-Холажон энди мен хам Фуркат кучасида тушаман. Бепарволик билан килган гунохимни ювишим керак. Сиз хавотир олманг, "ошнамни" узим манзилига кузатиб куяман,- деди.
Йигитларни хаккига дуо килиб уз манзилимда тушиб колдим.
Йулда кетяпману, беихтие"р кунгил бузилиб, кузларимдан е"ш калкиди.
Бепарволигимдан ва бадгумонлигимдан узим уялиб кетдим.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Иш билан кучага чикиб автобус бекатига бордим. 10 минутлардан кейин мен чикадиган автобус келиб тухтади.
Чикдим. Шоферни оркасида жойлашган йуловчилар учун мулжалланган уриндикда гавдаси котмадан келган, покиза кийинган, кулогига наушник такиб олган чамаси 25-30 е"шдаги норгил бир йигит автобус деразасига тикилиб утирарда.
Уни оркасидаги уриндикда эса кулида 2-3 та сумка, сеткалари билан е"шгина киз утирарди.
Киз мени куриб дархол урнидан туриб жой бушатди.
Рахмат кизим, умрингиздан барака топинг, деб уриндикка утирдим.
Утирдиму, рупарамда утирган норгил гавдали йигитга хае"лим кетди.
Тавба, хозирги йигитларга хайронманда, кизгинани юклари бор экан. Шу йигит жойини бушатса нима килар экана, хааа тарбиядан хам бор экан-да деб уйланиб кетдим.
2-3 бекатдан кейин автобусга яна йуловчилар чика бошладилар. Улар орасида е"ши катта одамлар хам бор эди.
Оркадан бир йигит келиб, халиги норгил йигитга:
-Ошна, касал-пасалмасмисиз, иложи булса е"ши катталарга жой бушатсангиз савоб иш буларди, деб танбех бергандай булди.
Халиги норгил йигит биз томонга угирилиб:
-Йук, йук. Мархамат мархамат. Бемалол, ким утиради,- деб куллари билан ушлагични пайпаслаб ушлаб, даст урнидан турди.
Шундагина мен ва йигитни туришга ундае"тган йигит уни нима учун урнидан турмае"тганини сезиб, бир-биримизга караб хижолатдан "лаб тишлаб" колдик.
Норгил йигилнинг кузлари ожиз экан. Шошиб кулидан ушлаб уни жойига утказдик.
Кунглим алланечук булиб кетди. Узимдан-узим уялиб кетдим. Уша йигитга рахмим келди.
-Болам каерда тушасиз? -деб сурадим.
-Фуркат кучасида. Хайдовчидан сурадим, уша кучага борар экан, - деб жавоб берди.
Тугри бу автобусда Фуркат кучасига утса булади. Лекин у турт кучанинг кесишган жойида тухтайди. Тушгандан кейин 3 километрча пие"да юриш керак булади.
Бу йигитни е"нида хамрохи хам йук экан, шунча йулни кандай килиб ожиз кузлари билан босиб утаркин, деб хавотирга тушдим.
Кузи ожизни уялтирмокчи булган йуловчи йигит худди мени хае"лимдаги гапларни эшитиб тургандай менга секингина:
-Холажон энди мен хам Фуркат кучасида тушаман. Бепарволик билан килган гунохимни ювишим керак. Сиз хавотир олманг, "ошнамни" узим манзилига кузатиб куяман,- деди.
Йигитларни хаккига дуо килиб уз манзилимда тушиб колдим.
Йулда кетяпману, беихтие"р кунгил бузилиб, кузларимдан е"ш калкиди.
Бепарволигимдан ва бадгумонлигимдан узим уялиб кетдим.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤25👍22
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ЭРТАГА ЖУМА
🩷🩷✨ ХАЙРЛИ ТУН! ✨ 🩷🩷
🌟Қалби қордай оқларга,
🌟Самимий, қувноқларга.
🌟Бедорлар, уйғоқларга,
🌟Туни хайрли бўлсин!
🌸Шукри бехисобларга,
🌸Қалб кўзи офтобларга.
🌸Алплар, моҳитобларга
🌸Туни хайрли бўлсин!
🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
🩷🩷✨ ХАЙРЛИ ТУН! ✨ 🩷🩷
🌟Қалби қордай оқларга,
🌟Самимий, қувноқларга.
🌟Бедорлар, уйғоқларга,
🌟Туни хайрли бўлсин!
🌸Шукри бехисобларга,
🌸Қалб кўзи офтобларга.
🌸Алплар, моҳитобларга
🌸Туни хайрли бўлсин!
🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🌙ЖУМА МУБОРАК БЎЛСИН, АЗИЗ ДИНДОШИМ! 🌙
•Қиблага юзланиб шодланса юрак,
•Шу онда раҳматин ёғдирса фалак,
•Улуғ зот борми Аллоҳдан бўлак,
•Мусулмон аҳлига жума муборак!
•Кунларнинг шоҳидур "Жума" айёми,
•Шу сабаб улуғдур бу куннинг номи.
•Сизга тилайман тиллодан бир тахт,
•Аллоҳ насиб этсин илоҳий бир бахт.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
•Қиблага юзланиб шодланса юрак,
•Шу онда раҳматин ёғдирса фалак,
•Улуғ зот борми Аллоҳдан бўлак,
•Мусулмон аҳлига жума муборак!
•Кунларнинг шоҳидур "Жума" айёми,
•Шу сабаб улуғдур бу куннинг номи.
•Сизга тилайман тиллодан бир тахт,
•Аллоҳ насиб этсин илоҳий бир бахт.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤1👏1
ТАСОДИФ УЧРАШУВ...
Бундан икки йил олдин бир фирмада ишлаганимдаги воқеани сизларга баён этмоқчиман. Ўшанда фирмамиз ҳар хил офис биноларига ёнғинга қарши сигнализацияларни ўрнатиш билан шуғулланарди. Фирмамиз тендерда қўшни шаҳардага меҳрибонлик уйларидаги монтаж ишларини қилиш ишларини ютиб олди.Бизни бригадамизни ўша жойга жўнатишди. Тўғриси мен ўша ишга бормаслик учун кўп баҳоналар қилдим.Нимага дейсизми...Тўғрисини айтсам меҳрибонлик уйидаги етим болаларни кўзларига қарай олмасдим. Бечора болаларга раҳмим келарди.Уларни кўзига қарашга уялардим.Чунки биз катталар барчамиз болаларнинг бундай аҳволга тушишига сабабчимиз. Ҳали бу ишларимиз учун охиратда жавоб беришимиз тайин...
Қанча баҳона қилсам ҳам барибир бошлиғимиз мени бригадамиз билан ўша шаҳарга ишга жўнатиб юборди.Бошида болалар биздан бироз чўчиб юришди , бир икки кун ўтгач бизга ўрганиб ҳаттоки бизга ёрдам беришни ҳам бошлашдилар. Асбобларни узатишарди, монтаж симларини тарқатишда ёрдам беришардилар. Тарбиячи опалари ҳам бунга қаршилик қилишмасдилар. Биз эса болаларга уйдан ширин шакар пишириқлар, конфетлар олиб келардик. Боллар жудаям хурсанд эдиларки асти қўяверинг. Тезда улар билан дўстлашиб кетдик.
Лекин ҳар бир нарсанинг ҳам ниҳояси бўлганидек биз ҳам ишимизни тугатдик. Ўша куни эрталаб барча асбоб ускуналаримизни янги объектга олиб кетиш учун ўша мехрибонлик уйига келдик. Билмадим мен ўрганиб қолибман шекилли улар билан хайрлашишим оғир бўлди. Ҳаттоки хотиним билан маслаҳатлашиб ўша ердаги меҳрга зор болалардан биттасини фарзандимиз сифатида асраб ҳам олмоқчи бўлгандик. Лекин бизга беришмади. Чунки бола асраб оладиган ота онани ўз уйлари бўлиши керак экан. Биз эса ижарага уй олиб яшардик, уни устига янги туғилган фарзандимиз ҳам бор эди.
У ердаги болалар балки етарлича меҳр берилмаганлиги учунми бироз қуполроқ эдилар кўпчилиги. Ўша болаларнинг орасида бир сарғишроқ сочли қизча улардан ажралиб турарди. Уни болалар кўп бора ҳафа қилишардилар. Мен уни ҳимояси учун тарбиячилар билан ҳам гаплашдим ҳеч фойдаси бўлмади. Ўша қизча билан мен тез тил топишиб дўстлашиб кетдим. У қизча жудаям қизиқувчан экан.Ҳамма нарсани билгиси келарди.
— Амакижон, бу қуттини ичидаги нима? Бу отвёрткада нима учун чироғиям бор?- дея мени саволларга кўмиб твшларди.
Шу учун ўша қизчага бир бошидан тушунтириб берардим. Агар шунақа қилиб тушунтирмасам ҳоли жонимга қўймасди. Ҳар тонгда боришимиз билан ёнимизга югуриб келарди ва бизга ўзича ёрдам берарди. Мен ҳазиллашиб унга тонгдан келиши билан ;
— Ана ёпишқоқ ўт келяпти!-деб қўярдим.
Гапларимга эса у хафа бўлиб қизариб кетарди. Мен эса уни овутиш мақсадида нарвондан тушиб елкачасига қўлим билан секингина уриб ҳазиллашганимни айтардим ва ўзим билан олиб келган ҳар хил пишириқлар, конфетлар билан уни меҳмон қилардим..
Эсимда қиш ойи эди. Мехрибонлик уйи ҳовлисида болалар учун қордан пастроқ тепалик ясаб бердим. Шишириладиган чана ҳам сотиб олиб келиб бердим..Болалар жудаям хурсанд эдилар. Аксига олгандек тепаликдан чанада учаётиб ўша қизча йиқилибди. Тўғрироғи болалардан бири уни итариб юборган шекилли уни қўлчаси синибди. Тарбиячилар эса буни билишмабди. Ўша куни уйга кайфиятим йўқ ҳолда келдим. Рафиқам мендан нега кайфиятим йўқлигини сабабини сўраганида , мен бўлган воқеани гапириб бердим. Рафиқам ҳам жуда ўша қизчага ачиниб қолди. Биз иккаламиз ўша қизчага ипсиз боғланиб қолгандик.
Худога шукрлар бўлсинки ўша қизчани қўлчаси тез кунда тузалиб кетди. Лекин шундан сўнг ўша қизчани бу меҳрибонлик уйида кўрмадим. Эшитишимча уни шаҳарни нариги четидаги меҳрибонлик уйига ўтказишибди. Аммо шу билан бу тарих тугамади. Тўғрироғи тарих ажойибона тарзда поёнига етди. Мен болалар боғчасидан ишдан эртачироқ чиқиб ўғилчамни олиб келиш учун боғчага бордим. Ҳар доимгидек кийиниб ечиниш хонасида кийимларини кийдириб олардим. Ташқари совуқ. Бир пайт қарасам ўша сариқ қизча кириб келса бўладими. Бу учрашувни иккаламиз ҳам кутмагандик тўғриси. Мени бирдан таниди ва югуриб келиб бўйнимга осилиб олди.......
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Бундан икки йил олдин бир фирмада ишлаганимдаги воқеани сизларга баён этмоқчиман. Ўшанда фирмамиз ҳар хил офис биноларига ёнғинга қарши сигнализацияларни ўрнатиш билан шуғулланарди. Фирмамиз тендерда қўшни шаҳардага меҳрибонлик уйларидаги монтаж ишларини қилиш ишларини ютиб олди.Бизни бригадамизни ўша жойга жўнатишди. Тўғриси мен ўша ишга бормаслик учун кўп баҳоналар қилдим.Нимага дейсизми...Тўғрисини айтсам меҳрибонлик уйидаги етим болаларни кўзларига қарай олмасдим. Бечора болаларга раҳмим келарди.Уларни кўзига қарашга уялардим.Чунки биз катталар барчамиз болаларнинг бундай аҳволга тушишига сабабчимиз. Ҳали бу ишларимиз учун охиратда жавоб беришимиз тайин...
Қанча баҳона қилсам ҳам барибир бошлиғимиз мени бригадамиз билан ўша шаҳарга ишга жўнатиб юборди.Бошида болалар биздан бироз чўчиб юришди , бир икки кун ўтгач бизга ўрганиб ҳаттоки бизга ёрдам беришни ҳам бошлашдилар. Асбобларни узатишарди, монтаж симларини тарқатишда ёрдам беришардилар. Тарбиячи опалари ҳам бунга қаршилик қилишмасдилар. Биз эса болаларга уйдан ширин шакар пишириқлар, конфетлар олиб келардик. Боллар жудаям хурсанд эдиларки асти қўяверинг. Тезда улар билан дўстлашиб кетдик.
Лекин ҳар бир нарсанинг ҳам ниҳояси бўлганидек биз ҳам ишимизни тугатдик. Ўша куни эрталаб барча асбоб ускуналаримизни янги объектга олиб кетиш учун ўша мехрибонлик уйига келдик. Билмадим мен ўрганиб қолибман шекилли улар билан хайрлашишим оғир бўлди. Ҳаттоки хотиним билан маслаҳатлашиб ўша ердаги меҳрга зор болалардан биттасини фарзандимиз сифатида асраб ҳам олмоқчи бўлгандик. Лекин бизга беришмади. Чунки бола асраб оладиган ота онани ўз уйлари бўлиши керак экан. Биз эса ижарага уй олиб яшардик, уни устига янги туғилган фарзандимиз ҳам бор эди.
У ердаги болалар балки етарлича меҳр берилмаганлиги учунми бироз қуполроқ эдилар кўпчилиги. Ўша болаларнинг орасида бир сарғишроқ сочли қизча улардан ажралиб турарди. Уни болалар кўп бора ҳафа қилишардилар. Мен уни ҳимояси учун тарбиячилар билан ҳам гаплашдим ҳеч фойдаси бўлмади. Ўша қизча билан мен тез тил топишиб дўстлашиб кетдим. У қизча жудаям қизиқувчан экан.Ҳамма нарсани билгиси келарди.
— Амакижон, бу қуттини ичидаги нима? Бу отвёрткада нима учун чироғиям бор?- дея мени саволларга кўмиб твшларди.
Шу учун ўша қизчага бир бошидан тушунтириб берардим. Агар шунақа қилиб тушунтирмасам ҳоли жонимга қўймасди. Ҳар тонгда боришимиз билан ёнимизга югуриб келарди ва бизга ўзича ёрдам берарди. Мен ҳазиллашиб унга тонгдан келиши билан ;
— Ана ёпишқоқ ўт келяпти!-деб қўярдим.
Гапларимга эса у хафа бўлиб қизариб кетарди. Мен эса уни овутиш мақсадида нарвондан тушиб елкачасига қўлим билан секингина уриб ҳазиллашганимни айтардим ва ўзим билан олиб келган ҳар хил пишириқлар, конфетлар билан уни меҳмон қилардим..
Эсимда қиш ойи эди. Мехрибонлик уйи ҳовлисида болалар учун қордан пастроқ тепалик ясаб бердим. Шишириладиган чана ҳам сотиб олиб келиб бердим..Болалар жудаям хурсанд эдилар. Аксига олгандек тепаликдан чанада учаётиб ўша қизча йиқилибди. Тўғрироғи болалардан бири уни итариб юборган шекилли уни қўлчаси синибди. Тарбиячилар эса буни билишмабди. Ўша куни уйга кайфиятим йўқ ҳолда келдим. Рафиқам мендан нега кайфиятим йўқлигини сабабини сўраганида , мен бўлган воқеани гапириб бердим. Рафиқам ҳам жуда ўша қизчага ачиниб қолди. Биз иккаламиз ўша қизчага ипсиз боғланиб қолгандик.
Худога шукрлар бўлсинки ўша қизчани қўлчаси тез кунда тузалиб кетди. Лекин шундан сўнг ўша қизчани бу меҳрибонлик уйида кўрмадим. Эшитишимча уни шаҳарни нариги четидаги меҳрибонлик уйига ўтказишибди. Аммо шу билан бу тарих тугамади. Тўғрироғи тарих ажойибона тарзда поёнига етди. Мен болалар боғчасидан ишдан эртачироқ чиқиб ўғилчамни олиб келиш учун боғчага бордим. Ҳар доимгидек кийиниб ечиниш хонасида кийимларини кийдириб олардим. Ташқари совуқ. Бир пайт қарасам ўша сариқ қизча кириб келса бўладими. Бу учрашувни иккаламиз ҳам кутмагандик тўғриси. Мени бирдан таниди ва югуриб келиб бўйнимга осилиб олди.......
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤47👍16
ДОРИХОНАГА ЧИҚҚАН ОНА...
(ибрат учун ёзилган хикоя)
Бугун мен учун дам олиш куни эди. Хеч тургим келмасди. Ташкари жазирама иссик, нафас олишга одам кийналади. Уйгондимда, урнимдан турмасдан пултни олиб телевизорни кушдим. Жойимда ётган холда телевизор куришда давом этардим. Ташкарига факат кеч тушганда чикса бииоз яхши эди холос. Салкин тушиб коларди. Кундузи эса факат душ кабул килиб ётиш мазза эди.
— Ўғлим, мен дорихонагача бориб келайчи, охирги таблеткам колибди!- деди онам ёнимга келиб.
Мен эса туришга эриниб, ташкарига иссикка чикишни хохламасдан:
— Майли онажон, бориб келенг, узим борардиму сал мазам йук!- дея бахона килдим.
Онам якинда саксон икки ёшини нишонлаганди. Лекин онам хали бакувват эди. Узи мен ишда пайтим хам магазинга чикиб нон, сут олиб келарди. Хатто кайтгунча соядаги скамейкада кушнилар билан бир огиз гаплашиб хам оларди. Уларда хам хар куни хар хил янгиликлар бор эдида. Бу янгиликларни каерда олишарди хайронман.
Чикиш эшигини ёпганча онам чикиб кетди. Мен эса онамни кетишини назорат килиш учун балконга чикдим. Хаммаси яхши онам уйдан чикиб дорихона томон секин аста жунади. Мен эса сигаретамни чекдимда, иссикдан кочиб уйга салкинга кирдим. Яна диванга ётиб олиб телевизор куришда давом этдим.
Орадан тахминан бир соатлар вакт утди. Онамдан эса хали дарак йук эди. Дорихона хам унчалик узокмасди. Бориш келиши учун орада утган вакт етарли эди. Балким сояда кушни кампирлар билан сухбатлашиб колдими? Урнимдан турдимда, хавотир олганимдан яна сигаретни ёкиб балконга чикдим.
Йук хаммаси яхши. Хавотирга урин йук. Ана онам келяпти экан. Онам келгунларича бирор нарса пишириб куйсаммикан? Онам яна уриниб ётмасин деб эшикни замогидан очиб келдим. Ва яна балконга чикдим. Жазирама иссик секин аста пасая бошлаганди.
— Углим мен келдим!- деган онамни овози эшитилди.
— Яхши онажон, келдингизми...балки бирор нарса пишириб берарман сизга?- дедим.
— Майли углим пиширсанг пиширакол!- деди онам.
Кулимдаги сигаретни учирдимда, балкондан хонага кирмокчи эдим, телефоним кунгироги чалинди. Чунтагимдан олдимда:
— Алло, эшитаман...
— Хайрли кун. Капитан Мирзаев сизни безовта киляпти. Ойсара Каримова сизга ким булади?- дея савол беришди.
— Онам булади. Нима гап тинчликми?- дедим.
— Ун иккинчи дорихона олдига тез етиб келинг! Дорихона каердалигини биласизми?- деди.
— Албатта биламан, у ерда нима булди агар сир булмаса?- дедим.
— Сизни онангиз шу ерда...хозирни узида етиб келинг!- деди.
— Кечирасиз бу мени онам эмас, мени онам уйдалар. Сал у ёг бу ёкка караб кунгирок килиш керак!- дедим жахлланиб.
Телефонимни кизил тугмасини босиб куйдим. Хамма жойни ёлгончилар босиб кетганми...товба. Бир пайт телефоним яна жиринглади. Кутармадим, бир учиб яна чалаверди. Кутардим.
— Телефонни учирманг. Дорихонага тез етиб келинг, онангиз шу ерда. У афсуски вафот этди.- деди.
— Мен сизга айтдимку, мени онам уйда деб. Нега тушинмайсиз. Сиз адашдингиз!- дедим .
— Мен кулимда онангизни паспортини ушлаб утирибман, шу паспортни ичида сизнинг телефон ракамингиз бор экан!- деди.
— Балким йукотиб куйгандир, бир дакикадан сунг кунгирок килинг мен хозир онамдан сураб кураман!- дея учирдим.
Балкондан хона ичкарисига кирдим.
— Онажон,- залга кираверишда онамни чакирдим.
Кизик залда йук.
— Онажон тасаввур килаяпсизми?- ётокхонага кирдим. У ерда хам йук.
— Онажон, каердасиз?- дея бакирдим.
Уйни барча хоналарини излаб чикдим онам йук эди. Хаттоки пастга тушиб подьезд эшикларигача караб чикдим тинч эди хаммаёк. Ажабланарли хол эди.
— Онажон, - яна каттикрок бакирдим.
Бир пайт телефоним яна жиринглади.
— Алло,- секин жавоб бердим.
— Уйдан чикдингизми?тез етиб келинг сизни кутяпмиз!- деди.
— Боряпман!- дедиму уйдан чикдим...
Онангизни борида кадрига етинг. Зеро кейин кеч булиши мумкин. Аллох барча оналарни уз панохингда асрагин.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
(ибрат учун ёзилган хикоя)
Бугун мен учун дам олиш куни эди. Хеч тургим келмасди. Ташкари жазирама иссик, нафас олишга одам кийналади. Уйгондимда, урнимдан турмасдан пултни олиб телевизорни кушдим. Жойимда ётган холда телевизор куришда давом этардим. Ташкарига факат кеч тушганда чикса бииоз яхши эди холос. Салкин тушиб коларди. Кундузи эса факат душ кабул килиб ётиш мазза эди.
— Ўғлим, мен дорихонагача бориб келайчи, охирги таблеткам колибди!- деди онам ёнимга келиб.
Мен эса туришга эриниб, ташкарига иссикка чикишни хохламасдан:
— Майли онажон, бориб келенг, узим борардиму сал мазам йук!- дея бахона килдим.
Онам якинда саксон икки ёшини нишонлаганди. Лекин онам хали бакувват эди. Узи мен ишда пайтим хам магазинга чикиб нон, сут олиб келарди. Хатто кайтгунча соядаги скамейкада кушнилар билан бир огиз гаплашиб хам оларди. Уларда хам хар куни хар хил янгиликлар бор эдида. Бу янгиликларни каерда олишарди хайронман.
Чикиш эшигини ёпганча онам чикиб кетди. Мен эса онамни кетишини назорат килиш учун балконга чикдим. Хаммаси яхши онам уйдан чикиб дорихона томон секин аста жунади. Мен эса сигаретамни чекдимда, иссикдан кочиб уйга салкинга кирдим. Яна диванга ётиб олиб телевизор куришда давом этдим.
Орадан тахминан бир соатлар вакт утди. Онамдан эса хали дарак йук эди. Дорихона хам унчалик узокмасди. Бориш келиши учун орада утган вакт етарли эди. Балким сояда кушни кампирлар билан сухбатлашиб колдими? Урнимдан турдимда, хавотир олганимдан яна сигаретни ёкиб балконга чикдим.
Йук хаммаси яхши. Хавотирга урин йук. Ана онам келяпти экан. Онам келгунларича бирор нарса пишириб куйсаммикан? Онам яна уриниб ётмасин деб эшикни замогидан очиб келдим. Ва яна балконга чикдим. Жазирама иссик секин аста пасая бошлаганди.
— Углим мен келдим!- деган онамни овози эшитилди.
— Яхши онажон, келдингизми...балки бирор нарса пишириб берарман сизга?- дедим.
— Майли углим пиширсанг пиширакол!- деди онам.
Кулимдаги сигаретни учирдимда, балкондан хонага кирмокчи эдим, телефоним кунгироги чалинди. Чунтагимдан олдимда:
— Алло, эшитаман...
— Хайрли кун. Капитан Мирзаев сизни безовта киляпти. Ойсара Каримова сизга ким булади?- дея савол беришди.
— Онам булади. Нима гап тинчликми?- дедим.
— Ун иккинчи дорихона олдига тез етиб келинг! Дорихона каердалигини биласизми?- деди.
— Албатта биламан, у ерда нима булди агар сир булмаса?- дедим.
— Сизни онангиз шу ерда...хозирни узида етиб келинг!- деди.
— Кечирасиз бу мени онам эмас, мени онам уйдалар. Сал у ёг бу ёкка караб кунгирок килиш керак!- дедим жахлланиб.
Телефонимни кизил тугмасини босиб куйдим. Хамма жойни ёлгончилар босиб кетганми...товба. Бир пайт телефоним яна жиринглади. Кутармадим, бир учиб яна чалаверди. Кутардим.
— Телефонни учирманг. Дорихонага тез етиб келинг, онангиз шу ерда. У афсуски вафот этди.- деди.
— Мен сизга айтдимку, мени онам уйда деб. Нега тушинмайсиз. Сиз адашдингиз!- дедим .
— Мен кулимда онангизни паспортини ушлаб утирибман, шу паспортни ичида сизнинг телефон ракамингиз бор экан!- деди.
— Балким йукотиб куйгандир, бир дакикадан сунг кунгирок килинг мен хозир онамдан сураб кураман!- дея учирдим.
Балкондан хона ичкарисига кирдим.
— Онажон,- залга кираверишда онамни чакирдим.
Кизик залда йук.
— Онажон тасаввур килаяпсизми?- ётокхонага кирдим. У ерда хам йук.
— Онажон, каердасиз?- дея бакирдим.
Уйни барча хоналарини излаб чикдим онам йук эди. Хаттоки пастга тушиб подьезд эшикларигача караб чикдим тинч эди хаммаёк. Ажабланарли хол эди.
— Онажон, - яна каттикрок бакирдим.
Бир пайт телефоним яна жиринглади.
— Алло,- секин жавоб бердим.
— Уйдан чикдингизми?тез етиб келинг сизни кутяпмиз!- деди.
— Боряпман!- дедиму уйдан чикдим...
Онангизни борида кадрига етинг. Зеро кейин кеч булиши мумкин. Аллох барча оналарни уз панохингда асрагин.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤29😢17👍10
Бир аёл қисмати ёхуд иккинчи хотин.
Майин эсаётган баҳор шамоли дераза олдида ўтирган Мадинанинг гўзал юзларини силаб ўтар, интизор қалбига сурур бағишларди. Болалар уйқуга кетишган, ҳовли сув қуйгандек жим-жит...
Шу маҳал эшик қўнғироғи чалинди. Мадина эса шошилганча эшикка югурди. Дарвоза ортида интиқ кутгани, суйган ёри, ҳатто ўзидан ҳам қизғонадиган инсони турарди. Абдураҳмон... Мадинанинг у билан турмуш қурганига етти йил бўлди. Икки нафар ширингина қизлари ва ёлғизгина, шумтака Умар исмли ўгиллари бор. Дарвозани очгач Мадинанинг юзларига табассум югурди, кўзлари қувончга тўлди. Иккалови бирга стол атрофига ўтиришди. Абдураҳмон анчадан бери айтолмай юрган гапини айтиш учун оғиз жуфтлади. Сўнгра рафиқасининг қўлларини маҳкам ушлаб "Мадина, мен сени жуда ҳам яхши кўришимни биласан. Ва ҳамиша шундай бўлиб қолади. Биз Аллоҳ таолонинг барча оятларига иймон келтирганмиз, таслим бўлганмиз", деди. Ва "Агар етимларга адолат қила олмасликдан қўрқсангиз, ўзингизга ёққан аёллардан иккитами, учтами, тўрттами никоҳлаб олинг" оятини қироат қилди. Мадина араб тилини билмаса-да, аммо бу оятнинг маъносини яхши биларди. Бирдан юзидаги табассум таҳлика ва қўрқув гирдобига ғарқ бўлди. Рашк ҳисси бутун вужудини қоплаб олди. Абдураҳмон таслим бўлмай, сўзини давом эттирди. “Шукрки, иқтисодий шароитимиз жуда ҳам яхши. Аллоҳ бизга кўп неъматлар берди. Бир ўртоғимнинг синглиси тўртта боласи билан ажрашди. Эри Россияга ишлаш мақсадида кетган, аммо умуман пул юбормас экан. Ярим йил аввал телефон орқали қайтиб келмаслигини айтган ва талоғини берган. У аёл жуда қийналиб яшаяпти. Мен унга...” Абдураҳмон Мадинанинг қаттиқ йиғисидан сўзларини йўқотиб қўйди. Кўзёшларини артиб, уни овута бошлади.
Мадина бўлса, эрининг меҳрибончилигини кўриб, ундан айрилиб қоладигандек баттар йиғларди. “Асло, асло ундай бўлмайди”, дерди ўзига-ўзи. Югуриб хонага қамалиб олди. Оят ҳақида фикр қилдию, таслим бўлгиси келмади. Суйганимни ким биландир бўлишиш... “Йўқ, мен бунга йўл қўймайман. Ҳеч қачон йўл қўймайман. Керак бўлса ўша аёлни уйига бориб жанжал қиламан”, деди.
Орадан бир-икки ой ўтди. Мадинанинг “Агар унга уйлансангиз мени ҳам, болаларни ҳам ҳеч қачон кўрмайсиз”, деган таҳдидидан чўчиган Абдураҳмон таваккал қилолмасди. Ва бу фикридан бутунлай қайтди.
Уйда бу ҳақида бошқа гап очилмагач, Мадина ҳам хотиржам яшай бошлади. Лекин эрини кўп назорат қилар, барибир ич-ичидан бироз қўрқарди.
Орадан яна уч йил ўтди... Улар яна бир ўғилли бўлдилар. Бир куни Мадина ярим тунда телефон қўнғироғидан чўчиб уйғониб кетди. Абдураҳмон бўлса ҳали ҳам уйга келмаганди. Титраганча телефонга жавоб бераркан, юзлари қўрқув ва даҳшатга тўлди, бақириб йиғлай бошлади.
Абдураҳмоннинг автоҳалокатга учрагани ҳақидаги хабардан танасида жон қолмагандек эди гўё. Ҳа, Абдураҳмон вафот этганди. Суйгани, қизғонгани, қалбининг азизи, ёри энди уни бутунлай ташлаб кетганди. Тонгда унинг жонсиз танасини қабрга қўйишди. Энди Мадинанинг синовли кунлари бошланди. Қурилиш моллари ишлаб чиқарадиган корхона ҳам касодга учради. Улар яшаб турган ҳовли ҳам банк томонидан олиб қўйилди.
Ёлғиз қолган Мадина тўрт фарзанди билан ноилож акасининг уйида яшай бошлади. Ишга кирди. Бироқ эртаю-кеч ишласа ҳам болаларининг эҳтиёжларига етарли пулни топишга эришолмасди. Келинойиси ҳар икки куннинг бирида бир баҳона билан жанжал чиқарар, болаларини урар, камситар эди.
Мана бугун ҳам шундай бўлди. Аммо бугунгиси ҳаммасидан ўтиб тушганди. Шундай аламлар ичида кеч ҳам кирди... Мадина ярим тунда таҳажжудга уйғонди. Болалар эса уйқуда... У аёл киши ёлғизликда жуда ожиз ва кучсиз эканлигини ўйларди. Абдураҳмон вафот этганда, бошқасига турмушга чиқиши хаёлига ҳам келмаган эди. Орадан икки йил ўтди. Ундан кейин мана уч йил ўтди. Аммо ҳозир... Фарзандларига меҳр берадиган, уларни бағрига оладиган бир инсонга жуда муҳтожлигини ҳис этиб турарди. Лекин ёши ўттиз тўртда. Бу ёшида унга ким ҳам уйланиши мумкин, яна тўртта боласи билан. Аллоҳ таолога ёлвориб, дуо қилди........
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Майин эсаётган баҳор шамоли дераза олдида ўтирган Мадинанинг гўзал юзларини силаб ўтар, интизор қалбига сурур бағишларди. Болалар уйқуга кетишган, ҳовли сув қуйгандек жим-жит...
Шу маҳал эшик қўнғироғи чалинди. Мадина эса шошилганча эшикка югурди. Дарвоза ортида интиқ кутгани, суйган ёри, ҳатто ўзидан ҳам қизғонадиган инсони турарди. Абдураҳмон... Мадинанинг у билан турмуш қурганига етти йил бўлди. Икки нафар ширингина қизлари ва ёлғизгина, шумтака Умар исмли ўгиллари бор. Дарвозани очгач Мадинанинг юзларига табассум югурди, кўзлари қувончга тўлди. Иккалови бирга стол атрофига ўтиришди. Абдураҳмон анчадан бери айтолмай юрган гапини айтиш учун оғиз жуфтлади. Сўнгра рафиқасининг қўлларини маҳкам ушлаб "Мадина, мен сени жуда ҳам яхши кўришимни биласан. Ва ҳамиша шундай бўлиб қолади. Биз Аллоҳ таолонинг барча оятларига иймон келтирганмиз, таслим бўлганмиз", деди. Ва "Агар етимларга адолат қила олмасликдан қўрқсангиз, ўзингизга ёққан аёллардан иккитами, учтами, тўрттами никоҳлаб олинг" оятини қироат қилди. Мадина араб тилини билмаса-да, аммо бу оятнинг маъносини яхши биларди. Бирдан юзидаги табассум таҳлика ва қўрқув гирдобига ғарқ бўлди. Рашк ҳисси бутун вужудини қоплаб олди. Абдураҳмон таслим бўлмай, сўзини давом эттирди. “Шукрки, иқтисодий шароитимиз жуда ҳам яхши. Аллоҳ бизга кўп неъматлар берди. Бир ўртоғимнинг синглиси тўртта боласи билан ажрашди. Эри Россияга ишлаш мақсадида кетган, аммо умуман пул юбормас экан. Ярим йил аввал телефон орқали қайтиб келмаслигини айтган ва талоғини берган. У аёл жуда қийналиб яшаяпти. Мен унга...” Абдураҳмон Мадинанинг қаттиқ йиғисидан сўзларини йўқотиб қўйди. Кўзёшларини артиб, уни овута бошлади.
Мадина бўлса, эрининг меҳрибончилигини кўриб, ундан айрилиб қоладигандек баттар йиғларди. “Асло, асло ундай бўлмайди”, дерди ўзига-ўзи. Югуриб хонага қамалиб олди. Оят ҳақида фикр қилдию, таслим бўлгиси келмади. Суйганимни ким биландир бўлишиш... “Йўқ, мен бунга йўл қўймайман. Ҳеч қачон йўл қўймайман. Керак бўлса ўша аёлни уйига бориб жанжал қиламан”, деди.
Орадан бир-икки ой ўтди. Мадинанинг “Агар унга уйлансангиз мени ҳам, болаларни ҳам ҳеч қачон кўрмайсиз”, деган таҳдидидан чўчиган Абдураҳмон таваккал қилолмасди. Ва бу фикридан бутунлай қайтди.
Уйда бу ҳақида бошқа гап очилмагач, Мадина ҳам хотиржам яшай бошлади. Лекин эрини кўп назорат қилар, барибир ич-ичидан бироз қўрқарди.
Орадан яна уч йил ўтди... Улар яна бир ўғилли бўлдилар. Бир куни Мадина ярим тунда телефон қўнғироғидан чўчиб уйғониб кетди. Абдураҳмон бўлса ҳали ҳам уйга келмаганди. Титраганча телефонга жавоб бераркан, юзлари қўрқув ва даҳшатга тўлди, бақириб йиғлай бошлади.
Абдураҳмоннинг автоҳалокатга учрагани ҳақидаги хабардан танасида жон қолмагандек эди гўё. Ҳа, Абдураҳмон вафот этганди. Суйгани, қизғонгани, қалбининг азизи, ёри энди уни бутунлай ташлаб кетганди. Тонгда унинг жонсиз танасини қабрга қўйишди. Энди Мадинанинг синовли кунлари бошланди. Қурилиш моллари ишлаб чиқарадиган корхона ҳам касодга учради. Улар яшаб турган ҳовли ҳам банк томонидан олиб қўйилди.
Ёлғиз қолган Мадина тўрт фарзанди билан ноилож акасининг уйида яшай бошлади. Ишга кирди. Бироқ эртаю-кеч ишласа ҳам болаларининг эҳтиёжларига етарли пулни топишга эришолмасди. Келинойиси ҳар икки куннинг бирида бир баҳона билан жанжал чиқарар, болаларини урар, камситар эди.
Мана бугун ҳам шундай бўлди. Аммо бугунгиси ҳаммасидан ўтиб тушганди. Шундай аламлар ичида кеч ҳам кирди... Мадина ярим тунда таҳажжудга уйғонди. Болалар эса уйқуда... У аёл киши ёлғизликда жуда ожиз ва кучсиз эканлигини ўйларди. Абдураҳмон вафот этганда, бошқасига турмушга чиқиши хаёлига ҳам келмаган эди. Орадан икки йил ўтди. Ундан кейин мана уч йил ўтди. Аммо ҳозир... Фарзандларига меҳр берадиган, уларни бағрига оладиган бир инсонга жуда муҳтожлигини ҳис этиб турарди. Лекин ёши ўттиз тўртда. Бу ёшида унга ким ҳам уйланиши мумкин, яна тўртта боласи билан. Аллоҳ таолога ёлвориб, дуо қилди........
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤37👍7😁2🤔1
Кўзларига ёшга тўлиб, Унга дардларини арз қилди.
Эртасига кеч бўлганда ишдан қайтаркан, акасининг "Мадина сенга муҳим гапим бор, гаплашиб олишимиз керак", деган сўзлари Мадинани янада чўчитиб қўйди. Яна нима бўлди экан? Келинойим яна жалжал қилдимикан? Илоҳим тинчлик бўлсин-да деб ўйлади. Аммо акаси Мадина билан унга келган совчи ҳақида гаплашмоқчи эди.
Мадина бу ҳақида эшитиб ҳайрон қолди, энди фарзандлари тарбиясига вақт ажратишини, атрофдаги эркакларнинг "Боши очиқ аёл" деган хаёл билан ҳар хил қарашлар қилишларидан қутилишини орзу қилди. Бунга дарров розилик бермоқчи эди, аммо... Бўлажак куёв Мадина билан гаплашиб олмоқчи экан.
Учрашув уйда бўлди. Бўлажак куёв юзидан яхши одам эканлиги сезилиб турадиган киши эди. У гап бошлади: «Очиқ айтаман, менинг оилам – аёлим, фарзандларим бор. Аммо сизга савоб умидида уйланмоқчиман. Имконим етганича адолат қилмоқчиман. Лекин буни яшириб юришни истамайман, чунки яширсам адолат қилолмаслигим аниқ. Хотиним ҳали бу ҳақида билмайди. Унга бугун айтаман. Агар жуда тўполон қилиб, қаттиқ қаршилик қиладиган бўлса... Иложим йўқ. Мен аёл кишидан қўрқмайман, бу масалада унинг розилиги шарт эмаслигини ҳам биламан. Аммо муаммолар-у, тўполонларга тоқатим йўқ. Биламан, бундай нарсалар бўлиши аниқ. Фақат ҳаммаси розилик билан бўлса, адолат қилишим ҳам осон бўларди, жанжаллар ҳам бўлмасди”.
Бу гаплар Мадинани эсанкиратиб қўйди. Кўп йил аввал ўзининг ҳаётида бўлган воқеа ёдига тушди. Туни билан қилган ишига тавба қилиб, йиғлаб чиқди. Гуноҳини эътироф этиб, тонгга қадар кўзлари ёшланди. Аллоҳга “У аёл ҳам менга ўхшаб йўл тутмасин, илоҳим рози бўлсин”, дея ёлворарди. Йиғлай-йиғлай ухлаб қолди.
Тонгда кўзларини очаркан, улардан бедорлик ва йиғи асорати сезилиб турарди. Аммо бу кўзларни қувонтирадиган хабарни эшитиб, Аллоҳга ҳамдлар айтди. Анчадан бери унинг юзларини тарк этган табассум яна чеҳрасида акс этганди. Чунки унга уйланмоқчи бўлган кишининг аёли эрига розилик билдирган эди. Ҳақиқатда, у Роббисининг оятларига таслим бўладиган, эрига итоатли муслима аёл эди. Ўзига ўхшаган бир муштипарнинг елкасига тушган қийинчиликларнинг ниҳоя топишига сабачи бўлишни шараф деб билди. Қандай ҳам меҳрибон қалб соҳибаси! Қандай ҳам итоатли аёл! Аслида, ҳақиқий муслима аёл шундай бўлиши керак...
Улар ҳозир қандай яшаяпти дейсизми? Тўғри улар орасида ҳеч бир муаммо йўқ деб айтолмаймиз. Ахир ҳаёт синовлардан иборат. Ҳамма оилада ҳам кичкина бўлса ҳам кўнгилсизликлар бўлиб туради. Аммо, Аллоҳнинг оятига таслим бўлган қалбларгина хотиржам бўладилар. Улар мана шу хотиржамликни ҳис этиб яшамоқдалар.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Эртасига кеч бўлганда ишдан қайтаркан, акасининг "Мадина сенга муҳим гапим бор, гаплашиб олишимиз керак", деган сўзлари Мадинани янада чўчитиб қўйди. Яна нима бўлди экан? Келинойим яна жалжал қилдимикан? Илоҳим тинчлик бўлсин-да деб ўйлади. Аммо акаси Мадина билан унга келган совчи ҳақида гаплашмоқчи эди.
Мадина бу ҳақида эшитиб ҳайрон қолди, энди фарзандлари тарбиясига вақт ажратишини, атрофдаги эркакларнинг "Боши очиқ аёл" деган хаёл билан ҳар хил қарашлар қилишларидан қутилишини орзу қилди. Бунга дарров розилик бермоқчи эди, аммо... Бўлажак куёв Мадина билан гаплашиб олмоқчи экан.
Учрашув уйда бўлди. Бўлажак куёв юзидан яхши одам эканлиги сезилиб турадиган киши эди. У гап бошлади: «Очиқ айтаман, менинг оилам – аёлим, фарзандларим бор. Аммо сизга савоб умидида уйланмоқчиман. Имконим етганича адолат қилмоқчиман. Лекин буни яшириб юришни истамайман, чунки яширсам адолат қилолмаслигим аниқ. Хотиним ҳали бу ҳақида билмайди. Унга бугун айтаман. Агар жуда тўполон қилиб, қаттиқ қаршилик қиладиган бўлса... Иложим йўқ. Мен аёл кишидан қўрқмайман, бу масалада унинг розилиги шарт эмаслигини ҳам биламан. Аммо муаммолар-у, тўполонларга тоқатим йўқ. Биламан, бундай нарсалар бўлиши аниқ. Фақат ҳаммаси розилик билан бўлса, адолат қилишим ҳам осон бўларди, жанжаллар ҳам бўлмасди”.
Бу гаплар Мадинани эсанкиратиб қўйди. Кўп йил аввал ўзининг ҳаётида бўлган воқеа ёдига тушди. Туни билан қилган ишига тавба қилиб, йиғлаб чиқди. Гуноҳини эътироф этиб, тонгга қадар кўзлари ёшланди. Аллоҳга “У аёл ҳам менга ўхшаб йўл тутмасин, илоҳим рози бўлсин”, дея ёлворарди. Йиғлай-йиғлай ухлаб қолди.
Тонгда кўзларини очаркан, улардан бедорлик ва йиғи асорати сезилиб турарди. Аммо бу кўзларни қувонтирадиган хабарни эшитиб, Аллоҳга ҳамдлар айтди. Анчадан бери унинг юзларини тарк этган табассум яна чеҳрасида акс этганди. Чунки унга уйланмоқчи бўлган кишининг аёли эрига розилик билдирган эди. Ҳақиқатда, у Роббисининг оятларига таслим бўладиган, эрига итоатли муслима аёл эди. Ўзига ўхшаган бир муштипарнинг елкасига тушган қийинчиликларнинг ниҳоя топишига сабачи бўлишни шараф деб билди. Қандай ҳам меҳрибон қалб соҳибаси! Қандай ҳам итоатли аёл! Аслида, ҳақиқий муслима аёл шундай бўлиши керак...
Улар ҳозир қандай яшаяпти дейсизми? Тўғри улар орасида ҳеч бир муаммо йўқ деб айтолмаймиз. Ахир ҳаёт синовлардан иборат. Ҳамма оилада ҳам кичкина бўлса ҳам кўнгилсизликлар бўлиб туради. Аммо, Аллоҳнинг оятига таслим бўлган қалбларгина хотиржам бўладилар. Улар мана шу хотиржамликни ҳис этиб яшамоқдалар.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤30👍12🤔3😁2
Ўн йил кутилган мактуб
Қиз йўлдаги чақир тошлар нозик шиппагидан ўтиб, оёғини тилишига қарамай елиб бормоқда. Бугун бир ой тўлди. Азамат бир ойдан сўнг почтага боришини, юборган мактубини олишини тайинлаган. Почта сой оралаб чиқилса, унча узоқ эмас. Фақат онаси холасиникидан келгунча бориб келса бас. Қизгина Азаматсиз яшолмайди. Азамат ҳам шу: армияга кетгунча кун бўйи қизнинг маҳалласидан нари кетмади. Афсуски, фақат сувга чиқиш баҳонасида бир муддат кўришиб олишарди. Шундаям гаплашиш қаёқда? Қишлоқ жой бўлса… Эҳ, севги қурғур бунча шоштирмаса? Илк мактубнинг гашти бошқачамикин ё?
Феруза почтага кирибоқ рўпарада ўтирган –қошлари ингичка терилган, лаблари қизилга бўялган нозиккина қизга кўзи тушди. Бу қиз ҳақида орқаваротдан эшитган: болалигида ота-онаси ажрашгач, онаси билан шаҳарга кетган экан. Яқинда онаси вафот этиб, отаси қишлоққа қизини олиб келибди. Қиз хушмуомала ва чаққон бўлгани учун маҳалла оқсоқоли уни почтага ишга қўйибди. Бунинг устига Азаматларга ён қўшни. Феруза ийманибгина, ўзига хат келган-келмаганини сўради.
—Так, бир минут, -қиз қошларини чимириб, хатларни текширди. – Сизга ҳеч нима йўқ.
Ферузанинг ҳафсаласи пир бўлди. Оёғини базўр судраб уйига қайтди. Янаги ҳафтани кутгунча нақ бир йил ўтгандек туюлди. Ҳа, бу сафар аниқ мактуб олади. Ҳали, аччиққина қилиб жавоб ёзсинки… шунча интиқтиргани учун! Почтага боргач, яна ўша қизга кўзи тушди. Бу сафар танишиб ҳам олди. Исми Зарина экан, ёши қизникидан биттага катта.
—Афсуски, хат йўқ, -қизнинг муддаосини эшитган Зарина бошини сарак -сарак қилди, -Азамат акадан кутаяпсизми?
Феруза ярқ этиб унга қаради.
—Ҳа… Қаердан билдингиз?
—Вой, Азамат акадек йигит кимни севишини билмасак ўлибмизми? Биз ҳам қишлоқда янги эмасмиз.
Феруза бу янгилик бутун қишлоққа маълум бўлгандек уйига бошини эгиб қайтди. Келаси ҳафта ҳам, ой ҳам почтага қатнашидан фойда бўлмади. Ким билади, балки йигит ёзган хатлар адашиб бошқа жойга кетгандир. Ахийри ўзи хат ёзишга киришди.
—Шу хатни жўнатсангиз, -Феруза Заринага қимтиниб конвертни тутқазди, -Ўзи Азамат акадан хат келаяптими?
—Ҳа, кўп келади. Ота-онасига дарров етказиб бераман. Кейин…
—Нима кейин…
—Буни айтиш менга ноқулай-да…
—Айтаверинг, бемалол.
—Бир-иккита қизнинг номига ҳам келади, олиб кетишади.
Феруза довдираб қолди.
—Ким… кимларнинг номига?
—Буни айтолмайман, касбим йўл қўймайди. Узр.
Қиз уйга маҳзун алфозда қайтди. Шундан сўнг почтага бошқа бормасликка аҳд қилди. Ахир ишонган Азамати шундай қилиши мумкинми? “Биргина сени севаман”, дерди-ку, “Осмонимдаги ферузам” деб атаганлари наҳотки ёлғон бўлса? Наҳотки… наҳот, севги бир зумлик, сўнг унутилгич…
Орадан ойлар ўтди. Бу орада Ферузага ярим энлик хат ҳам келмади. Қиз энди севги масаласига нуқта қўйиб, бор эътиборини ўқишга қаратди. Отасининг оқ фотиҳасини олиб пойтахтга йўл олди. Насибаси қўшилган экан, тиббиёт билим юртининг талабасига айланди. Ўтмишда қолган юрагидаги доғни йиллар ювиб кетмади, қайтанга у катталашиб бораверди. Шу сабаб севги изҳор қилган йигитларнинг бирортасига кўнгил қўёлмади. Энди унинг ёри –шифокорлик, оиласи эса касалхона эди. Биринчи курслигида Азаматнинг ҳарбийдан қайтганини эшитди. Аммо қизни излаб келмади. “Демак, рост экан, мендан кўнгли совугани аниқ”, тан олди Феруза. Қишлоққа таътилда борар, шунда ҳам Азаматга дуч келиб яраси тирналишини истамас; тезда шаҳарга қайтарди. Энг азоблиси учинчи курсдалик пайти бўлди. Дугонасидан Азаматнинг уйланаётгани ҳақидаги хабарни эшитди.
—Кимга? –базўр сўради Феруза. Аммо шу он бу ҳақида суриштириб, ўзига жабр қилаётганини англадию, берган саволининг жавобини тинглашни истамади.
—Ўша мактуб ёзган қизларининг биригадир-да, майли, бахтли бўлсин!
Азамат ҳақида айтган сўнгги гапи шу бўлди.
Тиббиёт ўзини фидо қилишни талаб қилади. Бу сўзлар Ферузага аталган эди. У ўзининг ёнган кўнглини шикасталарга фидо қилди. Шу тариқа, дардини унутди. Ёши ўттизга қараб кетсада, турмушга чиқиш сўзи луғатида йўқ эди. Ота-онаси гапира-гапира фойдаси йўқлигини тушуниб, қизни тинч қўйишди. Шаҳарда Феруза тинч: ҳеч ким уни ғийбат қилмайди, ортидан гапирмайди. Иложи бўлса, кечаю кундуз шифохонада...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Қиз йўлдаги чақир тошлар нозик шиппагидан ўтиб, оёғини тилишига қарамай елиб бормоқда. Бугун бир ой тўлди. Азамат бир ойдан сўнг почтага боришини, юборган мактубини олишини тайинлаган. Почта сой оралаб чиқилса, унча узоқ эмас. Фақат онаси холасиникидан келгунча бориб келса бас. Қизгина Азаматсиз яшолмайди. Азамат ҳам шу: армияга кетгунча кун бўйи қизнинг маҳалласидан нари кетмади. Афсуски, фақат сувга чиқиш баҳонасида бир муддат кўришиб олишарди. Шундаям гаплашиш қаёқда? Қишлоқ жой бўлса… Эҳ, севги қурғур бунча шоштирмаса? Илк мактубнинг гашти бошқачамикин ё?
Феруза почтага кирибоқ рўпарада ўтирган –қошлари ингичка терилган, лаблари қизилга бўялган нозиккина қизга кўзи тушди. Бу қиз ҳақида орқаваротдан эшитган: болалигида ота-онаси ажрашгач, онаси билан шаҳарга кетган экан. Яқинда онаси вафот этиб, отаси қишлоққа қизини олиб келибди. Қиз хушмуомала ва чаққон бўлгани учун маҳалла оқсоқоли уни почтага ишга қўйибди. Бунинг устига Азаматларга ён қўшни. Феруза ийманибгина, ўзига хат келган-келмаганини сўради.
—Так, бир минут, -қиз қошларини чимириб, хатларни текширди. – Сизга ҳеч нима йўқ.
Ферузанинг ҳафсаласи пир бўлди. Оёғини базўр судраб уйига қайтди. Янаги ҳафтани кутгунча нақ бир йил ўтгандек туюлди. Ҳа, бу сафар аниқ мактуб олади. Ҳали, аччиққина қилиб жавоб ёзсинки… шунча интиқтиргани учун! Почтага боргач, яна ўша қизга кўзи тушди. Бу сафар танишиб ҳам олди. Исми Зарина экан, ёши қизникидан биттага катта.
—Афсуски, хат йўқ, -қизнинг муддаосини эшитган Зарина бошини сарак -сарак қилди, -Азамат акадан кутаяпсизми?
Феруза ярқ этиб унга қаради.
—Ҳа… Қаердан билдингиз?
—Вой, Азамат акадек йигит кимни севишини билмасак ўлибмизми? Биз ҳам қишлоқда янги эмасмиз.
Феруза бу янгилик бутун қишлоққа маълум бўлгандек уйига бошини эгиб қайтди. Келаси ҳафта ҳам, ой ҳам почтага қатнашидан фойда бўлмади. Ким билади, балки йигит ёзган хатлар адашиб бошқа жойга кетгандир. Ахийри ўзи хат ёзишга киришди.
—Шу хатни жўнатсангиз, -Феруза Заринага қимтиниб конвертни тутқазди, -Ўзи Азамат акадан хат келаяптими?
—Ҳа, кўп келади. Ота-онасига дарров етказиб бераман. Кейин…
—Нима кейин…
—Буни айтиш менга ноқулай-да…
—Айтаверинг, бемалол.
—Бир-иккита қизнинг номига ҳам келади, олиб кетишади.
Феруза довдираб қолди.
—Ким… кимларнинг номига?
—Буни айтолмайман, касбим йўл қўймайди. Узр.
Қиз уйга маҳзун алфозда қайтди. Шундан сўнг почтага бошқа бормасликка аҳд қилди. Ахир ишонган Азамати шундай қилиши мумкинми? “Биргина сени севаман”, дерди-ку, “Осмонимдаги ферузам” деб атаганлари наҳотки ёлғон бўлса? Наҳотки… наҳот, севги бир зумлик, сўнг унутилгич…
Орадан ойлар ўтди. Бу орада Ферузага ярим энлик хат ҳам келмади. Қиз энди севги масаласига нуқта қўйиб, бор эътиборини ўқишга қаратди. Отасининг оқ фотиҳасини олиб пойтахтга йўл олди. Насибаси қўшилган экан, тиббиёт билим юртининг талабасига айланди. Ўтмишда қолган юрагидаги доғни йиллар ювиб кетмади, қайтанга у катталашиб бораверди. Шу сабаб севги изҳор қилган йигитларнинг бирортасига кўнгил қўёлмади. Энди унинг ёри –шифокорлик, оиласи эса касалхона эди. Биринчи курслигида Азаматнинг ҳарбийдан қайтганини эшитди. Аммо қизни излаб келмади. “Демак, рост экан, мендан кўнгли совугани аниқ”, тан олди Феруза. Қишлоққа таътилда борар, шунда ҳам Азаматга дуч келиб яраси тирналишини истамас; тезда шаҳарга қайтарди. Энг азоблиси учинчи курсдалик пайти бўлди. Дугонасидан Азаматнинг уйланаётгани ҳақидаги хабарни эшитди.
—Кимга? –базўр сўради Феруза. Аммо шу он бу ҳақида суриштириб, ўзига жабр қилаётганини англадию, берган саволининг жавобини тинглашни истамади.
—Ўша мактуб ёзган қизларининг биригадир-да, майли, бахтли бўлсин!
Азамат ҳақида айтган сўнгги гапи шу бўлди.
Тиббиёт ўзини фидо қилишни талаб қилади. Бу сўзлар Ферузага аталган эди. У ўзининг ёнган кўнглини шикасталарга фидо қилди. Шу тариқа, дардини унутди. Ёши ўттизга қараб кетсада, турмушга чиқиш сўзи луғатида йўқ эди. Ота-онаси гапира-гапира фойдаси йўқлигини тушуниб, қизни тинч қўйишди. Шаҳарда Феруза тинч: ҳеч ким уни ғийбат қилмайди, ортидан гапирмайди. Иложи бўлса, кечаю кундуз шифохонада...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤36👍4🔥2
Азаматни ҳар куни туш кўради: ўша сойда биринчи марта дала гулларини қўлига тутқазган онни қайта-қайта кўраверади.
Бир куни касалхонага оғир аҳволдаги беморни келтиришди. Феруза бош врач сифатида дарҳол кўрсатмалар берди. Бемор эркак 35 ёшлар атрофида, автоҳалокатга учраганди. Юзи қонга беланган, зўрға нафас оларди. Ҳайриятки, уни сақлаб қолишди. Операциянинг ижобий ўтганини этишган Феруза ҳам одатига кўра, беморнинг ёнига кирди. Палата эшигини очдию, кўзларини шифтга қаратиб ётган… бир одамнинг… жудаям таниш одамнинг қаршисидан чиқди.
—Азамат…
Бу шивир шунчалик паст товушда айтилсада, бемор эшитди. Ўша овознинг эгасини ҳам дарҳол таниди. Танидию…
—Сен…
Феруза йиғлаб юбормаслик учун палатадан тезда чиқиб кетди. Аммо чидолмади. Хонасига кириб, ўкраб йиғлади. Сўнг унинг олдига бошқа кирмади. Аммо ҳамкасбларидан аҳволини суриштириб турди. Тузалиб бораётганини эшитиб, кўнгли таскин топарди. Аммо негадир уни кўргани ҳеч ким келмади. Кейин билса, оиласи қишлоқда экан, Азамат уларга хабар беришни истамабди. “Сиқилишмасин”, дегандир-да ўйлади Феруза.
Лекин орадан бир ҳафта ўтиб, унинг палатасига бир аёл келди. Феруза уни узоқдан кўрди. Чиқишини бир четда кутиб турди. Бу аёл унинг рафиқаси эканлигига ишонар, ичидаги бир нима унинг қандай эканлигини кўришга ундарди. Ўн йил давомида унинг қалбида рашк туйғусини тутатиб келган одам билан ниҳоят кўришади. Ўн дақиқалардан кейин аёл палатадан чиқди. Юзлари оқарган, мадори йўқ эди. Феруза унга синчиклаб қаради: қошлари ингичка терилган, лаблари қип-қизил бўялган. Нозиккина жуссаси ўзини анча ёш кўрсатади. Зарина… бу ўша почтачи қиз.
Кимдир унга тикилиб турганини сезган Зарина ҳам ярқ этиб ён тарафига қаради. У ҳам Ферузани бир зумда таниди: у деярли ўзгармаган, ўша ўзи ҳасад қилган, Азаматнинг ақл хушини олган -лаби устига қўндирилган холи ҳам ўша-ўша эди.
—Феруза… –Зарина қуйилиб келаётган кўз ёшларини тўхтатишни истамади. –Ниҳоят учрашдингларми? Мен тортиб олган Азаматни Худонинг ўзи қўлингга топширибди-ку! Мен ношуд эса…
Феруза уни хонасига бошлади. Заринага сув бергач, у Ферузанинг қўлларидан ушлади:
—Мени кечир, Феруза… сенга ноҳақлик қилдим. Севгим учун курашаяпман, деб ўзимни овутдим. Аммо… барини айтишим керак. Ўшанда… ўшанда биринчи марта ёнимга келганингда, тиззамда турган Азаматнинг мактубини сендан яширдим. Чунки уни яхши кўрардим. Қишлоққа келган кунимоқ севиб қолгандим. Армиядан биринчи бўлиб сенга хат ёзибди. Мен аламимдан хатини очиб ўқидим. Сенга айтган ишқ тўла гапларидан ичим ёнди. Бу муҳаббатни сенга беришни истамадим.
Феруза кўзларини катта-катта очганча, гўё туш кўраётгандек ёки Зарина бу гапларни унга таскин бериш учун айтаётгандек туюларди. Ахир қанақасига? Азамат… наҳотки, Ферузага хатлар ёзган бўлса?!
-Кейин яна кўп хат келди. Бари сенинг номингга. Уларни ўқирдим ва яшириб қўярдим. Бир куни унга хат олиб келдинг, эсингдами, Феруза? Ҳа, уни жўнатдим, фақат ўзим ёзиб жўнатдим. Сенинг номингдан ёздим! Ўша пайтлар нақадар худбин эдим, Феруза? Хатда бошқасини севиб қолганингни, уни унутишингни сўраб ёздим. Азамат шундай бўлсада, сенга хат ёзаверди, ёзаверди! Охири яна номингдан хат ёздим. Бу гал севганинг билан шаҳарга ўқишга кетаётганингни, унга турмушга чиқишингни айтдим.
—Ахир… нега?! Наҳотки шундай қилишга қўлинг борди, Зарина? Мен… менинг қанчалик қийналганимни била туриб?
—Мени тингла, Феруза. Азаматнинг айтган гаплари ҳам етади, сен ҳам дилимни яралама. У армиядан қайтгач, тушкун аҳволга тушиб қолди. Онасига яқин бўлиб олгандим, ҳар куни уйларига чиқиб, ишларида қаралашардим, кўзларига яхши кўринишга уринардим. Азамат кимга уйланишнинг фарқи йўқ, дегач онаси мени танлади. Осмонларда учардим, энди Азамат меники, деб! Аммо адашибман. Ўн йил давомида Азамат асло меники бўлмади. У доим сени ўйлаб яшади… қийналиб яшади. Тақдирни жазосини кўрки, Аллоҳ менга фарзанд ҳам ато этмади...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Бир куни касалхонага оғир аҳволдаги беморни келтиришди. Феруза бош врач сифатида дарҳол кўрсатмалар берди. Бемор эркак 35 ёшлар атрофида, автоҳалокатга учраганди. Юзи қонга беланган, зўрға нафас оларди. Ҳайриятки, уни сақлаб қолишди. Операциянинг ижобий ўтганини этишган Феруза ҳам одатига кўра, беморнинг ёнига кирди. Палата эшигини очдию, кўзларини шифтга қаратиб ётган… бир одамнинг… жудаям таниш одамнинг қаршисидан чиқди.
—Азамат…
Бу шивир шунчалик паст товушда айтилсада, бемор эшитди. Ўша овознинг эгасини ҳам дарҳол таниди. Танидию…
—Сен…
Феруза йиғлаб юбормаслик учун палатадан тезда чиқиб кетди. Аммо чидолмади. Хонасига кириб, ўкраб йиғлади. Сўнг унинг олдига бошқа кирмади. Аммо ҳамкасбларидан аҳволини суриштириб турди. Тузалиб бораётганини эшитиб, кўнгли таскин топарди. Аммо негадир уни кўргани ҳеч ким келмади. Кейин билса, оиласи қишлоқда экан, Азамат уларга хабар беришни истамабди. “Сиқилишмасин”, дегандир-да ўйлади Феруза.
Лекин орадан бир ҳафта ўтиб, унинг палатасига бир аёл келди. Феруза уни узоқдан кўрди. Чиқишини бир четда кутиб турди. Бу аёл унинг рафиқаси эканлигига ишонар, ичидаги бир нима унинг қандай эканлигини кўришга ундарди. Ўн йил давомида унинг қалбида рашк туйғусини тутатиб келган одам билан ниҳоят кўришади. Ўн дақиқалардан кейин аёл палатадан чиқди. Юзлари оқарган, мадори йўқ эди. Феруза унга синчиклаб қаради: қошлари ингичка терилган, лаблари қип-қизил бўялган. Нозиккина жуссаси ўзини анча ёш кўрсатади. Зарина… бу ўша почтачи қиз.
Кимдир унга тикилиб турганини сезган Зарина ҳам ярқ этиб ён тарафига қаради. У ҳам Ферузани бир зумда таниди: у деярли ўзгармаган, ўша ўзи ҳасад қилган, Азаматнинг ақл хушини олган -лаби устига қўндирилган холи ҳам ўша-ўша эди.
—Феруза… –Зарина қуйилиб келаётган кўз ёшларини тўхтатишни истамади. –Ниҳоят учрашдингларми? Мен тортиб олган Азаматни Худонинг ўзи қўлингга топширибди-ку! Мен ношуд эса…
Феруза уни хонасига бошлади. Заринага сув бергач, у Ферузанинг қўлларидан ушлади:
—Мени кечир, Феруза… сенга ноҳақлик қилдим. Севгим учун курашаяпман, деб ўзимни овутдим. Аммо… барини айтишим керак. Ўшанда… ўшанда биринчи марта ёнимга келганингда, тиззамда турган Азаматнинг мактубини сендан яширдим. Чунки уни яхши кўрардим. Қишлоққа келган кунимоқ севиб қолгандим. Армиядан биринчи бўлиб сенга хат ёзибди. Мен аламимдан хатини очиб ўқидим. Сенга айтган ишқ тўла гапларидан ичим ёнди. Бу муҳаббатни сенга беришни истамадим.
Феруза кўзларини катта-катта очганча, гўё туш кўраётгандек ёки Зарина бу гапларни унга таскин бериш учун айтаётгандек туюларди. Ахир қанақасига? Азамат… наҳотки, Ферузага хатлар ёзган бўлса?!
-Кейин яна кўп хат келди. Бари сенинг номингга. Уларни ўқирдим ва яшириб қўярдим. Бир куни унга хат олиб келдинг, эсингдами, Феруза? Ҳа, уни жўнатдим, фақат ўзим ёзиб жўнатдим. Сенинг номингдан ёздим! Ўша пайтлар нақадар худбин эдим, Феруза? Хатда бошқасини севиб қолганингни, уни унутишингни сўраб ёздим. Азамат шундай бўлсада, сенга хат ёзаверди, ёзаверди! Охири яна номингдан хат ёздим. Бу гал севганинг билан шаҳарга ўқишга кетаётганингни, унга турмушга чиқишингни айтдим.
—Ахир… нега?! Наҳотки шундай қилишга қўлинг борди, Зарина? Мен… менинг қанчалик қийналганимни била туриб?
—Мени тингла, Феруза. Азаматнинг айтган гаплари ҳам етади, сен ҳам дилимни яралама. У армиядан қайтгач, тушкун аҳволга тушиб қолди. Онасига яқин бўлиб олгандим, ҳар куни уйларига чиқиб, ишларида қаралашардим, кўзларига яхши кўринишга уринардим. Азамат кимга уйланишнинг фарқи йўқ, дегач онаси мени танлади. Осмонларда учардим, энди Азамат меники, деб! Аммо адашибман. Ўн йил давомида Азамат асло меники бўлмади. У доим сени ўйлаб яшади… қийналиб яшади. Тақдирни жазосини кўрки, Аллоҳ менга фарзанд ҳам ато этмади...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤29🔥5👍3
—Сен… оҳ, Азамат!
—Яқинда сенга ёзган мактубларини яширган жойимдан топиб олди. Уни йўқотишга қўлим бормаганди, унда соҳир туйғулар мужассам эди. Сўнг… қилган қилмишларимни тан олдим. Ўзим ҳам қийналиб кетгандим. Азамат акам уйдан чиқиб кетди. Роса изладим, шаҳарга –сенинг ёнингга кетганини таҳмин қилдим. Сўраб-сўраб топганим шу ер бўлди…
Феруза шилқ этиб стулга чўкди. Унинг кўзига Зарина ҳам, касалхона ҳам кўринмас, ўтган ўн йил давомида нафрат билан севган ёрининг ўз каби азобда яшагани ҳақида ўйларди.
—Мана… –Зарина унга бир даста хат тутқазди, -мен ишимни яхши бажаролмадим. Мактубларни ўн йил куттинг, кечикдим. Энди ол… Азамат акага фақат сен кераксан.
Феруза мактублари бағрига босиб, узоқ йиғлади. Зарина хонадан чиқиб кетганини ҳам сезмади. Сўнг ўрнидан турди-да, Азаматнинг палатаси томон йўл олди…
У мактубларни ўқишни жуда истар, аммо аввал унинг соҳибини кўришга муштоқ эди..
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
—Яқинда сенга ёзган мактубларини яширган жойимдан топиб олди. Уни йўқотишга қўлим бормаганди, унда соҳир туйғулар мужассам эди. Сўнг… қилган қилмишларимни тан олдим. Ўзим ҳам қийналиб кетгандим. Азамат акам уйдан чиқиб кетди. Роса изладим, шаҳарга –сенинг ёнингга кетганини таҳмин қилдим. Сўраб-сўраб топганим шу ер бўлди…
Феруза шилқ этиб стулга чўкди. Унинг кўзига Зарина ҳам, касалхона ҳам кўринмас, ўтган ўн йил давомида нафрат билан севган ёрининг ўз каби азобда яшагани ҳақида ўйларди.
—Мана… –Зарина унга бир даста хат тутқазди, -мен ишимни яхши бажаролмадим. Мактубларни ўн йил куттинг, кечикдим. Энди ол… Азамат акага фақат сен кераксан.
Феруза мактублари бағрига босиб, узоқ йиғлади. Зарина хонадан чиқиб кетганини ҳам сезмади. Сўнг ўрнидан турди-да, Азаматнинг палатаси томон йўл олди…
У мактубларни ўқишни жуда истар, аммо аввал унинг соҳибини кўришга муштоқ эди..
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
👍21❤13🤔9🔥4
УМИД (ҳикоя)
- Оббо , оғайни заб кебсан-да,- деди Азиз, - лекин ҳизматчилик, кўрмайсанми шу вақтда чақирув бўлиб қолди. Тўғрисини айтсам, бу бемор онахон худди ўзимни онамдек бўлиб қолганлар. Шунинг учун сал тоблари қочса ҳам дарров чақиринглар деб фарзандларига тайинлаган эдим.
Мен Азизнинг гапларига бошимни силкиб маъқуллаб кетяпман. Яп- янги олинган машинам қишлоқ кўчасида учиб кетяпти. Аслида бу ерни қишлоқ демасаям бўлади. Йўллари чиройли асфальтланган, икки четига жуда чиройли қилиб манзарали дарахтлар ўтказилган , солинган уйлари бири биридан файзли тоғли ҳудуд. Қисқача айтганда, нақд курортнинг ўзгинаси. Мен Азиз билан анча йиллар олдин ҳарбийда танишганман. У вақтлар олови ичига сиғмаган бўз бола эдик. Лекин дўстлигимиз йиллар давомида тобланиб , мустаҳкамланиб борди. Гарчи соҳаларимиз бошқа бўлса ҳам жуда яхши чиқишамиз. Биз туфайли аёлларимиз ҳам анчайин қалин дугона бўлиб олишгани рост.
Ўтган хафта Азиз "Умид , таътилга чиқдим, бир келсанг-чи?!" деб қилган қўнғироғи сабабли ҳозир шу ердамиз. Таътилдаман деган дўстим таътилидаям жони сарак. Майли, бу дунёда кимгадир фойдаси тегиб яшашни ўзи бахт.
Хаёлимни Азизни овози бузди:
- Иии, оғайни машинангни тўхтатвор, ану аёл танишим, йўлимиз бир, олакетайлик.
Машинани у кўрсатган аёлнинг ёнига бориб секинлатиб тўхтатдим. Яхшигина кийинган, бошига рўмолини томоғлари билан чиройли қилиб ўраб олган, кўзида каттагина қора кўзойнак тақиб олган аёл етти ёшлар чамасидаги болани қўлидан ушлаб туриб бизга ҳайрон боқди.
- Машинага чиқвуринг синглим , ман Азизман, танимадизми?
Аёл қўлини кўксига қўйиб нимадир дегандек бўлди. Афтидан салом берди шекилли.
Азиз чаққонлик билан машинанинг орқа эшигини очиб уларга мулозамат қилди. Аёлнинг юзи яхши кўринмасди.
Ҳа синглим, тинчликми, ҳозир тушлик вақтида марказда нима қилиб юрибсиз?- Азиз хушфеъллик билан саволга тутди аёлни.
- Тинчлик, манабу кичкинтойимни эркалиги деб- ...
... Аёлни овозини эшитиб тормозни босишдан ўзимни базўр тўхтатиб қолдим. Бу ... мени неча йиллар даъвомида ўтларга солган ... Комиланинг овози эди. Мен беш йил қидирган, ўн беш йилдан бери бир нафас унутмаган Комиланинг, менинг Комиламнинг овози эди.
Мен уни мактаб давридан яхши кўрардим. У биздан икки синф пастда ўқирди. Бениҳоя чиройли қиз бўлганлиги учун жуда кўп йигитлар унинг ошиғи эди . Хатто қўшни мактабнинг ўзига ишонган олифта йигитчалари ҳам мактаб атрофида ўралашганлари ўралашган эди . Мен Комиланинг нафақат хусни, балки заковатига, зеҳнига ҳам шайдо эдим. Вақт ўтиб, унинг ҳам менга бефарқмаслиги маълум бўлди. Хуллас , мактабни битириш арафасида унинг ваъдасини олган эдим. Ўша йили институтга киролмагач, ҳарбий ҳизматга жўнаб кетадиган бўлдим. Уйдагилар барча гаплардан хабардор эдилар. Менга гап орасида икки йилдан кейин тўй деб шаъма қилиб қўйишар эди.
Икки йил ўтиши қийин бўлмади. Уйдан ва Комиладан кўнглим тўқ эди. Биз хат ёзишиб туришар ва бир биримизга қаттиқ ишонардик.
Ва ниҳоят , уйга хам қайтадиган бўлдим. Бир олам умид билан уйга қадам қўйганимда, мени шумхабар кутиб турар эди. Комила ота- онаси билан холасининг тўйидан қайтаётганда автоҳалокатга учрабди... Онаси ...воқеа жойида вафот этибди. Отаси ва Комила касалхонада экан. Комиланинг аҳволи оғир эмиш. ...
Комиланинг ёнига саккиз кун деганда кира олдим.
Мен уни дафъатан таний олмадим. Ранги докадек оппоқ, бир сўз айтишга мажоли йўқ эди. Шу вақтгача икки марта операция қилишибди. Мен оҳиста унинг ёнига бориб кровати ёнига чўккаладим. Секин қўлини кафтларим орасига олдим. Унинг кўзларидан икки томчи ёш сизиб чиқди. Нимадир демоқчи бўлди , лекин гапира олмади. Назаримда ойим дегандек туйилди... Унга жавоб беришга ожиз эдим.
Орадан бир йил ўтди.
Уйдагиларнинг талабига кўра Комилага тўйдан гап очдим. У ёқ бу ёқдан гапириб , маъюс кўнглини кўтариш мақсадида ярим хазил, ярим чин тегишдим.
- Коми, биласанми қизим бўлишини роса ҳохлардим. Билмадим , ҳамма оғайниларим ўғлим , ўғлим дейишади, лекин мен барибир қиз болани яхши кўраман. У оппоққина , кўзлари мунчоқдек,
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
- Оббо , оғайни заб кебсан-да,- деди Азиз, - лекин ҳизматчилик, кўрмайсанми шу вақтда чақирув бўлиб қолди. Тўғрисини айтсам, бу бемор онахон худди ўзимни онамдек бўлиб қолганлар. Шунинг учун сал тоблари қочса ҳам дарров чақиринглар деб фарзандларига тайинлаган эдим.
Мен Азизнинг гапларига бошимни силкиб маъқуллаб кетяпман. Яп- янги олинган машинам қишлоқ кўчасида учиб кетяпти. Аслида бу ерни қишлоқ демасаям бўлади. Йўллари чиройли асфальтланган, икки четига жуда чиройли қилиб манзарали дарахтлар ўтказилган , солинган уйлари бири биридан файзли тоғли ҳудуд. Қисқача айтганда, нақд курортнинг ўзгинаси. Мен Азиз билан анча йиллар олдин ҳарбийда танишганман. У вақтлар олови ичига сиғмаган бўз бола эдик. Лекин дўстлигимиз йиллар давомида тобланиб , мустаҳкамланиб борди. Гарчи соҳаларимиз бошқа бўлса ҳам жуда яхши чиқишамиз. Биз туфайли аёлларимиз ҳам анчайин қалин дугона бўлиб олишгани рост.
Ўтган хафта Азиз "Умид , таътилга чиқдим, бир келсанг-чи?!" деб қилган қўнғироғи сабабли ҳозир шу ердамиз. Таътилдаман деган дўстим таътилидаям жони сарак. Майли, бу дунёда кимгадир фойдаси тегиб яшашни ўзи бахт.
Хаёлимни Азизни овози бузди:
- Иии, оғайни машинангни тўхтатвор, ану аёл танишим, йўлимиз бир, олакетайлик.
Машинани у кўрсатган аёлнинг ёнига бориб секинлатиб тўхтатдим. Яхшигина кийинган, бошига рўмолини томоғлари билан чиройли қилиб ўраб олган, кўзида каттагина қора кўзойнак тақиб олган аёл етти ёшлар чамасидаги болани қўлидан ушлаб туриб бизга ҳайрон боқди.
- Машинага чиқвуринг синглим , ман Азизман, танимадизми?
Аёл қўлини кўксига қўйиб нимадир дегандек бўлди. Афтидан салом берди шекилли.
Азиз чаққонлик билан машинанинг орқа эшигини очиб уларга мулозамат қилди. Аёлнинг юзи яхши кўринмасди.
Ҳа синглим, тинчликми, ҳозир тушлик вақтида марказда нима қилиб юрибсиз?- Азиз хушфеъллик билан саволга тутди аёлни.
- Тинчлик, манабу кичкинтойимни эркалиги деб- ...
... Аёлни овозини эшитиб тормозни босишдан ўзимни базўр тўхтатиб қолдим. Бу ... мени неча йиллар даъвомида ўтларга солган ... Комиланинг овози эди. Мен беш йил қидирган, ўн беш йилдан бери бир нафас унутмаган Комиланинг, менинг Комиламнинг овози эди.
Мен уни мактаб давридан яхши кўрардим. У биздан икки синф пастда ўқирди. Бениҳоя чиройли қиз бўлганлиги учун жуда кўп йигитлар унинг ошиғи эди . Хатто қўшни мактабнинг ўзига ишонган олифта йигитчалари ҳам мактаб атрофида ўралашганлари ўралашган эди . Мен Комиланинг нафақат хусни, балки заковатига, зеҳнига ҳам шайдо эдим. Вақт ўтиб, унинг ҳам менга бефарқмаслиги маълум бўлди. Хуллас , мактабни битириш арафасида унинг ваъдасини олган эдим. Ўша йили институтга киролмагач, ҳарбий ҳизматга жўнаб кетадиган бўлдим. Уйдагилар барча гаплардан хабардор эдилар. Менга гап орасида икки йилдан кейин тўй деб шаъма қилиб қўйишар эди.
Икки йил ўтиши қийин бўлмади. Уйдан ва Комиладан кўнглим тўқ эди. Биз хат ёзишиб туришар ва бир биримизга қаттиқ ишонардик.
Ва ниҳоят , уйга хам қайтадиган бўлдим. Бир олам умид билан уйга қадам қўйганимда, мени шумхабар кутиб турар эди. Комила ота- онаси билан холасининг тўйидан қайтаётганда автоҳалокатга учрабди... Онаси ...воқеа жойида вафот этибди. Отаси ва Комила касалхонада экан. Комиланинг аҳволи оғир эмиш. ...
Комиланинг ёнига саккиз кун деганда кира олдим.
Мен уни дафъатан таний олмадим. Ранги докадек оппоқ, бир сўз айтишга мажоли йўқ эди. Шу вақтгача икки марта операция қилишибди. Мен оҳиста унинг ёнига бориб кровати ёнига чўккаладим. Секин қўлини кафтларим орасига олдим. Унинг кўзларидан икки томчи ёш сизиб чиқди. Нимадир демоқчи бўлди , лекин гапира олмади. Назаримда ойим дегандек туйилди... Унга жавоб беришга ожиз эдим.
Орадан бир йил ўтди.
Уйдагиларнинг талабига кўра Комилага тўйдан гап очдим. У ёқ бу ёқдан гапириб , маъюс кўнглини кўтариш мақсадида ярим хазил, ярим чин тегишдим.
- Коми, биласанми қизим бўлишини роса ҳохлардим. Билмадим , ҳамма оғайниларим ўғлим , ўғлим дейишади, лекин мен барибир қиз болани яхши кўраман. У оппоққина , кўзлари мунчоқдек,
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤29👍5
сочлари қўнғироқдек...
Кўзим Комилага тушиб қолди . Унинг кўзларида ҳазин бир маъюслик муҳрланган эди. Мен гапиришдан тўхтаб , довдираб қолдим. Ўртага ноқулай жимжитлик тушди.
-Комила хафа бўлдингми, ану синфдошим Содиқ Ҳасан-Хусан фарзандли бўлибди-да, шунга ...
Бироз вақт ўтгач, Комила оҳиста сўзлай бошлади.
- Умид ака, уч кундан кейин Москвага учяпмиз дадам билан. Биласиз , уларни оёқлари оғрийди . Ўша аварияда ...
У гапира олмай бўғилди. Хуллас улар икковлари москвалик таниш шифокорда даъволанишар экан.
Биз хайрлашдик...
...Ва уни бошқа кўрмадим.
Кейинчалик , билсам уйларини сотиб, Германияга кўчиб кетишган экан.
Комилани кўп изладим. Ахири умидимни узганимдан кейин Лобарга уйландим. Бахтимга Лобар жуда яхши турмуш ўртоғи бўлди. Икки ўғлимдан кейин қизчалик хам бўлдик.
- Оғайни , тўхтат деяпман, нима ухлаб қолдингми,- Азизни овозидан довдираб машинани тўхтатдим. Азиз Комилани машинадан тушишига ёрдамлашиб юборди,
- Яхши боринг, окага салом денг.
Комила хўп дегандек бош ирғади ва "раҳмат" деб йўлида кета бошлади. Мен эса ишқилиб Комила мени таниб қолган бўлмасин-да, деб юрак ховучлаб турибман. Менимча, у мени танимади. Ўзи Азиз бир йил кўрмаганига зўрға таниди-ку, Комила мени ўн беш йилдан бери кўргани йўқ. Йиллар ўз имзосини қолдиргани аниқ, албатта.
Азиз ўриндиққа жойлашгач, унга савол назари билан қарадим.
- Ким бу, ўғилчаси ширингина экан.
- Ўғилчаси эмас , набираси.
- Тушунмадим, қанақасига?
Ҳайратим ошиб сўрадим Азиздан.
- Э , оғайни, буни тарихи узун. Бу аёлнинг исми Комила . ( Бу исмни умримни сўнгги дақиқасига қадар унутмасман) . Бизнинг қишлоққа келганига салкам бир йилча бўлиб қолди. Тўғрироғи, окага турмушга чиққанига. Оканинг аёллари уч йилча аввал оламдан ўтгандилар. Ёлғиз қизлари отасидан кўпда хабар ололмаганлиги учун отасини Комилага уйланишга кўндирибди ахири. Оканинг яна бир ўғли ҳам бор , лекин касб тақозосига кўра чет элда ишлайди. Халиги бола эса ўша ўғилнинг фарзанди. Булар билан яшайди хозир. Ока жуда яхши инсон. Кўп йиллар пойтахтда нуфузли идораларда ишлаган, ҳозир она қишлоғига қайтиб келган.
- Нега Комила ёшроқ кишига турмушга чиқмаган? - секин луқма ташладим Азизга.
- Умид , бу бировнинг сири-ку, лекин майли сенга айтаман. Комила неча йиллар аввал автоҳалокатга учраган экан, шунинг оқибатида шунча йил турмуш қурмабди, сабаби ... У фарзанд кўролмайдиган бўлиб қолган экан. Буни тасодифан уни тиббиёт картаси қўлимга тушиб қолганида билиб қолдим...
Мендан совуқ тер чиқиб кетди... Демак , Комила мени бахтли бўлишим учун ўз бахтидан воз кечган эканда. Машинани секинлатиб йўл четига тўхтатдим. Ҳайрон бўлган Азизга қараб:
- Сув олиб чиқай, жуда сувсадим - дедим. Биз баравар машинадан тушдик. Кўча юзидаги дўкондан муздек минерал сув олиб чиқаётиб қаршидаги "Умид ғунчалари" деб ёзилган байнер илинган бинога кўзим тушди . Бино жуда чиройли дизайнда безатилган эди. Буни сезган Азиз тушунтириш берди. Бу ҳалиги Комила келиннинг ижодиёт маркази. Юздан ошиқ ўқувчиларга ўн хил йўналишда таълим беришади. Бу ерда яна етти мураббий ишлайди. Комила уларга директор.
Азизнинг сўзлари қулоғимга узоқдан эшитилаётгандек туйилар, икки кўзим "Умид ғунчалари" деган ёзувда эди. Умид... Комила мени унутмаган эканда. Унутмабди...
Ахири Азизнинг уйига етиб келдик. Дарвозадан кирар эканмиз узоқдан қизим :
- Адажон ! деб югуриб кела бошлади. Уни етаклаб юрган Азизнинг катта қизи қизим менга яқинлашгач ,кўнгли ҳотиржам бўлиб ортига қайтиб кетди
- Адажон, хув анетта балула бор экан, ман уларга нон ушо бердим- қизимни гапи тугамасди. Қалдирғочга ўхшаб вижир-вижир қилиб чуғурлаётган уч ярим яшар оппоқ, кўзлари кўзмунчоқдек, сочлари қўнғироқдек қизимни бағримга босдим. Ҳар доим уни бағримга босганимда "тақдиримни туҳфаси" деб эркалардим. Ҳозир уни "тақдиримнинг ва Комиланинг туҳфаси " дедим шивирлаб ва кўтариб осмонга тутдим.
Қизим қиқирлаб куларди . Уй ичидан Лобарнинг:
- Комилаааааа! Қизим ! Қаёқдасан Комилааа ! - деб чақиргани эшитиларди...
Хазонрезги
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Кўзим Комилага тушиб қолди . Унинг кўзларида ҳазин бир маъюслик муҳрланган эди. Мен гапиришдан тўхтаб , довдираб қолдим. Ўртага ноқулай жимжитлик тушди.
-Комила хафа бўлдингми, ану синфдошим Содиқ Ҳасан-Хусан фарзандли бўлибди-да, шунга ...
Бироз вақт ўтгач, Комила оҳиста сўзлай бошлади.
- Умид ака, уч кундан кейин Москвага учяпмиз дадам билан. Биласиз , уларни оёқлари оғрийди . Ўша аварияда ...
У гапира олмай бўғилди. Хуллас улар икковлари москвалик таниш шифокорда даъволанишар экан.
Биз хайрлашдик...
...Ва уни бошқа кўрмадим.
Кейинчалик , билсам уйларини сотиб, Германияга кўчиб кетишган экан.
Комилани кўп изладим. Ахири умидимни узганимдан кейин Лобарга уйландим. Бахтимга Лобар жуда яхши турмуш ўртоғи бўлди. Икки ўғлимдан кейин қизчалик хам бўлдик.
- Оғайни , тўхтат деяпман, нима ухлаб қолдингми,- Азизни овозидан довдираб машинани тўхтатдим. Азиз Комилани машинадан тушишига ёрдамлашиб юборди,
- Яхши боринг, окага салом денг.
Комила хўп дегандек бош ирғади ва "раҳмат" деб йўлида кета бошлади. Мен эса ишқилиб Комила мени таниб қолган бўлмасин-да, деб юрак ховучлаб турибман. Менимча, у мени танимади. Ўзи Азиз бир йил кўрмаганига зўрға таниди-ку, Комила мени ўн беш йилдан бери кўргани йўқ. Йиллар ўз имзосини қолдиргани аниқ, албатта.
Азиз ўриндиққа жойлашгач, унга савол назари билан қарадим.
- Ким бу, ўғилчаси ширингина экан.
- Ўғилчаси эмас , набираси.
- Тушунмадим, қанақасига?
Ҳайратим ошиб сўрадим Азиздан.
- Э , оғайни, буни тарихи узун. Бу аёлнинг исми Комила . ( Бу исмни умримни сўнгги дақиқасига қадар унутмасман) . Бизнинг қишлоққа келганига салкам бир йилча бўлиб қолди. Тўғрироғи, окага турмушга чиққанига. Оканинг аёллари уч йилча аввал оламдан ўтгандилар. Ёлғиз қизлари отасидан кўпда хабар ололмаганлиги учун отасини Комилага уйланишга кўндирибди ахири. Оканинг яна бир ўғли ҳам бор , лекин касб тақозосига кўра чет элда ишлайди. Халиги бола эса ўша ўғилнинг фарзанди. Булар билан яшайди хозир. Ока жуда яхши инсон. Кўп йиллар пойтахтда нуфузли идораларда ишлаган, ҳозир она қишлоғига қайтиб келган.
- Нега Комила ёшроқ кишига турмушга чиқмаган? - секин луқма ташладим Азизга.
- Умид , бу бировнинг сири-ку, лекин майли сенга айтаман. Комила неча йиллар аввал автоҳалокатга учраган экан, шунинг оқибатида шунча йил турмуш қурмабди, сабаби ... У фарзанд кўролмайдиган бўлиб қолган экан. Буни тасодифан уни тиббиёт картаси қўлимга тушиб қолганида билиб қолдим...
Мендан совуқ тер чиқиб кетди... Демак , Комила мени бахтли бўлишим учун ўз бахтидан воз кечган эканда. Машинани секинлатиб йўл четига тўхтатдим. Ҳайрон бўлган Азизга қараб:
- Сув олиб чиқай, жуда сувсадим - дедим. Биз баравар машинадан тушдик. Кўча юзидаги дўкондан муздек минерал сув олиб чиқаётиб қаршидаги "Умид ғунчалари" деб ёзилган байнер илинган бинога кўзим тушди . Бино жуда чиройли дизайнда безатилган эди. Буни сезган Азиз тушунтириш берди. Бу ҳалиги Комила келиннинг ижодиёт маркази. Юздан ошиқ ўқувчиларга ўн хил йўналишда таълим беришади. Бу ерда яна етти мураббий ишлайди. Комила уларга директор.
Азизнинг сўзлари қулоғимга узоқдан эшитилаётгандек туйилар, икки кўзим "Умид ғунчалари" деган ёзувда эди. Умид... Комила мени унутмаган эканда. Унутмабди...
Ахири Азизнинг уйига етиб келдик. Дарвозадан кирар эканмиз узоқдан қизим :
- Адажон ! деб югуриб кела бошлади. Уни етаклаб юрган Азизнинг катта қизи қизим менга яқинлашгач ,кўнгли ҳотиржам бўлиб ортига қайтиб кетди
- Адажон, хув анетта балула бор экан, ман уларга нон ушо бердим- қизимни гапи тугамасди. Қалдирғочга ўхшаб вижир-вижир қилиб чуғурлаётган уч ярим яшар оппоқ, кўзлари кўзмунчоқдек, сочлари қўнғироқдек қизимни бағримга босдим. Ҳар доим уни бағримга босганимда "тақдиримни туҳфаси" деб эркалардим. Ҳозир уни "тақдиримнинг ва Комиланинг туҳфаси " дедим шивирлаб ва кўтариб осмонга тутдим.
Қизим қиқирлаб куларди . Уй ичидан Лобарнинг:
- Комилаааааа! Қизим ! Қаёқдасан Комилааа ! - деб чақиргани эшитиларди...
Хазонрезги
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤36😢8
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🌸Ассалому Алайкум дилга яқин, яхши инсонларим!🌸
☘Умримизнинг яна бир қайтарилмас тонгги муборак ва ҳайрли бўлсин!
Омонат дунёда омон бўлинг!
🍃Аллоҳим хар бир қилаётган хайрли ишингиздан босган хар бир қадамингиздан рози бўлсин.
🪴Жисмингизга соғлик қалб оламингизга хотиржамлик тилайман.
🌴Топганингиз халол бойлик, қилган ибодатларингиз ажру савобларга тўла бўлсин.
Шанба тонги муборак!
🍃ХАЙРЛИ ТОНГ 🍃
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
☘Умримизнинг яна бир қайтарилмас тонгги муборак ва ҳайрли бўлсин!
Омонат дунёда омон бўлинг!
🍃Аллоҳим хар бир қилаётган хайрли ишингиздан босган хар бир қадамингиздан рози бўлсин.
🪴Жисмингизга соғлик қалб оламингизга хотиржамлик тилайман.
🌴Топганингиз халол бойлик, қилган ибодатларингиз ажру савобларга тўла бўлсин.
Шанба тонги муборак!
🍃ХАЙРЛИ ТОНГ 🍃
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤5