Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🌼Ассалому Алайкум!
Душанба тонги муборак бўлсин🌱
🌹Қалбингиз иймонга
🌹Уйингиз қувончга
🌹Юзингиз нурга
🌹Кунингиз хайрли ва солиҳ амалларга тўла бўлсин.
🌹 Янги кунни ҳадя қилган Аллоҳга ҳамдлар бўлсин!
Барчага ҳафта давомида омад ёр бўлсин🤲
🌼🌹🌹🌹🌹🌼
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Душанба тонги муборак бўлсин🌱
🌹Қалбингиз иймонга
🌹Уйингиз қувончга
🌹Юзингиз нурга
🌹Кунингиз хайрли ва солиҳ амалларга тўла бўлсин.
🌹 Янги кунни ҳадя қилган Аллоҳга ҳамдлар бўлсин!
Барчага ҳафта давомида омад ёр бўлсин🤲
🌼🌹🌹🌹🌹🌼
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤1🥰1
#Уткинчи_дунё
#No_46
#муаллиф_Қосимова_Нодира
—Қайнонангиз ўлиб, бемалол кириб келадиган бўлиб қолдингизми?
Саида найзали сўзлари билан Латофатни кутиб олди.
—Сиздан сўраб келмасам керак?
Латофат қошини чимирди
—Сўраб келасизда, бу мени уйим. Бу уйга қаноат қилмай эрингизни олиб чиқиб кетгансиз эсингизда бўлса.
Латофат овсинини гапига бетоқланди.
—Гапни кўпайтирманг. Қани Муниса?
Латофат атрофга қаради
—Бойвочча куёвингиз аллақачон олиб кетган уларни.
Жуда сахий экан, нақ иккита машинага етиб ортадиган пул хам бериб кетди, бизни уйда яшашгани учун.
Саида оғзини тўлдириб гапирди
—Нега пул беради сизга?
Нима қилиб қўйибсизки пул бергани?
—Нима қилиб қўйибман?
Сиз бермаган бошпонани мен бердим. Қайнонам бечора сизни эрингизни дардида ўлиб кетди. Ўлганда хам бир марта келиб, қайтиб қорангизни кўрсатмадингиз, қайси юз билан келдингиз яна.
—Сизга нима бизни хаётимизга қизиқиб.
Қаёққа кетди улар. Манзил бердими?
—Йўқ. Берганда хам сизга бермасдим.
💫💫💫💫
—Жин урсин.
Энди қаёқдан топамиз?
Муслим, рўлига урди
—Куёвдан сўрайсан манзилни.
Шунга хам асабийлашиб ўтирасанми?
—Ойи, у хам бизга тескари бўлиб қолди. Хаммаси сизни деб, ўшанда дадамни уйга олиб кетганимизда, хозир хаммаси яхши бўларди. Шунақа қилиб юрмасдик.
—Энди мен айбдорманми?
Латофат кўз ёш қилишга тушди
—Оббо, жонга тегди.
Хайт деса, бошлайсиз.
Кўз ёшингиз эшик тагида туради.
Муслим жахл билан машинани хайдаб кетди.
💫💫💫💫
—Дадажон, энди бирга яшаймиз. Сиз энг яхши докторларга кўрсатамиз, хали аввалгидек бўлиб кетасиз.
Мунира, йиғлаб Содиқни қучоқлади
Содиқни кўзларидан ёш тинмай оқарди.
—Йиғламанг дадажон.
Муниса, хам Содиқни қўлидан тутди.
—Мана жойлашиб олдик.
Ботир улар ўтирган хонага, бир ёш доктор йигит билан кириб келди.
—Энди қизлар ўқишини давом эттиради. Бу доктор йигит, ўзи қараб ўзи даволайди.
Тез орада яна юриб кетади.
Содиқ Мунирага қараб гапирди.
Мунирани кўзларидан ёш оқди
—Рахмат сизга.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
#No_46
#муаллиф_Қосимова_Нодира
—Қайнонангиз ўлиб, бемалол кириб келадиган бўлиб қолдингизми?
Саида найзали сўзлари билан Латофатни кутиб олди.
—Сиздан сўраб келмасам керак?
Латофат қошини чимирди
—Сўраб келасизда, бу мени уйим. Бу уйга қаноат қилмай эрингизни олиб чиқиб кетгансиз эсингизда бўлса.
Латофат овсинини гапига бетоқланди.
—Гапни кўпайтирманг. Қани Муниса?
Латофат атрофга қаради
—Бойвочча куёвингиз аллақачон олиб кетган уларни.
Жуда сахий экан, нақ иккита машинага етиб ортадиган пул хам бериб кетди, бизни уйда яшашгани учун.
Саида оғзини тўлдириб гапирди
—Нега пул беради сизга?
Нима қилиб қўйибсизки пул бергани?
—Нима қилиб қўйибман?
Сиз бермаган бошпонани мен бердим. Қайнонам бечора сизни эрингизни дардида ўлиб кетди. Ўлганда хам бир марта келиб, қайтиб қорангизни кўрсатмадингиз, қайси юз билан келдингиз яна.
—Сизга нима бизни хаётимизга қизиқиб.
Қаёққа кетди улар. Манзил бердими?
—Йўқ. Берганда хам сизга бермасдим.
💫💫💫💫
—Жин урсин.
Энди қаёқдан топамиз?
Муслим, рўлига урди
—Куёвдан сўрайсан манзилни.
Шунга хам асабийлашиб ўтирасанми?
—Ойи, у хам бизга тескари бўлиб қолди. Хаммаси сизни деб, ўшанда дадамни уйга олиб кетганимизда, хозир хаммаси яхши бўларди. Шунақа қилиб юрмасдик.
—Энди мен айбдорманми?
Латофат кўз ёш қилишга тушди
—Оббо, жонга тегди.
Хайт деса, бошлайсиз.
Кўз ёшингиз эшик тагида туради.
Муслим жахл билан машинани хайдаб кетди.
💫💫💫💫
—Дадажон, энди бирга яшаймиз. Сиз энг яхши докторларга кўрсатамиз, хали аввалгидек бўлиб кетасиз.
Мунира, йиғлаб Содиқни қучоқлади
Содиқни кўзларидан ёш тинмай оқарди.
—Йиғламанг дадажон.
Муниса, хам Содиқни қўлидан тутди.
—Мана жойлашиб олдик.
Ботир улар ўтирган хонага, бир ёш доктор йигит билан кириб келди.
—Энди қизлар ўқишини давом эттиради. Бу доктор йигит, ўзи қараб ўзи даволайди.
Тез орада яна юриб кетади.
Содиқ Мунирага қараб гапирди.
Мунирани кўзларидан ёш оқди
—Рахмат сизга.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
👍27😢16❤15🔥4🤔3
ВАХШИЁНА ҚОТИЛЛИК СИРИ.
Бир киши қассоб бўлиб ишларди. Тонгдан олдин жонлиқларни сўяр, қуёш чиққанда дўконини очар, куни шундай ўтарди. Кунларнинг бирида шомдан кейин уйига қайтаркан, эшикни қоқмасидан олдин, қоронғу, панароқ жойда қичқириқ эшитди. Шошилганча ўша ерга борди. Қараса, бир одамни пичоқлаб кетишибди. Қассоб пичоқни ундан суғириб олди. Ёрдам бериш мақсадида у одамни кўтарди. Унинг танасидан селдек оқаётган қон уст – бошини булади. Бир неча дақиқа у вафот этди. Ҳеч қанча ўтмай оломон йиғилди. Қассобнинг қўлидаги пичоқни кўриб уни қотилга чиқаришди. Қўлга олинди. Маҳкамада суд бўлиб ўтди. Уни ўлимга ҳукм қилишди.
Ўлим ижро этиладиган жойга келтирилганда у бор овози билан бақириб деби:
– Эй халойиқ, Аллоҳга қасам, мен бу одамни ўлдирмадим. Аммо, бундан йигирма йил олдин бир инсоннинг ҳаётига зомин бўлганман. Мен одамларни у соҳилдан бу соҳилга элтувчи қайиқчи эдим. Бир куни қайиғимга бир гўзал қиз онаси билан бирга ўтирди. Унга маҳлиё бўлдим. Орадан икки – уч кун ўтиб яна келишди. Уни тез – тез кўрадиган бўлдим.
Нигоҳларимиз тўқнаш келар, бир – биримизга илиқ туйғулар пайдо бўлганди. Совчи қўйдим. Отаси фақирлигим сабаб менга қизини муносиб кўрмади. У қиз ва онасини қайтиб қайиғимга ўтказмади. Уни умуман кўрмадим.
Орадан чамаси уч йил ўтди. Бир куни қайиғимга ёш аёл бир ярим, икки ёшли гўдак билан ўтирди. Қайиқ эшкагини эшарканман, тўсатдан кўзим у аёлга тушди. Ҳа, бу ўша, менинг маҳбубам эди. Хурсанд бўлиб кетдим.
– Қани аҳдга вафо, мени эсладингми? – дедим.
– У кўзларимга қарамай, мен турмушга чиқдим. Бу менинг ўғлим – деди.
Аламим, ҳасадим келиб кетди. Ғафлат кўзларимни қоплади. Унга яқинлашдим. У қичқириб:
– Аллоҳдан қўрқинг! – деди. Ўзини ҳимоялашни бошлади. Боласи ҳам йиғлай бошлади. Кўзларим болачага тушди – ю уни забт кўтариб дедим:
– Айтганимга хўп, дегин, бўлмаса боланг ўлади!
Боланинг бошини сувга тиқдим. У типирчилай бошлади. Сўнг чиқардим. Аёл қўли билан кўзларини юмиб олар, лекин иффатсизликка рози бўлмасди. Охирги бор ундан сўрадим, рози бўлмади. Боласининг бошини оёқ – қўллари ҳаракатсиз қолиб, жони узилгунига қадар сувга тиқдим. Жасадини сувга отдим. Навбат аёлга келганди. Уни ҳам рўмолини ечиб сочидан ушлаб бошини сувга тиқдим. Шу зайлда қийнаб ўлдирдим. Сувга улоқтирдим. Бу ишимни ҳеч ким, бирор зоғ кўрмади.
Вақтлар ўтди, ҳеч ким аёл ва болани суриштириб келмади.
Ўзимга ўзим жазодан қутилдим деган эдим ушанда.
Лекин, кўриб турган Яратгувчи ҳаммасидан хабардор экан.
Мана кўриб турганингиздек барибир жазоми оляпман.
Бегуноҳ кишиларни умрига зомин бўлган эдим.
Бегуноҳ бўла туриб ўлдирилябман.
Ўлим ижросини кўргани келган одамлар йиғлашди.
Сўнг у қатл қилинди.
тамом
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Бир киши қассоб бўлиб ишларди. Тонгдан олдин жонлиқларни сўяр, қуёш чиққанда дўконини очар, куни шундай ўтарди. Кунларнинг бирида шомдан кейин уйига қайтаркан, эшикни қоқмасидан олдин, қоронғу, панароқ жойда қичқириқ эшитди. Шошилганча ўша ерга борди. Қараса, бир одамни пичоқлаб кетишибди. Қассоб пичоқни ундан суғириб олди. Ёрдам бериш мақсадида у одамни кўтарди. Унинг танасидан селдек оқаётган қон уст – бошини булади. Бир неча дақиқа у вафот этди. Ҳеч қанча ўтмай оломон йиғилди. Қассобнинг қўлидаги пичоқни кўриб уни қотилга чиқаришди. Қўлга олинди. Маҳкамада суд бўлиб ўтди. Уни ўлимга ҳукм қилишди.
Ўлим ижро этиладиган жойга келтирилганда у бор овози билан бақириб деби:
– Эй халойиқ, Аллоҳга қасам, мен бу одамни ўлдирмадим. Аммо, бундан йигирма йил олдин бир инсоннинг ҳаётига зомин бўлганман. Мен одамларни у соҳилдан бу соҳилга элтувчи қайиқчи эдим. Бир куни қайиғимга бир гўзал қиз онаси билан бирга ўтирди. Унга маҳлиё бўлдим. Орадан икки – уч кун ўтиб яна келишди. Уни тез – тез кўрадиган бўлдим.
Нигоҳларимиз тўқнаш келар, бир – биримизга илиқ туйғулар пайдо бўлганди. Совчи қўйдим. Отаси фақирлигим сабаб менга қизини муносиб кўрмади. У қиз ва онасини қайтиб қайиғимга ўтказмади. Уни умуман кўрмадим.
Орадан чамаси уч йил ўтди. Бир куни қайиғимга ёш аёл бир ярим, икки ёшли гўдак билан ўтирди. Қайиқ эшкагини эшарканман, тўсатдан кўзим у аёлга тушди. Ҳа, бу ўша, менинг маҳбубам эди. Хурсанд бўлиб кетдим.
– Қани аҳдга вафо, мени эсладингми? – дедим.
– У кўзларимга қарамай, мен турмушга чиқдим. Бу менинг ўғлим – деди.
Аламим, ҳасадим келиб кетди. Ғафлат кўзларимни қоплади. Унга яқинлашдим. У қичқириб:
– Аллоҳдан қўрқинг! – деди. Ўзини ҳимоялашни бошлади. Боласи ҳам йиғлай бошлади. Кўзларим болачага тушди – ю уни забт кўтариб дедим:
– Айтганимга хўп, дегин, бўлмаса боланг ўлади!
Боланинг бошини сувга тиқдим. У типирчилай бошлади. Сўнг чиқардим. Аёл қўли билан кўзларини юмиб олар, лекин иффатсизликка рози бўлмасди. Охирги бор ундан сўрадим, рози бўлмади. Боласининг бошини оёқ – қўллари ҳаракатсиз қолиб, жони узилгунига қадар сувга тиқдим. Жасадини сувга отдим. Навбат аёлга келганди. Уни ҳам рўмолини ечиб сочидан ушлаб бошини сувга тиқдим. Шу зайлда қийнаб ўлдирдим. Сувга улоқтирдим. Бу ишимни ҳеч ким, бирор зоғ кўрмади.
Вақтлар ўтди, ҳеч ким аёл ва болани суриштириб келмади.
Ўзимга ўзим жазодан қутилдим деган эдим ушанда.
Лекин, кўриб турган Яратгувчи ҳаммасидан хабардор экан.
Мана кўриб турганингиздек барибир жазоми оляпман.
Бегуноҳ кишиларни умрига зомин бўлган эдим.
Бегуноҳ бўла туриб ўлдирилябман.
Ўлим ижросини кўргани келган одамлар йиғлашди.
Сўнг у қатл қилинди.
тамом
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤13👍8😢3🔥1
#Уткинчи_дунё
#No_47
#муаллиф_Қосимова_Нодира
—Кўрсатиб қўяман, бировни эрига осилиб уй олдиришни..
Эшикни очган Мунирани сочига чангал солган Гули, ғазаб билан гапирди.
—Сен кимсан?
Сочини қўлидан чиқаришга уриниб, Мунира гапирди
—Мен хақимда эшитмаганмидинг.
—Мени уйимга келиб, жанжал кўтаришга сени нима хаққинг бор.
Мунира, силтаб ташлади, Гули бориб деворга тегди.
—Сен кимсанки, менга қўл кўтарасан?
Мунира, Гулини бўлиб гапирди
—Қўйиб юбор, эсини еган тўнка.
Гули, Мунирани қўлини бўшатди
—Мен Гулиман. Биз қолиб сенга йўл бўлсин, уй олдиришга.
Нафрат тўла нигоҳини қаратди
—Қўлингдан келса сен хам олдир. Ва бу ерда қайтиб қорангни кўрмай, кўрсам Ботир акамга айтиб, абжағингни чиқартираман.
Эшитгандирсан, мени айтганимни қилишини.
Мунира қошини чимирди.
—Хали кўрамиз, ким кимни абжағини чиқаришини.
Гули ғазаб билан ортига қайтди.
💫💫💫💫
Орадан ойлар бир бирини қувиб ўтарди. Мунира дадаси ва Муниса билан яшай бошлади. Ботир, орада келиб хабар олиб турадиган бўлди.
—Ўзгариш анча яхши. Яна озгинадан кейин, аввалгидек бўлиб юриб кетади.
Маъруф, Мунисага гапирди.
—Рахмат сизга, яхшиям сизни олиб келгани.
Муниса хурсанд бўлиб гапирди.
—Қаерда ўқимоқчисиз?
Бу йил мактабни битирасиза?
—Ха, опамга ўхшаб доктор бўлмоқчиман.
—Хохласангиз, ўзим сизга кунда репититорлик қиламан.
—Ростданми? Яхши бўларди.
—Ха, бемалол вақтимиз бор. Вазифаларни ўз вақтида бажарсангиз бўлгани.
—Албатта. Харакат қиламан.
💫💫💫💫
—Сенга анчадан буён бир гапни айтишни режалаб юргандим. Қандай айтишни билмай турибман.
Ботир, кечга Марямни хонасига кирди
—Қандай гапингиз бўлса, бемалол айтишингиз мумкин.
Марям, хайрон бўлди
—Сен энди озод қушсан. Хохлаган жойингга кетишинг мумкин.
—Нима? Менми?
Яни, демоқчисизки...
—Демоқчиманки, энди бу уйда яшашга мажбур эмассан.
Ўзингни улушингни бераман, хохласанг уй ол, хохласанг бошқа нарса қил. Бу сени хохшинг.
—Мен бу пулларни нима қилардим, биттагина фарзандим бўлганда балки керак бўлармиди?
Марям, маюс гапирди
—Хали хам кечмас, турмушга чиқ, фарзандлик бўл, ўйна кул бахтли яша.
—Қандай? Демоқчиманки қандай турмушга чиқаман?
—Мен сенга деярли эрлик қилмадим. Ўзинга маълум, сени олдингга кирмай қўйганимга анча бўлган, сени жавобинг ўзинг билан. Қандай ёрдам керак бўлса мен тайёрман. Сенга қилган нохақликларимни тушуниб етдим.
Энди сенга яхши бўлса, бўлгани. Сени анча қийнаб хато қилганимни тушундим.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
#No_47
#муаллиф_Қосимова_Нодира
—Кўрсатиб қўяман, бировни эрига осилиб уй олдиришни..
Эшикни очган Мунирани сочига чангал солган Гули, ғазаб билан гапирди.
—Сен кимсан?
Сочини қўлидан чиқаришга уриниб, Мунира гапирди
—Мен хақимда эшитмаганмидинг.
—Мени уйимга келиб, жанжал кўтаришга сени нима хаққинг бор.
Мунира, силтаб ташлади, Гули бориб деворга тегди.
—Сен кимсанки, менга қўл кўтарасан?
Мунира, Гулини бўлиб гапирди
—Қўйиб юбор, эсини еган тўнка.
Гули, Мунирани қўлини бўшатди
—Мен Гулиман. Биз қолиб сенга йўл бўлсин, уй олдиришга.
Нафрат тўла нигоҳини қаратди
—Қўлингдан келса сен хам олдир. Ва бу ерда қайтиб қорангни кўрмай, кўрсам Ботир акамга айтиб, абжағингни чиқартираман.
Эшитгандирсан, мени айтганимни қилишини.
Мунира қошини чимирди.
—Хали кўрамиз, ким кимни абжағини чиқаришини.
Гули ғазаб билан ортига қайтди.
💫💫💫💫
Орадан ойлар бир бирини қувиб ўтарди. Мунира дадаси ва Муниса билан яшай бошлади. Ботир, орада келиб хабар олиб турадиган бўлди.
—Ўзгариш анча яхши. Яна озгинадан кейин, аввалгидек бўлиб юриб кетади.
Маъруф, Мунисага гапирди.
—Рахмат сизга, яхшиям сизни олиб келгани.
Муниса хурсанд бўлиб гапирди.
—Қаерда ўқимоқчисиз?
Бу йил мактабни битирасиза?
—Ха, опамга ўхшаб доктор бўлмоқчиман.
—Хохласангиз, ўзим сизга кунда репититорлик қиламан.
—Ростданми? Яхши бўларди.
—Ха, бемалол вақтимиз бор. Вазифаларни ўз вақтида бажарсангиз бўлгани.
—Албатта. Харакат қиламан.
💫💫💫💫
—Сенга анчадан буён бир гапни айтишни режалаб юргандим. Қандай айтишни билмай турибман.
Ботир, кечга Марямни хонасига кирди
—Қандай гапингиз бўлса, бемалол айтишингиз мумкин.
Марям, хайрон бўлди
—Сен энди озод қушсан. Хохлаган жойингга кетишинг мумкин.
—Нима? Менми?
Яни, демоқчисизки...
—Демоқчиманки, энди бу уйда яшашга мажбур эмассан.
Ўзингни улушингни бераман, хохласанг уй ол, хохласанг бошқа нарса қил. Бу сени хохшинг.
—Мен бу пулларни нима қилардим, биттагина фарзандим бўлганда балки керак бўлармиди?
Марям, маюс гапирди
—Хали хам кечмас, турмушга чиқ, фарзандлик бўл, ўйна кул бахтли яша.
—Қандай? Демоқчиманки қандай турмушга чиқаман?
—Мен сенга деярли эрлик қилмадим. Ўзинга маълум, сени олдингга кирмай қўйганимга анча бўлган, сени жавобинг ўзинг билан. Қандай ёрдам керак бўлса мен тайёрман. Сенга қилган нохақликларимни тушуниб етдим.
Энди сенга яхши бўлса, бўлгани. Сени анча қийнаб хато қилганимни тушундим.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤38👍37👏1
#Уткинчи_дунё
#No_48
#муаллиф_Қосимова_Нодира
—Бу бизни кўчада қолдиради. Бу уй Назога экан, Мунираси кўчди, Марямга хам катта пул билан кўчирди. Бизни индамаяпти, бир гап бор бу чолда..
Гули, Камолани хонасига кириб секин гапирди.
—Мен хам шуларни ўйлаб тургандим, негадир бизни унутиб қўйди.
—Харакатимизни қилишимиз керак.
—Нима қиламиз?
—Менда бир режа бор, лекин сиз бунга нима дейсиз?
—Қандай режа?
Камола, хайрон бўлди
💫💫💫💫
—Опа, қаранг бу уйга келганингизга анча бўлди. Бирор жойга дам олишларга чиққанмисиз?
Камола секингина Назони гапга солди
—Йўқ, бир марта Ботир акам билан Парижга чиқганмиз. У пайтда сизлар хаёлимизда хам йўқ эдингиз, қайнотам рахматлик жуда яхши одам эди. Бизни мажбурлаб, айланишга юборган.
Назо Ботир билан ўтган кунларини эслаб энтикиб қўйди.
—Энди айнан айланадиган пайтингиз. Мана уйни хам сизга берди, энди ғамингиз йўқ.
—Мен ёлғиз бир жойларга бориб одатланмаганман.
—Бизни эса кўрмаган жойимиз қолмади.
Гули хонага кириб келди.
—Ха сизларни умрингиз, саёхат билан ўтди.
—Сиз ўзингизни севмаганингиз, учун Ботир акам хам сизни одам ўрнида кўрмайди.
Синаб кўринг, йигирма кунга бўлса хам четга чиқинг, хаво алишади, фикрлашингиз кенгаяди. Одамлар билан танишасиз.
—Қандай бўларкин?
Назо уларни гапига қизиқиб қолди
—Синаб кўринг опа. Келиб бизга рахмат айтасиз
Камола билан Гули астойдил ҳаракат қилишарди.
—Билмасам, маслахатлашиб кўрай.
—Оббо, ким билан маслахат қиласиз?
Гулини хуноби ошди.
—Ботир акам биланда
—Э, нега маслахат қиласиз. Кирингда мен кетяпман, дам олиб асабларимни тинчлантириб келаман десангиз бўлди.
—Тўғри, биз бирор марта маслахатлашиб кетмаймиз, билет заказ қилиб кейин айтамиз.
Камола хам гапга қўшилди
—Ўйлаб кўришим керак.
—Ўйлаб нима қиласиз?
Қани кўрайликчи қаерларга билет бор экан, энг яхши жойларни биз биламизда опажон.
Гули телефонини олиб, билет суриштиришга тушди
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
#No_48
#муаллиф_Қосимова_Нодира
—Бу бизни кўчада қолдиради. Бу уй Назога экан, Мунираси кўчди, Марямга хам катта пул билан кўчирди. Бизни индамаяпти, бир гап бор бу чолда..
Гули, Камолани хонасига кириб секин гапирди.
—Мен хам шуларни ўйлаб тургандим, негадир бизни унутиб қўйди.
—Харакатимизни қилишимиз керак.
—Нима қиламиз?
—Менда бир режа бор, лекин сиз бунга нима дейсиз?
—Қандай режа?
Камола, хайрон бўлди
💫💫💫💫
—Опа, қаранг бу уйга келганингизга анча бўлди. Бирор жойга дам олишларга чиққанмисиз?
Камола секингина Назони гапга солди
—Йўқ, бир марта Ботир акам билан Парижга чиқганмиз. У пайтда сизлар хаёлимизда хам йўқ эдингиз, қайнотам рахматлик жуда яхши одам эди. Бизни мажбурлаб, айланишга юборган.
Назо Ботир билан ўтган кунларини эслаб энтикиб қўйди.
—Энди айнан айланадиган пайтингиз. Мана уйни хам сизга берди, энди ғамингиз йўқ.
—Мен ёлғиз бир жойларга бориб одатланмаганман.
—Бизни эса кўрмаган жойимиз қолмади.
Гули хонага кириб келди.
—Ха сизларни умрингиз, саёхат билан ўтди.
—Сиз ўзингизни севмаганингиз, учун Ботир акам хам сизни одам ўрнида кўрмайди.
Синаб кўринг, йигирма кунга бўлса хам четга чиқинг, хаво алишади, фикрлашингиз кенгаяди. Одамлар билан танишасиз.
—Қандай бўларкин?
Назо уларни гапига қизиқиб қолди
—Синаб кўринг опа. Келиб бизга рахмат айтасиз
Камола билан Гули астойдил ҳаракат қилишарди.
—Билмасам, маслахатлашиб кўрай.
—Оббо, ким билан маслахат қиласиз?
Гулини хуноби ошди.
—Ботир акам биланда
—Э, нега маслахат қиласиз. Кирингда мен кетяпман, дам олиб асабларимни тинчлантириб келаман десангиз бўлди.
—Тўғри, биз бирор марта маслахатлашиб кетмаймиз, билет заказ қилиб кейин айтамиз.
Камола хам гапга қўшилди
—Ўйлаб кўришим керак.
—Ўйлаб нима қиласиз?
Қани кўрайликчи қаерларга билет бор экан, энг яхши жойларни биз биламизда опажон.
Гули телефонини олиб, билет суриштиришга тушди
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤54👍10🔥8
🔥 OʻTKINCHI DUNYO 🔥 asari ham sotuvda!
Hikoya narxi 15.000 soʻm.
Toʻliq tugallangan holatda yopiq kanalda oʻqishingiz mumkin! HIKOYA 234 qismdan iborat
TOʻLOV QILISHDAN AVVAL QAYSI KARTA DEB SOʻRANG!!!
Murojaat uchun @A_lixan
ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Hikoya narxi 15.000 soʻm.
Toʻliq tugallangan holatda yopiq kanalda oʻqishingiz mumkin! HIKOYA 234 qismdan iborat
TOʻLOV QILISHDAN AVVAL QAYSI KARTA DEB SOʻRANG!!!
Murojaat uchun @A_lixan
ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
#кузатганларим
Ўзини илмли хисоблашнинг ўзи илмсизликдир.
Илм ўрганган сари инсон ўзини хеч нарсани билмаслигини тан олиб бораверади.
Илм олмас экансиз, ўзингизни ақлли хисоблаб юраверасиз.
"Билмайман" дея олиш ҳам бир илм.
Билмасликни тан олиш илмга йўл очади.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Ўзини илмли хисоблашнинг ўзи илмсизликдир.
Илм ўрганган сари инсон ўзини хеч нарсани билмаслигини тан олиб бораверади.
Илм олмас экансиз, ўзингизни ақлли хисоблаб юраверасиз.
"Билмайман" дея олиш ҳам бир илм.
Билмасликни тан олиш илмга йўл очади.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
👍7❤1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ХАЙРЛИ ТОНГ!
☀️ Ассалому алайкум!
Чоршанба тонги муборак бўлсин
Бугунги бошланаётган янги кунингиз файзли ва барокатли бўлсин! Сиз ва яқинларингизни яхши кайфият тарк этмасин!
Соғ–саломат уйғотган Роббимизга ҳамдлар бўлсин 🤲
Яқинларингизга ҳам улашинг!
•┈┈┈┈•❈••✾••❈•┈┈┈┈•
SHIRIN DIYDOR:
•┈┈┈┈•❈••✾••❈•┈┈┈┈•
«SH I R I N D I Y D O R»
𝐊𝐚𝐧𝐚𝐥𝐢𝐠𝐚 𝐨𝐛𝐮𝐧𝐚 𝐛𝐨'𝐥𝐢𝐧𝐠 ⤵️
✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨
@SHIRIN_DIYDOR_KANALI
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
☀️ Ассалому алайкум!
Чоршанба тонги муборак бўлсин
Бугунги бошланаётган янги кунингиз файзли ва барокатли бўлсин! Сиз ва яқинларингизни яхши кайфият тарк этмасин!
Соғ–саломат уйғотган Роббимизга ҳамдлар бўлсин 🤲
Яқинларингизга ҳам улашинг!
•┈┈┈┈•❈••✾••❈•┈┈┈┈•
SHIRIN DIYDOR:
•┈┈┈┈•❈••✾••❈•┈┈┈┈•
«SH I R I N D I Y D O R»
𝐊𝐚𝐧𝐚𝐥𝐢𝐠𝐚 𝐨𝐛𝐮𝐧𝐚 𝐛𝐨'𝐥𝐢𝐧𝐠 ⤵️
✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨
@SHIRIN_DIYDOR_KANALI
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤6
СИРЛИ ЎРМОНДАГИ ВОҚЕА...
Ишдан чарчаб келган Нодир, ташкари эшикни очиб уйга кирди. Бироз кайфияти йуклиги боис хотинининг кутиб олмаганига зарда килиб:
-- Кадимда хотинлар эрларини ишдан келишини очик чехра билан кутиб олган булса, хозирги хотинлар уйдан хам чикишмайди, сериал куриб утиришади!- дея хотинини бир чакиб олди.
-- Салом, яхши келдингизми? Мен сериал куриб утирганим йук, аксинча интернетдан бир эълонга кузим тушиб колди, ушани укиётгандим.- дея жавоб берди эрига.
Нодир хам якинлашиб келдида , пастки жагини хотинининг елкасига куйганча, эълонни овоз чикариб укий бошлади:
-- Икки каватли, хамма кулайликлари мавжуд булган, шахардан ун беш км узокликда жойлашган уйимизни сотаман ёки шахар марказида жойлашган уч хонали уйга алмаштираман!- дея укиди ва гапида давом этди....
-- Умуман олганда машинада ун беш км унча олис эмас, бу бизга маъкул! Кани тайёрлан, бориб куриб келамиз уша топган эьлонингдаги уйингни!- деди Нодир.
Машинада эьлондаги манзил буйлаб жунашди. Ана мана деганча уша ерга етиб боришди. Уйни куздан кечириб булишгач уй эгаси билан уйни алмашишга келишишди. Уйни то узлари хохлагандек холга келтириб нарсаларни жойлаштиргунларича карийб бир хафта утиб куйди. Нодир ишга кетганда хотини зерикиб колишидан хавотирланиб:
-- Мен ишга кетгач ёлгиз узинг зерикиб колмайсанми, нима иш билан шугулланмокчисан?- дея суради хотинидан.
-- Эрталаб бироз машк килиш учун югуриб келаман, кейин аклли уй бекаси булиб хамир килиб нон пишириб оламан.
-- Каерда югуриб келишни режалаштиряпсан, кишлок буйлабми?
-- Кишлок буйлаб эмас, урмон томонга югуриб келаман.
Уйимиз кишлок чеккасида жойлашган булиб, сал утиб урмон бошланарди.
-- Адашиб колмайсанми узи?
-- Йук, болаларга ухшаб тош ташлаб белги куйиб кетаман!- дея кулди хотини.
-- Унда яхши....зерикмасдан вактингни утказгин!- дея ишга машинасида жунади.
Кейин мен кулогимга наушникни такиб югуриш учун урмон томон югуриб кетдим.- дея гапида давом этди Нодирнинг хотини...
Сукмок йул топилмади, ут уланлар устидан мазза килиб югуриб кетдим. Куёш заррин нурларини эрталабдан сочиб турарди. Кулогимда мусика янграб завк билан югуришда давом этардим. Кайфиятим жуда аъло эди. Бир пайт эшитиб бораётган кушигим бирдан тухтади. Нимагадир плеерим айтмай колди. Тухтадимда, заряди тугадимикан деб карадим. Лекин заряди хали куп эди. Кулогимдан наушникни олиб атрофга назар солдим. Атроф жим жирт эди. Факат чигирткаларнинг чириллаш овозлари эшитилиб турарди. Лекин бу жим житлик нимагадир мени хавотирга солаётгандек эди гуё. Яхшилаб эътибор бериб карасам, урмон хам худди узгаргандек куринди кузимга. Олдиндаги дарахтларнинг ораларида тиконли усимликлар билан копланганди. Оёк остиларим кум кук утлар эмас балки коп кора мохлар билан копланганди.
-- Кайтиш вакти келди,- дея узимга узим гапирдим атрофдаги жим житлик куркувини бузиш учун.
Оркага бурилдим, дахшат...чунки боткокка ухшаган лойли ерлардан иборат манзарани курдим. Узим хам хайрон булдим бу ердан кандай югуриб утдим деб. Шунда дахшатли куркувни енгиш учун эримга кунгирок килмокчи булдим. Чунки эримнинг босик хотиржам гапиришлари доим менга далда буларди. Аммо, афсуски, телефоним ишламади. Тугрироги алока йук эди. Куркувдан бироз югурдим. Нимага бунака манзара ва жимлик хукмронлигидан хайратда эдим. Урмонда хеч булмаса кушлар сайраб туришлари керак эди.
Бир пайт янаям мени дахшатга солган вокеа руй берди. Кутилмаганда, урмонда чакалок йигиси эшитилди. Хали кукракдан айрилмаган кичкина чакалок йигиси эшитилди. Бир томондан дахшатга тушсам, иккинчи томондан чакалок йигладими демак мен ёлгиз эмасман, менга якинрокда чакалокнинг онаси бор дея.
-- Ким бор?- дея бакирдим.......
Бу саволимга жавобан иккинчи чакалокни йигиси эшитилди. Кейин учинчи, туртинчи ва бешинчи марта саволимни кайтариб бакирдим. Дугонамни тугрикхонага кургани борганимда чакалогини эмизишдан олдинги йигисига ухшаш овоз эшитилди. Энди менда дахшатли куркув бутун вужудимни камраб олди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Ишдан чарчаб келган Нодир, ташкари эшикни очиб уйга кирди. Бироз кайфияти йуклиги боис хотинининг кутиб олмаганига зарда килиб:
-- Кадимда хотинлар эрларини ишдан келишини очик чехра билан кутиб олган булса, хозирги хотинлар уйдан хам чикишмайди, сериал куриб утиришади!- дея хотинини бир чакиб олди.
-- Салом, яхши келдингизми? Мен сериал куриб утирганим йук, аксинча интернетдан бир эълонга кузим тушиб колди, ушани укиётгандим.- дея жавоб берди эрига.
Нодир хам якинлашиб келдида , пастки жагини хотинининг елкасига куйганча, эълонни овоз чикариб укий бошлади:
-- Икки каватли, хамма кулайликлари мавжуд булган, шахардан ун беш км узокликда жойлашган уйимизни сотаман ёки шахар марказида жойлашган уч хонали уйга алмаштираман!- дея укиди ва гапида давом этди....
-- Умуман олганда машинада ун беш км унча олис эмас, бу бизга маъкул! Кани тайёрлан, бориб куриб келамиз уша топган эьлонингдаги уйингни!- деди Нодир.
Машинада эьлондаги манзил буйлаб жунашди. Ана мана деганча уша ерга етиб боришди. Уйни куздан кечириб булишгач уй эгаси билан уйни алмашишга келишишди. Уйни то узлари хохлагандек холга келтириб нарсаларни жойлаштиргунларича карийб бир хафта утиб куйди. Нодир ишга кетганда хотини зерикиб колишидан хавотирланиб:
-- Мен ишга кетгач ёлгиз узинг зерикиб колмайсанми, нима иш билан шугулланмокчисан?- дея суради хотинидан.
-- Эрталаб бироз машк килиш учун югуриб келаман, кейин аклли уй бекаси булиб хамир килиб нон пишириб оламан.
-- Каерда югуриб келишни режалаштиряпсан, кишлок буйлабми?
-- Кишлок буйлаб эмас, урмон томонга югуриб келаман.
Уйимиз кишлок чеккасида жойлашган булиб, сал утиб урмон бошланарди.
-- Адашиб колмайсанми узи?
-- Йук, болаларга ухшаб тош ташлаб белги куйиб кетаман!- дея кулди хотини.
-- Унда яхши....зерикмасдан вактингни утказгин!- дея ишга машинасида жунади.
Кейин мен кулогимга наушникни такиб югуриш учун урмон томон югуриб кетдим.- дея гапида давом этди Нодирнинг хотини...
Сукмок йул топилмади, ут уланлар устидан мазза килиб югуриб кетдим. Куёш заррин нурларини эрталабдан сочиб турарди. Кулогимда мусика янграб завк билан югуришда давом этардим. Кайфиятим жуда аъло эди. Бир пайт эшитиб бораётган кушигим бирдан тухтади. Нимагадир плеерим айтмай колди. Тухтадимда, заряди тугадимикан деб карадим. Лекин заряди хали куп эди. Кулогимдан наушникни олиб атрофга назар солдим. Атроф жим жирт эди. Факат чигирткаларнинг чириллаш овозлари эшитилиб турарди. Лекин бу жим житлик нимагадир мени хавотирга солаётгандек эди гуё. Яхшилаб эътибор бериб карасам, урмон хам худди узгаргандек куринди кузимга. Олдиндаги дарахтларнинг ораларида тиконли усимликлар билан копланганди. Оёк остиларим кум кук утлар эмас балки коп кора мохлар билан копланганди.
-- Кайтиш вакти келди,- дея узимга узим гапирдим атрофдаги жим житлик куркувини бузиш учун.
Оркага бурилдим, дахшат...чунки боткокка ухшаган лойли ерлардан иборат манзарани курдим. Узим хам хайрон булдим бу ердан кандай югуриб утдим деб. Шунда дахшатли куркувни енгиш учун эримга кунгирок килмокчи булдим. Чунки эримнинг босик хотиржам гапиришлари доим менга далда буларди. Аммо, афсуски, телефоним ишламади. Тугрироги алока йук эди. Куркувдан бироз югурдим. Нимага бунака манзара ва жимлик хукмронлигидан хайратда эдим. Урмонда хеч булмаса кушлар сайраб туришлари керак эди.
Бир пайт янаям мени дахшатга солган вокеа руй берди. Кутилмаганда, урмонда чакалок йигиси эшитилди. Хали кукракдан айрилмаган кичкина чакалок йигиси эшитилди. Бир томондан дахшатга тушсам, иккинчи томондан чакалок йигладими демак мен ёлгиз эмасман, менга якинрокда чакалокнинг онаси бор дея.
-- Ким бор?- дея бакирдим.......
Бу саволимга жавобан иккинчи чакалокни йигиси эшитилди. Кейин учинчи, туртинчи ва бешинчи марта саволимни кайтариб бакирдим. Дугонамни тугрикхонага кургани борганимда чакалогини эмизишдан олдинги йигисига ухшаш овоз эшитилди. Энди менда дахшатли куркув бутун вужудимни камраб олди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤20👍5😢2
Худди чакалок овози еростидан эшитилаётгандек булди. Мен дарахтлар орасида шохларга кийимларим уралиб йикилгудек булиб кетдим. У хам етмагандек кандайдир куринмас куч мени ортимдан итараётгандек булди. Гох елкаларимдан, гох бошимдан...
Бошим айланиб ,куз олдимда камалак ранглар пайдо булиб, кулокларимда эса чакалок овози янада каттикрок янграб турарди. Хозир хушимни йукотаман деб турганимда кучли итаришдан сунг ерга йикилдим. Охирги куз олдимда намоён булган нарса бу бир чукурга йикилаётганим булди.
Билмадим орадан канча вакт утган, кузимни очсам уйда уз диванимда ётган эканман. Ёнимда турмуш уртогим утирарди бошимни силаб.
-- Ноилагинамей ...хеч тинч юрмайсанда...- дея кулиб куйди.
-- Мен бу ерга качон ва кандай келиб колдим?- дедим эримдан.
-- Соат ун иккиларда хужжатларимни олиш учун уйга келганимда, сени уйда йуклигингни пайкаб колдим. Урмон томонга югуришга кетаман деганинг учун сендан хавотир олиб кидиргани изингдан бордим. Уйдан бир кмлар узокликда хушсиз ётган экансан. Сени уйга олиб келиб энди тез ёрдам чакирмокчи булиб тургандим!- деди эрим.
-- Йук , тез ёрдамни кераги йук, мен узимни хозир яхши хис килаяпман, факат бошим сал айланиб турибди.- дея гапимни тугатмасимдан, эшигимиз таккиллади.
Эрим эшикни очгани кетди. Орадан бир минутча утиб эрим келди ва:
-- Ён кушни аёл келибди биз билан танишгани.- деди.
Кушнимиз бир кичкина тогорада бугирсок пишириб келибди. Мен хам урнимдан туриб чой дамлаб келдим. Кушнимиз жуда яхши сухбатдош аёл экан. Анча гаплашиб утирганимиздан сунг мен урмонда гувохи булган вокеани сузлаб бердим. Шунда у кушнимиз:
-- Аллох узи асрабди...биласизми бу урмон каргишга учраган. Айтишларича жуда илгари арок ичиб юрадиган бир аёл кишлогимизда яшаган экан. Товба килдим, ичиши хам у ёкда турсин, хохлаган эркак билан юриб кетавераркан. Шу сабабли куп бора хомиладор булиб колаверган. Тугиш вакти якинлашгач, урмонга бориб боласини тугиб тириклай кумиб келаверган. Айтишларича беш ёки олтита боласини тугиб кумиб келган экан. Кейинрок эса узини улигини хам урмонда ипга осилган холда топишган. Шундан бери урмонни ичкарирогига ким кирса чакалок йигиси эшитилади. Ва хар хил дахшатли вокеалар хам руй бериб туради. Айтишларича урмонни ярми каргишга учраган эмиш.
Шу вокеадан сунг эрталаблари югурмай куйдим. Балки уша тириклай кумилган чакалокларнинг нотинч рухлари безовталанаётгандир. Буларни хаммаси ёлгиз Аллохга аён. Билиб билмай килган хатоларимизни узинг кечиргин Аллохим.
Крик Души Шухрат
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Бошим айланиб ,куз олдимда камалак ранглар пайдо булиб, кулокларимда эса чакалок овози янада каттикрок янграб турарди. Хозир хушимни йукотаман деб турганимда кучли итаришдан сунг ерга йикилдим. Охирги куз олдимда намоён булган нарса бу бир чукурга йикилаётганим булди.
Билмадим орадан канча вакт утган, кузимни очсам уйда уз диванимда ётган эканман. Ёнимда турмуш уртогим утирарди бошимни силаб.
-- Ноилагинамей ...хеч тинч юрмайсанда...- дея кулиб куйди.
-- Мен бу ерга качон ва кандай келиб колдим?- дедим эримдан.
-- Соат ун иккиларда хужжатларимни олиш учун уйга келганимда, сени уйда йуклигингни пайкаб колдим. Урмон томонга югуришга кетаман деганинг учун сендан хавотир олиб кидиргани изингдан бордим. Уйдан бир кмлар узокликда хушсиз ётган экансан. Сени уйга олиб келиб энди тез ёрдам чакирмокчи булиб тургандим!- деди эрим.
-- Йук , тез ёрдамни кераги йук, мен узимни хозир яхши хис килаяпман, факат бошим сал айланиб турибди.- дея гапимни тугатмасимдан, эшигимиз таккиллади.
Эрим эшикни очгани кетди. Орадан бир минутча утиб эрим келди ва:
-- Ён кушни аёл келибди биз билан танишгани.- деди.
Кушнимиз бир кичкина тогорада бугирсок пишириб келибди. Мен хам урнимдан туриб чой дамлаб келдим. Кушнимиз жуда яхши сухбатдош аёл экан. Анча гаплашиб утирганимиздан сунг мен урмонда гувохи булган вокеани сузлаб бердим. Шунда у кушнимиз:
-- Аллох узи асрабди...биласизми бу урмон каргишга учраган. Айтишларича жуда илгари арок ичиб юрадиган бир аёл кишлогимизда яшаган экан. Товба килдим, ичиши хам у ёкда турсин, хохлаган эркак билан юриб кетавераркан. Шу сабабли куп бора хомиладор булиб колаверган. Тугиш вакти якинлашгач, урмонга бориб боласини тугиб тириклай кумиб келаверган. Айтишларича беш ёки олтита боласини тугиб кумиб келган экан. Кейинрок эса узини улигини хам урмонда ипга осилган холда топишган. Шундан бери урмонни ичкарирогига ким кирса чакалок йигиси эшитилади. Ва хар хил дахшатли вокеалар хам руй бериб туради. Айтишларича урмонни ярми каргишга учраган эмиш.
Шу вокеадан сунг эрталаблари югурмай куйдим. Балки уша тириклай кумилган чакалокларнинг нотинч рухлари безовталанаётгандир. Буларни хаммаси ёлгиз Аллохга аён. Билиб билмай килган хатоларимизни узинг кечиргин Аллохим.
Крик Души Шухрат
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤23🤔6⚡1🔥1🌚1
ОНА ЮРАГИ СИНДИ...
Шахар четида кишлокда яшаймиз. Кишлок шароити булганлиги учун хамма бир бирини танишади. Кишлогимиздаги одамларнинг бир бирига булган муомиласи яхши. Бири бирларини хурмат килишади. Уйларида кандайдир иш булса хашар килиб бир бирларига ёрдамлашишарди.
Бир оилани билардим. Жуда хам инок,ахил уртамиёна яшашарди. Биздан икки уй нарида уларнинг уйи жойлашган. Уйи хам унчалик хашаматли эмас ,лекин ихчам курилганди. Отаси шафёрлик киларди. Узининг шахсий машинасида. Онаси уй бекаси,жуда яхши номозхон аёл булиб,махаллада узига яраша урни бор. Уларнинг яккаю ягона фарзанди булиб,у хам аклли ва тушунчаси бор бола эди. Азлам мени синфдош дустим булиб,у оилада ёлгиз фарзанд булса хам эркатой болалар сарасига кирмасди.
Оиласига хамма хавас киларди. Мана дустимни якинда уйлантиришди. Туй жуда яхши утди. Мен хам туйдан бир кун олдиндан бошлаб хизматда булдим. Чунки Азлам дустим ахир. Келин хам тушинган аёл булиб, бу оилага тез киришиб кетди. Азлам Университетда укирди. Бир куни машинамда иккаламиз шахарга бордик. Анча гаплашдик.
-- Нодир биласанми,мана уйланганимга хам бир йил булиб куйди. Хотиним хомиладор. Шу бахона сабаб хамма синфдошларга бир хак бермокчиман. Узи туйдан бери хеч бирга утириб гаплашаолмадик !- деб колди Азлам.
-- Ооо гап йук....булди тамом, утиришга айтимчи мана менда!- дедим хазилу чин килиб.
То шахарга боргунимизча хазил хузил килиб гаплашиб кетдик. Шундан кейин у билан бошка бундай гаплашиб утиролмадик. Уша айтган гапини устидан чикиб синфдошларга битта утириш килиб берди лекин.
Кунлар утиб келинни дарди кузгаб колди.
Келинни тугрикхонага олиб кетишди. Духтирлар текшириб куришдида:
-- Хали бола тугилишига бир кун икки кун вакт бор!- дейишди.
Азлам уйга кайтиб келгач эртаси куни боришга чогланиб тургач. Тугрикхонадан кечрок келаверинг хали бор дейишди. Кечрокка:
-- Муборак булсин эгизаклар, суюнчини каттасини олиб келаверинглар !- деган хабар келди.
Эгизаклар.... бири угил бири киз эди. Ота Онаси жуда севинишди. Азламни хурсандчилигини айтмайсизми.
-- Ота булибсан углим кабул кил табригимни!
Онани кузида кувонч ёшлари. Шунда Азлам Отаси билан йулга отланди. Кувончи узига сигмасди,шошиларди. Онасини юраги сезди,нимадир кунглига келди.
Азлам Отаси билан аллакачон йулда боришардилар. Онаси эса хавотир олиб тинмай кунгирок киларди. Умрларини сунгги бекати келдими ёки тасодиф. Хурсандлигидан тезликни оширарди. Йул коидаларига эътибор бермасдан шошилганча боришарди.
Эхх шунчалик хам шошилишадими. Чоррахага етишганида ,унг томондан битта катта ЗИЛ русмли автомобил чикиб колди тусатдан. Бориб шу автомобилга урилди. Афсус Азлам хам Отаси хам вокеа жойида жон беришди.
Бу орада Она улардан бехабар кунгирок килаверарди. Вокеа жойидан бир дан ходими Азламни телефон кутариб Онасига тез етиб келишини,улар авто халокатга учраб оламдан утишганини айтади.
Бир кунда уйдан иккита тобут чикаришди. Бу бир оила учун жуда хам дахшат эди. Мен хам жанозасида катнашдим. Онаизор шунаканги додлаб йиглардики,бутун олам йиглагандек. Жанозага келганларнинг хам бу нолалардан кузида ёш эди. Худойиси,хуллас хамма урф одатлари утказилди орадан йил утди.
Она шурлик эри ва углини эслаб жуда уксиниб йигларди. Чунки оила такдири якун топиб булган эди. Бахтли кунлар уз нихоясига етган эди. Она барига чидади булса хам огир. Эри ва углини кийимлари,расмлар уша уй. Аммо Онани юраги хамма нарсани кутарди. Набиралари ва келинини шундай ташлаб куймади.
-- Кизим майли мен розиман,кайта турмуш куринг,хали ёшсиз !- деди Она.
Келин эса эрига булган мухаббатини пеш килаверарди. Онанинг юраги яна бир бор тигланди. Шу шу келин кайнона билан ораси совуб келишмовчиликлар бошланди. Она иложи борича яхши гапиришга харакат киларди. Келин эса анча узгарган куполрок булиб колган эди. Шу тарики орадан ярим йил утди. Бошка илож топмаган Она мажбур булди........
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Шахар четида кишлокда яшаймиз. Кишлок шароити булганлиги учун хамма бир бирини танишади. Кишлогимиздаги одамларнинг бир бирига булган муомиласи яхши. Бири бирларини хурмат килишади. Уйларида кандайдир иш булса хашар килиб бир бирларига ёрдамлашишарди.
Бир оилани билардим. Жуда хам инок,ахил уртамиёна яшашарди. Биздан икки уй нарида уларнинг уйи жойлашган. Уйи хам унчалик хашаматли эмас ,лекин ихчам курилганди. Отаси шафёрлик киларди. Узининг шахсий машинасида. Онаси уй бекаси,жуда яхши номозхон аёл булиб,махаллада узига яраша урни бор. Уларнинг яккаю ягона фарзанди булиб,у хам аклли ва тушунчаси бор бола эди. Азлам мени синфдош дустим булиб,у оилада ёлгиз фарзанд булса хам эркатой болалар сарасига кирмасди.
Оиласига хамма хавас киларди. Мана дустимни якинда уйлантиришди. Туй жуда яхши утди. Мен хам туйдан бир кун олдиндан бошлаб хизматда булдим. Чунки Азлам дустим ахир. Келин хам тушинган аёл булиб, бу оилага тез киришиб кетди. Азлам Университетда укирди. Бир куни машинамда иккаламиз шахарга бордик. Анча гаплашдик.
-- Нодир биласанми,мана уйланганимга хам бир йил булиб куйди. Хотиним хомиладор. Шу бахона сабаб хамма синфдошларга бир хак бермокчиман. Узи туйдан бери хеч бирга утириб гаплашаолмадик !- деб колди Азлам.
-- Ооо гап йук....булди тамом, утиришга айтимчи мана менда!- дедим хазилу чин килиб.
То шахарга боргунимизча хазил хузил килиб гаплашиб кетдик. Шундан кейин у билан бошка бундай гаплашиб утиролмадик. Уша айтган гапини устидан чикиб синфдошларга битта утириш килиб берди лекин.
Кунлар утиб келинни дарди кузгаб колди.
Келинни тугрикхонага олиб кетишди. Духтирлар текшириб куришдида:
-- Хали бола тугилишига бир кун икки кун вакт бор!- дейишди.
Азлам уйга кайтиб келгач эртаси куни боришга чогланиб тургач. Тугрикхонадан кечрок келаверинг хали бор дейишди. Кечрокка:
-- Муборак булсин эгизаклар, суюнчини каттасини олиб келаверинглар !- деган хабар келди.
Эгизаклар.... бири угил бири киз эди. Ота Онаси жуда севинишди. Азламни хурсандчилигини айтмайсизми.
-- Ота булибсан углим кабул кил табригимни!
Онани кузида кувонч ёшлари. Шунда Азлам Отаси билан йулга отланди. Кувончи узига сигмасди,шошиларди. Онасини юраги сезди,нимадир кунглига келди.
Азлам Отаси билан аллакачон йулда боришардилар. Онаси эса хавотир олиб тинмай кунгирок киларди. Умрларини сунгги бекати келдими ёки тасодиф. Хурсандлигидан тезликни оширарди. Йул коидаларига эътибор бермасдан шошилганча боришарди.
Эхх шунчалик хам шошилишадими. Чоррахага етишганида ,унг томондан битта катта ЗИЛ русмли автомобил чикиб колди тусатдан. Бориб шу автомобилга урилди. Афсус Азлам хам Отаси хам вокеа жойида жон беришди.
Бу орада Она улардан бехабар кунгирок килаверарди. Вокеа жойидан бир дан ходими Азламни телефон кутариб Онасига тез етиб келишини,улар авто халокатга учраб оламдан утишганини айтади.
Бир кунда уйдан иккита тобут чикаришди. Бу бир оила учун жуда хам дахшат эди. Мен хам жанозасида катнашдим. Онаизор шунаканги додлаб йиглардики,бутун олам йиглагандек. Жанозага келганларнинг хам бу нолалардан кузида ёш эди. Худойиси,хуллас хамма урф одатлари утказилди орадан йил утди.
Она шурлик эри ва углини эслаб жуда уксиниб йигларди. Чунки оила такдири якун топиб булган эди. Бахтли кунлар уз нихоясига етган эди. Она барига чидади булса хам огир. Эри ва углини кийимлари,расмлар уша уй. Аммо Онани юраги хамма нарсани кутарди. Набиралари ва келинини шундай ташлаб куймади.
-- Кизим майли мен розиман,кайта турмуш куринг,хали ёшсиз !- деди Она.
Келин эса эрига булган мухаббатини пеш килаверарди. Онанинг юраги яна бир бор тигланди. Шу шу келин кайнона билан ораси совуб келишмовчиликлар бошланди. Она иложи борича яхши гапиришга харакат киларди. Келин эса анча узгарган куполрок булиб колган эди. Шу тарики орадан ярим йил утди. Бошка илож топмаган Она мажбур булди........
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤37😁1😢1
Охири Она уз уйини сотиб шахардан икки хонали дом олиб берди келини ва набираларига. Узи эса бир кишлокдан куримсизгина кичкинарок уй олди.
Углини хурмати,набираларини келажаги учун келинига хамма шароитни яратиб берди. Тукликни курмаган келин кайнонасини хеч хам эсламади. Набираларини кургани факат Она келди йуклаб. Эрини севардику,лекин кайнонасини бирор марта хам йуклаб бормади.
Хар куни байрам ,дугоналар....очилган шампан виноси,интернет....алокалар,расмлар...танишув.
Хуллас бир йигит билан танишиб колади. Севишишиб колишади. Гуё Лайли Мажнун каби.
Бир куни уша эркакни уйига таклиф килади келин. У эса албатта гуллар билан келади . Уша куни эса эрини улганига икки йил тулган кун. У эрини эслаб кабрини зиёрат килиш у ёкда турсин хатто эсига хам тушмади.
Она эса аввал кабристонга борди. Эри ва углини кабрини зиёрат килиб ,курьон тиловат укиди. Яна уксинди ва яна йиглади уларни эслаб.
Кабристондан чикиб набираларини тугилган кунига у бу нарса харид килди. Ва уларни табриклаш учун жунади.
Уйига якин борса мусика овози баланд эшитиларди. Она секин бориб эшик кокди. Эшикни очган келин маст эди. Оёкда зурга турар эди. Эх шундай кундаям шунака кайфиятда буладими. Келинини эшитарди ичишини лекин уз кузлари билан биринчи бор гувохи булди. Яна уйда бегона эркак. Кузларига ишонмасди Она бечора. Набираларини олдига югуриб кирди:
--Келин кани набираларим,мен уларни табриклагани келдим!- деди Онаизор.
-- Бугун байрам Ойи...шу учун уларни дугонамникига куйиб келдим!- дея жавоб берди келин.
Шунда синиб кетди Онаизорнинг юраги. Барига чидай олган юрак лек буни кутара олмади. Келинининг бу шармандалигига дош бераолмади. Узи шундай хам юраги хасталаниб колган Онаизор шу ерда йикилди жон таслим этди. Лекин биласизми кузлари очик колди. Албатта чунки яккаю ёлгиз углидан колган набираларидан хавотирда эди. Уларнинг кейинги хаётидан хавотир булиб кузлари очик кетди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Углини хурмати,набираларини келажаги учун келинига хамма шароитни яратиб берди. Тукликни курмаган келин кайнонасини хеч хам эсламади. Набираларини кургани факат Она келди йуклаб. Эрини севардику,лекин кайнонасини бирор марта хам йуклаб бормади.
Хар куни байрам ,дугоналар....очилган шампан виноси,интернет....алокалар,расмлар...танишув.
Хуллас бир йигит билан танишиб колади. Севишишиб колишади. Гуё Лайли Мажнун каби.
Бир куни уша эркакни уйига таклиф килади келин. У эса албатта гуллар билан келади . Уша куни эса эрини улганига икки йил тулган кун. У эрини эслаб кабрини зиёрат килиш у ёкда турсин хатто эсига хам тушмади.
Она эса аввал кабристонга борди. Эри ва углини кабрини зиёрат килиб ,курьон тиловат укиди. Яна уксинди ва яна йиглади уларни эслаб.
Кабристондан чикиб набираларини тугилган кунига у бу нарса харид килди. Ва уларни табриклаш учун жунади.
Уйига якин борса мусика овози баланд эшитиларди. Она секин бориб эшик кокди. Эшикни очган келин маст эди. Оёкда зурга турар эди. Эх шундай кундаям шунака кайфиятда буладими. Келинини эшитарди ичишини лекин уз кузлари билан биринчи бор гувохи булди. Яна уйда бегона эркак. Кузларига ишонмасди Она бечора. Набираларини олдига югуриб кирди:
--Келин кани набираларим,мен уларни табриклагани келдим!- деди Онаизор.
-- Бугун байрам Ойи...шу учун уларни дугонамникига куйиб келдим!- дея жавоб берди келин.
Шунда синиб кетди Онаизорнинг юраги. Барига чидай олган юрак лек буни кутара олмади. Келинининг бу шармандалигига дош бераолмади. Узи шундай хам юраги хасталаниб колган Онаизор шу ерда йикилди жон таслим этди. Лекин биласизми кузлари очик колди. Албатта чунки яккаю ёлгиз углидан колган набираларидан хавотирда эди. Уларнинг кейинги хаётидан хавотир булиб кузлари очик кетди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤16🤔8😢6🔥2
МАФТУНА....
Мафтуна билан институтда танишгандик. Истарали, кўзлари кишига кулиб боқувчи, юзидаги дона холи ўзига ярашиб турган самимий бу қизни ҳеч ким бадавлат оиладан деб ўйламасди. У бошқа давлатмандларнинг эркатойлари сингари ўзини кибрли тутмас, ҳар қандай одам билан бирдек муносабатда бўларди. Ўқиши ҳам ҳаминқадар эмас, отасининг пулига ишониб, “билим оладиган”лар тоифасига кирмасди. Балки у билан қадрдон дугона бўлишимга ҳам унинг шу хислатлари сабаб бўлгандир. Мен эса, ўрта ҳол, фақат ота-онасининг маошига қараб кун кечирадиган оила вакиласи эдим. Астойдил ўқиганим боис, ўз билимимга таяниб олий ўқув юртига кириш насиб этганди. Гарчи Мафтуна билан оиламиз орасида осмон ва ер қадар тафоввут бўлсада, бироқ дунёқарашларимиз бир хил эди. Мафтуна ота-онасининг ёлғиз қизи. Илк марта унинг хонадонига борганимда, дадаси билан ойисидан бироз ҳайиққандим ҳам. Лекин уларнинг худди Мафтуна сингари меҳрибон ва самимий эканликлари кўнглимни бир зумда чароғон этиб юборганди. Икки талаба қизнинг ўзаро муносабати бора-бора чинакам дўстликка айланди. Уч йиллик ўқиш давомида иккимиз ҳам бир-биримизга шу қадар ўрганиб қолдикки, на у, на мен бирор кун кўришмасак туролмасдик. Назаримда, туғишган опамдан ҳам уни кўпроқ яхши кўрардим. Агар аразлашиб қолсак, орадан ўн беш дақиқа ўтар-ўтмай ярашиб олардик. Мафтуна: “Жиннивой, сенга ақл кирмади-я. Шу гапга ҳам хафа бўлдинг-а”, деб қўлимдан секингина чимдиб оларди. Орамизда ҳеч бир гап ёки сир яширилмасди. Оиламиздаги икир-чикирлардан тортиб, то ўқишдаги муаммолар-у, кимгадир мойил бўла бошлаган кўнглимиз кечинмалари ҳақида ҳам эринмасдан сўзлашардик. Бир вақтлар бир шоирнинг “Қиз болага қиз бола дўст бўлмайди, ҳеч қачон”, деган мисраларини ўқигандим. Аммо бизнинг дўстлигимиз ана шу мисраларнинг хатолигини исботлаб турарди.
Баҳор келганига қарамай, ҳамон атрофни ёқимсиз совуқ ҳаво ўз забтига олган. Кўкламни интиқиб кутаётганлар учун бу изғиринлар оғирлик қилаётган бир палла. Аудиторияга кирарканман, Мафтунанинг ўйчан аҳволда деразадан ташқарига қараб турганига кўзим тушди. Одатда, у дарсга мендан кейин кириб келарди. Хонада ҳам иккитам-учта йигит-қизлар ўзаро гурунглашиб ўтиришарди. Негадир уларнинг суҳбатига қўшилмай ажралиб турган дугонамнинг ҳолати менга ташвишли кўринди.
- Мафтуна, салом, - деганча елкасидан секин тутдим. Хаёллар оғушига чўмган дугонам эса чўчиб кетди. Шошганча кўзларини кафти билан артаркан, маҳзун жилмайиб менга ўгирилди.
- Салом, - деди кулимсираб. Кўзлари ёшга тўлиб турганини кўриб, баттар ажабландим.
- Нима бўлди? Тинчликми? – сўрадим хавотир билан.
- Тинчлик, ўзим шундай. Биласанку совуққа аллергиям бор, - унинг алдаётганини сезиб турардим. Дадасининг машинасида келишидан хабарим бор. Қанақасига совуқ унга таъсир қилади?
- Алдама...
- Кейин гаплашамиз, - деганча, секин жойига бориб ўтирди. Мен ҳам ёнига бордим. Қўнғироқ чалиниб, хонага ўқитувчи киргач, ортиқча саволга тутмадим. “Ўзи айтар. Уйида бирор гап бўлгандир”, деган ўй кечди хаёлимдан.
Тўрт пара дарсда ҳам дугонам мени ичини емириб бораётган дарддан огоҳ этмади. Бироқ кўзларининг тез-тез ёшланишга мойил бўлаётганидан, нимадир нохушлик юз берганини сездим. Ҳарқанча яширишга уринсада, аммо маҳзун нигоҳлар “қандайдир кўнгилсизлик”дан дарак бераётгандек туюларди менга. Дарслар тугагач, иккимиз кўчага чиқдик.
- Сен қаёққа борасан? – сўрадим Мафтунадан. Ҳамиша бу савол кулиб, ҳазил билан “Ола тоққа”, деб жавоб берадиган дугонам ўйчан тарзда елка қисди.
- Билмадим.
- Бўпти, мен кетдим, ойим вақтли келишимни тайинлагандилар, - деганча бекат томон юрдим. У эса ортимдан чақирди:
- Дилноз, - овозини эшитиб ўгирилдим. Унинг кўзларидан яна томчилар думалаб туша бошлади. Ёнига қайтдим.
- Тинчликми? Нима бўлди, гапирсангчи, - овозимни бир парда баланд қилиб сўрадим бу гал. – Эрталабдан бери индамайсан.
- Юр, бирор жойга бориб ўтирайлик. Холироқ жойда........
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Мафтуна билан институтда танишгандик. Истарали, кўзлари кишига кулиб боқувчи, юзидаги дона холи ўзига ярашиб турган самимий бу қизни ҳеч ким бадавлат оиладан деб ўйламасди. У бошқа давлатмандларнинг эркатойлари сингари ўзини кибрли тутмас, ҳар қандай одам билан бирдек муносабатда бўларди. Ўқиши ҳам ҳаминқадар эмас, отасининг пулига ишониб, “билим оладиган”лар тоифасига кирмасди. Балки у билан қадрдон дугона бўлишимга ҳам унинг шу хислатлари сабаб бўлгандир. Мен эса, ўрта ҳол, фақат ота-онасининг маошига қараб кун кечирадиган оила вакиласи эдим. Астойдил ўқиганим боис, ўз билимимга таяниб олий ўқув юртига кириш насиб этганди. Гарчи Мафтуна билан оиламиз орасида осмон ва ер қадар тафоввут бўлсада, бироқ дунёқарашларимиз бир хил эди. Мафтуна ота-онасининг ёлғиз қизи. Илк марта унинг хонадонига борганимда, дадаси билан ойисидан бироз ҳайиққандим ҳам. Лекин уларнинг худди Мафтуна сингари меҳрибон ва самимий эканликлари кўнглимни бир зумда чароғон этиб юборганди. Икки талаба қизнинг ўзаро муносабати бора-бора чинакам дўстликка айланди. Уч йиллик ўқиш давомида иккимиз ҳам бир-биримизга шу қадар ўрганиб қолдикки, на у, на мен бирор кун кўришмасак туролмасдик. Назаримда, туғишган опамдан ҳам уни кўпроқ яхши кўрардим. Агар аразлашиб қолсак, орадан ўн беш дақиқа ўтар-ўтмай ярашиб олардик. Мафтуна: “Жиннивой, сенга ақл кирмади-я. Шу гапга ҳам хафа бўлдинг-а”, деб қўлимдан секингина чимдиб оларди. Орамизда ҳеч бир гап ёки сир яширилмасди. Оиламиздаги икир-чикирлардан тортиб, то ўқишдаги муаммолар-у, кимгадир мойил бўла бошлаган кўнглимиз кечинмалари ҳақида ҳам эринмасдан сўзлашардик. Бир вақтлар бир шоирнинг “Қиз болага қиз бола дўст бўлмайди, ҳеч қачон”, деган мисраларини ўқигандим. Аммо бизнинг дўстлигимиз ана шу мисраларнинг хатолигини исботлаб турарди.
Баҳор келганига қарамай, ҳамон атрофни ёқимсиз совуқ ҳаво ўз забтига олган. Кўкламни интиқиб кутаётганлар учун бу изғиринлар оғирлик қилаётган бир палла. Аудиторияга кирарканман, Мафтунанинг ўйчан аҳволда деразадан ташқарига қараб турганига кўзим тушди. Одатда, у дарсга мендан кейин кириб келарди. Хонада ҳам иккитам-учта йигит-қизлар ўзаро гурунглашиб ўтиришарди. Негадир уларнинг суҳбатига қўшилмай ажралиб турган дугонамнинг ҳолати менга ташвишли кўринди.
- Мафтуна, салом, - деганча елкасидан секин тутдим. Хаёллар оғушига чўмган дугонам эса чўчиб кетди. Шошганча кўзларини кафти билан артаркан, маҳзун жилмайиб менга ўгирилди.
- Салом, - деди кулимсираб. Кўзлари ёшга тўлиб турганини кўриб, баттар ажабландим.
- Нима бўлди? Тинчликми? – сўрадим хавотир билан.
- Тинчлик, ўзим шундай. Биласанку совуққа аллергиям бор, - унинг алдаётганини сезиб турардим. Дадасининг машинасида келишидан хабарим бор. Қанақасига совуқ унга таъсир қилади?
- Алдама...
- Кейин гаплашамиз, - деганча, секин жойига бориб ўтирди. Мен ҳам ёнига бордим. Қўнғироқ чалиниб, хонага ўқитувчи киргач, ортиқча саволга тутмадим. “Ўзи айтар. Уйида бирор гап бўлгандир”, деган ўй кечди хаёлимдан.
Тўрт пара дарсда ҳам дугонам мени ичини емириб бораётган дарддан огоҳ этмади. Бироқ кўзларининг тез-тез ёшланишга мойил бўлаётганидан, нимадир нохушлик юз берганини сездим. Ҳарқанча яширишга уринсада, аммо маҳзун нигоҳлар “қандайдир кўнгилсизлик”дан дарак бераётгандек туюларди менга. Дарслар тугагач, иккимиз кўчага чиқдик.
- Сен қаёққа борасан? – сўрадим Мафтунадан. Ҳамиша бу савол кулиб, ҳазил билан “Ола тоққа”, деб жавоб берадиган дугонам ўйчан тарзда елка қисди.
- Билмадим.
- Бўпти, мен кетдим, ойим вақтли келишимни тайинлагандилар, - деганча бекат томон юрдим. У эса ортимдан чақирди:
- Дилноз, - овозини эшитиб ўгирилдим. Унинг кўзларидан яна томчилар думалаб туша бошлади. Ёнига қайтдим.
- Тинчликми? Нима бўлди, гапирсангчи, - овозимни бир парда баланд қилиб сўрадим бу гал. – Эрталабдан бери индамайсан.
- Юр, бирор жойга бориб ўтирайлик. Холироқ жойда........
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤29👍7😢1
Йўлимиздаги сокин қаҳвахонага кирдик. Дераза ёнидаги ўриндиқлардан бирига жойлашдик. Бир финжондан қаҳва буюрдик. Индамай кута бошладим. Мафтуна эса деразадан кўчага боқар, негадир чуқур хўрсинарди. Ва ниҳоят тилга кирди:
- Дилноз, агар сен ёқтирган йигит касал эканлигини билсанг, унга турмушга чиқармидинг, - деб сўради Мафтуна.
- Агар чин дилдан севсам, турмушга чиқардим, - Берилган саволдан ҳайратланиб жавоб қилдим.
- Нега? У бир йил, балки бир неча ойдан кейин ўлишини билсанг ҳам-а...
- Албатта. Бир йил ҳеч бўлмаса бахтли яшайман. Қолаверса, ундан ёдгорлик - фарзанд ҳам қолиши мумкин-ку... - Жавобимни эшитиб, Мафтуна яна чуқур хўрсинди.
- Тўғри, аммо йигитлар сенинг касал эканингни, оғир касаллигингни билишса уйланиш тугул, умуман қайрилиб ҳам қарашмайди, - деди маҳзун оҳангда. Унинг сўнгги жумласидан титраб кетдим. Очиғи бу мавҳумликдан ёрилай дегандим.
- Мафтун, нега бундай гапларни гапиряпсан? Тинчликми? Нима бўлди айтсангчи. Юрагим қон бўлиб кетди-ку... – асабийлашиб кўзларига тикилдим. Ҳамиша нур порлаб турган кўзлар бугун жуда ғамгин эди. – Гапир, нима бўлди? - дедим яна саволимни такрорлаб. У эса кўзини олиб қочди. Йиғлаб юбормаслик учун лабларини қаттиқ тишлади. Секин қўлидан тутдим.
- Мафтуна...
- Дилноз, мен... мен касал эканман, - дея у яна юзини дераза томонга бурди. Сассиз, ўксиниб йиғлай бошлади. Аввалига тушунмадим.
- Қанақа касал? Бундоқ тушунтирсанг-чи, нега ваҳима қилаверасан? - Мафтуна ўзини қўлга олиб, бир муддат тин олди. Нигоҳини узоқларга қадаб босиқлик билан сўзлай бошлади.
- Охирги пайтларда сочим тез-тез тўкила бошлаганди. Аввалига парво қилмадим. Бошқаларники ҳам тўкилади-ку, деб ўзимни овутдим. Аммо бир куни қўлимга салкам бир уюм соч илашди. Бу гал ўзимда нимадир бўлаётганини сездим. Агар шифокорликка ўқимаганимизда ҳам ҳеч нарсадан гумон қилмасдим. Бироқ сен билан мен соч тўкилишини келтирадиган сабабларни яхши биламиз. Бу галгиси касалликдан бошқа нарса эмаслигини тушуниб етдим. Ҳеч кимга сездирмай докторга кўриндим. Бир ҳафтадан сўнг текширув натижалари чиқди. Мен... менда саратон белгилари кузатилди, - Мафтуна мунгли нигоҳ билан менга қаради. Юрагим ўртаниб кетди.
- Бўлмаган гап! – бақириб юборишдан аранг ўзимни тийдим. Бу хабар миямга яшин тезлигида урилганди. - Дўхтирлар адашган. Сен касал бўлишинг мумкин эмас. Соч бошқа нарсадан ҳам тўкилади. Меники ҳам тўкилади, ахир...
- Қўйсангчи, аввалига мен ҳам ўзимни шундай деб ишонтиргандим. Аммо..
- Аммо белгилари бор дегани, саратонсан деганимас-ку. Балки даволаса бўлар... – унга умид билан тикилдим. У эса умидсиз бош чайқади.
- Дўхтир анча ўтиб кетган, деди. Операциядан кейин умрим нари борса уч ойга чўзилиши мумкин экан. Қолгани эса...
- Уйингдагилар билишадими?
- Йўқ, - деди Мафтуна кўзларидан ёш томчилаб. - Уларга айтолмадим. Айтмайман ҳам. Ойим билан дадам менинг бахтимни кўриш умиди билан яшашяпти. Уларни ҳам тирик ўликка айлантириш ниятим йўқ. Фараз қил, ёлғиз қизлари бедаво дардга чалинганидан хабар топишса, нима бўлади? Йўқ, чидашолмайди. Уларнинг дардини кўриб эса, мен адо бўламан. Ундан кўра ўлган пайтимда ҳаммасини билишгани маъқул.
- Балки ота-онанг чет элда даволатишар, - дедим яна унга умид бағишлаш мақсадида. Бошқа гап тополмасдим. Очиғи, ҳамон бу нохуш хабарни миямга сиғдиролмасдим. Мафтуна синиқ жилмайди.
- Қанақа одамсан ўзи? Ҳатто домламиздан касалим тури ҳақида суриштирдим. У ҳам даволаб бўлмаслигини айтди. Илтимос қиламан, Дилноз, бу ҳақда ҳеч ким билмасин. Орамизда сир бўлиб қолсин. Билмайман, балки бир йиллик умрим қолгандир... – у яна хўрсинди. Гапираркан, кўзларидан ёшлар томчиларди: - Аммо мен бошқалардек тўй кўролмайман, бахтли бўлолмайман. Ҳатто, эрталаб туриб, ҳовли супуриш бахтидан бенасибман. - Унинг изтироб билан айтаётган сўзлари юрагимни тилка-пора қоларди. Йиғлаганча кафтимни оғзига тўсдим.......
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
- Дилноз, агар сен ёқтирган йигит касал эканлигини билсанг, унга турмушга чиқармидинг, - деб сўради Мафтуна.
- Агар чин дилдан севсам, турмушга чиқардим, - Берилган саволдан ҳайратланиб жавоб қилдим.
- Нега? У бир йил, балки бир неча ойдан кейин ўлишини билсанг ҳам-а...
- Албатта. Бир йил ҳеч бўлмаса бахтли яшайман. Қолаверса, ундан ёдгорлик - фарзанд ҳам қолиши мумкин-ку... - Жавобимни эшитиб, Мафтуна яна чуқур хўрсинди.
- Тўғри, аммо йигитлар сенинг касал эканингни, оғир касаллигингни билишса уйланиш тугул, умуман қайрилиб ҳам қарашмайди, - деди маҳзун оҳангда. Унинг сўнгги жумласидан титраб кетдим. Очиғи бу мавҳумликдан ёрилай дегандим.
- Мафтун, нега бундай гапларни гапиряпсан? Тинчликми? Нима бўлди айтсангчи. Юрагим қон бўлиб кетди-ку... – асабийлашиб кўзларига тикилдим. Ҳамиша нур порлаб турган кўзлар бугун жуда ғамгин эди. – Гапир, нима бўлди? - дедим яна саволимни такрорлаб. У эса кўзини олиб қочди. Йиғлаб юбормаслик учун лабларини қаттиқ тишлади. Секин қўлидан тутдим.
- Мафтуна...
- Дилноз, мен... мен касал эканман, - дея у яна юзини дераза томонга бурди. Сассиз, ўксиниб йиғлай бошлади. Аввалига тушунмадим.
- Қанақа касал? Бундоқ тушунтирсанг-чи, нега ваҳима қилаверасан? - Мафтуна ўзини қўлга олиб, бир муддат тин олди. Нигоҳини узоқларга қадаб босиқлик билан сўзлай бошлади.
- Охирги пайтларда сочим тез-тез тўкила бошлаганди. Аввалига парво қилмадим. Бошқаларники ҳам тўкилади-ку, деб ўзимни овутдим. Аммо бир куни қўлимга салкам бир уюм соч илашди. Бу гал ўзимда нимадир бўлаётганини сездим. Агар шифокорликка ўқимаганимизда ҳам ҳеч нарсадан гумон қилмасдим. Бироқ сен билан мен соч тўкилишини келтирадиган сабабларни яхши биламиз. Бу галгиси касалликдан бошқа нарса эмаслигини тушуниб етдим. Ҳеч кимга сездирмай докторга кўриндим. Бир ҳафтадан сўнг текширув натижалари чиқди. Мен... менда саратон белгилари кузатилди, - Мафтуна мунгли нигоҳ билан менга қаради. Юрагим ўртаниб кетди.
- Бўлмаган гап! – бақириб юборишдан аранг ўзимни тийдим. Бу хабар миямга яшин тезлигида урилганди. - Дўхтирлар адашган. Сен касал бўлишинг мумкин эмас. Соч бошқа нарсадан ҳам тўкилади. Меники ҳам тўкилади, ахир...
- Қўйсангчи, аввалига мен ҳам ўзимни шундай деб ишонтиргандим. Аммо..
- Аммо белгилари бор дегани, саратонсан деганимас-ку. Балки даволаса бўлар... – унга умид билан тикилдим. У эса умидсиз бош чайқади.
- Дўхтир анча ўтиб кетган, деди. Операциядан кейин умрим нари борса уч ойга чўзилиши мумкин экан. Қолгани эса...
- Уйингдагилар билишадими?
- Йўқ, - деди Мафтуна кўзларидан ёш томчилаб. - Уларга айтолмадим. Айтмайман ҳам. Ойим билан дадам менинг бахтимни кўриш умиди билан яшашяпти. Уларни ҳам тирик ўликка айлантириш ниятим йўқ. Фараз қил, ёлғиз қизлари бедаво дардга чалинганидан хабар топишса, нима бўлади? Йўқ, чидашолмайди. Уларнинг дардини кўриб эса, мен адо бўламан. Ундан кўра ўлган пайтимда ҳаммасини билишгани маъқул.
- Балки ота-онанг чет элда даволатишар, - дедим яна унга умид бағишлаш мақсадида. Бошқа гап тополмасдим. Очиғи, ҳамон бу нохуш хабарни миямга сиғдиролмасдим. Мафтуна синиқ жилмайди.
- Қанақа одамсан ўзи? Ҳатто домламиздан касалим тури ҳақида суриштирдим. У ҳам даволаб бўлмаслигини айтди. Илтимос қиламан, Дилноз, бу ҳақда ҳеч ким билмасин. Орамизда сир бўлиб қолсин. Билмайман, балки бир йиллик умрим қолгандир... – у яна хўрсинди. Гапираркан, кўзларидан ёшлар томчиларди: - Аммо мен бошқалардек тўй кўролмайман, бахтли бўлолмайман. Ҳатто, эрталаб туриб, ҳовли супуриш бахтидан бенасибман. - Унинг изтироб билан айтаётган сўзлари юрагимни тилка-пора қоларди. Йиғлаганча кафтимни оғзига тўсдим.......
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤31👍8😢1
- Йўқ, ундай дема. Яратганнинг карами кенг.
- Биласанми, бу дунёда менга нима армон бўлади? - Савол назари билан қараганимни пайқаб гапида давом этди. - Жамшидга турмушга чиқолмаслигим. Биласан-ку, уни жуда яхши кўраман. Аммо у менга уйланиш тугул, ҳатто қайрилиб ҳам қарамайди.
- Балки у ҳам сени пинҳона ёқтирар, – тилимга келган гап шу бўлди.
- Йўқ, ёқтирган одам қаттиқ гапирмайди. У билан эса гапимиз турлича, дарров тортишиб қоламиз. Агар касаллигимни билса-ку, мендан юз ўгириб кетса ҳам керак ёки ачинганидан мулойим гапирармикан... - деди Мафтуна ўйчан қиёфада.
Жамшид деганимиз биз билан бир курсда ўқирди. Ўзига анчайин бино қўйган бу йигитнинг гап-сўзларидан бадавлат оила фарзанди эканлигини пайқаш қийин эмасди. Ҳақиқатан ҳам Жамшид билан дугонам чиқишолмасди. Мафтуна чиройли муомала қилса ҳам, у терс жавоб қайтарарди. Шўрлик дугонам эса унга пинҳона кўнгил боғлаганди. Жамшиднинг қўпол муносабати ҳам Мафтунанинг кўнглидаги муҳаббатни сўндиролмасди. Дугонамга қилган ҳурматсизлиги сабаб мен ҳам бу йигит билан гаплашишни истамасдим. Ҳар бир қизнинг орзусидаги шаҳзодаси бўлгани каби, Мафтуна ҳам хаёлан унга турмушга чиқишни орзуларди. Унинг бу орзуси хомхаёл эканлигини айтолмасдим, шунчаки кўнглини оғритишдан, умидсизликка туширишдан чўчиганим боис, индамадим.
Ўша кундан бошлаб Мафтунанинг ҳаёти мени ташвишга сола бошлади. Қандай қилиб бўлса ҳам уни орзуларига эришишига ёрдам беришни ўйлардим. Аслида дунёда энг ёмон ҳолат ўлимга маҳкум инсон эканлигингни билиб яшаш бўлса керак. Бошқалардек яйраб юролмайсан. Дилингни мудом бир дард эгаллаб тураверади. Оғир тош каби эзиб-янчиб ташлайди сени. Мафтунанинг ҳолатини ўзимча тахмин қилардим. Бироқ унга кўмак беришга ожизлигим мени баттар қийнарди.
Мафтуна эса кундан кунга шам мисоли ўзини тугатарди. Руҳан ўзини ўлимга тайёрлаб борарди, гўё. Ҳеч нарсага қизиқмас, ўқишга келарди-кетарди. Шўх шандон, самимий қиз тобора ўзини ғам ботқоғи томон етаклаб борарди. Ота- онаси билан кўришиб қолсам ўзимни айбдордек ҳис қилардим. Ҳақиқатни улардан беркитганим учун ҳам гуноҳкордек эдим, назаримда. Гоҳида уйларига ҳам боргим келмасди. Яқинларининг кўзидан пана бўлишга интилардим. Онаси Марҳабо опа мени ҳам ўз қизидек ардоқларди. Уларга “Бир йилдан сўнг қизингиз орамизда бўлмайди”, дейишдан аранг тийилардим.
Ўтган бир ой ичида Мафтуна ўзини анча олдириб қўйди. Дарсларга кам қатнашадиган, ўқишга кам келадиган одат чиқарди.
- Мафтуна, сенга нима бўляпти? Нега бундай қиляпсан, - деб сўрадим тоқатим тоқ бўлиб.
- Нима қилибман? - Деди у менга қараб. Ранглари оқариб, озиб кетаётган дугонамнинг аҳволини кўриб юрак бағрим эзилди.
- Илтимос қиламан, шу касалликни ўйлайвермагин. Агар шу кетишда бўлса, ўзингни ҳам, бошқаларни ҳам тамом қиласан-ку,
- Мен тамом бўлганман!
- Ҳозир чиқиб даданг билан ойингга ҳаммасини айтиб бераман, - дедим жаҳл билан ўрнимдан туриб.
- Йўқ, Дилноз ундай қилма, - деб бақириб юбораёзди. - Улар дош беришолмайди. Илтимос, яна озгина сабр қилгин. Кейин сенинг айтишинга ҳам ҳожат қолмайди.
- Кўз олдимда сўлиб бораётганингни кўриб қандай чидаб туришим мумкин ахир? Нима, мени виждон азобида қолдириб кетмоқчимисан?! – бақириб бердим дугонамга
- Жинни бўлиб қолибсан, - деди у юзини ўгириб. – Айт, ўқишда нима қиламан?
- Курсдошлар орасида дардингни ҳам унутасан...
- Йўқ, улар орасида мен дардимни унутмайман. Аксинча ўйлайвераман? Айт-чи, мен кимдан камман? Нега худойим менга бу дардни раво кўрди. Қайси гуноҳим учун? Улар орасида бўлсам мени шу саволлар қийнаб ташлайверади. Уларнинг режалари ҳақида эшитсам, ичим ёнади. Уларга ҳасад қилмайман. Лекин ўз дардим ёдимга тушаверади. Мен ҳам сизлардек соғ юрсам нима қиларди? - У йиғлаганча мени қучоқлаб олди. Сўзсиз сочларини силадим. У ўзича ҳақ эди. Миттигина жуссасида залворли юкни кўтараётган дугонамга нима деб юпанч беришни билмасдим. Таскин тасалли учун сўз тополмасдим, ҳатто........
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
- Биласанми, бу дунёда менга нима армон бўлади? - Савол назари билан қараганимни пайқаб гапида давом этди. - Жамшидга турмушга чиқолмаслигим. Биласан-ку, уни жуда яхши кўраман. Аммо у менга уйланиш тугул, ҳатто қайрилиб ҳам қарамайди.
- Балки у ҳам сени пинҳона ёқтирар, – тилимга келган гап шу бўлди.
- Йўқ, ёқтирган одам қаттиқ гапирмайди. У билан эса гапимиз турлича, дарров тортишиб қоламиз. Агар касаллигимни билса-ку, мендан юз ўгириб кетса ҳам керак ёки ачинганидан мулойим гапирармикан... - деди Мафтуна ўйчан қиёфада.
Жамшид деганимиз биз билан бир курсда ўқирди. Ўзига анчайин бино қўйган бу йигитнинг гап-сўзларидан бадавлат оила фарзанди эканлигини пайқаш қийин эмасди. Ҳақиқатан ҳам Жамшид билан дугонам чиқишолмасди. Мафтуна чиройли муомала қилса ҳам, у терс жавоб қайтарарди. Шўрлик дугонам эса унга пинҳона кўнгил боғлаганди. Жамшиднинг қўпол муносабати ҳам Мафтунанинг кўнглидаги муҳаббатни сўндиролмасди. Дугонамга қилган ҳурматсизлиги сабаб мен ҳам бу йигит билан гаплашишни истамасдим. Ҳар бир қизнинг орзусидаги шаҳзодаси бўлгани каби, Мафтуна ҳам хаёлан унга турмушга чиқишни орзуларди. Унинг бу орзуси хомхаёл эканлигини айтолмасдим, шунчаки кўнглини оғритишдан, умидсизликка туширишдан чўчиганим боис, индамадим.
Ўша кундан бошлаб Мафтунанинг ҳаёти мени ташвишга сола бошлади. Қандай қилиб бўлса ҳам уни орзуларига эришишига ёрдам беришни ўйлардим. Аслида дунёда энг ёмон ҳолат ўлимга маҳкум инсон эканлигингни билиб яшаш бўлса керак. Бошқалардек яйраб юролмайсан. Дилингни мудом бир дард эгаллаб тураверади. Оғир тош каби эзиб-янчиб ташлайди сени. Мафтунанинг ҳолатини ўзимча тахмин қилардим. Бироқ унга кўмак беришга ожизлигим мени баттар қийнарди.
Мафтуна эса кундан кунга шам мисоли ўзини тугатарди. Руҳан ўзини ўлимга тайёрлаб борарди, гўё. Ҳеч нарсага қизиқмас, ўқишга келарди-кетарди. Шўх шандон, самимий қиз тобора ўзини ғам ботқоғи томон етаклаб борарди. Ота- онаси билан кўришиб қолсам ўзимни айбдордек ҳис қилардим. Ҳақиқатни улардан беркитганим учун ҳам гуноҳкордек эдим, назаримда. Гоҳида уйларига ҳам боргим келмасди. Яқинларининг кўзидан пана бўлишга интилардим. Онаси Марҳабо опа мени ҳам ўз қизидек ардоқларди. Уларга “Бир йилдан сўнг қизингиз орамизда бўлмайди”, дейишдан аранг тийилардим.
Ўтган бир ой ичида Мафтуна ўзини анча олдириб қўйди. Дарсларга кам қатнашадиган, ўқишга кам келадиган одат чиқарди.
- Мафтуна, сенга нима бўляпти? Нега бундай қиляпсан, - деб сўрадим тоқатим тоқ бўлиб.
- Нима қилибман? - Деди у менга қараб. Ранглари оқариб, озиб кетаётган дугонамнинг аҳволини кўриб юрак бағрим эзилди.
- Илтимос қиламан, шу касалликни ўйлайвермагин. Агар шу кетишда бўлса, ўзингни ҳам, бошқаларни ҳам тамом қиласан-ку,
- Мен тамом бўлганман!
- Ҳозир чиқиб даданг билан ойингга ҳаммасини айтиб бераман, - дедим жаҳл билан ўрнимдан туриб.
- Йўқ, Дилноз ундай қилма, - деб бақириб юбораёзди. - Улар дош беришолмайди. Илтимос, яна озгина сабр қилгин. Кейин сенинг айтишинга ҳам ҳожат қолмайди.
- Кўз олдимда сўлиб бораётганингни кўриб қандай чидаб туришим мумкин ахир? Нима, мени виждон азобида қолдириб кетмоқчимисан?! – бақириб бердим дугонамга
- Жинни бўлиб қолибсан, - деди у юзини ўгириб. – Айт, ўқишда нима қиламан?
- Курсдошлар орасида дардингни ҳам унутасан...
- Йўқ, улар орасида мен дардимни унутмайман. Аксинча ўйлайвераман? Айт-чи, мен кимдан камман? Нега худойим менга бу дардни раво кўрди. Қайси гуноҳим учун? Улар орасида бўлсам мени шу саволлар қийнаб ташлайверади. Уларнинг режалари ҳақида эшитсам, ичим ёнади. Уларга ҳасад қилмайман. Лекин ўз дардим ёдимга тушаверади. Мен ҳам сизлардек соғ юрсам нима қиларди? - У йиғлаганча мени қучоқлаб олди. Сўзсиз сочларини силадим. У ўзича ҳақ эди. Миттигина жуссасида залворли юкни кўтараётган дугонамга нима деб юпанч беришни билмасдим. Таскин тасалли учун сўз тополмасдим, ҳатто........
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤30👍8😢2
Апрелнинг ёмғирли кунлари бошланди. Ҳиндларда бу ойни “Ёмғирлар мавсуми” дейишаркан. Ёғаётган томчиларни кузатиш инсон қалбига сокинлик бахш этарди, гўё. Илгари Мафтуна билан ёмғир остида сайр қилишни ёқтирардик. Битта соябон остида бир-биримизга суянганча қиқирлашиб кетардик. Афсуски, дугонамга бу ёмғирлар ҳам завқ улашмай қўйганди. Уни на табиат ҳодисалари, на ўқишдаги ҳолатлар ўйлантирмасди. Уззукун хонасига қамалиб олиб расм чизишдан ортмасди. Суратларда ҳам негадир учиб кетаётган қанотли қизларни тасвирларди.
Дугонамнинг аламли изҳори мени баттар ўйлантириб қўйганди. Нима қилиб бўлса ҳам унга ёрдам беришни, умид бағишлашни истардим. Ҳар гал саволларимниг охири бир нуқтага жам бўлаваерарди. Бу Жамшид эди. Ўзим билан ўзим “курашиб” бир қарорга келдим. У билан очиқчасига гаплашаман.
Дугонамда ҳаётга нисбатан умид уйғота оладиган ягона кимса у эди. Унга бор гапни айтаман. Балки шу йўл билан Мафтунанинг ҳаёти бироз бўлсада қувончга тўлар... Шу мақсадда курсдошимнинг телефон рақамини тердим.
- Эшитаман, - деган овоз келди нариги томондан.
- Салом Жамшид.
- Салом, ким бу?
- Мен курсдошингиз Дилнозаман.
- Эй, Дилноза қалайсиз? Яхшимисиз?
- Жамшид, сизда ишим бор эди. Илтимос, эртага дарсдан кейин аудиториядан чиқиб кетманг. Холи гаплашадиган гапим борийди, - дедим базўр...Сўзлашга бошқа сўз ҳам тополмадим. Билмадим, у нима деб тушунди. Бироқ қувноқ оҳангда:
- Хўп бўлади, - дея жавоб қайтарди.
Гўшакни жойига қўйгач, унга нима дейиш ҳақида ўйлай бошладим. Туни билан кўзимга уйқу инмади. Бир кўнглим айтишимни истаса, бир кўнглим Жамшид устимдан кулишидан чўчирдим. Таваккал, бошқа иложим йўқ. Мафтунанинг ўзини ўзи адо қилишига чидолмайман...
Ва ниҳоят яна бир тонг отди. Туни билан ёғиб чиққан ёмғирдан сўнг табиат янада чирой очганди. Ҳаво ҳам бирам тоза. Ғуборлари ювилган табиат ҳам шодланаётгандек эди, гўё. Бу эса кайфиятимга таъсир қилмай қўймади. Ўзимча мовий осмон узра сузиб бораётган оқ булутларни кўриб яхшиликка йўйдим. Бу гал қисмат нималарни ваъда қилаётганидан бехабар йўлга тушдим.
Тўрт пара дарсда қандай ўтирганимни билмайман. Жамшид ҳам нуқул менга қараб қўярди. Ёнимдаги ўриндиқ бўш эди. Яна Мафтуна ўқишга келмаганди.
Ва ниҳоят сўнгги дарс якунланганини билдириб қўнғироқ чалинди. Мен эса ўрниман турмадим. Бошқа курсдошларим хонани тарк этишларини пойлай бошладим. Номига дафтар вароқлаб ўтирдим. Хаёлан Мафтунадан узр сўрардим. Унинг розилигисиз пинҳона иш қилаётганимдан хафа бўлишини билардим. Лекин менимча бу ишим энг мақбул чора эди.
- Дилноза, нима ишингиз бор эди? - Деди Жамшид менга яқинроқ келиб. Атрофга қарадим. Биздан бўлак ҳеч ким йўқ эди хонада. Секин унинг кўзларига боқдим. У менга шунақанги меҳр билан тикилардики, шу заҳоти нигоҳимни олиб қочдим.
- Қўлингиздан яхшилик қилиш келадими? - деб сўрадим юзига қарамай.
- Албатта. Аммо қандай яхшилик? - сўради у ҳам ажабланиб.
- Дугонам Мафтунани яхши биласиз. У... у сизни яхши кўради. Илтимос унга уйланинг... – аранг фикримни тушунтирдим. Сўзлагунимча вужудимни муздек тер босди, гўё.
- Уйланинг, - у кулиб юборди. - Тушунмадим Дилноза, сиз мени ким деб ўйлайяпсиз?
- Сизни яхши йигит деб ўйлаганим учун шу гапни айтаяпман.
- Нега Мафтунага? Сизга эмас, - савол қалтис берилганди.
- Чунки... чунки у сизни яхши кўради. – овозим ҳам титраб кетгандек туюлди ўзимга. Саволларига тез тез жавоб беришни истардим.
- Сизчи? Сизга ёқмайманми?
- Йўқ.
- Сиз эса менга ёқасиз! - Унинг сўзларини эшитиб беихтиёр кўзларига тикилдим.
Ўқишдан қайтаётиб, дугонамдан хабар олиш учун, унинг уйи томон бурилдим. Ҳашаматли иморат ёнида тўхтадим. Жигарранг ҳашамдор дарвоза очиқ. Остонада Мафтунанинг дадаси Даврон ака турарди.
- Ассалому алайкум, - дея салом бердим.
- Ваалайкум ассалом. Яхшимисан қизим, Мафтунани кўргани келяпсанми? – бош ирғадим.
- Тузукми ўзи?
- Ҳа, анча яхши. Билмадим нима қилди унга. На шифокорга кўрингиси келади, на ўқишга боради. Сабабини сўрасам, ўзимни ўзим даволаяпман, бўлажак докторманку, дейди. Киравер, ичкарида эди. - Сўзсизгина ҳовлига қадам ташладим. Икки қаватли уй ичига кирдим.........
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Дугонамнинг аламли изҳори мени баттар ўйлантириб қўйганди. Нима қилиб бўлса ҳам унга ёрдам беришни, умид бағишлашни истардим. Ҳар гал саволларимниг охири бир нуқтага жам бўлаваерарди. Бу Жамшид эди. Ўзим билан ўзим “курашиб” бир қарорга келдим. У билан очиқчасига гаплашаман.
Дугонамда ҳаётга нисбатан умид уйғота оладиган ягона кимса у эди. Унга бор гапни айтаман. Балки шу йўл билан Мафтунанинг ҳаёти бироз бўлсада қувончга тўлар... Шу мақсадда курсдошимнинг телефон рақамини тердим.
- Эшитаман, - деган овоз келди нариги томондан.
- Салом Жамшид.
- Салом, ким бу?
- Мен курсдошингиз Дилнозаман.
- Эй, Дилноза қалайсиз? Яхшимисиз?
- Жамшид, сизда ишим бор эди. Илтимос, эртага дарсдан кейин аудиториядан чиқиб кетманг. Холи гаплашадиган гапим борийди, - дедим базўр...Сўзлашга бошқа сўз ҳам тополмадим. Билмадим, у нима деб тушунди. Бироқ қувноқ оҳангда:
- Хўп бўлади, - дея жавоб қайтарди.
Гўшакни жойига қўйгач, унга нима дейиш ҳақида ўйлай бошладим. Туни билан кўзимга уйқу инмади. Бир кўнглим айтишимни истаса, бир кўнглим Жамшид устимдан кулишидан чўчирдим. Таваккал, бошқа иложим йўқ. Мафтунанинг ўзини ўзи адо қилишига чидолмайман...
Ва ниҳоят яна бир тонг отди. Туни билан ёғиб чиққан ёмғирдан сўнг табиат янада чирой очганди. Ҳаво ҳам бирам тоза. Ғуборлари ювилган табиат ҳам шодланаётгандек эди, гўё. Бу эса кайфиятимга таъсир қилмай қўймади. Ўзимча мовий осмон узра сузиб бораётган оқ булутларни кўриб яхшиликка йўйдим. Бу гал қисмат нималарни ваъда қилаётганидан бехабар йўлга тушдим.
Тўрт пара дарсда қандай ўтирганимни билмайман. Жамшид ҳам нуқул менга қараб қўярди. Ёнимдаги ўриндиқ бўш эди. Яна Мафтуна ўқишга келмаганди.
Ва ниҳоят сўнгги дарс якунланганини билдириб қўнғироқ чалинди. Мен эса ўрниман турмадим. Бошқа курсдошларим хонани тарк этишларини пойлай бошладим. Номига дафтар вароқлаб ўтирдим. Хаёлан Мафтунадан узр сўрардим. Унинг розилигисиз пинҳона иш қилаётганимдан хафа бўлишини билардим. Лекин менимча бу ишим энг мақбул чора эди.
- Дилноза, нима ишингиз бор эди? - Деди Жамшид менга яқинроқ келиб. Атрофга қарадим. Биздан бўлак ҳеч ким йўқ эди хонада. Секин унинг кўзларига боқдим. У менга шунақанги меҳр билан тикилардики, шу заҳоти нигоҳимни олиб қочдим.
- Қўлингиздан яхшилик қилиш келадими? - деб сўрадим юзига қарамай.
- Албатта. Аммо қандай яхшилик? - сўради у ҳам ажабланиб.
- Дугонам Мафтунани яхши биласиз. У... у сизни яхши кўради. Илтимос унга уйланинг... – аранг фикримни тушунтирдим. Сўзлагунимча вужудимни муздек тер босди, гўё.
- Уйланинг, - у кулиб юборди. - Тушунмадим Дилноза, сиз мени ким деб ўйлайяпсиз?
- Сизни яхши йигит деб ўйлаганим учун шу гапни айтаяпман.
- Нега Мафтунага? Сизга эмас, - савол қалтис берилганди.
- Чунки... чунки у сизни яхши кўради. – овозим ҳам титраб кетгандек туюлди ўзимга. Саволларига тез тез жавоб беришни истардим.
- Сизчи? Сизга ёқмайманми?
- Йўқ.
- Сиз эса менга ёқасиз! - Унинг сўзларини эшитиб беихтиёр кўзларига тикилдим.
Ўқишдан қайтаётиб, дугонамдан хабар олиш учун, унинг уйи томон бурилдим. Ҳашаматли иморат ёнида тўхтадим. Жигарранг ҳашамдор дарвоза очиқ. Остонада Мафтунанинг дадаси Даврон ака турарди.
- Ассалому алайкум, - дея салом бердим.
- Ваалайкум ассалом. Яхшимисан қизим, Мафтунани кўргани келяпсанми? – бош ирғадим.
- Тузукми ўзи?
- Ҳа, анча яхши. Билмадим нима қилди унга. На шифокорга кўрингиси келади, на ўқишга боради. Сабабини сўрасам, ўзимни ўзим даволаяпман, бўлажак докторманку, дейди. Киравер, ичкарида эди. - Сўзсизгина ҳовлига қадам ташладим. Икки қаватли уй ичига кирдим.........
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤17
Ошхона томонда куймаланиб юрган Марҳабо опа билан саломлашдим.
- Мафтуна қани?
- Хонасида расм чизаяпти. Ҳали овқатлангани йўқ. Бирга тушлик қила қолинглар...
- Майли, ҳозир олиб тушаман, - деганча зинадан тепага кўтарилдим.
Хонадан мунгли куй эшитиларди. Қўшиқчининг хониши қулоғимга чалинди.
Мен ҳали баҳорни кўрмаган чечак,
Тилсимлаб қўйилган дард тўла эртак.
Икки дунё аро бўлганим эрмак,
Сенга ҳам айтмасам, кимга айтаман.
Айтмасам айтолмасам,
Дардим бўлишолмасам,
Сенга ҳам айтмасам,
Кимга айтаман.
Мафтуна бу қўшиқни жўр бўлиб куйларди. “Ўзининг дардини куйлаяптими”, деган ўй ўтди кўнглимдан. Нега ахир бу қиз ўзини ўзи адо қилиб боряпти-я. Наҳот ҳозирдан ўлимга тайёргарлик кўраётган бўлса. Худди ўзини ўзи жазолаётган маҳбусга ўхшайди. Унга берилган жазо камдек, яна ва яна ўзини абгор қилишни истайдиган маҳбусдек...
- Мафтун, - дедим қувноқлик билан унинг хонасига кириб.
- Вой, Дилноз, келдингми - дея ўрнидан туриб қучоқ очиб сўрашди. - Ҳа, ҳол аҳвол сўрамай қўйдинг. Касал дугонани энди менга кераги йўқ дедингми?
- Мафтуна, илтимос, ҳазил бўлса ҳам бундай гапларни иккинчи гапирмагин. – гапларидан ранжиганимни билдириш учун қовоғимни солдим.
- Хўп-хўп, эшитгин қандай қўшиқ. Интернетдан топдим. Худди менинг тақдирим ҳақида айтилган, - жаҳл билан телефон тугмасини босдим.
- Юр пастга, ойинг тушлик тайёрлабдилар. Бирга овқатланамиз.
- Менинг иштаҳам йўқ, - деди у қайта ўрнига ўтириб.
- Менинг эса қорним оч, - қўлидан тортқилаш учун ёнига яқинлашдим. Чизаётган суратига кўзим тушди.
- Нима бу?
- Тушунмаяпсанми? - У маъюс кулимсиради. Бош чайқадим. - Бу менинг руҳим. Руҳлар оппоқ рангда бўлади-ку..
- Мафтуна, бас қил энди. Кетишимни истаяпсанми. Бундай гапларинг менга ёқмайди.
- Бўпти, бошқа гапирмайман, - қўлидаги мўйқаламни жойига қўйди. Қўлларини артди. - Ўртоқжон, ахир сенга айтмасам кимга айтаман. Мени тинглайдиган фақат сенку...
- Мафтуна, пастга тушинглар, - деган овоз эшитилди.
- Юр, ойим чақиряптилар, - деганча хонадан чиқди. Мен эса унга эргашдим.
Эртаси куни Жамшид билан учрашдик. Бу гал аудиторияда эмас, институт боғида.
- Дилноза, мен ўйлаб кўрдим. Майли, Мафтунага уйланишга розиман. Аммо... - унинг гапларидан севиниб кетдим.
- Нима аммо? - Дея юзига тикилдим. Унинг юзлари аллақандай тушунарсиз қиёфада эди. Нима дейишини тушунолмай ҳалак эдим.
- Аммо у бу дунёдан ўтгандан сўнг мен уйланган, деган номни оламан. Кейин менга ким турмушга чиқади? - Жим бўлиб қолдим. - Мафтунадан сўнг менга турмушга чиқишга розимисиз?
Қалтираб кетдим. Назаримда дугонамга ўлим тилаётгандек туюлди. Ғазаб билан сўрадим:
- Бу нима деганингиз?
- Саволимга жавоб беринг. Айтинг, уйланганимни била туриб ҳам менга турмушга чиқасизми?
Жавоб беришга ожиз эдим. Бу ерда мен ўзимча қарор чиқаришим керак. Ота-онам, опа-сингил, ака-укалар, қариндошларимсиз. Лекин шу тобда кўзимга Мафтунадан бошқаси кўринмасди. Дугонамнинг умри балки узаяр. Айрим касалликлар турмушга чиққанидан сўнг йўқолиб кетиши ҳам мумкин... Балки у ҳам соғайиб кетар. Индамай бош силкидим.
- Ё ҳа, денг, ё йўқ...
- Хўп, - дедим бошимни кўтариб. - Фақат орамизда бўлиб ўтган суҳбатни ҳеч ким билмасин.
Ўша куни кечқурун Мафтуна шодон кайфиятда қўнғироқ қилди.
- Дилноза, эртага уйимизга кел. Йўқ, яхшиси ўқишга бораман. Шунда ҳаммасини гапириб бераман, - деди қувончи ичига сиғмай.
- Нима бўлди тинчликми? - Дедим ўзимни билмаганга солиб.
- Ҳозиргина Жамшид қўнғироқ қилди. Нега кўринмаётганимни сўради. Сизни ҳамма соғинган, ўқишга келинг, деди. Ўзимда йўқ хурсандман.
- Мен ҳам хурсандман, - дедим дугонамнинг яна аввалгидек қувноқ овозини эшитганимдан шодланиб.
- Бўпти, эртагача, - деб гўшакни жойига қўйди. Аёл зоти учун муҳаббатнинг қай даражада улуғ куч эканлигини Мафтунанинг мисоли орқали тушунгандим. Агар қиз бола севиб қолса, ҳамма нарса ёдидан чиқаркан. Севги унга қувват бағишларкан. Айниқса, ўзи кўнгил қўйган инсон томонидан “севилиш”... хуллас, “томоша” бошланган эди. Мен ва Жамшид бош ролларда, ўз ролимизни маромига етказиб ўйнай олсак бас.........
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
- Мафтуна қани?
- Хонасида расм чизаяпти. Ҳали овқатлангани йўқ. Бирга тушлик қила қолинглар...
- Майли, ҳозир олиб тушаман, - деганча зинадан тепага кўтарилдим.
Хонадан мунгли куй эшитиларди. Қўшиқчининг хониши қулоғимга чалинди.
Мен ҳали баҳорни кўрмаган чечак,
Тилсимлаб қўйилган дард тўла эртак.
Икки дунё аро бўлганим эрмак,
Сенга ҳам айтмасам, кимга айтаман.
Айтмасам айтолмасам,
Дардим бўлишолмасам,
Сенга ҳам айтмасам,
Кимга айтаман.
Мафтуна бу қўшиқни жўр бўлиб куйларди. “Ўзининг дардини куйлаяптими”, деган ўй ўтди кўнглимдан. Нега ахир бу қиз ўзини ўзи адо қилиб боряпти-я. Наҳот ҳозирдан ўлимга тайёргарлик кўраётган бўлса. Худди ўзини ўзи жазолаётган маҳбусга ўхшайди. Унга берилган жазо камдек, яна ва яна ўзини абгор қилишни истайдиган маҳбусдек...
- Мафтун, - дедим қувноқлик билан унинг хонасига кириб.
- Вой, Дилноз, келдингми - дея ўрнидан туриб қучоқ очиб сўрашди. - Ҳа, ҳол аҳвол сўрамай қўйдинг. Касал дугонани энди менга кераги йўқ дедингми?
- Мафтуна, илтимос, ҳазил бўлса ҳам бундай гапларни иккинчи гапирмагин. – гапларидан ранжиганимни билдириш учун қовоғимни солдим.
- Хўп-хўп, эшитгин қандай қўшиқ. Интернетдан топдим. Худди менинг тақдирим ҳақида айтилган, - жаҳл билан телефон тугмасини босдим.
- Юр пастга, ойинг тушлик тайёрлабдилар. Бирга овқатланамиз.
- Менинг иштаҳам йўқ, - деди у қайта ўрнига ўтириб.
- Менинг эса қорним оч, - қўлидан тортқилаш учун ёнига яқинлашдим. Чизаётган суратига кўзим тушди.
- Нима бу?
- Тушунмаяпсанми? - У маъюс кулимсиради. Бош чайқадим. - Бу менинг руҳим. Руҳлар оппоқ рангда бўлади-ку..
- Мафтуна, бас қил энди. Кетишимни истаяпсанми. Бундай гапларинг менга ёқмайди.
- Бўпти, бошқа гапирмайман, - қўлидаги мўйқаламни жойига қўйди. Қўлларини артди. - Ўртоқжон, ахир сенга айтмасам кимга айтаман. Мени тинглайдиган фақат сенку...
- Мафтуна, пастга тушинглар, - деган овоз эшитилди.
- Юр, ойим чақиряптилар, - деганча хонадан чиқди. Мен эса унга эргашдим.
Эртаси куни Жамшид билан учрашдик. Бу гал аудиторияда эмас, институт боғида.
- Дилноза, мен ўйлаб кўрдим. Майли, Мафтунага уйланишга розиман. Аммо... - унинг гапларидан севиниб кетдим.
- Нима аммо? - Дея юзига тикилдим. Унинг юзлари аллақандай тушунарсиз қиёфада эди. Нима дейишини тушунолмай ҳалак эдим.
- Аммо у бу дунёдан ўтгандан сўнг мен уйланган, деган номни оламан. Кейин менга ким турмушга чиқади? - Жим бўлиб қолдим. - Мафтунадан сўнг менга турмушга чиқишга розимисиз?
Қалтираб кетдим. Назаримда дугонамга ўлим тилаётгандек туюлди. Ғазаб билан сўрадим:
- Бу нима деганингиз?
- Саволимга жавоб беринг. Айтинг, уйланганимни била туриб ҳам менга турмушга чиқасизми?
Жавоб беришга ожиз эдим. Бу ерда мен ўзимча қарор чиқаришим керак. Ота-онам, опа-сингил, ака-укалар, қариндошларимсиз. Лекин шу тобда кўзимга Мафтунадан бошқаси кўринмасди. Дугонамнинг умри балки узаяр. Айрим касалликлар турмушга чиққанидан сўнг йўқолиб кетиши ҳам мумкин... Балки у ҳам соғайиб кетар. Индамай бош силкидим.
- Ё ҳа, денг, ё йўқ...
- Хўп, - дедим бошимни кўтариб. - Фақат орамизда бўлиб ўтган суҳбатни ҳеч ким билмасин.
Ўша куни кечқурун Мафтуна шодон кайфиятда қўнғироқ қилди.
- Дилноза, эртага уйимизга кел. Йўқ, яхшиси ўқишга бораман. Шунда ҳаммасини гапириб бераман, - деди қувончи ичига сиғмай.
- Нима бўлди тинчликми? - Дедим ўзимни билмаганга солиб.
- Ҳозиргина Жамшид қўнғироқ қилди. Нега кўринмаётганимни сўради. Сизни ҳамма соғинган, ўқишга келинг, деди. Ўзимда йўқ хурсандман.
- Мен ҳам хурсандман, - дедим дугонамнинг яна аввалгидек қувноқ овозини эшитганимдан шодланиб.
- Бўпти, эртагача, - деб гўшакни жойига қўйди. Аёл зоти учун муҳаббатнинг қай даражада улуғ куч эканлигини Мафтунанинг мисоли орқали тушунгандим. Агар қиз бола севиб қолса, ҳамма нарса ёдидан чиқаркан. Севги унга қувват бағишларкан. Айниқса, ўзи кўнгил қўйган инсон томонидан “севилиш”... хуллас, “томоша” бошланган эди. Мен ва Жамшид бош ролларда, ўз ролимизни маромига етказиб ўйнай олсак бас.........
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤28👍3
Жамшид ваъдасида турди. У Мафтунанинг ишончини қозона олди. Уларни кўрган одам севишганлар, деб ўйлаши аниқ эди. Мен ҳам уларга ўзимни ҳавас қилгандек тутардим. Баъзида юрагим томондан қандайдир исён бош кўтаргандек бўлар... аммо бу ҳолатга парво қилмасликка уринардим. Чиндан ҳам Мафтуна илгариги ҳолатига қайтганди. Шўх ва шодон, самимий... Ота-онвси ҳам қизидаги ўзгаришни кўриб ҳайратда эдилар. У яна ҳаётга қайтаётганди. Бироқ... мен дугонамга ачинардим. Агар у ҳақиқатни билиб қолса нима бўлади? Мана шу савол жавобидан чўчирдим ҳам.
- Дилноз, - деди бир куни Мафтуна. - Жамшид менга уйланмоқчилигини айтди. Нима дейишини билмай қолдим. Касаллигим ҳақида айтсаммикан?
- Йўқ, айтмаганинг маъқул, - деб ўзимча маслаҳат бердим.
- Лекин турмушимизни алдов билан бошлашни истамайман.
- Унда айт, агар севгиси чин бўлса сенга уйланади, - дедим қатъият билан.
- Агар ёлғон бўлса у мендан кечади. Мен эса буни кўтаролмасам керак, - деди ўйчан тарзда дугонам.
Майнинг гўзал оқшомларидан бирида Мафтуна ва Жамшиднинг никоҳ тўйлари бўлди. Даврон ака билан Марҳабо опанинг қувончи чексиз. Оқ либосда оққуш сингари гўзал қиёфадаги қизига юзларида табассум, кўзларида ёш билан боқишарди. У ҳақиқатан ҳам жуда чиройли келин бўлди. нақ фариштанинг ўзгинаси эди. Мен ҳам унга боқиб юм юм йиғлардим. Дугонамнинг орзулари ушалганидан, севганига ёр бўлганидан, қувончдан ва яқин кунларда дарак бераётган айрилиқ сабаб кўз ёш тўкардим. “Э, воҳ, Оллоҳим, шугинага ўзинг шифо бер”, деб тиланардим.
Мафтуна ўйлаганидек бўлмади. У ҳам келин бўлди, қайнона қайнотасига эгилиб салом берди. Тонгда туриб, ҳовли супурди. Ял ял ёниб ўқишга келар, Жамшид билан бир дақиқа бўлсин айрилишни истамасди. Дугонамнинг кўзларидан бахтидан масрур эканлигини билиш қийин эмасди. Жамшид ҳам чинакам ошиқдек тутарди ўзини. Улар институтга бирга келишар, бахтиёр жуфтликка боқиб, ҳаммамизнинг ҳавасимиз келарди.
Орадан икки ой ўтди. Таътил бўлгани боис, институтга деярли бормасдик. Асосан амалиёт ўтаганимиз боис, кўп вақтимни шифохонада ўтказардим. Мафтуна билан эса фақат телефон орқали сўзлашардик.
Августнинг сўнгги кунларида иккимиз кўришдик. Тўғрироғи, Мафтуна мени излаб амалиёт ўтаётган шифохонага келди. Озгина тўлишган дугонамни кўриб: “Ҳо, келин бўлиш ёқибдими?” деб ҳазил қилдим. У эса майин кулимсиради.
– Ажаб эмас, яқинда хола бўлсанг... – деди сирли тарзда. Бу хушхабардан бошим кўкка етаёзди. Лекин унинг хасталиги...
- Мумкинмикан? – сўрадим бироз хавотир билан.
- Шифокорлар айтаверишади. Мен эса ўзим ҳал қилиб бўлдим, деди яна жилмайиб.
- Нега ахир? Ўзингни баттар қийнаб нима қиласан, ўртоқ, - куйиниб гапирдим. У эса ҳамон юзидаги табассумни йўқотмай жавоб қилди.
- Жиннивой, мендан бирор зурриёд қолишини истамайсанми?
- Гапингни қара. Соғлигинг кўтарса, ўнта туғмайсанми? – унинг гапидан азбаройи аччиқландим. – Мен фақат...
- Биламан, Дилноз, биламан. Бола қондан озиқланишини... менда эса қон ... лекин нима қилай болали бўлишни шу қадар истаяпман. Жамшид менга шунақанги меҳрибон... унга оталик бахтини улашмай дунёдан кўз юмгим келмаяпти. Майли, ҳеч бўлмаса шу бахтни озроқ ҳис қилай... сенга ҳам бир омонат гапим борийди... – ҳайратланиб унга қарадим. – Агар мен ўлсам, Жамшидни ёлғизлатиб қўйма. Балки унга турмушга чиқарсан, - деди самимий оҳангда. Менинг ичимдан эса оғриқли нимадир ўтди. “Шундоғам сендан сўнг унга турмушга чиқишга мажбурман!” деди ичимда қандайдир овоз.
- Эринг ўзингга сийлов, - ҳазил оҳангида жавоб қайтардим ичимдаги оғриқни сездирмаслик учун. - Нима сендан қолганига тегаманми?
- Вой манави қизни. Жамшиддек эринг бўлса раҳмат дегин...
- Мафтуна, илтимос иккинчи бунадй ҳазил қилма, - дедим жиддий оҳангда.
- Бу ҳазил эмас, омонат гап, - деганча қўлларимни сиқди дугонам.
Бир бирини қуваётган капалаклардек кунлар, ҳафталар, ойлар ўтиб борарди. Мафтунанинг ҳомиласи катта бўла бошлагани сари унинг соғлигида муаммолар юзага келарди. Шу боис аксарият ҳолларда шифокорлар назоратида бўлар, ўкишга кам келарди........
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
- Дилноз, - деди бир куни Мафтуна. - Жамшид менга уйланмоқчилигини айтди. Нима дейишини билмай қолдим. Касаллигим ҳақида айтсаммикан?
- Йўқ, айтмаганинг маъқул, - деб ўзимча маслаҳат бердим.
- Лекин турмушимизни алдов билан бошлашни истамайман.
- Унда айт, агар севгиси чин бўлса сенга уйланади, - дедим қатъият билан.
- Агар ёлғон бўлса у мендан кечади. Мен эса буни кўтаролмасам керак, - деди ўйчан тарзда дугонам.
Майнинг гўзал оқшомларидан бирида Мафтуна ва Жамшиднинг никоҳ тўйлари бўлди. Даврон ака билан Марҳабо опанинг қувончи чексиз. Оқ либосда оққуш сингари гўзал қиёфадаги қизига юзларида табассум, кўзларида ёш билан боқишарди. У ҳақиқатан ҳам жуда чиройли келин бўлди. нақ фариштанинг ўзгинаси эди. Мен ҳам унга боқиб юм юм йиғлардим. Дугонамнинг орзулари ушалганидан, севганига ёр бўлганидан, қувончдан ва яқин кунларда дарак бераётган айрилиқ сабаб кўз ёш тўкардим. “Э, воҳ, Оллоҳим, шугинага ўзинг шифо бер”, деб тиланардим.
Мафтуна ўйлаганидек бўлмади. У ҳам келин бўлди, қайнона қайнотасига эгилиб салом берди. Тонгда туриб, ҳовли супурди. Ял ял ёниб ўқишга келар, Жамшид билан бир дақиқа бўлсин айрилишни истамасди. Дугонамнинг кўзларидан бахтидан масрур эканлигини билиш қийин эмасди. Жамшид ҳам чинакам ошиқдек тутарди ўзини. Улар институтга бирга келишар, бахтиёр жуфтликка боқиб, ҳаммамизнинг ҳавасимиз келарди.
Орадан икки ой ўтди. Таътил бўлгани боис, институтга деярли бормасдик. Асосан амалиёт ўтаганимиз боис, кўп вақтимни шифохонада ўтказардим. Мафтуна билан эса фақат телефон орқали сўзлашардик.
Августнинг сўнгги кунларида иккимиз кўришдик. Тўғрироғи, Мафтуна мени излаб амалиёт ўтаётган шифохонага келди. Озгина тўлишган дугонамни кўриб: “Ҳо, келин бўлиш ёқибдими?” деб ҳазил қилдим. У эса майин кулимсиради.
– Ажаб эмас, яқинда хола бўлсанг... – деди сирли тарзда. Бу хушхабардан бошим кўкка етаёзди. Лекин унинг хасталиги...
- Мумкинмикан? – сўрадим бироз хавотир билан.
- Шифокорлар айтаверишади. Мен эса ўзим ҳал қилиб бўлдим, деди яна жилмайиб.
- Нега ахир? Ўзингни баттар қийнаб нима қиласан, ўртоқ, - куйиниб гапирдим. У эса ҳамон юзидаги табассумни йўқотмай жавоб қилди.
- Жиннивой, мендан бирор зурриёд қолишини истамайсанми?
- Гапингни қара. Соғлигинг кўтарса, ўнта туғмайсанми? – унинг гапидан азбаройи аччиқландим. – Мен фақат...
- Биламан, Дилноз, биламан. Бола қондан озиқланишини... менда эса қон ... лекин нима қилай болали бўлишни шу қадар истаяпман. Жамшид менга шунақанги меҳрибон... унга оталик бахтини улашмай дунёдан кўз юмгим келмаяпти. Майли, ҳеч бўлмаса шу бахтни озроқ ҳис қилай... сенга ҳам бир омонат гапим борийди... – ҳайратланиб унга қарадим. – Агар мен ўлсам, Жамшидни ёлғизлатиб қўйма. Балки унга турмушга чиқарсан, - деди самимий оҳангда. Менинг ичимдан эса оғриқли нимадир ўтди. “Шундоғам сендан сўнг унга турмушга чиқишга мажбурман!” деди ичимда қандайдир овоз.
- Эринг ўзингга сийлов, - ҳазил оҳангида жавоб қайтардим ичимдаги оғриқни сездирмаслик учун. - Нима сендан қолганига тегаманми?
- Вой манави қизни. Жамшиддек эринг бўлса раҳмат дегин...
- Мафтуна, илтимос иккинчи бунадй ҳазил қилма, - дедим жиддий оҳангда.
- Бу ҳазил эмас, омонат гап, - деганча қўлларимни сиқди дугонам.
Бир бирини қуваётган капалаклардек кунлар, ҳафталар, ойлар ўтиб борарди. Мафтунанинг ҳомиласи катта бўла бошлагани сари унинг соғлигида муаммолар юзага келарди. Шу боис аксарият ҳолларда шифокорлар назоратида бўлар, ўкишга кам келарди........
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤37👍5😢2
Декабрнинг сўнгги кунлари. Атроф оппоқ қорга бурканган. Кўчалар Янги йил байрамини эслатувчи турфа рангли чироқлар, суратлар...
Кечга яқин майдалаб қор ёға бошлади. Шу маҳал телефон жиринглади. Жамшид экан. Тез туғруқхонага етиб боришимни, Мафтунани дард тутаётганини айтди. Қай тарзда етиб келганимни билмайман. Хаёлимда “Ҳали эрта эди-ку”, деган савол айланарди. “Ишқилиб, соғ бўлсин-да”...
Мен етиб келганда дугонам фарзандини дунёга келтирганди. Менга қараб суюнчилаган Жамшиддан “Ўзи-чи, яхшими?” деб аранг сўрадим. Жамшид эса кулимсираганча “Дилноз, у касалликни енгди. Қизимиз унга шифо олиб келди. Қон тўқималари янгилангани боис касаллик чекинибди. У соғлом”, деб йиғлаб юборди. Мен ҳам унга қўшилиб йиғладим. Гарчи етти ойлик муддатда туққан бўлсада, Мафтунага Яратганнинг раҳми келгани рост эди. Туғруқ операция йўли билан амалга оширилгани учун Мафтуна ҳамон ҳушсиз эди. Дугонамни ва унинг қизалоғини кўриб қайтарканман, Жамшид мени уйимгача кузатиб қўйди. Машинасидан тушарканман, у “Дилноза, ўшанда қилган худбинлигим учун мени кечиринг. Мен Мафтунасиз яшолмаслигимни бугун тушундим”, деди. Оҳиста жилмайганча, машина эшигини ёпдим. Ич-ичимдан келаётган ҳайқириқни аранг ютдим: “Аллоҳим, Ўзингга шукур. Қалбимга оғирлик қилаётган дарддан фориғ этганинг учун шукр”, дея олдим холос...
ТАМОМ
МУАЛЛИФ: САИДА АЗИЗ
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Кечга яқин майдалаб қор ёға бошлади. Шу маҳал телефон жиринглади. Жамшид экан. Тез туғруқхонага етиб боришимни, Мафтунани дард тутаётганини айтди. Қай тарзда етиб келганимни билмайман. Хаёлимда “Ҳали эрта эди-ку”, деган савол айланарди. “Ишқилиб, соғ бўлсин-да”...
Мен етиб келганда дугонам фарзандини дунёга келтирганди. Менга қараб суюнчилаган Жамшиддан “Ўзи-чи, яхшими?” деб аранг сўрадим. Жамшид эса кулимсираганча “Дилноз, у касалликни енгди. Қизимиз унга шифо олиб келди. Қон тўқималари янгилангани боис касаллик чекинибди. У соғлом”, деб йиғлаб юборди. Мен ҳам унга қўшилиб йиғладим. Гарчи етти ойлик муддатда туққан бўлсада, Мафтунага Яратганнинг раҳми келгани рост эди. Туғруқ операция йўли билан амалга оширилгани учун Мафтуна ҳамон ҳушсиз эди. Дугонамни ва унинг қизалоғини кўриб қайтарканман, Жамшид мени уйимгача кузатиб қўйди. Машинасидан тушарканман, у “Дилноза, ўшанда қилган худбинлигим учун мени кечиринг. Мен Мафтунасиз яшолмаслигимни бугун тушундим”, деди. Оҳиста жилмайганча, машина эшигини ёпдим. Ич-ичимдан келаётган ҳайқириқни аранг ютдим: “Аллоҳим, Ўзингга шукур. Қалбимга оғирлик қилаётган дарддан фориғ этганинг учун шукр”, дея олдим холос...
ТАМОМ
МУАЛЛИФ: САИДА АЗИЗ
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤42😢11🔥9👏6👍4