ОНАСИЗ ҚОЛГАН ЧАҚАЛОҚ ✍ .
38 - қисм .
Тебраниб дарвозадан кирган сархуш эрига алам билан термулиб турган Сабрия аста изига бурилиб ошхона сари юрди .
Олдингидек эрига пешвоз чиқиб қўлтиғидан тутмади , етаклаб уйга олиб кирмади .
Кўнгли қолган эди уни , эри билан орасида бирор бир илиқлик сезмасди . Бу оилани сақлаб қолишдан мақсади болалар етим бўлмаслиги эди .
Сабрия ўчоқда ўт ёқар экан , кўзидан оққан ёшлар бурқсиб тутаб ёнган таппининг тутунидан эдими ёки , дилидаги аламининг таъсирида эдими ўзи ҳам билмас , юрагими , кўкрагими , аллақаери тинимсиз оғриқдан зирқирарди ....
Эри Сабрияни кўриб у томонга юрдию ўзини эплолмай гандираклаб супанинг зинасига ўтириб қолди . Турган жойида ғўлдираб ўтирар , оғзидан тупук сачраб сўкинарди .
Сабрия қизидан тез тез хабар олиб овқатини қилиб олди .
Иссиқ , илиқ сув тайёрлаб тоза сочиқ билан эрининг олдига олиб келди .
Мажбурлаб эрини ювинтириб олди .
Эри бақирар , сўкинар , беўхшов ҳаракатлар билан хотинини урмоқчи бўларди .
Сабрия ичида эрига нисбатан кучли нафрати ва жирканиш бўлсада шу инсоннинг никоҳида бўлгани учун ҳам хизматини қилишга ўзини мажбур деб биларди .
Онасининг берган тарбияси ўлароқ ,, эрини ярим пир ,, деб хизматини қиларди .
Ўғлининг шу хурмача қилиқлари пайти қайнонаси ҳовлида кўринмасди . Умуман бу аёл уйдан далага чиқмас , чиқсаям эри билан уришишга ёки ўғлини қайраб келинини урдиришга чиқарди гўё .
Мана ҳозир ҳам йўқ , ҳовлида кўринмас , ўғлига насиҳат қилиш , касалхонадан келган қизини кўришни айтиш ўрнига уйини деразасидан пойлаб қараб ўтирарди .
Эрини уйга олиб кириб ётқизиб , уйғониб ғингший бошлаган қизини кўтариб ташқарига чиқди Сабрия .
У энди болаларини ҳеч кимга , ҳеч қачон ишонмас эди .
Қизини овқатлантириб , қоронғу ҳовлида , янаям қоронғу келажагини ўйлаб , қизи Умидани соғиниб бир оз йиглаб ўтирди .
Жимгина , худди бир нарсадан қўрққандек онасининг бағрига тиқилиб ётган қизини сочларини силаб ўтириб ич ичидан қаътий қарор қилди Сабрия ,
----- Курашаман , шу оиламни сақлаб қолиш учун , эримни одам қилиш учун курашаман ....
Юзларини куйдириб оқаётган аччиқ кўз ёшларини сидириб пичирлаб , ўзига ўзи далда берарди ....
Лекин Сабрия билмас эдики баъзи инсонларнинг нафақат сурати , балки сийратию фитрати ҳам нотоза бўлишини , уларни ҳар қанча тарбияю , ибрат хам ўзгартиролмаслигини , оила мустахкамлиги йўлида ёлғиз ўзи курашиб охир оқибат синиб қолишини билмас эди ....
давоми бор ....
ШАХЗОДА САТТОРОВА ✍
38 - қисм .
Тебраниб дарвозадан кирган сархуш эрига алам билан термулиб турган Сабрия аста изига бурилиб ошхона сари юрди .
Олдингидек эрига пешвоз чиқиб қўлтиғидан тутмади , етаклаб уйга олиб кирмади .
Кўнгли қолган эди уни , эри билан орасида бирор бир илиқлик сезмасди . Бу оилани сақлаб қолишдан мақсади болалар етим бўлмаслиги эди .
Сабрия ўчоқда ўт ёқар экан , кўзидан оққан ёшлар бурқсиб тутаб ёнган таппининг тутунидан эдими ёки , дилидаги аламининг таъсирида эдими ўзи ҳам билмас , юрагими , кўкрагими , аллақаери тинимсиз оғриқдан зирқирарди ....
Эри Сабрияни кўриб у томонга юрдию ўзини эплолмай гандираклаб супанинг зинасига ўтириб қолди . Турган жойида ғўлдираб ўтирар , оғзидан тупук сачраб сўкинарди .
Сабрия қизидан тез тез хабар олиб овқатини қилиб олди .
Иссиқ , илиқ сув тайёрлаб тоза сочиқ билан эрининг олдига олиб келди .
Мажбурлаб эрини ювинтириб олди .
Эри бақирар , сўкинар , беўхшов ҳаракатлар билан хотинини урмоқчи бўларди .
Сабрия ичида эрига нисбатан кучли нафрати ва жирканиш бўлсада шу инсоннинг никоҳида бўлгани учун ҳам хизматини қилишга ўзини мажбур деб биларди .
Онасининг берган тарбияси ўлароқ ,, эрини ярим пир ,, деб хизматини қиларди .
Ўғлининг шу хурмача қилиқлари пайти қайнонаси ҳовлида кўринмасди . Умуман бу аёл уйдан далага чиқмас , чиқсаям эри билан уришишга ёки ўғлини қайраб келинини урдиришга чиқарди гўё .
Мана ҳозир ҳам йўқ , ҳовлида кўринмас , ўғлига насиҳат қилиш , касалхонадан келган қизини кўришни айтиш ўрнига уйини деразасидан пойлаб қараб ўтирарди .
Эрини уйга олиб кириб ётқизиб , уйғониб ғингший бошлаган қизини кўтариб ташқарига чиқди Сабрия .
У энди болаларини ҳеч кимга , ҳеч қачон ишонмас эди .
Қизини овқатлантириб , қоронғу ҳовлида , янаям қоронғу келажагини ўйлаб , қизи Умидани соғиниб бир оз йиглаб ўтирди .
Жимгина , худди бир нарсадан қўрққандек онасининг бағрига тиқилиб ётган қизини сочларини силаб ўтириб ич ичидан қаътий қарор қилди Сабрия ,
----- Курашаман , шу оиламни сақлаб қолиш учун , эримни одам қилиш учун курашаман ....
Юзларини куйдириб оқаётган аччиқ кўз ёшларини сидириб пичирлаб , ўзига ўзи далда берарди ....
Лекин Сабрия билмас эдики баъзи инсонларнинг нафақат сурати , балки сийратию фитрати ҳам нотоза бўлишини , уларни ҳар қанча тарбияю , ибрат хам ўзгартиролмаслигини , оила мустахкамлиги йўлида ёлғиз ўзи курашиб охир оқибат синиб қолишини билмас эди ....
давоми бор ....
ШАХЗОДА САТТОРОВА ✍
❤43😢22👍10🔥8🌚1
Forwarded from @ErkatoyAdmin
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Barchasi shu kanalda tezdan ulanib oling òchib ketmasidan
Tuĝulgan kun tabrigi
Bayram tabrigi
Profil uchun istetichni rasmlar
Faqat ayollar uchun bu kanal
┏━━━━━━━━━━━━━━┓
彡👉🏻❤️ K I R I SH ❤️👈🏻 彡
┗━━━━━━━━━━━━━━┛
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
❤6
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💢💢💢💢 муборак! 🌙
Aссалому алайкум ва
роҳматуллоҳи ва барокатух
❤️Сокин кунлар бағрида,
Хуш ифорлар таралди.
Муборак Жума куни,
Одам Aто яралди.
🕌Аллоҳим жума куни,
Гуноҳларни кечирди.
Тавба қилган инсонга,
Оби зам-зам ичирди.
❤️Биз ожиз бандалармиз,
Кўрсатайлик илтифот.
Шукр қилган инсонга,
Жаннат эмиш мукофот.
🤲Жума айём ҳар инсон,
Қалби қувончга тўлсин.
Aллоҳим севган кун бу,
ЖУМA муборак бўлсин!
Яқинларга Улашинг.. 🩷
Каналимизга обуна
бўлинг👇💖
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Aссалому алайкум ва
роҳматуллоҳи ва барокатух
❤️Сокин кунлар бағрида,
Хуш ифорлар таралди.
Муборак Жума куни,
Одам Aто яралди.
🕌Аллоҳим жума куни,
Гуноҳларни кечирди.
Тавба қилган инсонга,
Оби зам-зам ичирди.
❤️Биз ожиз бандалармиз,
Кўрсатайлик илтифот.
Шукр қилган инсонга,
Жаннат эмиш мукофот.
🤲Жума айём ҳар инсон,
Қалби қувончга тўлсин.
Aллоҳим севган кун бу,
ЖУМA муборак бўлсин!
Яқинларга Улашинг.. 🩷
Каналимизга обуна
бўлинг👇💖
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤5
АССАЛОМУ АЛАЙКУМ
Қадрдонларим , яхшимисизлар .
Бугунги Жума кунининг хайру саховатини , файзу барокатини сизга тиладим .
Кунингиз ҳаловатда ўтсин .
Сизларга гўзал Қарши шаҳрининг қайноққина ҳаёт жабҳасидан салом йўллаяпман .
Мусаффо осмон , қуёш бобонинг мўл кўл нурлари , майин эсган шабада билан бирга турмушнинг ширин ташвишларида елиб югуриб юрган инсонларидан салом йўллаяпман .
Қарши шахрининг ободлиги , баланд мухташам бинолар , қулай иншоотлар , ноз неъматларга тўла дўконлар , йўл четларида бир текисда қад ростлаб турган дарахтлар , ишга , ўқишга шошган йўловчиларни олиб манзилига ғизиллаб кетаётган чиройли автобуслар , юзларида гоҳ жиддийлик , гох табассум , гох ўйчанлик билан юмушлари сари юрган самимий инсонларига қараб кўнглингизда шукроналик ва фараҳбахш туйғулар жўш уради .
Тинч фаравон юртимизга кўз тегмасин . Саломатлик бўлсин .
ШАХЗОДАнгизни дуо қилиб қўйишни унутманг .
https://t.me/shahzodangizdan
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Қадрдонларим , яхшимисизлар .
Бугунги Жума кунининг хайру саховатини , файзу барокатини сизга тиладим .
Кунингиз ҳаловатда ўтсин .
Сизларга гўзал Қарши шаҳрининг қайноққина ҳаёт жабҳасидан салом йўллаяпман .
Мусаффо осмон , қуёш бобонинг мўл кўл нурлари , майин эсган шабада билан бирга турмушнинг ширин ташвишларида елиб югуриб юрган инсонларидан салом йўллаяпман .
Қарши шахрининг ободлиги , баланд мухташам бинолар , қулай иншоотлар , ноз неъматларга тўла дўконлар , йўл четларида бир текисда қад ростлаб турган дарахтлар , ишга , ўқишга шошган йўловчиларни олиб манзилига ғизиллаб кетаётган чиройли автобуслар , юзларида гоҳ жиддийлик , гох табассум , гох ўйчанлик билан юмушлари сари юрган самимий инсонларига қараб кўнглингизда шукроналик ва фараҳбахш туйғулар жўш уради .
Тинч фаравон юртимизга кўз тегмасин . Саломатлик бўлсин .
ШАХЗОДАнгизни дуо қилиб қўйишни унутманг .
https://t.me/shahzodangizdan
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤15
ОНАСИЗ ҚОЛГАН ЧАҚАЛОҚ ✍
39-қисм
Сабрия эртаси куни эри ишга кетишидан олдин:
— Дадаси, онамларникига бориб, Умидамни олиб келай, — деб рухсат сўради.
Эрининг қовоғи осилиб кетди.
— Уйда қанча ишинг бор? Ким қилади? Тозала, юв, ишларингни қил. Кейин олиб келамиз, — хўмрайиб туриб гапини гапирди-ю, кўчага чиқиб кетди.
Орадан икки кун ўтди. Сабриянинг келганини ота-онаси эшитмадими, ҳеч ким йўқлаб келмади.
Охири тоқати тоқ бўлган Сабрия қайнонасининг ҳай-ҳайлашига ҳам, эрининг бақиришига ҳам қулоқ солмай, Гулбаҳорни кўтариб, онасиникига кетди.
Дарвозадан кирар экан, қизи Умиданинг йиғлаганини, укасининг хотинини, яъни келинини нималардир деб жавраганини эшитиб, ҳайрон қолди. Орада онасининг ҳам овози эшитилиб қоларди.
Ҳовлида ҳам, уйда ҳам ҳеч ким кўринмасди. Баланд супурги ўтлар ортидан уларнинг овози келарди.
У томонда ариқ бўлиб, тўлиб-тошиб сув оқарди.
Сабриянинг ичи тўлиб:
— Она, онааа! — деб овоз берди.
Бирдан овозлар ўчди. Ҳатто Умиданинг йиғлаши ҳам эшитилмай қолди.
Бир оздан сўнг этагини липпа урган онаси шошиб, супургилар орасидан чиқиб келди.
Орқасидан оёқяланг, юзлари қизарган, сочлари тўзғиб кетган, кўйлаклари ҳўл, иштончаси йўқ, кўзлари ёшли Умидани етаклаб, келини кўринди.
Сабрия онаси билан кўришиб, қизи Гулбаҳорни онасига узатди.
Бу вақтда эса келини зиппиллаб уйга кириб, Умиданинг кийимларини алмаштириб чиқди.
Сабрия қизига талпинди.
Маҳкам қучоқлаб, юзларидан тўйиб ўпди.
Лекин қизи Умида бегонасираб турар, онасига талпинишни ҳам, момосининг олдига ўтишни ҳам билмас, ҳаммага бир-бир жавдираб қарарди.
Бир оздан сўнг онаси билан келини овқат қилмоқ учун ўринларидан туришди.
Сабрия қўлида ухлаб қолган Гулбаҳорни Умиданинг қўйнига қўйди.
— Қара, қизим, бу синглинг. Сани жудаям соғиндик.
Умида чақалоққа чўчибгина қаради, юзчаларига қўлини теккизди. Бошини кўтариб, онасига жилмайиб қаради.
Қаради-ю, афтини ғалати бужмайтириб, қўли билан бўйнини ушлади.
Сабрия қизи Умидани маҳкам қучиб, юзларидан ўпиб, бўйинларидан ҳидлаб, ҳузур қилиб эркалади.
Аммо қизининг ўзини олиб қочиши, бўйнини ушлаб-ушлаб қўйишидан ҳайрон қолди.
— Умидам, яхшимисан, қизим? — кўзчаларига ёш тўлиб турган қизча ҳадик билан атрофга аланглади.
Яна беихтиёр бўйнининг орқа томонини ушлади.
Сабрия шошиб қизининг кўйлакчаси ёқасини суриб, орқа бўйнини очди-ю, қўрқувдан кўзлари катта-катта очилиб, йиғлаб юборди…
Давоми бор…
✍ Шаҳзода Сатторова
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
39-қисм
Сабрия эртаси куни эри ишга кетишидан олдин:
— Дадаси, онамларникига бориб, Умидамни олиб келай, — деб рухсат сўради.
Эрининг қовоғи осилиб кетди.
— Уйда қанча ишинг бор? Ким қилади? Тозала, юв, ишларингни қил. Кейин олиб келамиз, — хўмрайиб туриб гапини гапирди-ю, кўчага чиқиб кетди.
Орадан икки кун ўтди. Сабриянинг келганини ота-онаси эшитмадими, ҳеч ким йўқлаб келмади.
Охири тоқати тоқ бўлган Сабрия қайнонасининг ҳай-ҳайлашига ҳам, эрининг бақиришига ҳам қулоқ солмай, Гулбаҳорни кўтариб, онасиникига кетди.
Дарвозадан кирар экан, қизи Умиданинг йиғлаганини, укасининг хотинини, яъни келинини нималардир деб жавраганини эшитиб, ҳайрон қолди. Орада онасининг ҳам овози эшитилиб қоларди.
Ҳовлида ҳам, уйда ҳам ҳеч ким кўринмасди. Баланд супурги ўтлар ортидан уларнинг овози келарди.
У томонда ариқ бўлиб, тўлиб-тошиб сув оқарди.
Сабриянинг ичи тўлиб:
— Она, онааа! — деб овоз берди.
Бирдан овозлар ўчди. Ҳатто Умиданинг йиғлаши ҳам эшитилмай қолди.
Бир оздан сўнг этагини липпа урган онаси шошиб, супургилар орасидан чиқиб келди.
Орқасидан оёқяланг, юзлари қизарган, сочлари тўзғиб кетган, кўйлаклари ҳўл, иштончаси йўқ, кўзлари ёшли Умидани етаклаб, келини кўринди.
Сабрия онаси билан кўришиб, қизи Гулбаҳорни онасига узатди.
Бу вақтда эса келини зиппиллаб уйга кириб, Умиданинг кийимларини алмаштириб чиқди.
Сабрия қизига талпинди.
Маҳкам қучоқлаб, юзларидан тўйиб ўпди.
Лекин қизи Умида бегонасираб турар, онасига талпинишни ҳам, момосининг олдига ўтишни ҳам билмас, ҳаммага бир-бир жавдираб қарарди.
Бир оздан сўнг онаси билан келини овқат қилмоқ учун ўринларидан туришди.
Сабрия қўлида ухлаб қолган Гулбаҳорни Умиданинг қўйнига қўйди.
— Қара, қизим, бу синглинг. Сани жудаям соғиндик.
Умида чақалоққа чўчибгина қаради, юзчаларига қўлини теккизди. Бошини кўтариб, онасига жилмайиб қаради.
Қаради-ю, афтини ғалати бужмайтириб, қўли билан бўйнини ушлади.
Сабрия қизи Умидани маҳкам қучиб, юзларидан ўпиб, бўйинларидан ҳидлаб, ҳузур қилиб эркалади.
Аммо қизининг ўзини олиб қочиши, бўйнини ушлаб-ушлаб қўйишидан ҳайрон қолди.
— Умидам, яхшимисан, қизим? — кўзчаларига ёш тўлиб турган қизча ҳадик билан атрофга аланглади.
Яна беихтиёр бўйнининг орқа томонини ушлади.
Сабрия шошиб қизининг кўйлакчаси ёқасини суриб, орқа бўйнини очди-ю, қўрқувдан кўзлари катта-катта очилиб, йиғлаб юборди…
Давоми бор…
✍ Шаҳзода Сатторова
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤42😢40🔥5
ОНАСИЗ ҚОЛГАН ЧАҚАЛОҚ ✍ .
40 - қисм .
Сабрия Умиданинг кўкариб кетган , бармоқ излари яққол билиниб турган бўничасини қўллари қалтираб силар экан юрак бағри ўртаниб кўз ёш тўкарди .
Боланинг орқа бўйнидан биров чангаллаб ушлаган , қаттиқ сиқиб азоб берган . Бу биринчи маротаба қилинмагани ,эски кўкариш излари сарғиш бўлиб ўча бошлаган , уст устига янги қўл излари тушганлиги кўриниб турарди .
Кўкариш излари қулоқ орқасигача борган , бу излар тушгунча бола қандай бўғилганини тасаввур қилишнинг ўзи азоб эди .
Сабрия шахт билан ўрнидан туриб эшикка бордида , ташқарига қараб , йиғидан бўғилган овозда онасини чақирди ,
---- Она , онааа , манга қаранг онааа .....
Келини билан қозонга уринаётган она ўзи юраги зирқираб кутгани келганини билиб , ялт этиб келинига қаради .
Келини бир қизариб , бир бўзариб кўзини олиб қочдию , бир пастдан сўнг безбетларча қайнонасига тик қараб тураверди ....
Она келинига қовоқ уйиб афсус билан қарадида ошхонадан чиқиб кетди .
Сабрия Умидани етаклаб супага олиб чиқди .
Елкалари қисилибгина , музтаргина бўлиб ўзи томон келаётган онасига алам билан қаради ,
----- Она , Умидани ким урди , бўйнини ким кўкартирди . Шу гўдак сизларга нима ёмонлик қилди , онааа , - Сабриянинг овози йиғидан , изтиробдан бўғилиб қолди .
Онаси Сабрияни шаштидан туширмоққа уринди ,
----- Ваҳима қилма қизим . Буни ўзи эти ёмон эканда . Андаккинага ҳам кўкариб қоларкан .
Иштончасини ҳўллаб қўйган экан . Келининг алмаштираман деса қўймабди . Шунга қаттиқроқ ушлабдида , келин .
---- Она , алдаманг , бу бир марта бўлмаган . Эски кўкаришлари турибдику .
Келин , келин дедим ....
Умидани нега урдингиз , шу ёш бола сизга нима ёмонлик қилди , нима ҳаққингиз бор эди мани боламни уришга , - Сабриянинг гапларини безбетларча эшитиб турган келин афтини қийшайтириб шанғиллади ,
---- Сизни болайизга қарашга мажбур эмасман , жахлимни чиқарди урдим . Нима қила олардиз .
----- Она , Умида сизга омонат эди , уни нега асрамадингиз , онажон .
Мани шунча азоб тортганим етмасдими .
Қизимни нега мана бу ёвузнинг қўлига бериб қўйдингиз , она ...
Ман ўзи сизларни қизингизми ? Нега мани бунча азобга гирифтор қилаяпсизлар , онааа ....
Сабрия қуруқ ерга ўтириб қолган ер муштлаб зор , зор йиғлаб гапирарди .
Қўлини белига қўйиб олган келин бақиришга тушди ,
---- Ўзинг ёвузсан , битта болага қарай олмай куйдириб ўтирибсан .
Бор кет уйингга , мани уйимга келиб жанжал чиқарма , Сан ношудсан , ўз ҳаётингни тинчитолмай маниям рўзғоримни бузмоқчимисан .
Она бир шанғиллаётган келинига , бир Умидани қучоқлаб зор йиғлаётган қизини олдига борар , кўзидан ёши тинмасди .
---- Нима гап , нима бақир , чақир . Овозларинг кўчага эшитиляптику .
Дарвозадан елкасига кетмон ташлаган ўғил кириб келди .
Боягина чирсиллаб гап қайтариб турган келин эрини кўриб ўкириб йиғлаб , эрини олдига чопиб келди .
----- Опангиз манга кет деяпти . Бу уйда боллари билан опангиз турармиш .
Келинининг ёлғон гапига , артистлик қилиб йиғлашига Сабрия билан онаси лолу ҳайрон бўлиб қолишди .
---- Нима деяпсан опа , тинч яшайсанми йўқми , сани дастингдан энди мани рўзғоримниям тинчи бузилсинми , - укасининг ўшқириб гапирганидан чўчиб тушган Сабрия довдираб қолди .
Шу укаси эмасмиди , опасини деб поччасини калтаклаган йигит .
Шу укаси эмасмиди
,, опамни хор қилишди ,, - деб йиғлаган ....
Нима ўзгарди энди ...
Наҳот кўчадан келган келин туғушган жигарларни ўртасига совуқчилик солаяпти ....
---- Нима гап , - гулдураган отасининг овозини эшитиб ҳамма дарвозага қаради .... Нега бунча бақирасан . Ким , кимни уйдан чиқазяпти . Қайси биринг бу уйга битта ғишт қўювдингки , бугун уй талашяпсан ...
Ичкаридан Гулбаҳорнинг йиғлаганини эшитиб Сабрия уйга кириб уни кўтариб чиқди .
Бир қўли билан Умиданинг қўлидан тутиб отасининг олдига келди .
---- Ассалому алайкум отажон .
Мени кечиринг , сизларни ташвишга қўйдим ,-деди паст овозда ....
давоми бор ....
ШАХЗОДА САТТОРОВА ✍
https://t.me/shahzodangizdan
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
40 - қисм .
Сабрия Умиданинг кўкариб кетган , бармоқ излари яққол билиниб турган бўничасини қўллари қалтираб силар экан юрак бағри ўртаниб кўз ёш тўкарди .
Боланинг орқа бўйнидан биров чангаллаб ушлаган , қаттиқ сиқиб азоб берган . Бу биринчи маротаба қилинмагани ,эски кўкариш излари сарғиш бўлиб ўча бошлаган , уст устига янги қўл излари тушганлиги кўриниб турарди .
Кўкариш излари қулоқ орқасигача борган , бу излар тушгунча бола қандай бўғилганини тасаввур қилишнинг ўзи азоб эди .
Сабрия шахт билан ўрнидан туриб эшикка бордида , ташқарига қараб , йиғидан бўғилган овозда онасини чақирди ,
---- Она , онааа , манга қаранг онааа .....
Келини билан қозонга уринаётган она ўзи юраги зирқираб кутгани келганини билиб , ялт этиб келинига қаради .
Келини бир қизариб , бир бўзариб кўзини олиб қочдию , бир пастдан сўнг безбетларча қайнонасига тик қараб тураверди ....
Она келинига қовоқ уйиб афсус билан қарадида ошхонадан чиқиб кетди .
Сабрия Умидани етаклаб супага олиб чиқди .
Елкалари қисилибгина , музтаргина бўлиб ўзи томон келаётган онасига алам билан қаради ,
----- Она , Умидани ким урди , бўйнини ким кўкартирди . Шу гўдак сизларга нима ёмонлик қилди , онааа , - Сабриянинг овози йиғидан , изтиробдан бўғилиб қолди .
Онаси Сабрияни шаштидан туширмоққа уринди ,
----- Ваҳима қилма қизим . Буни ўзи эти ёмон эканда . Андаккинага ҳам кўкариб қоларкан .
Иштончасини ҳўллаб қўйган экан . Келининг алмаштираман деса қўймабди . Шунга қаттиқроқ ушлабдида , келин .
---- Она , алдаманг , бу бир марта бўлмаган . Эски кўкаришлари турибдику .
Келин , келин дедим ....
Умидани нега урдингиз , шу ёш бола сизга нима ёмонлик қилди , нима ҳаққингиз бор эди мани боламни уришга , - Сабриянинг гапларини безбетларча эшитиб турган келин афтини қийшайтириб шанғиллади ,
---- Сизни болайизга қарашга мажбур эмасман , жахлимни чиқарди урдим . Нима қила олардиз .
----- Она , Умида сизга омонат эди , уни нега асрамадингиз , онажон .
Мани шунча азоб тортганим етмасдими .
Қизимни нега мана бу ёвузнинг қўлига бериб қўйдингиз , она ...
Ман ўзи сизларни қизингизми ? Нега мани бунча азобга гирифтор қилаяпсизлар , онааа ....
Сабрия қуруқ ерга ўтириб қолган ер муштлаб зор , зор йиғлаб гапирарди .
Қўлини белига қўйиб олган келин бақиришга тушди ,
---- Ўзинг ёвузсан , битта болага қарай олмай куйдириб ўтирибсан .
Бор кет уйингга , мани уйимга келиб жанжал чиқарма , Сан ношудсан , ўз ҳаётингни тинчитолмай маниям рўзғоримни бузмоқчимисан .
Она бир шанғиллаётган келинига , бир Умидани қучоқлаб зор йиғлаётган қизини олдига борар , кўзидан ёши тинмасди .
---- Нима гап , нима бақир , чақир . Овозларинг кўчага эшитиляптику .
Дарвозадан елкасига кетмон ташлаган ўғил кириб келди .
Боягина чирсиллаб гап қайтариб турган келин эрини кўриб ўкириб йиғлаб , эрини олдига чопиб келди .
----- Опангиз манга кет деяпти . Бу уйда боллари билан опангиз турармиш .
Келинининг ёлғон гапига , артистлик қилиб йиғлашига Сабрия билан онаси лолу ҳайрон бўлиб қолишди .
---- Нима деяпсан опа , тинч яшайсанми йўқми , сани дастингдан энди мани рўзғоримниям тинчи бузилсинми , - укасининг ўшқириб гапирганидан чўчиб тушган Сабрия довдираб қолди .
Шу укаси эмасмиди , опасини деб поччасини калтаклаган йигит .
Шу укаси эмасмиди
,, опамни хор қилишди ,, - деб йиғлаган ....
Нима ўзгарди энди ...
Наҳот кўчадан келган келин туғушган жигарларни ўртасига совуқчилик солаяпти ....
---- Нима гап , - гулдураган отасининг овозини эшитиб ҳамма дарвозага қаради .... Нега бунча бақирасан . Ким , кимни уйдан чиқазяпти . Қайси биринг бу уйга битта ғишт қўювдингки , бугун уй талашяпсан ...
Ичкаридан Гулбаҳорнинг йиғлаганини эшитиб Сабрия уйга кириб уни кўтариб чиқди .
Бир қўли билан Умиданинг қўлидан тутиб отасининг олдига келди .
---- Ассалому алайкум отажон .
Мени кечиринг , сизларни ташвишга қўйдим ,-деди паст овозда ....
давоми бор ....
ШАХЗОДА САТТОРОВА ✍
https://t.me/shahzodangizdan
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤54😢29🔥10
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🌸 SIZ IZLAGAN ENG CHIROYLI TABRIKLAR — BIR JOYDA! 💌
🎀 Ismingizga mos chiroyli tabriknomalar
🖼️ Har bir ism uchun maxsus rasmlar
🎉 Tug‘ilgan kun, to‘y, yubiley va barcha bayramlar uchun samimiy tabriklar
📚 1-oktabr — Ustoz va murabbiylar kuni uchun ham eng chiroyli tilaklar!
❤️ Yaqinlaringizni xursand qilish uchun chiroyli so‘z izlayapsizmi?
“Sevimli sahifa” — har kuni siz uchun chiroyli tabriklar, go‘zal rasmlar va unutilmas tilaklar ulashadigan sahifa. 🌷
✨ Bir kiring — o‘zingizga yoqqan tabrikni albatta topasiz! 👇
https://t.me/+d3Lp9a_LqnAyMTMy
🎀 Ismingizga mos chiroyli tabriknomalar
🖼️ Har bir ism uchun maxsus rasmlar
🎉 Tug‘ilgan kun, to‘y, yubiley va barcha bayramlar uchun samimiy tabriklar
📚 1-oktabr — Ustoz va murabbiylar kuni uchun ham eng chiroyli tilaklar!
❤️ Yaqinlaringizni xursand qilish uchun chiroyli so‘z izlayapsizmi?
“Sevimli sahifa” — har kuni siz uchun chiroyli tabriklar, go‘zal rasmlar va unutilmas tilaklar ulashadigan sahifa. 🌷
✨ Bir kiring — o‘zingizga yoqqan tabrikni albatta topasiz! 👇
https://t.me/+d3Lp9a_LqnAyMTMy
❤2
ОНАСИЗ ҚОЛГАН ЧАҚАЛОҚ ✍
41-қисм
Сабр косаси тўлган Сабрия дадилланиб, бошини кўтарди ва отасига яқинроқ борди.
— Мендан рози бўлинг, отажон, онажон. Сизларни бошқа безовта қилмайман, — овози товланиб чиқса-да, гапириб олишга уринди.
Сўзлаш асносида Умидани ёқасини суриб, бўйнининг кўкарган жойларини отасига кўрсатди:
— Қизимнинг тортган азоби учун эса келинингизни Аллоҳга ҳавола этдим…
Бўғзига йиғи тиқилиб, қулт этиб ютинди-ю, онаси томонга бир қараб қўйиб, Гулбаҳорни бағрига босиб, Умиданинг қўлидан етаклаб, тез-тез юриб, дарвозадан чиқиб кетди…
Отаси неварасининг кўкарган бўйнини кўрган заҳоти тили айланмай қолган эди.
— Қизим-м-м… — деб Сабриянинг ортидан бир интилди-ю, гандираклаб деворга суяниб қолди.
«Эй, Аллоҳим, қизим устида қилган қарорим хатомиди? Гуноҳим шунчалик оғирми? Бадалини қачонгача тўлайман? На битта-ю битта қизим бахтли бўлди ва на мен билан онаси хотиржам бўлдик…» — эзгин ўйлардан ҳолсизланган ота шундоққина дарвоза олдига чўккалаб ўтириб қолди.
Онаси пиққиллаб йиғлаганича ошхона томонга кетди.
Ўғли бепарво, чаппиллатиб сақич чайнаётган хотинига ўқрайиб қараб қўйиб, уйга кириб кетди.
Тинмай оқаётган кўз ёшидан йўлни ҳам тўғри кўрмай юриб кетаётган Сабрия Умида қизининг нотекис қадам ташлашидан, тўхтаб қолаётганидан ҳушёр тортиб, тўхтади.
Рўмолининг учига юз-кўзини аралаш қаттиқ артиб, эгилиб қизига қаради-ю, уни ялангоёқ олиб чиққанини кўриб, баттар юраги эзилиб кетди…
Жимгина онасининг этагидан ушлаб турган, бўйи ҳам, сочлари ҳам узунлигидан худди олти ёшлар чамасида бўлиб кўринадиган, аслида эса эндигина беш ёшдаги қизи аллақачон улғайиб қолгандек эди.
Кўзлари атрофга маъюс жавдираб боқар, ҳаракатлари тетик ва хушёр эди.
Кеч куз ҳавоси, ер намхуш ва зах. Оёқни зирқиратиши аниқ.
Сабрия отаси билан ўзининг уйи ўртасида, йўл четидаги бир бурчакда очилган чоғроқ магазинга кирди. Қўлида бор пулига қизининг оёғига чиройли, қип-қизил туфлича олиб берди.
Оёқ кийимни кўриб, Умиданинг кўзлари чарақлаб кетди.
Оёғига лоп-лойиқ туфличани кийиб, сакраб-сакраб қўярди.
У ҳали беғубор гўдак эди.
Боягина ўзи тушуниб-тушунмаган дилхираликлар ҳам, янгасининг ургани ҳам, бўйнидан қаттиқ ушлаб, юзини ариқ сувига ботириб-ботириб, нафасини қайтариб азоб бергани ҳам, бўйнининг оғригани ҳам эсидан чиқиб кетиб, онасининг тортаётган аламларини ҳам тушунмай, ширингина кулиб, оёғини кўтариб-кўтариб босганича хурсанд кетиб борарди…
Давоми бор…
ШАҲЗОДА САТТОРОВА ✍
@shahzodangizdan
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
41-қисм
Сабр косаси тўлган Сабрия дадилланиб, бошини кўтарди ва отасига яқинроқ борди.
— Мендан рози бўлинг, отажон, онажон. Сизларни бошқа безовта қилмайман, — овози товланиб чиқса-да, гапириб олишга уринди.
Сўзлаш асносида Умидани ёқасини суриб, бўйнининг кўкарган жойларини отасига кўрсатди:
— Қизимнинг тортган азоби учун эса келинингизни Аллоҳга ҳавола этдим…
Бўғзига йиғи тиқилиб, қулт этиб ютинди-ю, онаси томонга бир қараб қўйиб, Гулбаҳорни бағрига босиб, Умиданинг қўлидан етаклаб, тез-тез юриб, дарвозадан чиқиб кетди…
Отаси неварасининг кўкарган бўйнини кўрган заҳоти тили айланмай қолган эди.
— Қизим-м-м… — деб Сабриянинг ортидан бир интилди-ю, гандираклаб деворга суяниб қолди.
«Эй, Аллоҳим, қизим устида қилган қарорим хатомиди? Гуноҳим шунчалик оғирми? Бадалини қачонгача тўлайман? На битта-ю битта қизим бахтли бўлди ва на мен билан онаси хотиржам бўлдик…» — эзгин ўйлардан ҳолсизланган ота шундоққина дарвоза олдига чўккалаб ўтириб қолди.
Онаси пиққиллаб йиғлаганича ошхона томонга кетди.
Ўғли бепарво, чаппиллатиб сақич чайнаётган хотинига ўқрайиб қараб қўйиб, уйга кириб кетди.
Тинмай оқаётган кўз ёшидан йўлни ҳам тўғри кўрмай юриб кетаётган Сабрия Умида қизининг нотекис қадам ташлашидан, тўхтаб қолаётганидан ҳушёр тортиб, тўхтади.
Рўмолининг учига юз-кўзини аралаш қаттиқ артиб, эгилиб қизига қаради-ю, уни ялангоёқ олиб чиққанини кўриб, баттар юраги эзилиб кетди…
Жимгина онасининг этагидан ушлаб турган, бўйи ҳам, сочлари ҳам узунлигидан худди олти ёшлар чамасида бўлиб кўринадиган, аслида эса эндигина беш ёшдаги қизи аллақачон улғайиб қолгандек эди.
Кўзлари атрофга маъюс жавдираб боқар, ҳаракатлари тетик ва хушёр эди.
Кеч куз ҳавоси, ер намхуш ва зах. Оёқни зирқиратиши аниқ.
Сабрия отаси билан ўзининг уйи ўртасида, йўл четидаги бир бурчакда очилган чоғроқ магазинга кирди. Қўлида бор пулига қизининг оёғига чиройли, қип-қизил туфлича олиб берди.
Оёқ кийимни кўриб, Умиданинг кўзлари чарақлаб кетди.
Оёғига лоп-лойиқ туфличани кийиб, сакраб-сакраб қўярди.
У ҳали беғубор гўдак эди.
Боягина ўзи тушуниб-тушунмаган дилхираликлар ҳам, янгасининг ургани ҳам, бўйнидан қаттиқ ушлаб, юзини ариқ сувига ботириб-ботириб, нафасини қайтариб азоб бергани ҳам, бўйнининг оғригани ҳам эсидан чиқиб кетиб, онасининг тортаётган аламларини ҳам тушунмай, ширингина кулиб, оёғини кўтариб-кўтариб босганича хурсанд кетиб борарди…
Давоми бор…
ШАҲЗОДА САТТОРОВА ✍
@shahzodangizdan
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤39😢21💔12👏9👍6🤔2🔥1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🌷🌷🌷🌷🌷🌷
🌤 Ассалому алайкум.
2️⃣6️⃣➖🟢🟩🟢🟢🟢🟢🟢
Шанба тонги муборак бўлсин.
💚💚💚💚💚💚💚
🌤Соғ–саломат уйғотган Роббимизга ҳамдлар бўлсин!
🌤Асл саодат нафас олиб турган ҳар онимизга шукр қила олишдир...
🌤Шукр ва зикрга бой кун бўлсин!
🌤 Шанба кунингиз мазмунли ўтсин!💓
⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
Яқинларга Улашинг.. 🌸
Каналимизга обуна
бўлинг👇💖
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
🌤 Ассалому алайкум.
2️⃣6️⃣➖🟢🟩🟢🟢🟢🟢🟢
Шанба тонги муборак бўлсин.
💚💚💚💚💚💚💚
🌤Соғ–саломат уйғотган Роббимизга ҳамдлар бўлсин!
🌤Асл саодат нафас олиб турган ҳар онимизга шукр қила олишдир...
🌤Шукр ва зикрга бой кун бўлсин!
🌤 Шанба кунингиз мазмунли ўтсин!💓
⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
Яқинларга Улашинг.. 🌸
Каналимизга обуна
бўлинг👇💖
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤2
Иқрор
Филни зўр деди шоир,
Эртаклар ёлғон деди.
Миттигина сичқонни,
Назардан қолғон деди.
Фил қудратли, филдир зўр,
Шундай деб ашъор битди.
Сичқончани эзғилаб,
Ҳар сатрида ранжитди.
Шу шоирнинг ичига,
Нагоҳон бурга кирди.
Бир ўзи бўлса майли,
Укаси бирга кирди.
Зўр жой топиб икковлон,
Давру даврон суришди.
Шоирнинг танасида,
Росаа қонин сўришди.
Шоир нетсин баданин,
Нолиб, нолиб қашлайди.
Қўллар кетгач бургалар,
Яна ишин бошлайди.
Бири ўнг бириси чап,
Биқинида қон сўрар.
Қорни тўйгач учрашиб,
Бир биридан ҳол сўрар.
Маматалоқ қилдиёв,
Шоирнинг танасини.
Роса сўриб шўрликни,
Кўрсатди онасини.
На илҳом бор шоирда,
На ётишда ҳаловот
“Оч бургадан асрасин”,
Шу чорасиз тиловат.
Роса кезиб қон сўрар,
Икки бурга танани.
Шоир эса қашланиб,
Айланади хонани.
Ёқадан тутолмайсан,
Уриб бўлмас бургани.
Қай катакда юрибди,
Кўриб бўлмас бургани.
Ҳолидан толди шоир,
Ранги ҳам самон бўлди.
Кимга қандай билмадим,
Шоирга ёмон бўлди.
Шоирга ачиндими,
Ё безор бўлди бурга.
Тарк этишди танани,
Укаси билан бирга.
Осуда ўтди туни-
Донг қотиб шоир ётди.
Тонгда туриб шошганча,
Хатосини тузатди.
Эртакларда ҳикмат кўп,
Кибрларга берилманг.
Митти сичқон олдида,
Мен филман деб керилманг.
Тўймурод Дўланов
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Филни зўр деди шоир,
Эртаклар ёлғон деди.
Миттигина сичқонни,
Назардан қолғон деди.
Фил қудратли, филдир зўр,
Шундай деб ашъор битди.
Сичқончани эзғилаб,
Ҳар сатрида ранжитди.
Шу шоирнинг ичига,
Нагоҳон бурга кирди.
Бир ўзи бўлса майли,
Укаси бирга кирди.
Зўр жой топиб икковлон,
Давру даврон суришди.
Шоирнинг танасида,
Росаа қонин сўришди.
Шоир нетсин баданин,
Нолиб, нолиб қашлайди.
Қўллар кетгач бургалар,
Яна ишин бошлайди.
Бири ўнг бириси чап,
Биқинида қон сўрар.
Қорни тўйгач учрашиб,
Бир биридан ҳол сўрар.
Маматалоқ қилдиёв,
Шоирнинг танасини.
Роса сўриб шўрликни,
Кўрсатди онасини.
На илҳом бор шоирда,
На ётишда ҳаловот
“Оч бургадан асрасин”,
Шу чорасиз тиловат.
Роса кезиб қон сўрар,
Икки бурга танани.
Шоир эса қашланиб,
Айланади хонани.
Ёқадан тутолмайсан,
Уриб бўлмас бургани.
Қай катакда юрибди,
Кўриб бўлмас бургани.
Ҳолидан толди шоир,
Ранги ҳам самон бўлди.
Кимга қандай билмадим,
Шоирга ёмон бўлди.
Шоирга ачиндими,
Ё безор бўлди бурга.
Тарк этишди танани,
Укаси билан бирга.
Осуда ўтди туни-
Донг қотиб шоир ётди.
Тонгда туриб шошганча,
Хатосини тузатди.
Эртакларда ҳикмат кўп,
Кибрларга берилманг.
Митти сичқон олдида,
Мен филман деб керилманг.
Тўймурод Дўланов
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤10👍2
ПОКИЗА АЁЛЛАР
Нигоҳлари маъсум, мулойим,
Рўзғорининг сокин посбони.
Ним табассум лабида доим,
Оиланинг метин қалқони –
Покиза аёллар, хушфеъл аёллар.
Фарзанд учун жонлари гаров,
Ишқ ўтида бағрини ёққан.
Андишали кўзлари бирров,
Ўз ёрига маҳлиё боққан –
Покиза аёллар, хушфеъл аёллар.
Асрамайди ҳеч замон, ҳеч вақт,
Юзларида сохта риёни.
Хокисорлик илоҳий қисмат,
Меҳрига тўлдирар дунёни –
Покиза аёллар, хушфеъл аёллар.
Жамиятнинг меҳвари улар,
Оиланинг заррин тож-тахти.
Кулгисидан бор олам кулар,
Бахти эса оналик бахти –
Покиза аёллар, хушфеъл аёллар.
Дўстмуҳаммад Дўст.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Нигоҳлари маъсум, мулойим,
Рўзғорининг сокин посбони.
Ним табассум лабида доим,
Оиланинг метин қалқони –
Покиза аёллар, хушфеъл аёллар.
Фарзанд учун жонлари гаров,
Ишқ ўтида бағрини ёққан.
Андишали кўзлари бирров,
Ўз ёрига маҳлиё боққан –
Покиза аёллар, хушфеъл аёллар.
Асрамайди ҳеч замон, ҳеч вақт,
Юзларида сохта риёни.
Хокисорлик илоҳий қисмат,
Меҳрига тўлдирар дунёни –
Покиза аёллар, хушфеъл аёллар.
Жамиятнинг меҳвари улар,
Оиланинг заррин тож-тахти.
Кулгисидан бор олам кулар,
Бахти эса оналик бахти –
Покиза аёллар, хушфеъл аёллар.
Дўстмуҳаммад Дўст.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
👏2❤1
АССАЛОМУ АЛАЙКУМ
Меҳрли меҳрибонларим , самимий , дилкаш , қалби пок , адабиётга ошно , сокин диёр вакилалари ...
Бу рўйхат давом этаверади , ким шу рўйхатда борман деса саломимга алик олади... 😊😘
Мароқли ҳордиқ олдингизми , янги кунни иштиёқ билан бошлаб , юмушларга шўнғиб кетдингизми .
Ҳамма тонгда хўрозлар қичқириши ёки азон овозида уйғонса , ман қўй қўзиларнинг маъраши билан уйғондим . Ўзи кечаси билан гаплашиб чиқишувди , яна қоронғу саҳардан бошлашди . Келган манзилимнинг орқа тарафи хонадонлар экан .
Қўй баракали жонивор .
Кечасиям камуйқу ва тонг саҳарда уйғоқ туради .
Саҳар турганга барака бор деб шу қўйларга менгзаб айтилган ҳикояча ҳам бор эсласангизлар .
Ҳа майли ҳамма нарсада баракамизни берсин Аллоҳим .
Кунингиз хайрли ўтсин , ШАХЗОДАнгиз 😘
https://t.me/shahzodangizdan
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Меҳрли меҳрибонларим , самимий , дилкаш , қалби пок , адабиётга ошно , сокин диёр вакилалари ...
Бу рўйхат давом этаверади , ким шу рўйхатда борман деса саломимга алик олади... 😊😘
Мароқли ҳордиқ олдингизми , янги кунни иштиёқ билан бошлаб , юмушларга шўнғиб кетдингизми .
Ҳамма тонгда хўрозлар қичқириши ёки азон овозида уйғонса , ман қўй қўзиларнинг маъраши билан уйғондим . Ўзи кечаси билан гаплашиб чиқишувди , яна қоронғу саҳардан бошлашди . Келган манзилимнинг орқа тарафи хонадонлар экан .
Қўй баракали жонивор .
Кечасиям камуйқу ва тонг саҳарда уйғоқ туради .
Саҳар турганга барака бор деб шу қўйларга менгзаб айтилган ҳикояча ҳам бор эсласангизлар .
Ҳа майли ҳамма нарсада баракамизни берсин Аллоҳим .
Кунингиз хайрли ўтсин , ШАХЗОДАнгиз 😘
https://t.me/shahzodangizdan
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤9
ОНАСИЗ ҚОЛГАН ЧАҚАЛОҚ ✍
42-қисм
Умида завқ билан югурганича уйларининг дарвозасидан кириб, қувонч билан бақириб юборди:
— Моможон, моможооон! Қаранг, мани туфличам бор! Онам оёғимга туфлича олиб бердила-а-р…
Беғубор набирасининг қувончига шерик бўладиган момоси ҳовлида кўринмасди.
Умуман, уй жим-жит, фақат молхонада сувсиз, емишсиз ётган сигирнинг бетоқат пишқирганию, мўъраб қўйгани эшитиларди.
Сабрия дарвозадан кириб, уйи сари юргунича Умиданинг сабри чидамай, момосининг хонаси эшигини аранг тортиб очди:
— Моможоон, момаа…
Унинг секин, аммо қувончга йўғрилган овозига, шапаракдай кўрпачанинг устида, жилди қатирмоч, кир бўлиб кетган пастак ёстиққа кўкиш сочлари тўзғиб ухлаб ётган момоси чўчиб кўзини очди ва инқиллаб туриб ўтирди-ю, қўлига илинган тугуни ечилмаган, ғижим, кир рўмолини эшикдан мўралаб, болаларча жилмайиб турган Умидага улоқтирди:
— Бақирма, мол! Онанг болани дорисига деб эридан, қайнотасидан пул сўрайди. Лекин санга кераксиз патинка олиб беради. Оёқяланг юрсанг, ўлиб қоласанми?
Момосининг асабий шанғиллашига чўчиб кетган Умида эшикни қаттиқ ёпиб, ортига, онасининг олдига қараб чопиб кетди.
У онасига яқинлашар экан, дилидаги, ўзиям тушунмаган аламдан, хўрликдан йиғлаб юборди.
Гулбаҳорни ўтирғизиб қўйиб, кийимларини алмаштираётган Сабрия шошиб қизини қучоқлади.
Кўз ёшларини артиб, эркалаб ўпиб қўйди.
— Йиғлама, қизим. Ким нима десаям, ман санга чиройли нарсалар олиб бераман. Йиғлама. Сан энди сингилчангга қараб тур. Ман овқат қилиб олай, — деб қизчаларининг олдига шаҳардаги Гулбаҳорнинг шифокорлари, ҳамширалари, бемор болачаларнинг меҳрибон ота-оналари олиб берган бор ўйинчоқларни қўйди Сабрия ва узун сочларини йиғиб, тугунлаб, рўмол боғлаб олди.
Ташқарига чиқиб, тез-тез ишларини қилиб олди.
Негадир дили ғашлана бошлади.
Уйга кирар экан, Умида ўйинчоқларининг олдига туфличасини ҳам олиб келганини кўриб, завқланиб кулиб, қизларини суюб, эркалаб қўйди…
Кечки овқат чоғида эри кириб келди.
Ҳайтовур, бугун ичмаган экан.
Ҳаммаси жимгина овқатланар экан, Умиданинг сабри чидамади.
Ҳали ҳам бир қўлида ушлаб ўтирган туфлисини олиб, отасининг олдига келди:
— Қаранг, отажон, мани туфлимни, чиройлия, — болаларча завқ билан кўзларини сузиб, киприкларини пирпиратиб жилмайди у отасига қараб.
Отаси аввал қизининг қўлидаги бежирим туфличага, сўнг ўзига қаради.
— Қаердан олдинг? — тишини ғижирлатиб, туфлини қизининг қўлидан юлиб олди.
— Ман олиб бердим. Болага бақирманг, — хотиржам овозда, лекин таъкидлаб деди Сабрия.
— Шуни олган пулингга Гулбаҳорга дори олсанг бўларди-ку! — туфлини дарахт тагига улоқтириб, бақирди эри.
Умида йиғлаганича дарахтнинг тагига чопиб келди ва нимқоронғуликда пайпаслаб, туфличасини топиб, маҳкам бағрига босиб, ҳиққиллаганча онасининг пинжига тиқилди.
Сабрия бир қўли билан Умидани қучоқлаб, эрининг сўзларига жавоб қайтарди:
— Гулбаҳорнинг дориларини сиз олиб берасиз, чунки уни шу кўйга тушишига сиз сабабчисиз.
Сабриянинг ҳақли сўзларидан эри жаҳлланиб, сўкиниб кетди ва Сабрияга ташланди.
Рўмолига қўшиб сочини чангаллаб тортиб, бақирди:
— Фермерга ҳам пулларимни ўзимга жўнат, дегансан! Эрингга берманглар, дегансан!
Пулни ололмагани алами ичида йиғилиб юрган эри Сабрияни онаси, укаси, болалари кўз ўнгида аёвсиз уриб-тепкилади….
Давоми бор…
ШАҲЗОДА САТТОРОВА ✍
42-қисм
Умида завқ билан югурганича уйларининг дарвозасидан кириб, қувонч билан бақириб юборди:
— Моможон, моможооон! Қаранг, мани туфличам бор! Онам оёғимга туфлича олиб бердила-а-р…
Беғубор набирасининг қувончига шерик бўладиган момоси ҳовлида кўринмасди.
Умуман, уй жим-жит, фақат молхонада сувсиз, емишсиз ётган сигирнинг бетоқат пишқирганию, мўъраб қўйгани эшитиларди.
Сабрия дарвозадан кириб, уйи сари юргунича Умиданинг сабри чидамай, момосининг хонаси эшигини аранг тортиб очди:
— Моможоон, момаа…
Унинг секин, аммо қувончга йўғрилган овозига, шапаракдай кўрпачанинг устида, жилди қатирмоч, кир бўлиб кетган пастак ёстиққа кўкиш сочлари тўзғиб ухлаб ётган момоси чўчиб кўзини очди ва инқиллаб туриб ўтирди-ю, қўлига илинган тугуни ечилмаган, ғижим, кир рўмолини эшикдан мўралаб, болаларча жилмайиб турган Умидага улоқтирди:
— Бақирма, мол! Онанг болани дорисига деб эридан, қайнотасидан пул сўрайди. Лекин санга кераксиз патинка олиб беради. Оёқяланг юрсанг, ўлиб қоласанми?
Момосининг асабий шанғиллашига чўчиб кетган Умида эшикни қаттиқ ёпиб, ортига, онасининг олдига қараб чопиб кетди.
У онасига яқинлашар экан, дилидаги, ўзиям тушунмаган аламдан, хўрликдан йиғлаб юборди.
Гулбаҳорни ўтирғизиб қўйиб, кийимларини алмаштираётган Сабрия шошиб қизини қучоқлади.
Кўз ёшларини артиб, эркалаб ўпиб қўйди.
— Йиғлама, қизим. Ким нима десаям, ман санга чиройли нарсалар олиб бераман. Йиғлама. Сан энди сингилчангга қараб тур. Ман овқат қилиб олай, — деб қизчаларининг олдига шаҳардаги Гулбаҳорнинг шифокорлари, ҳамширалари, бемор болачаларнинг меҳрибон ота-оналари олиб берган бор ўйинчоқларни қўйди Сабрия ва узун сочларини йиғиб, тугунлаб, рўмол боғлаб олди.
Ташқарига чиқиб, тез-тез ишларини қилиб олди.
Негадир дили ғашлана бошлади.
Уйга кирар экан, Умида ўйинчоқларининг олдига туфличасини ҳам олиб келганини кўриб, завқланиб кулиб, қизларини суюб, эркалаб қўйди…
Кечки овқат чоғида эри кириб келди.
Ҳайтовур, бугун ичмаган экан.
Ҳаммаси жимгина овқатланар экан, Умиданинг сабри чидамади.
Ҳали ҳам бир қўлида ушлаб ўтирган туфлисини олиб, отасининг олдига келди:
— Қаранг, отажон, мани туфлимни, чиройлия, — болаларча завқ билан кўзларини сузиб, киприкларини пирпиратиб жилмайди у отасига қараб.
Отаси аввал қизининг қўлидаги бежирим туфличага, сўнг ўзига қаради.
— Қаердан олдинг? — тишини ғижирлатиб, туфлини қизининг қўлидан юлиб олди.
— Ман олиб бердим. Болага бақирманг, — хотиржам овозда, лекин таъкидлаб деди Сабрия.
— Шуни олган пулингга Гулбаҳорга дори олсанг бўларди-ку! — туфлини дарахт тагига улоқтириб, бақирди эри.
Умида йиғлаганича дарахтнинг тагига чопиб келди ва нимқоронғуликда пайпаслаб, туфличасини топиб, маҳкам бағрига босиб, ҳиққиллаганча онасининг пинжига тиқилди.
Сабрия бир қўли билан Умидани қучоқлаб, эрининг сўзларига жавоб қайтарди:
— Гулбаҳорнинг дориларини сиз олиб берасиз, чунки уни шу кўйга тушишига сиз сабабчисиз.
Сабриянинг ҳақли сўзларидан эри жаҳлланиб, сўкиниб кетди ва Сабрияга ташланди.
Рўмолига қўшиб сочини чангаллаб тортиб, бақирди:
— Фермерга ҳам пулларимни ўзимга жўнат, дегансан! Эрингга берманглар, дегансан!
Пулни ололмагани алами ичида йиғилиб юрган эри Сабрияни онаси, укаси, болалари кўз ўнгида аёвсиз уриб-тепкилади….
Давоми бор…
ШАҲЗОДА САТТОРОВА ✍
❤48😢32👍7🔥2
ОНАСИЗ ҚОЛГАН ЧАҚАЛОҚ ✍
43-қисм
Ёмғир ёғар тинмайди чоғида,
Ўтган кунни эслатар бир-бир,
Вайрон дилнинг лойқа қирғоғида,
Ўксиб йиғлаб ётар битта сир.
Бу тақдирингдир, Сабрия, тақдир.
Йиғла, йиғла, енгиллар дилинг,
Тўлиб кетган азобга кўнглинг,
Болаларинг бор, унутма, барибир,
Узун сочларингни силамади бирон-бир.
Бу тақдирингдир, Сабрия, тақдир.
⸻
Зўравон эрнинг калтакларидан фақат ўзини эмас, болаларини ҳам ҳимоя қилишга уринарарди Сабрия.
Ҳозир ҳам отасининг оёғига ёпишиб:
— Онамни урманг! — деб йиғлаётган Умидани отасидан ажратиб, нари кетишини тайинлар, эмаклаб юрган Гулбаҳор иссиқ чойнакни ушлаб олмаслигини калтаклар остида бўлса-да, қайнонасидан сўрарди.
Орада эса қўли билан қорнини тепкилардан ҳимоя қилишга уринарди.
Эри Сабрияни узун сочларидан судраб улоқтирар экан, ҳансираб супа четига ўтирди:
— Филдек жонинг бор-да, сан, хотин! Уриб ман чарчадим. Шунча калтак еб, сан ўлмадин-е, — деди пишқириб.
Худди ҳеч нарса бўлмагандек, хотиржам, пишиллаб овқат еб ўтирган онаси ўғлининг жаҳлини янада чиқариш учун беўхшов ҳиринглаб деди:
— Хотинингни жони темирдан, ўлмайди бу.
Бу кампирнинг кўзидан шу топда худди эртаклардаги ялмоғиздек ёвуз чўғ сачрагандек бўлди.
Бу гумроҳ бандалар билмас эдики, Сабриянинг синмаслигига, шунча калтакдан ҳам «ўлмаслигига» кўз олдидаги икки қизи ва вужудидаги норасида гўдак фарзандига бўлган оналик ҳисси сабаб эди…
Бу она ва ўғил бир ожиза аёлга зулм қилиб, ғалаба қозоняпмиз, деб ўйлашяпти.
Аслида эса ўз тақдирига ўзлари ҳукм ўқишяпти.
Мазлумлар оҳи Яратганга етмай қолмайди, зулмкорлар асло жазосиз қолмайди…
Бу зулм, бу хўрликлар Сабрия ҳар сафар Гулбаҳорга ажратилган нафақа пулини олган пайти ҳаддан ошарди.
Сабрия пулни берса ҳам, бермаса ҳам, барибир калтак ерди.
Ҳомиласи тўққиз ойликка ўтиб, кўзи ёриш кунлари яқинлашган сари Сабриянинг кўнгли алланечук ғашланарди…
Негадир қизларини жудаям яхши кўриб кетар, уларни кимдир олиб кетадигандек, ухлаганда ҳам икковининг ўртасида, икки қизини бағрига олиб ётарди.
Ўз кўнглида худди ҳали гўдак қизлари тушунадигандек, насиҳатлар қиларди.
Умидага кўп ишларни қилишни, энди-энди қадам ташлаб, тетапоя бўлаётган, шифокор айтганидек, чап оёғини оқсаб ташлаб юраётган Гулбаҳорга қандай ғамхўрлик қилишни ўргатарди.
Нимадир ишларга улгурмаётгандек шошарди Сабрия.
Ўша кундан бери онасиникига қайтиб бормади.
Отаси, онаси, укалари ва ҳатто келини ҳам навбат билан келиб, ҳол-аҳвол сўраб кетишди.
Сабрияга энди буларнинг бирортасининг ҳам аҳамияти йўқ эди.
Сабрия қисматига кўниб яшади.
Кундузлари аламдан, кечалари ғамдан кўз ёш тўкиб яшади.
Бор топгани — икки қизи, туғилажак учинчи фарзанди учун азобларга кўниб яшади…
У рози эди қадрланмасликка…
У рози эди севилмасликка…
У рози эди ҳаммасига…
Фақат, фақат фарзандлари тирик етим бўлмасин, отасиз ўсмасин, деди…
Аммо у ўйламаган эдики, фарзандлари тирик етим бўлмаслиги мумкин, аммо ўлим уларни етим қилиб қўйишини асло ўйламаган эди…
Давоми бор…
ШАҲЗОДА САТТОРОВА ✍
43-қисм
Ёмғир ёғар тинмайди чоғида,
Ўтган кунни эслатар бир-бир,
Вайрон дилнинг лойқа қирғоғида,
Ўксиб йиғлаб ётар битта сир.
Бу тақдирингдир, Сабрия, тақдир.
Йиғла, йиғла, енгиллар дилинг,
Тўлиб кетган азобга кўнглинг,
Болаларинг бор, унутма, барибир,
Узун сочларингни силамади бирон-бир.
Бу тақдирингдир, Сабрия, тақдир.
⸻
Зўравон эрнинг калтакларидан фақат ўзини эмас, болаларини ҳам ҳимоя қилишга уринарарди Сабрия.
Ҳозир ҳам отасининг оёғига ёпишиб:
— Онамни урманг! — деб йиғлаётган Умидани отасидан ажратиб, нари кетишини тайинлар, эмаклаб юрган Гулбаҳор иссиқ чойнакни ушлаб олмаслигини калтаклар остида бўлса-да, қайнонасидан сўрарди.
Орада эса қўли билан қорнини тепкилардан ҳимоя қилишга уринарди.
Эри Сабрияни узун сочларидан судраб улоқтирар экан, ҳансираб супа четига ўтирди:
— Филдек жонинг бор-да, сан, хотин! Уриб ман чарчадим. Шунча калтак еб, сан ўлмадин-е, — деди пишқириб.
Худди ҳеч нарса бўлмагандек, хотиржам, пишиллаб овқат еб ўтирган онаси ўғлининг жаҳлини янада чиқариш учун беўхшов ҳиринглаб деди:
— Хотинингни жони темирдан, ўлмайди бу.
Бу кампирнинг кўзидан шу топда худди эртаклардаги ялмоғиздек ёвуз чўғ сачрагандек бўлди.
Бу гумроҳ бандалар билмас эдики, Сабриянинг синмаслигига, шунча калтакдан ҳам «ўлмаслигига» кўз олдидаги икки қизи ва вужудидаги норасида гўдак фарзандига бўлган оналик ҳисси сабаб эди…
Бу она ва ўғил бир ожиза аёлга зулм қилиб, ғалаба қозоняпмиз, деб ўйлашяпти.
Аслида эса ўз тақдирига ўзлари ҳукм ўқишяпти.
Мазлумлар оҳи Яратганга етмай қолмайди, зулмкорлар асло жазосиз қолмайди…
Бу зулм, бу хўрликлар Сабрия ҳар сафар Гулбаҳорга ажратилган нафақа пулини олган пайти ҳаддан ошарди.
Сабрия пулни берса ҳам, бермаса ҳам, барибир калтак ерди.
Ҳомиласи тўққиз ойликка ўтиб, кўзи ёриш кунлари яқинлашган сари Сабриянинг кўнгли алланечук ғашланарди…
Негадир қизларини жудаям яхши кўриб кетар, уларни кимдир олиб кетадигандек, ухлаганда ҳам икковининг ўртасида, икки қизини бағрига олиб ётарди.
Ўз кўнглида худди ҳали гўдак қизлари тушунадигандек, насиҳатлар қиларди.
Умидага кўп ишларни қилишни, энди-энди қадам ташлаб, тетапоя бўлаётган, шифокор айтганидек, чап оёғини оқсаб ташлаб юраётган Гулбаҳорга қандай ғамхўрлик қилишни ўргатарди.
Нимадир ишларга улгурмаётгандек шошарди Сабрия.
Ўша кундан бери онасиникига қайтиб бормади.
Отаси, онаси, укалари ва ҳатто келини ҳам навбат билан келиб, ҳол-аҳвол сўраб кетишди.
Сабрияга энди буларнинг бирортасининг ҳам аҳамияти йўқ эди.
Сабрия қисматига кўниб яшади.
Кундузлари аламдан, кечалари ғамдан кўз ёш тўкиб яшади.
Бор топгани — икки қизи, туғилажак учинчи фарзанди учун азобларга кўниб яшади…
У рози эди қадрланмасликка…
У рози эди севилмасликка…
У рози эди ҳаммасига…
Фақат, фақат фарзандлари тирик етим бўлмасин, отасиз ўсмасин, деди…
Аммо у ўйламаган эдики, фарзандлари тирик етим бўлмаслиги мумкин, аммо ўлим уларни етим қилиб қўйишини асло ўйламаган эди…
Давоми бор…
ШАҲЗОДА САТТОРОВА ✍
Telegram
ШАҲЗОДАнгиз ёзди…
Фидоий ўзбек аёлининг кечинмалари
❤38😢21🔥12
ОНАСИЗ ҚОЛГАН ЧАҚАЛОҚ ✍
43-қисм
Ёмғир ёғар тинмайди чоғида,
Ўтган кунни эслатар бир-бир,
Вайрон дилнинг лойқа қирғоғида,
Ўксиб йиғлаб ётар битта сир.
Бу тақдирингдир, Сабрия, тақдир.
Йиғла, йиғла, енгиллар дилинг,
Тўлиб кетган азобга кўнглинг,
Болаларинг бор, унутма, барибир,
Узун сочларингни силамади бирон-бир.
Бу тақдирингдир, Сабрия, тақдир.
⸻
Зўравон эрнинг калтакларидан фақат ўзини эмас, болаларини ҳам ҳимоя қилишга уринарарди Сабрия.
Ҳозир ҳам отасининг оёғига ёпишиб:
— Онамни урманг! — деб йиғлаётган Умидани отасидан ажратиб, нари кетишини тайинлар, эмаклаб юрган Гулбаҳор иссиқ чойнакни ушлаб олмаслигини калтаклар остида бўлса-да, қайнонасидан сўрарди.
Орада эса қўли билан қорнини тепкилардан ҳимоя қилишга уринарди.
Эри Сабрияни узун сочларидан судраб улоқтирар экан, ҳансираб супа четига ўтирди:
— Филдек жонинг бор-да, сан, хотинни ! Уриб ман чарчадим. Шунча калтак еб, сан ўлмадинг-е, — деди пишқириб.
Худди ҳеч нарса бўлмагандек, хотиржам, пишиллаб овқат еб ўтирган онаси ўғлининг жаҳлини янада чиқариш учун беўхшов ҳиринглаб деди:
— Хотинингни жони темирдан, ўлмайди бу.
Бу кампирнинг кўзидан шу топда худди эртаклардаги ялмоғиздек ёвуз чўғ сачрагандек бўлди.
Бу гумроҳ бандалар билмас эдики, Сабриянинг синмаслигига, шунча калтакдан ҳам «ўлмаслигига» кўз олдидаги икки қизи ва вужудидаги норасида гўдак фарзандига бўлган оналик ҳисси сабаб эди…
Бу она ва ўғил бир ожиза аёлга зулм қилиб, ғалаба қозоняпмиз, деб ўйлашяпти.
Аслида эса ўз тақдирига ўзлари ҳукм ўқишяпти.
Мазлумлар оҳи Яратганга етмай қолмайди, зулмкорлар асло жазосиз қолмайди…
Бу зулм, бу хўрликлар Сабрия ҳар сафар Гулбаҳорга ажратилган нафақа пулини олган пайти ҳаддан ошарди.
Сабрия пулни берса ҳам, бермаса ҳам, барибир калтак ерди.
Ҳомиласи тўққиз ойликка ўтиб, кўзи ёриш кунлари яқинлашган сари Сабриянинг кўнгли алланечук ғашланарди…
Негадир қизларини жудаям яхши кўриб кетар, уларни кимдир олиб кетадигандек, ухлаганда ҳам икковининг ўртасида, икки қизини бағрига олиб ётарди.
Ўз кўнглида худди ҳали гўдак қизлари тушунадигандек, насиҳатлар қиларди.
Умидага кўп ишларни қилишни, энди-энди қадам ташлаб, тетапоя бўлаётган, шифокор айтганидек, чап оёғини оқсаб ташлаб юраётган Гулбаҳорга қандай ғамхўрлик қилишни ўргатарди.
Нимадир ишларга улгурмаётгандек шошарди Сабрия.
Ўша кундан бери онасиникига қайтиб бормади.
Отаси, онаси, укалари ва ҳатто келини ҳам навбат билан келиб, ҳол-аҳвол сўраб кетишди.
Сабрияга энди буларнинг бирортасининг ҳам аҳамияти йўқ эди.
Сабрия қисматига кўниб яшади.
Кундузлари аламдан, кечалари ғамдан кўз ёш тўкиб яшади.
Бор топгани — икки қизи, туғилажак учинчи фарзанди учун азобларга кўниб яшади…
У рози эди қадрланмасликка…
У рози эди севилмасликка…
У рози эди ҳаммасига…
Фақат, фақат фарзандлари тирик етим бўлмасин, отасиз ўсмасин, деди…
Аммо у ўйламаган эдики, фарзандлари тирик етим бўлмаслиги мумкин, аммо ўлим уларни етим қилиб қўйишини асло ўйламаган эди…
Давоми бор…
ШАҲЗОДА САТТОРОВА ✍
43-қисм
Ёмғир ёғар тинмайди чоғида,
Ўтган кунни эслатар бир-бир,
Вайрон дилнинг лойқа қирғоғида,
Ўксиб йиғлаб ётар битта сир.
Бу тақдирингдир, Сабрия, тақдир.
Йиғла, йиғла, енгиллар дилинг,
Тўлиб кетган азобга кўнглинг,
Болаларинг бор, унутма, барибир,
Узун сочларингни силамади бирон-бир.
Бу тақдирингдир, Сабрия, тақдир.
⸻
Зўравон эрнинг калтакларидан фақат ўзини эмас, болаларини ҳам ҳимоя қилишга уринарарди Сабрия.
Ҳозир ҳам отасининг оёғига ёпишиб:
— Онамни урманг! — деб йиғлаётган Умидани отасидан ажратиб, нари кетишини тайинлар, эмаклаб юрган Гулбаҳор иссиқ чойнакни ушлаб олмаслигини калтаклар остида бўлса-да, қайнонасидан сўрарди.
Орада эса қўли билан қорнини тепкилардан ҳимоя қилишга уринарди.
Эри Сабрияни узун сочларидан судраб улоқтирар экан, ҳансираб супа четига ўтирди:
— Филдек жонинг бор-да, сан, хотинни ! Уриб ман чарчадим. Шунча калтак еб, сан ўлмадинг-е, — деди пишқириб.
Худди ҳеч нарса бўлмагандек, хотиржам, пишиллаб овқат еб ўтирган онаси ўғлининг жаҳлини янада чиқариш учун беўхшов ҳиринглаб деди:
— Хотинингни жони темирдан, ўлмайди бу.
Бу кампирнинг кўзидан шу топда худди эртаклардаги ялмоғиздек ёвуз чўғ сачрагандек бўлди.
Бу гумроҳ бандалар билмас эдики, Сабриянинг синмаслигига, шунча калтакдан ҳам «ўлмаслигига» кўз олдидаги икки қизи ва вужудидаги норасида гўдак фарзандига бўлган оналик ҳисси сабаб эди…
Бу она ва ўғил бир ожиза аёлга зулм қилиб, ғалаба қозоняпмиз, деб ўйлашяпти.
Аслида эса ўз тақдирига ўзлари ҳукм ўқишяпти.
Мазлумлар оҳи Яратганга етмай қолмайди, зулмкорлар асло жазосиз қолмайди…
Бу зулм, бу хўрликлар Сабрия ҳар сафар Гулбаҳорга ажратилган нафақа пулини олган пайти ҳаддан ошарди.
Сабрия пулни берса ҳам, бермаса ҳам, барибир калтак ерди.
Ҳомиласи тўққиз ойликка ўтиб, кўзи ёриш кунлари яқинлашган сари Сабриянинг кўнгли алланечук ғашланарди…
Негадир қизларини жудаям яхши кўриб кетар, уларни кимдир олиб кетадигандек, ухлаганда ҳам икковининг ўртасида, икки қизини бағрига олиб ётарди.
Ўз кўнглида худди ҳали гўдак қизлари тушунадигандек, насиҳатлар қиларди.
Умидага кўп ишларни қилишни, энди-энди қадам ташлаб, тетапоя бўлаётган, шифокор айтганидек, чап оёғини оқсаб ташлаб юраётган Гулбаҳорга қандай ғамхўрлик қилишни ўргатарди.
Нимадир ишларга улгурмаётгандек шошарди Сабрия.
Ўша кундан бери онасиникига қайтиб бормади.
Отаси, онаси, укалари ва ҳатто келини ҳам навбат билан келиб, ҳол-аҳвол сўраб кетишди.
Сабрияга энди буларнинг бирортасининг ҳам аҳамияти йўқ эди.
Сабрия қисматига кўниб яшади.
Кундузлари аламдан, кечалари ғамдан кўз ёш тўкиб яшади.
Бор топгани — икки қизи, туғилажак учинчи фарзанди учун азобларга кўниб яшади…
У рози эди қадрланмасликка…
У рози эди севилмасликка…
У рози эди ҳаммасига…
Фақат, фақат фарзандлари тирик етим бўлмасин, отасиз ўсмасин, деди…
Аммо у ўйламаган эдики, фарзандлари тирик етим бўлмаслиги мумкин, аммо ўлим уларни етим қилиб қўйишини асло ўйламаган эди…
Давоми бор…
ШАҲЗОДА САТТОРОВА ✍
❤23🔥3
#Ҳикоя
Қўшни муҳтож бўлмасин..
Бола эдик. Биз кўчиб келган қишлоқ қўриқ ерда барпо қилинган, ҳали қўрғонлар йўқ, уйлар девор уриб тўсилмаган эди. Ўша йили қиш қаттиқ келди, яйдоқ ҳовлимиз четига бир машина кўмир тўктирдик. Бир кўмирки, ҳавасга ёқасиз. Дона-дона, ловуллаб ёнгани билан чўғи саҳаргача бузилмай туради.
Олапар лақабли жуда ҳушёр итимиз бўлиб, одамни тишламас, аммо ҳовлига бегона кирса, акиллаб дунёни бузарди. Бир куни оқшомда қаттиқ ҳурди, акам ташқарига чиқиб кетди. Бироздан кейин қовоғи уюлиб кириб келди. Нима гаплигини сўраган онамга:
– Қўшнимиз Ҳайит хола экан, – деди. – Қўлида эски қоп, товуғимни излаб чиқдим, дейди. Тунов куни ҳам кўриб қолувдим, шунақа баҳона қилди.
Дадам билан онам бир-бирига маъноли қараб қўйишди.
– Биламан, кўмир ўғирлагани чиққан! – дедим мен дадиллашиб. Чунки уюмнинг қўшни томони ҳар куни ўйилиб қолаётганини анчадан бери сезиб юрардик.
– Ўзингдан каттага билиб-билмай маломат қилма, – пўписа қилди онам.
– Рост айтяпти, – гапга қўшилди опам. – Уларникида умуман кўмир йўқ, шунинг учун ҳам...
Дадам вазмин томоқ қирди, ҳаммамиз унга юзландик.
– Уларда кўмир йўқ дегин? Унда яхшилаб эшитволинглар. Бугундан бошлаб кечаси итни бўшатмаймиз. Ким қўшнининг кирганини пайқаб қолса, тезда билдирмай изига қайтсин. То оладиганини олиб кетмагунча чиқмай туринглар, изза бўлмасин.
Онам индамай бош ирғаб тасдиқлади. Бизнинг ҳайронлигимиз юзимизда зоҳир эди шекилли, дадам қўшимча қилди:
– Қўшнинг совуқда дийдираб ўтирса, сенга иссиқ уй татийдими? Қўли юпқалик қилгандирки, кўмир ололмагандир. Муҳтожлик ёмон... Неваралари майда, ёрдам бериш керак.
Шу-шу Ҳайит холанинг кириб-чиқишларига кўз юмиб юравердик. Онам ора-сира ҳеч нарсани билмайдигандай, уларникига пақирни тўлдириб кўмир опчиқадиган бўлди.
Қишдан ҳамма омон чиқди. Кўмир ҳаммага етди.
Ўшандан бери қанча сувлар оқиб ўтди. Ўша одамлар энди йўқ. Ҳайит холанинг “майда” неваралари аллақачон шаҳарда катта одам бўлиб кетишган. Лекин, қачон йўллари тушса, ота уйимизни бир йўқлаб ўтишади. Бувилари васият қилган экан...
😊
⋆｡˚✩🌙✩
Қўшни муҳтож бўлмасин..
Бола эдик. Биз кўчиб келган қишлоқ қўриқ ерда барпо қилинган, ҳали қўрғонлар йўқ, уйлар девор уриб тўсилмаган эди. Ўша йили қиш қаттиқ келди, яйдоқ ҳовлимиз четига бир машина кўмир тўктирдик. Бир кўмирки, ҳавасга ёқасиз. Дона-дона, ловуллаб ёнгани билан чўғи саҳаргача бузилмай туради.
Олапар лақабли жуда ҳушёр итимиз бўлиб, одамни тишламас, аммо ҳовлига бегона кирса, акиллаб дунёни бузарди. Бир куни оқшомда қаттиқ ҳурди, акам ташқарига чиқиб кетди. Бироздан кейин қовоғи уюлиб кириб келди. Нима гаплигини сўраган онамга:
– Қўшнимиз Ҳайит хола экан, – деди. – Қўлида эски қоп, товуғимни излаб чиқдим, дейди. Тунов куни ҳам кўриб қолувдим, шунақа баҳона қилди.
Дадам билан онам бир-бирига маъноли қараб қўйишди.
– Биламан, кўмир ўғирлагани чиққан! – дедим мен дадиллашиб. Чунки уюмнинг қўшни томони ҳар куни ўйилиб қолаётганини анчадан бери сезиб юрардик.
– Ўзингдан каттага билиб-билмай маломат қилма, – пўписа қилди онам.
– Рост айтяпти, – гапга қўшилди опам. – Уларникида умуман кўмир йўқ, шунинг учун ҳам...
Дадам вазмин томоқ қирди, ҳаммамиз унга юзландик.
– Уларда кўмир йўқ дегин? Унда яхшилаб эшитволинглар. Бугундан бошлаб кечаси итни бўшатмаймиз. Ким қўшнининг кирганини пайқаб қолса, тезда билдирмай изига қайтсин. То оладиганини олиб кетмагунча чиқмай туринглар, изза бўлмасин.
Онам индамай бош ирғаб тасдиқлади. Бизнинг ҳайронлигимиз юзимизда зоҳир эди шекилли, дадам қўшимча қилди:
– Қўшнинг совуқда дийдираб ўтирса, сенга иссиқ уй татийдими? Қўли юпқалик қилгандирки, кўмир ололмагандир. Муҳтожлик ёмон... Неваралари майда, ёрдам бериш керак.
Шу-шу Ҳайит холанинг кириб-чиқишларига кўз юмиб юравердик. Онам ора-сира ҳеч нарсани билмайдигандай, уларникига пақирни тўлдириб кўмир опчиқадиган бўлди.
Қишдан ҳамма омон чиқди. Кўмир ҳаммага етди.
Ўшандан бери қанча сувлар оқиб ўтди. Ўша одамлар энди йўқ. Ҳайит холанинг “майда” неваралари аллақачон шаҳарда катта одам бўлиб кетишган. Лекин, қачон йўллари тушса, ота уйимизни бир йўқлаб ўтишади. Бувилари васият қилган экан...
😊
⋆｡˚✩🌙✩
❤22👍6🔥4🏆3
ОНАСИЗ ҚОЛГАН ЧАҚАЛОҚ ✍
44-қисм
Умида кейинги пайтларда онасидан ажралмайдиган бўлиб қолди.
Эсини таниганидан бери доим иш қилиб юрадиган, тез-тез йиғлаб оладиган, отаси томонидан аёвсиз калтакланадиган онасига талпингани талпинган эди.
Гулбаҳор оёғини оқсаб ташлаганича кўчага қўшни қизчалар билан ўйнаб чиқсаям, бориб олиб келарди.
— Онамни олдига турайлик, сингилча, — деб Гулбаҳорни ҳам эркалаб, ўпиб қўярди.
Онасининг уларга қараб, маъюс кулиб туришини кўриб, негадир йиғлагиси келарди. Шу кичкина юрак ҳам айрилиқни сезаётгандек, бесаранжом эди.
Гулбаҳорнинг нафақа пули келган куни Сабрия эрталабдан тинмади.
Сут солиб хамир қорди. Хамири кўпчигунича ошхоналарини супуриб-сидириб олди.
Баҳор ярмидан ошиб, кунлар анча қизиб қолган пайт эди. Ҳовлидаги ўзи эккан иккита дарахтининг тагига ҳам челаклаб сув ташиб келиб қуйди. Атрофига сув сепиб, супуриб олди.
Қуруқ пиёзнинг ўзидан бўлса ҳам, тандирга сомса ёпиш учун ҳаракат бошлади. Тандирни обдон қиздириб, аввал пиёзли сомсаларини, кейин нонларини ёпди.
Кўрганда кўз қувнаб, иштаҳа очиладиган қип-қизил нон ва сомсаларини пишириб олди.
Қайнонаси ҳали ҳам ухлаб ётгани учун қизлари билан ўзи овқатланиб олди.
Кейин уйларини супуриб-сидириб, чангларини артиб чиқди. Икки қизчасини меҳр билан чўмилтириб, тоза-озода кийимчаларини кийдириб қўйди.
Болаларини ухлатиб, бир талай кир ювиб олди. Ҳатто қийналиб бўлса-да, узун сочларини ювиб-тараниб, покланиб олди.
Кун пешиндан оғиб, қайнонаси уйқудан турганидан кейин чой-овқатини бериб, ўзи қизларининг олдига кирди.
Ниҳоятда чарчаганини ва вужудида ғалати бир оғриқ борлигини сезиб, бир оз ором олмоқчи бўлиб қизларининг ёнига чўзилган эди ҳамки, дарвозадан биров чақириб келди.
Қайнонаси ҳеч қачон қарамаслигини билгани учун ҳам ноилож ўзи ташқарига чиқди.
Қия очиқ дарвозадан отининг резина қамчисини ёғоч дастаси билан дарвозани тақиллатиб турган почтальон кўринди.
— Келин, қизингнинг нафақа пулини ол. Эринг шийпонда ичиб ўтирибди. Пулни сўраганди, бермадим. Ўзингга ишлатарсан, келин.
Почтальон амакининг меҳрибончилик билан айтган гапининг ортидан бошига қанча бало келишини ўйлаб, Сабриянинг юраги шувиллаб кетди.
Имзо қўйиб, пулни олиб қолди-ю, уйига олиб кириб, шундоққина токчага қўйди.
Юрагига қил сиғмай, яна ташқарига чиқди.
Қайнонасининг олдига бориб ёлворди:
— Онажон, ўғлингиз келсалар, ўзингиз гаплашинг. Мани мазам бўлмаяпти. Жон онажон, манга қаранг, илтимос.
Қовоқ уйиб ўтирган қайнонасига қараб, Сабриянинг кўнгли баттар хижил бўла бошлади.
Сезганидек, эри оёқда туролмайдиган даражада маст, чайқалиб келарди.
— Ҳў-ў-в, мараз! Нега ҳисобчи пулни манга бермайди? «Хотинингни ўзи олади, эрта-индин кўзи ёриса, ўзига керак бўлади, сан ичиб йўқ қиласан пулни», — деди манга. Сан айтиб қўйгансан: «Эримга бермайлар пулни», — дегансан!
Эрининг важоҳатидан қўрқиб, уйига чопиб кирган Сабрия эшикни ёпишга улгурмади.
Оёқ кийимини ҳам ечмай уйга бостириб кирган эри қизлари ухлаб ётганига ҳам қарамай, Сабрияни ваҳшийларча дўппослади.
Онасининг ожиз инграб, ялинишларидан уйғониб кетган Умида отилиб туриб, отасининг оёғига ёпишди.
— Отажон, урманг онамни, урманг, отажон!
Жаҳл билан оёғини силтаб юборган отаси Умидани тепиб, улоқтириб юборди.
Қизининг боши билан эшикка ёмон урилганини кўриб, унга қараб отилган Сабрия эрининг навбатдаги муштига нишон бўлиб, ҳушидан айрилиб ерга қулади…
Сабрия кўзини очганида, қоронғу хонага деразадан ойнинг ғира-шира ёруғи тушиб турар, атроф жим-жит, тиқ этган шарпа эшитилмас эди.
Унинг бутун танаси зирқираб-қақшар, сал қимирласа, оғриқнинг зўридан нафаси бўғзига тиқилиб қоларди.
Қорнидаги боласи ҳам алланечук безовта, эти пир-пир учиб тургандай сезиларди.
Сабриядан сал нарироқда, ғайритабиий алфозда катта қизи Умида ётар, қўллари онаси томонга узатилган, узун сочлари юзи бўйлаб ёйилганди.
Сабрия оғриқларини ҳам эсидан чиқариб, беихтиёр туриб ўтирди.
Қизининг қўлидан ушлаб силтади.
Қизчанинг ёстиқ устидаги иккинчи қўли шилқ этиб ёнига осилди…
Давоми бор…
ШАХЗОДА САТТОРОВА ✍
44-қисм
Умида кейинги пайтларда онасидан ажралмайдиган бўлиб қолди.
Эсини таниганидан бери доим иш қилиб юрадиган, тез-тез йиғлаб оладиган, отаси томонидан аёвсиз калтакланадиган онасига талпингани талпинган эди.
Гулбаҳор оёғини оқсаб ташлаганича кўчага қўшни қизчалар билан ўйнаб чиқсаям, бориб олиб келарди.
— Онамни олдига турайлик, сингилча, — деб Гулбаҳорни ҳам эркалаб, ўпиб қўярди.
Онасининг уларга қараб, маъюс кулиб туришини кўриб, негадир йиғлагиси келарди. Шу кичкина юрак ҳам айрилиқни сезаётгандек, бесаранжом эди.
Гулбаҳорнинг нафақа пули келган куни Сабрия эрталабдан тинмади.
Сут солиб хамир қорди. Хамири кўпчигунича ошхоналарини супуриб-сидириб олди.
Баҳор ярмидан ошиб, кунлар анча қизиб қолган пайт эди. Ҳовлидаги ўзи эккан иккита дарахтининг тагига ҳам челаклаб сув ташиб келиб қуйди. Атрофига сув сепиб, супуриб олди.
Қуруқ пиёзнинг ўзидан бўлса ҳам, тандирга сомса ёпиш учун ҳаракат бошлади. Тандирни обдон қиздириб, аввал пиёзли сомсаларини, кейин нонларини ёпди.
Кўрганда кўз қувнаб, иштаҳа очиладиган қип-қизил нон ва сомсаларини пишириб олди.
Қайнонаси ҳали ҳам ухлаб ётгани учун қизлари билан ўзи овқатланиб олди.
Кейин уйларини супуриб-сидириб, чангларини артиб чиқди. Икки қизчасини меҳр билан чўмилтириб, тоза-озода кийимчаларини кийдириб қўйди.
Болаларини ухлатиб, бир талай кир ювиб олди. Ҳатто қийналиб бўлса-да, узун сочларини ювиб-тараниб, покланиб олди.
Кун пешиндан оғиб, қайнонаси уйқудан турганидан кейин чой-овқатини бериб, ўзи қизларининг олдига кирди.
Ниҳоятда чарчаганини ва вужудида ғалати бир оғриқ борлигини сезиб, бир оз ором олмоқчи бўлиб қизларининг ёнига чўзилган эди ҳамки, дарвозадан биров чақириб келди.
Қайнонаси ҳеч қачон қарамаслигини билгани учун ҳам ноилож ўзи ташқарига чиқди.
Қия очиқ дарвозадан отининг резина қамчисини ёғоч дастаси билан дарвозани тақиллатиб турган почтальон кўринди.
— Келин, қизингнинг нафақа пулини ол. Эринг шийпонда ичиб ўтирибди. Пулни сўраганди, бермадим. Ўзингга ишлатарсан, келин.
Почтальон амакининг меҳрибончилик билан айтган гапининг ортидан бошига қанча бало келишини ўйлаб, Сабриянинг юраги шувиллаб кетди.
Имзо қўйиб, пулни олиб қолди-ю, уйига олиб кириб, шундоққина токчага қўйди.
Юрагига қил сиғмай, яна ташқарига чиқди.
Қайнонасининг олдига бориб ёлворди:
— Онажон, ўғлингиз келсалар, ўзингиз гаплашинг. Мани мазам бўлмаяпти. Жон онажон, манга қаранг, илтимос.
Қовоқ уйиб ўтирган қайнонасига қараб, Сабриянинг кўнгли баттар хижил бўла бошлади.
Сезганидек, эри оёқда туролмайдиган даражада маст, чайқалиб келарди.
— Ҳў-ў-в, мараз! Нега ҳисобчи пулни манга бермайди? «Хотинингни ўзи олади, эрта-индин кўзи ёриса, ўзига керак бўлади, сан ичиб йўқ қиласан пулни», — деди манга. Сан айтиб қўйгансан: «Эримга бермайлар пулни», — дегансан!
Эрининг важоҳатидан қўрқиб, уйига чопиб кирган Сабрия эшикни ёпишга улгурмади.
Оёқ кийимини ҳам ечмай уйга бостириб кирган эри қизлари ухлаб ётганига ҳам қарамай, Сабрияни ваҳшийларча дўппослади.
Онасининг ожиз инграб, ялинишларидан уйғониб кетган Умида отилиб туриб, отасининг оёғига ёпишди.
— Отажон, урманг онамни, урманг, отажон!
Жаҳл билан оёғини силтаб юборган отаси Умидани тепиб, улоқтириб юборди.
Қизининг боши билан эшикка ёмон урилганини кўриб, унга қараб отилган Сабрия эрининг навбатдаги муштига нишон бўлиб, ҳушидан айрилиб ерга қулади…
Сабрия кўзини очганида, қоронғу хонага деразадан ойнинг ғира-шира ёруғи тушиб турар, атроф жим-жит, тиқ этган шарпа эшитилмас эди.
Унинг бутун танаси зирқираб-қақшар, сал қимирласа, оғриқнинг зўридан нафаси бўғзига тиқилиб қоларди.
Қорнидаги боласи ҳам алланечук безовта, эти пир-пир учиб тургандай сезиларди.
Сабриядан сал нарироқда, ғайритабиий алфозда катта қизи Умида ётар, қўллари онаси томонга узатилган, узун сочлари юзи бўйлаб ёйилганди.
Сабрия оғриқларини ҳам эсидан чиқариб, беихтиёр туриб ўтирди.
Қизининг қўлидан ушлаб силтади.
Қизчанинг ёстиқ устидаги иккинчи қўли шилқ этиб ёнига осилди…
Давоми бор…
ШАХЗОДА САТТОРОВА ✍
❤56😢43🔥4
Forwarded from ШАҲЗОДАнгиз ёзди…
ОНАСИЗ ҚОЛГАН ЧАҚАЛОҚ ✍
45-қисм
— Қизиммм… Умидааа… Болам…
Сокин тунни ёриб, Сабриянинг аччиқ фарёди эшитилди.
Ҳайтовур, бу сафар қайнукасига инсоф бериб, югуриб келди. Ёки акасининг қилган ваҳшийлигидан қўрқиб, ухламай ўтирганмиди — югуриб келиб, Умидани қўлига кўтарганча ташқарига чопиб чиқди.
— Онаааа! Она, бу ёққа қаранг!..
Йигитчанинг йиғи аралаш зорланиб чақиришига ён қўшниси — Сабрия билан бирга ишлаган, унинг ҳол-аҳволидан тез-тез хабар олиб турган қўшни опаси ва эри бу сафар ҳам ёрдамга чопиб келишди.
— Янгaнг қани? — опасининг саволига йиғлаб, Умидани силкилаб турган йигитча ҳеч нарса деёлмади.
Шошиб уйга кирган қўшни опа яна югуриб чиқди. Кўзларида саросима ва ваҳм билан:
— Дадаси, Сабриянинг дарди бошланган, аҳволи оғир. Кайвони момони олиб келинг!
Эри дарвозадан югуриб чиқиб кетиши билан, Умидани қўлига олиб, йигитчага тайинлади:
— Онангни уйғотиб чиқ. Буларнинг ҳаммасининг аҳволи оғир. Гулбаҳор ҳам ухлаб ётибдими, ҳушидан кетганми — билиб бўлмайди. Чоп, тез бор, укажон, онангни олиб чиқ!
Ҳалиям йиғлаб турган кап-катта йигит онаси ётган уйнинг эшигини шахт билан очиб кириб кетди.
Умидани уйга олиб кириб ётқизгач, Сабрияга қараб, аҳволи аянчли эканини кўрган қўшни опасининг ҳам юрагига қўрқув тушди.
«Ҳеч йўқ, Гулбаҳор яхшимикин?» — деб, кўрпачасиз, қоқ гиламда юмалаб ётган қизчани уйғотмоқчи бўлди.
Опаси кўтармоқчи бўлганига чўчиб уйғонган қизча:
— Апа… Аппа… Анашон… Анааа… — деб ҳиққиллаганча, дуч келган томонга қараб эмаклай бошлади.
— Гулбаҳор, ке, қизим, ўзимга кел…
Қизча қаттиқ қўрққан экан. Қўшни опасининг бағрига суқулиб, кўзларини қаттиқ юмди.
Ўзига қўшни бўлиб келин бўлиб тушган, сочлари узун, чиройли, ўзи ундан ҳам сулув бу ёшгина келинчакнинг дарду ҳасратларини йиллар давомида бирга тортиб келаётган қўшни опа ортиқ чидай олмади.
Гулбаҳорнинг юзига юзини қўйиб, гоҳ Сабрияни, гоҳ ҳамон ҳушсиз ётган Умиданинг бошини силаб, хўнграб йиғлади.
Сабриянинг қайнукаси эшикдан кириб, тўс-тўполон бўлиб ётган уйга қаради.
Бир ёнда абгор аҳволда ётган янгаси…
Бир ёнда юзлари қонга беланган Умида…
Бир ёнда Гулбаҳорни қучоқлаб, хўнграб йиғлаётган қўшни опа…
У ҳам қўшилиб йиғлади.
«Онамни олиб келолмадим», — дегандек бошини эгиб, келиб яна Умидани қўлига олди.
Ташқарида ғала-ғовур бўлиб, бир неча эркак ва аёлнинг овози эшитилди.
Шийпонда болаларга энагалик қиладиган кайвони момо ва унинг марказда ишлайдиган, машинаси бор ўғлини етаклаб келган қўшни эркак югурганидан ҳансираб кириб келди.
Момо Сабрияда ҳам, Умидада ҳам ҳаёт нишонасини сезмай, бошини кўтарди.
Атрофдагиларга афсус ва даҳшат билан қаради…
Давоми бор…
ШАХЗОДА САТТОРОВА✍
45-қисм
— Қизиммм… Умидааа… Болам…
Сокин тунни ёриб, Сабриянинг аччиқ фарёди эшитилди.
Ҳайтовур, бу сафар қайнукасига инсоф бериб, югуриб келди. Ёки акасининг қилган ваҳшийлигидан қўрқиб, ухламай ўтирганмиди — югуриб келиб, Умидани қўлига кўтарганча ташқарига чопиб чиқди.
— Онаааа! Она, бу ёққа қаранг!..
Йигитчанинг йиғи аралаш зорланиб чақиришига ён қўшниси — Сабрия билан бирга ишлаган, унинг ҳол-аҳволидан тез-тез хабар олиб турган қўшни опаси ва эри бу сафар ҳам ёрдамга чопиб келишди.
— Янгaнг қани? — опасининг саволига йиғлаб, Умидани силкилаб турган йигитча ҳеч нарса деёлмади.
Шошиб уйга кирган қўшни опа яна югуриб чиқди. Кўзларида саросима ва ваҳм билан:
— Дадаси, Сабриянинг дарди бошланган, аҳволи оғир. Кайвони момони олиб келинг!
Эри дарвозадан югуриб чиқиб кетиши билан, Умидани қўлига олиб, йигитчага тайинлади:
— Онангни уйғотиб чиқ. Буларнинг ҳаммасининг аҳволи оғир. Гулбаҳор ҳам ухлаб ётибдими, ҳушидан кетганми — билиб бўлмайди. Чоп, тез бор, укажон, онангни олиб чиқ!
Ҳалиям йиғлаб турган кап-катта йигит онаси ётган уйнинг эшигини шахт билан очиб кириб кетди.
Умидани уйга олиб кириб ётқизгач, Сабрияга қараб, аҳволи аянчли эканини кўрган қўшни опасининг ҳам юрагига қўрқув тушди.
«Ҳеч йўқ, Гулбаҳор яхшимикин?» — деб, кўрпачасиз, қоқ гиламда юмалаб ётган қизчани уйғотмоқчи бўлди.
Опаси кўтармоқчи бўлганига чўчиб уйғонган қизча:
— Апа… Аппа… Анашон… Анааа… — деб ҳиққиллаганча, дуч келган томонга қараб эмаклай бошлади.
— Гулбаҳор, ке, қизим, ўзимга кел…
Қизча қаттиқ қўрққан экан. Қўшни опасининг бағрига суқулиб, кўзларини қаттиқ юмди.
Ўзига қўшни бўлиб келин бўлиб тушган, сочлари узун, чиройли, ўзи ундан ҳам сулув бу ёшгина келинчакнинг дарду ҳасратларини йиллар давомида бирга тортиб келаётган қўшни опа ортиқ чидай олмади.
Гулбаҳорнинг юзига юзини қўйиб, гоҳ Сабрияни, гоҳ ҳамон ҳушсиз ётган Умиданинг бошини силаб, хўнграб йиғлади.
Сабриянинг қайнукаси эшикдан кириб, тўс-тўполон бўлиб ётган уйга қаради.
Бир ёнда абгор аҳволда ётган янгаси…
Бир ёнда юзлари қонга беланган Умида…
Бир ёнда Гулбаҳорни қучоқлаб, хўнграб йиғлаётган қўшни опа…
У ҳам қўшилиб йиғлади.
«Онамни олиб келолмадим», — дегандек бошини эгиб, келиб яна Умидани қўлига олди.
Ташқарида ғала-ғовур бўлиб, бир неча эркак ва аёлнинг овози эшитилди.
Шийпонда болаларга энагалик қиладиган кайвони момо ва унинг марказда ишлайдиган, машинаси бор ўғлини етаклаб келган қўшни эркак югурганидан ҳансираб кириб келди.
Момо Сабрияда ҳам, Умидада ҳам ҳаёт нишонасини сезмай, бошини кўтарди.
Атрофдагиларга афсус ва даҳшат билан қаради…
Давоми бор…
ШАХЗОДА САТТОРОВА
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
😢53❤37🔥1
БАЙРАМ СОВҒАСИ ✍
Баҳорнинг илк кунлари — аёлларнинг баҳордай очилиб, кўнгли тўлиб, меҳр-муҳаббатга сазовор бўладиган кунларидир.
Чунки бу кунларда хотин-қизларни қадрлаш куни — 8 Март байрам сифатида нишонланади.
Турмуш қурганига саккиз йил бўлган, икки қиз, бир ўғил кўрган аёл шу кунларда биринчи марта эрига араз қилди…
Нимаймиш, эри бирор марта гул совға қилмаганмиш.
Саккиз йил олдин тўйига олган гул эмиш.
Эри «у дедиям» кўнмади, «бу дедиям» кўнмади.
Қовоғини Ургут тоғларининг тепасидаги булутлардай осилтириб, хўмрайиб кузатди эрини ишга.
Эрини ишга кузатди-ю, арази ҳам эсидан чиқиб, уй юмушларига ундаб кетди.
Кечки пайт эри ошни яхши кўриши эсига тушиб, зиғир ёғи, лазер гуручга серсабзи қилиб ош қилди.
Ошга дам бериб, тагини пасайтириб, кўчада шундоққина деразанинг олдида ўйнаб ўтирган болаларини олиб киргани кўчага чиқди.
Уйи биринчи қаватда бўлгани учун болалари тез-тез кўчага чиқаверишади.
Кўча бошида ишдан қайтаётган эри кўринди.
Икки қизи отаси томон югуриб кетди.
Икки қизига иккита қўғирчоқ тутқазган отаси ўғлини ҳам қуруқ қўймай, олган машиначасини қўлида кўтариб келарди.
Аёл яқинлашиб қолган отасига ўғлини ҳам қўйиб юборди.
Ҳам ўғлини, ҳам машиначасини, ҳам қўлидаги елим сумкани кўтарган эри ғижимланган пакетни хотинига узатди.
— Қара, ғижимланиб кетмасин. Санга гул олгандим. Байраминг билан, онаси…
— Қани гул?
Аёл худди гул орқадан ўзи юриб келаётгандек, эрининг орқасига қаради.
— Қаёққа қараябсан? Пакетда гул, — деди эри, қилган ишидан хурсанд бўлиб, жилмайиб турарди.
Бир даста табиий, ҳидлари гуркираб турган гул кутган аёл пакетдаги тўрт дона қип-қизил сунъий атиргулни кўриб, анқайиб қолди…
— Бу гул бечорани нега пакетга солдингиз, яна тескари солгансиз, — деди аёл нима дейишини билмай.
— Қўшнилар кўради, уят бўлади, хотин. Уйга оласан. Юрийлар, энди уйга кирайлик.
Уйга кириб, гулни пакетдан чиқарган аёл барглари шалпайиб, дастаси қийшайиб кетган гулларни бағрига босиб, хўрсинди…
— Гул демайин ҳам қолай-да, ман.
Шу гулнинг пулига бир кило гўшт берарди.
Бу гул бечора ҳам шунча хор бўлмас эди, — деди шалвирабгина аёл.
— Ана, энди ўзингга келдинг, хотин, — деди эри.
— Катта раҳмат, шунча қилганингиз учун ҳам, — ошхонадан аёлнинг миннатдор овози-ю, капгирнинг тарақлаши билан бирга гуп этиб ошнинг хушбўй ҳиди келди.
ШАХЗОДА САТТОРОВА
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Баҳорнинг илк кунлари — аёлларнинг баҳордай очилиб, кўнгли тўлиб, меҳр-муҳаббатга сазовор бўладиган кунларидир.
Чунки бу кунларда хотин-қизларни қадрлаш куни — 8 Март байрам сифатида нишонланади.
Турмуш қурганига саккиз йил бўлган, икки қиз, бир ўғил кўрган аёл шу кунларда биринчи марта эрига араз қилди…
Нимаймиш, эри бирор марта гул совға қилмаганмиш.
Саккиз йил олдин тўйига олган гул эмиш.
Эри «у дедиям» кўнмади, «бу дедиям» кўнмади.
Қовоғини Ургут тоғларининг тепасидаги булутлардай осилтириб, хўмрайиб кузатди эрини ишга.
Эрини ишга кузатди-ю, арази ҳам эсидан чиқиб, уй юмушларига ундаб кетди.
Кечки пайт эри ошни яхши кўриши эсига тушиб, зиғир ёғи, лазер гуручга серсабзи қилиб ош қилди.
Ошга дам бериб, тагини пасайтириб, кўчада шундоққина деразанинг олдида ўйнаб ўтирган болаларини олиб киргани кўчага чиқди.
Уйи биринчи қаватда бўлгани учун болалари тез-тез кўчага чиқаверишади.
Кўча бошида ишдан қайтаётган эри кўринди.
Икки қизи отаси томон югуриб кетди.
Икки қизига иккита қўғирчоқ тутқазган отаси ўғлини ҳам қуруқ қўймай, олган машиначасини қўлида кўтариб келарди.
Аёл яқинлашиб қолган отасига ўғлини ҳам қўйиб юборди.
Ҳам ўғлини, ҳам машиначасини, ҳам қўлидаги елим сумкани кўтарган эри ғижимланган пакетни хотинига узатди.
— Қара, ғижимланиб кетмасин. Санга гул олгандим. Байраминг билан, онаси…
— Қани гул?
Аёл худди гул орқадан ўзи юриб келаётгандек, эрининг орқасига қаради.
— Қаёққа қараябсан? Пакетда гул, — деди эри, қилган ишидан хурсанд бўлиб, жилмайиб турарди.
Бир даста табиий, ҳидлари гуркираб турган гул кутган аёл пакетдаги тўрт дона қип-қизил сунъий атиргулни кўриб, анқайиб қолди…
— Бу гул бечорани нега пакетга солдингиз, яна тескари солгансиз, — деди аёл нима дейишини билмай.
— Қўшнилар кўради, уят бўлади, хотин. Уйга оласан. Юрийлар, энди уйга кирайлик.
Уйга кириб, гулни пакетдан чиқарган аёл барглари шалпайиб, дастаси қийшайиб кетган гулларни бағрига босиб, хўрсинди…
— Гул демайин ҳам қолай-да, ман.
Шу гулнинг пулига бир кило гўшт берарди.
Бу гул бечора ҳам шунча хор бўлмас эди, — деди шалвирабгина аёл.
— Ана, энди ўзингга келдинг, хотин, — деди эри.
— Катта раҳмат, шунча қилганингиз учун ҳам, — ошхонадан аёлнинг миннатдор овози-ю, капгирнинг тарақлаши билан бирга гуп этиб ошнинг хушбўй ҳиди келди.
ШАХЗОДА САТТОРОВА
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤27👍7🔥1