Paytida tashladingiz. Rahmat!

7-sinfdan repetitorga borib boshlaganman. Navoiy shahridagi 1-sonli akademik litsey haqida eshitib qolib, o‘qishga tayyorlanganman...

Maktabni tugatib, topshirdim, 53 ball o‘tish bo‘ldi, kamina 52.8 ball bilan yiqildim. Uydagilar gaplashamiz deyishdi, “desyatok” uchun 500$ so‘ragandi, bermadik.

Xatirchidagi ped kollejga qaytdim, maktab payti ona tili va adabiyot fanidan olimpiada g‘olibi bo‘lganim, turli ijodiy tanlovlarda g‘olib bo‘lganim uchun med kollejdan ham taklif kelgandi bizda o‘qi deb, pedni tanlaganman...

Direktor va ma’naviy-ma’rifiy ishlar bo‘yicha direktor o‘rinbosari bilan juda yaqin edim. Tanlovlarni qoldirmay qatnashardim, kamida 3-o‘rinni olib kelardim-da :)

Yotoqxona hayotiga qiziqdim, “obshita”dan joy berishdi, uyim bir qadam bo‘lsa ham. Qornim och qolsa, uyga g‘iz etib borib, ovqatlanib kelardim 😂

Kollej payti ham rosa tashkilotchi, tadbirchi bo‘lganman, hozir o‘sha kunlarni eslaaab ishga ketyapman.

Kollejning aktiv zali har hafta shanbada bizniki edi, rahbariyat bilan o‘zim gaplashib ruxsat olardim, QVZ qo‘yardik yigitlar bilan, konsert berardik...

Jahon degan xonanda kursdoshim bilan “Alam production” degan guruh tuzib, “Ummon” guruhining shogirdimiz, yaqinda ustozimiz Zohidning yoniga borib keldik, yangi qo‘shiqlar tayyorlaganmiz, deb konsertga e’lon berganmiz kamiga.

Kamina montajni tushunardi, fotoshopni bilardim o‘sha paytlardayoq, “Ummon”ning rasmlari yoniga Jahon ikkalamizni qo‘yib, rasmni taxlab, kursdoshlarga maqtanib yurardik ustoz bilan esdalik deb :)

Konsert va QVZga kirish narxi 1000 so‘m bo‘lardi. 25 ming so‘mga kalonka-mikrofon gaplashardik, qolgan pul jamoaga teng taqsimlanardi, ja mehrimiz oshib ketsa, “zam direktor”ga hadya ulashib turardik. Asosan bayramlarda, aktiv zal kalitini bergani uchun😂

Yaxshiyam o‘sha kunlarni Sitora ko‘rmagan, deyman metroda tirjayib ketarkan. Yo‘qsa, aniq xotinsiz qolib ketardim :)

@Ijoddardi

Xudo bizga doim eng yaxshisini ravo ko‘rgan...

Kutilmaganda Sitoraga grand chiqib, Anqaraga keldik. To‘yimizga 2-3 oy bo‘lgandi o‘shanda, yangi hayotimizni noldan boshqa davlatda boshladik...

Mehmonxona, ish, eski uyimiz egasi Demiray bey... hech biri tasodif emas. Xudoning puxta, mukammal rejalari edi bu. Biz sabr bilan yashab beryapmiz xolos...

Nima ishga qo‘l urmaylik, har doim o‘xshagan. Yuzimiz yorug‘, ko‘nglimiz to‘q, ertadan umidimiz bisyor.

Blogging dedik, eng yaxshi kuzatuvchilarni berdi, ayolimga kanal ochdik, qisqa muddatda minglab obunachilar keldi unga ham...

Uyda milliy ovqat pishirib sotdik, o‘xshadi. Kitob savdosini yo‘lga qo‘ydik, bu ham kutganimizdan ham zo‘r bo‘lib ketdi. Farzand dedik, xuddi orzuyimizdagidek bir o‘g‘il bir qiz bilan siyladi, hamd!

Sitora o‘qiydigan Hacettepe universiteti eng yaxshisi, dunyoda TOP mingtalikda, Turkiyada kuchli o‘ntalikda. Hatto turklarga ham orzu bo‘lgan ilm dargohi bu...

Ustozlari, tilla! Vaziyatimizni tushunib, ortiqcha sig‘ishtirmay, vazifa yuklamay, dissertatsiyani uyda onlayn yozishimizga ruxsat berishgan, baraka topishsin...

Blog va ovqatlar, kitoblarimiz reklamasi uchun eski marka bo‘lsayam ayfon istadik, eng oxirgi markasiga erishdik kutilmaganda. Ikki xonali oddiyroq kvartira qidirayotgan joyimizda 3 xonali hamma sharoiti bor go‘zal ijara uyi nasib etdi.

Sanab adog‘iga yetolmayman bularni. Xuddi qaysidir muvaffaqiyatli qahramonning hayot yo‘li haqida yozilgan kitobda yashayotgandekmiz, qachondir hammasini varaqlab, nabiralarimga o‘qib beradigan hayot yo‘lida yuribmiz...

Ilohim, oxiridan suyuntirsin, doim munosib qilsin, havas qilgan barchaga ortig‘i bilan nasib etsin. Alhamdulillah!

@Ijoddardi

Bir uzuk qissasi :)

Ancha payt oldin hamkasbimiz kumush uzuk topib olibdi. Cho‘ntakka solib qo‘ygandim. Kecha uyga qaytgach, esimga tushib ketdi...

Sitoraga berdim, ertaga sevgililar kuni, bayraming bilan, dedim. Hammasi shundan boshlandi!

Uzuk o‘g‘il bolalarniki ekan. Buyam mayli, topvoldim demadim-da, zargar aldab yuboribdi, olib qo‘yaver, deb qutulmoqchi bo‘ldim.

Kim uchun olgandingiz buni, u qabul qilmaganidan keyin menga keltirdingiz, deb qoldiku.

Hech kim uchun, topib olgandim desam meni shunga loyiq ko‘rdingizmi deb yana xafagarchilik...

Biz uzukni muhokama qilayotgan paytda Mahdi uni o‘ynab unitazga tashlab yuboribdi. Uzuk yo‘q, g‘avg‘osi esa haliyam davom etyapti...

P.s. Uylanish unchalik go‘zal deb o‘ylamanglar, shunday syurprizlarga ham tayyor turish kerak. Bayram muborak! :)

@Ijoddardi

“Türkiye Bursları” bo’yicha kichik qo’llanmacha qilib qo’ydim

Eng ko’p beriladigan savollarga umumiy bitta qilib javob desam ham bo’ladi. Ichida grandning tashkil topgani, imkoniyatlari, nomzoddan qilinadigan talablar va bu yilgi taqvimi joylashgan.

🔔 O’zim ham yaqinda bilgan ma’lumotni sizlar bilan bo’lishmoqchiman: dasturning ariza topshirish kunlari 10-yanvar — 20-fevral oralig’ida bo’lsa ham, tizim yil davomida ochiq turar ekan, ya’ni ma’lumotlaringizni faqat qabul kunlari emas, yil davomida joylashingiz mumkin. Bu esa hujjatlaringizni tizimli yuklab borish, ilmiy ishingiz va niyat maktubingizni pishiq qilib yozishingiz uchun yetarlicha vaqt degani.

Bu postni “Türkiye Bursları” haqida ishonchli ma’lumot qidirib yurgan dugonangizga yuborib qo’ying! 🚀🚀

@sitoraqarshiyeva

Talabalikda ham tinmaganmiz, anaqqisa :)

Zahiriddin Muhammad Bobur bobomizning tavallud kunlari munosabati bilan tayyorlangan rolik, “Yoshlar” kanalida kuniga efirga ketib, “qishlaqta zvezda bo‘b qolgan” paytlar edi o‘shanda😂

@Ijoddardi

Yuqoridagi rolikning hazrat Navoiyga bag‘ishlangan soni ham bor, Sitora haaaar yili e’lon qilasiz deganiga bu safar chiqarmagandim

Lekin bu safar boshqa narsa topib keldim arxivdan, Navoiy va Guli monologi, universitet davrlaridan esdalik!

P.s. Bir maza qilingizlar, kamina bir kecha uyga kirmasa o‘lib qolmaydi 😂

@Ijoddardi

#podcast

Türkiye Bursları bilan Anqarada magistratura o‘qib, hozir Millat umidi universitetida dars berayotgan Gulobar Ganieva bilan suhbat!

Turkiyada o‘qish, grandning imkoniyatlari, O‘zbekistonga qaytgandan so‘ng ish topish masalalari, diplom o‘tish/o‘tmasligi, nostrifikatsiya...

Hammasi haqida gaplashdik, oydinlik kiritishga harakat qildik. Manfaatli bo‘lgan bo‘lsa, mamnunmiz, duo qilib qo‘yasiz😊

@Ijoddardi

Ro‘za, ramazon shukuhi bo‘lardi bolalikda...

Katta hovli, 10-15 jon turardik. Rahmatli katatam, enam, amakimlar, biz...

Iftorga alohida tayyorgarlik ko‘rilardi. Chorpoya salqin yerga ko‘chirilardi, atrofiga nevaralar ariqdan tashib suv separdik. Nozbo‘yi, gultojixo‘roz va boshqa gullarga suv urardik, hidi supaning hidi bilan qo‘shilib gupurardi.

Ayronsiz iftor bo‘lmasdi. Ichiga olma, rayxonlar solib, muzdek tayyorlardik. Kimdir meva yuvgan, kim muzdek suvga solingan tarvuzni kesgan...

Og‘iz ochishga 10 daqiqa qolgach, hamma so‘riga kelardi, dasturxon to‘la, televizorda diniy ma’ruza...

“Bu pallaning savobi katta. Mana, bandam ro‘za tutib, och bo‘lsa ham yonidagi ne’matlarga qo‘l cho‘zmasdan iftor vaqtini kutyapti, so‘raganini beringlar deydi Xudo!”, deb tushuntirardi rahmatli katatam. Bir etak nabiralar jon qulog‘imiz bilan tinglardik...

U payt ro‘za yozda tutilgan ekanda, iftorgacha og‘iz qurib, chanqaaab yetgach, ayron ichish, tarvuz yeyishning gashti bo‘lakcha edi!

Hozir qish bo‘lganigami, yoki ulg‘aydimmi, avvalgidek shukuhni hech topolmayapman. Ishga kelaman, yugur-yugur bilan vaqt juda tez o‘tib ketadi, shoshib iftorlik qilaman, chopib uyga qaytaman...

Anchadan beri ichim notinch, huzursiz, bir nimalarni sog‘inaman, qo‘msayman, istaklarimni tushunmayman. Ilohim, shu ramazonda O‘zimni topish nasib etsin!

@Ijoddardi

Allohim, men keldim!

O‘ta perfeksionistman. So‘nggi paytlarda bu odatimni sekin-asta yo‘qotyapman, chunki mukammallikka intilganim sari boshog‘rig‘im ko‘payib, rejalarim ko‘ngildagidek ketmagani uchun asab bo‘lib yurardim...

26 yil ichida bir marta to‘liq ro‘za tutgan ekanman. Sitoraga uylanish arafasida. Shu qizga yetkaz deb tinmay duo qilardim, ishdan chiqib, “Novza”ga tarovehga borardim, namozni ham to‘liq o‘qishga harakat qilardim: “Sitoraning uydagilari ko‘ngliga rozi-rizolik urug‘larini sepgin” degan duoyimni to‘ydan keyin ham ko‘p aytib yurganman refleks tufayli 😂

Namozni boshlayman deb niyat qildim. Ammo “Qunut” duosini bilmasdim, yodlash uchun o‘qib, eshitib yurdim, birdan besh vaqtni o‘rganganimda boshlayman dedim, hali namoz haqida bilimlarim yetarli emas dedim, xushu yo‘q dedim, erta-indin bilan shuncha vaqt o‘tdi.

Bu yil ro‘zani to‘liq tutaman deb jiddu jahd qildim, astoydil kirishdim. Ishxonadagilar esa namozsiz ro‘za qabul bo‘lmaydi, ro‘za tutsang, nega namoz o‘qimaysan dedi, bu haqda manbalar, ma’ruzalarni ko‘rsatishdi.

Bugun ertalab bomdodni o‘qidim, keyin peshin, asr, shom... Xuftonga kelgach, “Qunut”ni telefondan o‘qiyman deb namozni boshladim. Qarasam, o‘zi yodlagan ekanman, oyatlar miyamga she’rdek quyilib kelardi, telefonga hech hojat sezmadim!

Bu boshqacha his edi, ich-ichimni qandaydir ta’riflab bo‘lmaydigan tuyg‘ular chulg‘ab oldi. Alhamdulillah!

Ilohim, oxiridan suyuntirsin. Bu ramazonda o‘zimni topishga astoydil bel bog‘laganman, shuncha bergan ne’matlari uchun shukr aytish vaqti keldi...

@Ijoddardi

O’sha ro’za meniyam tutgan eng to’liq ro’zam edi: sizni yaxshi ko’rganim uchun hech kim men bilan gaplashmay qo’ygan ro’za!..