خط خطی ماهنامه طنز و کارتون

Forwarded from خط خطی ماهنامه طنز و کارتون

#ماهنامه_طنز_کارتون_خط_خطی
#وحید_میرزایی

●همه‌ی بزرگان فروردین

فروردین ماه یکی از ترافیک تولد یا فوت هنرمندان بزرگ ایرانی است. خسرو شکیبایی و عبدالحسین زرین کوب، در این ماه متولد و حمی‌ده خیر آبادی، سعدی افشار، کاوه گلستان، پروین اعتصامی‌، صادق هدایت و محمدعلی فردین از جمله هنرمندانی هستند که در اولین ماه سال دیده بر جهان بسته‌اند. آدم گاهی با خودش فکر می‌‌کند اگر هرکدام از این هنرمندان به دنیا نمی‌‌آمدند انگار زمی‌ن ما چیزی کم داشت(مدیونید اگه فکر کنید این جمله از خودم نبود!) حالا تصور کنید اگر این هنرمندان زنده بودند و وضعیت موجود در عرصه ی فرهنگ و هنر و کلاً شرایط موجود کشور را می‌‌دیدند چه عکس العملی نشان می‌‌دادند. اگر سعدی افشار در بین ما بود لابد فکر می‌‌کنید از اینکه کلاً نمایش روحوضی و سیاه بازی که جزء جدایی ناپذیر هنرهای نمایشی بود و الان تقریباً رنگ باخته است، کلی شوکه شده و توی ذوقش می‌‌خورد اما برعکس. اتفاقاً وقتی می‌‌دید درعرصه‌های مختلف از سیاست و اقتصاد گرفته تا فرهنگ و هنر اینقدر سیاه بازی رونق گرفته و فراگیر شده، قطعا‌ هاج و واج می‌‌ماند. اگر خسرو شکیبایی و حمیده خیرآبادی درمیان ما بودند، با تعجب سالن‌های کم رونق سینما را نگاه می‌‌کردند. حمیده خیرآبادی به خسرو شکیبایی می‌‌گفت: « چرا اینجوره؟ چرا هیشکی سینما نمی‌ره؟» در این حال خسرو شکیبایی سری تکان می‌‌داد و می‌‌گفت: «ببین.. دلخوری، باش... عصبانی هستی، باش... قهری باش... هرچی می‌‌خوای باشی، باش. ولی حق نداری باهام حرف نزنی. فهمیدی؟» که حمیده خیرآبادی با تعجب می‌‌گوید: «چی می‌‌گی مادر؟یاد خانه‌ی سبز افتادم.» شکیبایی می‌‌گوید: «این دیالوگه من خیلی تو شبکه‌های مجازی به اشتراک گذاشته می‌‌شه، گفتنم از زبون خودم تو این ستون بگم، مردم لذت ببرند.»
اگر استاد عبدالحسین زرین‌کوب حیات داشتند. احتمالاً شروع به نگارش قسمت دوم کتاب «دو قرن سکوت» با نام «چقدر سکوت واقعاً؟ بس نیست؟» می‌‌کردند و در آن از اینکه برخی مسئولین و حتی مردم در مقابل سیاه بازی‌های فرهنگی سکوت می‌‌کنند، انتقاد می‌‌کردند ولی خب البته این کتاب مجوز چاپ نمی‌‌گرفت. اگر صادق هدایت بزرگ زنده بود قطعا می‌دید چقدر جمله ی «در زندگی زخم‌هایی هست که که مثل خوره روح آدم را آهسته در انزوا می‌‌خورد و می‌‌تراشد» را این روزها همه می‌‌گویند. شما چطور؟ اگر محمد علی فردین در این دوران می‌‌زیست شاید این فاصله‌ی طبقاتی مردم، بی‌توجهی مردم به همدیگر و مرام و معرفت این روزها را می‌‌دید و می‌‌گفت: «می‌‌دونی چیه؟ ما پول نداریم، ولی کم می‌‌خوریم، گرد هم می‌‌خوابیم، از همه پول دار‌ها هم آقا تریم. به سلامتی اونایی که نه به خاطر پواشون، که وجودنش رو عشقه...»
اکر کاوه گلستان عزیز در بین ما بود قطعا با یک دوربین عکاسی به جای شِیر کردن عکس‌ها و فیلم‌های جنایات داعش آن هم با اجازه، الان وسط قائله بود و وقتی دلیل این همه تلاش برای عکاسی و نشان دادن توحش جنگ به مردم دنیا از او پرسیده می‌‌شد، می‌‌گفت «من می‌‌خواهم صحنه‌هایی را به تو نشان دهم که مثل سیلی به صورتت بخورد و امنیت تو را خدشه دار کند و به خطر بیاندازد. می‌‌توانی نگاه نکنی، می‌‌توانی خاموش کنی، می‌‌توانی هویت خود را پنهان کنی، مثل قاتل‌ها. اما نمی‌‌توانی جلوی حقیقت را بگیری. هیچ کس نمی‌‌تواند.»
اگر پروین اعتصامی ‌‌زنده بود با آن زبان شیرین و بلیغ می‌‌گفت «محتسب مستی به ره دید و گریبانش گرفت/ مست گفت: این پیراهن است افسار نیست». بعد ما می‌‌گفتیم استاد، ما می‌‌فهمیم منظورتون چیه‌ها اما مطرح نشه، بهتره. بعضی‌ها به خودشون می‌‌گیرند. بعد می‌‌گفت «شنیده اید که آسایش بزرگان چیست؟» ما می‌‌گفتیم «نه والا. نمایندگی مجلسه؟ مدیر عاملی باشگاه ورزشیه؟ چیه؟» که می‌‌گفت: «برای خاطر بیچارگان نیاسودن!» بعد ما می‌‌گفتیم «بعیده. مطمئنید؟ چند وقت نبودید، تفریحات مسئولین و بزرگان تغییر کرده‌ها!» دوباره می‌‌گوید «پریدن بی پر تدبیر، مستی است/ جهان را گه بلندی، گاه پستی» که ما در اینجا با تعجب از اینکه پروین اعتصامی ‌‌به نبود تدبیر در سال‌های گذشته در عرصه‌های فرهنگی و حضور دولت تدبیر امید برای اصلاح رویه‌ی سابق اشاره دارد، ناگهان ستون را می‌‌بندی.
@khatkhatimagazine

981 views05:55