Bir yerdə oxumuşdum;
"Bəzən nə qədər mən elə olmayacam desək belə sonda gəlib qorxduğumuz insana dönüşürük".
Bu uşaqlıqda hardansa gələn boşluq parçasıdır. Hansı ki, ömrümüz boyunca o boşluğu dolduracaq insan axtararıq. Bir gün tapdığımızdan əminlik duyanda o insanın yavaş-yavaş dəyişməyə başladığını görürük. Əslində dəyişən nəsə yoxdur. Necə dünyaya gələndə ilk başda bizi əzizləyib sonra qayğılarımızı görməzdən gəliblərsə indi də bizi əldən edəndən sonra olan "saxta davranışlar" azalmağa başlayır. Biz artıq mübarizə aparmağa başlayırıq. İlk öncə qarşımızdakı insanı ilk tanıdığımız halına dönəməyə çalışarıq. Hər dəfə eyni şeyi dəfələrlə izah edərik. Sonda alınmadığını görəndə keçmiş özümüzə dönərik. O boşluq özünü büruzə verməyə başlayar. Artıq olanları qəbul edib elə yaşamağa davam edərik. Bizə olunan hər şeyə razı gəlib itirmək qorxumuzun əlindən möhkəmcə yapışarıq. Məhz əsl "mən" özünü orda büruzə verir. Ya o boşluğa gömülüb yox olacaqsan, ya da keçmiş boşluq toxumlarının zəhərli olduğunu anlayıb atacaqsan.
Çalışın həmişə içinizdəki "mən"i qoruyasınız. Ona heç vaxt xəyanət etməyin. Sevin, qoruyun və onun nə qədər dəyərli olduğunu qulaq batırıcı pıçıltı ilə ona söyləyin.❤️