Əкем айтады:
Ілгеріде бір батыр айқастарға сауыт кимей шығады екен. Сауыт кимесе де, небір алапат майданнан аман шыққан батыр кезекті соғыстың біріне сауыт киіп шығыпты. Батырдың бұнысына түсінбеген қаруластары:"Батыр, талай жан алысып, жан беріскен майдандарға сауыт кимей араласушы ең. Бұл жолы неге киіп шықтың?"депті. Сонда батыр:"Е, бұрын анам бар еді. Анам үйде отырып, тілеуімді тілеп, дұға жасап отыратын еді. Менің сауытым- сол дұға еді. Енді анам жоқ. Өмірден өтті. Анамнан, анамның дұғасынан айрылдым. Сауыт киіп шыққанымның мəнісі сол" деген екен.

© Абай Қалшабек

Біз кездескен алғаш түн,
Алғашқы қар жауып тұрды.
Махаббатан масайрасам,
Алғашқы қар сауықтырды.
Үйленердей әңгімеміз,
Үйлесімін тауып тұрды.
Қиялдап ем қыдырсақ деп,
Жаз келгенде барып қырды.
Жазда келіп есік қақсам,
Жас жүрегің жабық тұрды.

Кездесу қайда таудағы?
Лаулаған жүрек жаурады,
Есіме сені салғаны,
Алғашқы қардың жауғаны.

© Құрал Молжанов

Әңгіменің негізгі кейіпкерлері – Панфилов дивизиясына қарасты батальон жауынгерлері. Батальонды Қазақ елінің перзенті Бауыржан Момышұлы басқарады. Жаяу әскер батальонын басқаруда тәжірибесі жоқ бұрынғы артиллерист Бауыржан үшін 1941 жыл нағыз әскери шеберлік мектебі болады. Оған өз солдаттарының тағдырын шешіп, жан-жақтан жиналған әралуан бұқараны тұтас организмге – соғысқа қабілетті ересен күшке біріктіріп, жұдырықтай жұмылдыруға тура келеді. Қиян-кескі ұрыстар нәтижесінде Момышұлының батальоны Панфилов дивизиясының резервіне айналады және Волоколамск өңірінде жауды әбден титықтатып, оның Москваға шабуылын бөгеу жөнінде жауынгерлік тапсырма алады. Батальон майдандағы күрделі ахуал мен бірқатар адам шығынына қарамастан, жүктелген міндетті ойдағыдай атқарып шығады.

📖 Волоколамск тас жолы
✒️ Александр Бек

Бізде бұндай аязды күндер көп болмайды. "Мені көрдің бе" дегендей қып, 35/40 әрі кетсе түнде 45 ке дейін түседі де кейін ақырындап қайта көтеріледі.

Күн суысын, қар борасын, мұз қатсын, аяз сықырласын. Мұңайғым келмейді. Бұл қайта маған О. Бөкейдің "Қар қызын" еске түсіреді. Алтай бөктерін, ну орманын, айнадай қатқан көл сайын.

Күн нұрына "мен сені елемеймін" дегендей, ары-бері ұшып жүрген жылтыр ғана қар ұшқыны. Оңды солды итеріп, бет мұрныңды қызартып, сақал мұртыңа еріксіз қырау қатыратын ысқырық шалған қатал жел. Әр үйдің мұржасынан үзілмей шығып тұрған қою ақ түтін. Шанамен бір бірін тартып, тоңуды ұмытып кеткендей, қиқуға салып алаңсыз ойынға тоймай жүрген ұл мен қыз. Мұның бәрі де күнделікті бола беретін құбылыс емес, әлі жазылмаған, жазылса да толық ескерілмеген шығарма желісі секілденеді. Бұл сүйкімді көрініс, саналы естелік мен үшін.

© Лев Толстой:

✍🏻 Қарғыс атқыр жалқаулық! Ол мені мазаламаса, мен қандай жақсы адам болар едім.

Антон Павлович Чехов:

✍🏻 Там хорошо, где нас нет: в прошлом нас уже нет, и оно кажется прекрасным.

Ал сіз бос уақытыңызда не істейсіз? )

- Ал енді мен ақыл айтам,
Ақыл айтам, таңданба.
Қорлық үшін келген жоқсың мына өмірге,
Жалғанға.

Мына өмірде, жүрегіңде,
Бойыңда ыстық қан барда.
Болмысты да, болмасты да,
Болады деп арманда!

Ал енді мен ақыл айтам,
Ақыл айтам таңданба!
Мәзіріңе, әзіріңе әулекі боп,
Алданба!
Шығатұғын күндерге де,
Ататұғын таңдарға,
Үмітпенен қарағайсың, жүрегіңде жан барда.
Өтер кетер, өтер кетер...
Дейміз ғой біз мұңайып.
Дейміз-дағы, жамаймыз кеп, бір айыпқа
Бір айып.
Отандастар, ойлайықшы, ойымызға лайық,
Құласақ та, тек биіктен,
Құзға барып құлайық!

Бықсып жанған қоламта емес,
Артымызда шоқ қалсын.
Болашақтың ойнағында,
Біз тұтатқан от жансын,

...Ей, Болашақ!
Ей, Болашақ! Ошағында от жансын!
Мүмкін, бізді ұмытарсың..
Кім біледі?..
Жоқтарсың...

© М. Мақатаев

Времени нет. Серьезно? Это желания нет, а время есть всегда.

© Сергей Есенин

Всё, что вы видите во мне, – это не моё, это ваше. Моё – это то, что я вижу в вас.

© Эрих Мария Ремарк