هروقت نتونستی بهم حرفی بزنی، برام چاوشی بفرست.

فرار خواهم کرد.

Cigarettes After Sex

به عنوان یه جنوبی حس می‌کنم یه چیزی باید بگم در مورد جنوبِ عزیز شما، جنوبِ مظلوم این روزهای بقیه شهرها ولی روحِ سخت‌نگیر و مووآن کننده جنوبی‌م حالش رو نداره. ده تا انفجار تو یه شب که این حرفا رو نداره. واکنش دو جنوبی‌ به موشک خوردن توی شهرشون نهایتا این باشه: _ها خوبی؟ زدن؟/ _عا فکر کنُم./ _کجا رِ زدن؟/ _نمی‌دونُم والا‌ صداشِه شنیدم فخَط/ _ عا شیشه‌ها خونه ما هم رُمبید، ولش کن گور پدرشون، خودت خوبی کجایی پیدات نیست مدتیه رفتی تو قیافه واسمون!

من خیلی ناراحتم بچه‌ها. این اسامی ۷ سربازِ شهید نیست. اون اسامی ۱۶۸ کودک نیست. اون‌یکی اسامی ۳۰۰۰ نفر دی‌ماه نیست. این‌یکی ۱۲۰۰ نفر جنگ ۱۲روزه نیست. این‌ها هیچ‌کدوم عدد نیستن. شمردن تیکه‌تیکه شدنِ بچه‌های این خاک نباید عادی بشه. نباید تبدیل به عدد بشه. تبدیل به عدد بشه میره تو محاسبات ریاضی و منطقی. بره تو محاسبات ریاضی و منطقی، بره تو جمع آمار شهدای جنگ این و تفریق شهدای‌ جنگ اون و کودتای فلان، دیگه برامون خبر پرپر‌ شدنِ فرزندان این بوم، فرقی نمی‌کنه با درخت توی خیابون. با ساختمون بغل بلوار. با تیتر شهدای روی بنر میدون امام‌حسین(ع). عزادار همه‌تونم. هنوزم مشکی‌مو در نیاوردم براتون. هنوزم عزادارتونم. نمی‌ذارم عادی بشه، لااقل برای خودم. نمی‌ذارم عدد بشید. از ریاضی متنفرم.

این وسط هم امیدوارم اقوام درجه‌یک، شامل خواهر و مادر هرکس تدبیر اندیشیده که امتحانات نهایی تو این شرایط برگزار بشه و دانش‌آموزهای جنوب کشور با صدای طنین‌انداز موشک و جنگنده امتحاناتشونو بدن به عزاش بشینن. کنکوری‌ها از همه لحاظ تحت فشارن. مضاف بر فشاری که از سمت خانواده، گاهاً با توهین و تحقیر میاد روی دوششون، استرس آینده‌رو دارن. استرس عمری که حرومِ آموزش‌پروزش‌ کردن برای رسیدن به الآن رو دارن. چندروز دیگه استرس کنکورشون ریشه میدوونه. خیلیاشون به‌خاطر این امتحانات مضحک و لجن اربعین امسال از کفشون رفته. خیلیاشون نمی‌تونن پشت کنکور بمونن و برای سال دیگه پولی که حق‌الزحمه‌ی چندین‌ماهه‌ی پدر و مادرشونه‌رو بریزن تو جیب مافیای مفت‌خور و اگر پشت کنکور بمونن، بین خودشون و یه تیکه آشغال تفاوتی نمی‌بینن. این بچه‌ها بهترین‌ سال‌های عمر یک انسان سالم رو در حال خوندنِ بلغوریجاتی‌ان که شما بالاآوردید روی صفحات اون کتاب درسی. آدم چندبار ۱۷_۱۸_۱۹ سالش میشه مگه؟! می‌بینید؟ این بچه‌ها همین‌جوری‌هم تحت فشار دارن تبدیل به کربن می‌شن. لایق تحمل استرس امتحان زیر بمب‌بارون نیستن. شما مسئولین گولوم می‌تونید تخم‌و‌ترکه‌های خودتون‌ رو بفرستید حوزه امتحانات.

آخیششششش. اگر راست باشه بعد حرصی که خوردم و طوماری که نوشتم خیلی براتون خوش‌حال می‌شم🫠✨

کنکوری‌های‌ امسال بزرگترین دستاوردشون شاید رتبه‌شون نباشه، ولی قطعاً زنده‌موندنشون هست.

شاید فردایی نباشه، برید پیوی‌ش بهش بگید هروقت می‌بینیدش حالت‌تهوع می‌گیرید.

حالا بابت این فرجه‌ی بچه‌های جنوبی خیلیم ناراحت نباشید. کدوم کنکوری‌ای توی فرجه‌هاش مشغول درس خوندن بوده؟

بنظر من که عدالت آموزشی برقراره چون هیچ‌کدوم درس نمی‌خونید🥰

بچه‌ها، بانک‌های خون نیازمند یاری سبز شماست🫵🏼
هر کجای کشور هستید مخصوصاً قسمت جنوب، اگر شرایطشو دارید برید و خون اهدا کنید.

من ک میدونم ولی نمیتونم ثابتش کنم

آقاعزرائیل چرا همه‌ش سکته‌قلبی؟ یه‌ذره خلاقیت به خرج بده. مثلاً داشته راه می‌رفته، یهو تریلی میخوره بهش و پرت میشه بالا، از ناحیه‌ی تحتانی روی نوک یک برج تیز تا پائین برج فرود میاد، سپس بعد از متلاشی شدن بدن نحسش سگ‌های خیابون اطراف از خوردنش سیر می‌شن. البته خب شما بلدِ کاری. هرجور صلاح می‌دونی👋🏼

برای عده‌ی زیادی در ایران، همه چیز از معنا تهی شده. انگار که مهم‌ترین اتفاقات این کشور، باید پیرو ترند باشه. هیچ سلیقه‌ای، هیچ سبک و هیچ نظر شخصی‌ای وجود نداره. عزاداری پیرو ترند می‌شه. انگار که سر قبر جَوونی که با هزار آرزو خاک شده اکسپلور اینستاگرامه. همون آهنگی که مد شده رو پخش می‌کنیم که مبادا عزاداری طبق سنت‌ها اجرا بشه.
یه روز با چپ‌ها بد می‌شیم. یه روز می‌گیم آره ما فاشیستیم اصلا چه اشکالی داره؟ و یه روز لیبرالیم و در اولین مرحله‌ی چپ زدایی از اقتصاد کیسه برنج پاره می‌کنیم و می‌گیم ما عزت داریم و درد نون نداریم!
فقط باید برید!
یه روز طرفدار جنگیم و یه روز با جنگ بدیم. مسئولیت باورهامون رو نمی‌پذیریم و ریشه‌هارو نمی‌بینیم.
یه روز باور داریم که دارن خودشون می‌زنن و یه روز یهو به این نتیجه می‌رسیم که دیگه خودشون نزدن. یه روز جنوب حقشه چون «توله سپاهی(معذرت می‌خوام)» مرده و یه روز جنوب قلب ایرانه.
جنگ رو در حد یه کلیپ احساسی با موزیک حیدو میاریم پایین و عوامل رو نادیده می‌گیریم. چون اگر نادیده نگیریم چجوری ذوق روز اول حمله‌مون رو توجیه کنیم؟
الان استوری از جنوب مده. اسفند قر دادن مد بود.
تلاش می‌کنیم به بدنه جامعه برگردیم چون هزینه تفکرات خاله خشتکیمون زیاد بود و قابل اجرا نبود.
ولی اینو بدونید، ننگِ خوش‌حال شدن از حمله نظامی به ایران نه با استوری و نه حتی با مرگتون از پیشونیتون پاک نمی‌شه. صدای حیدو رو بلندتر کنید.

خالی از محتوام. از پستای قبل سوال ندارید؟

‌
غمت غلیظ‌ترین کام است.

ما همین‌جوری‌ش غمگین هستیم توروخدا دیگه برقارو قطع نکنید. غمگین بودن سخته تو گرما دیگه واقعاً طاقت‌فرساست.

برقا که میره باید یه حرکتی بزنیم که «برق تو چشما جون بگیره، سکوتت بشکنه بارون بگیره»💖

‌
متاسفانه باید در ادامه "تو بارون خیره بمونیم به یه سمتی"