آقاعزرائیل چرا همه‌ش سکته‌قلبی؟ یه‌ذره خلاقیت به خرج بده. مثلاً داشته راه می‌رفته، یهو تریلی میخوره بهش و پرت میشه بالا، از ناحیه‌ی تحتانی روی نوک یک برج تیز تا پائین برج فرود میاد، سپس بعد از متلاشی شدن بدن نحسش سگ‌های خیابون اطراف از خوردنش سیر می‌شن. البته خب شما بلدِ کاری. هرجور صلاح می‌دونی👋🏼

برای عده‌ی زیادی در ایران، همه چیز از معنا تهی شده. انگار که مهم‌ترین اتفاقات این کشور، باید پیرو ترند باشه. هیچ سلیقه‌ای، هیچ سبک و هیچ نظر شخصی‌ای وجود نداره. عزاداری پیرو ترند می‌شه. انگار که سر قبر جَوونی که با هزار آرزو خاک شده اکسپلور اینستاگرامه. همون آهنگی که مد شده رو پخش می‌کنیم که مبادا عزاداری طبق سنت‌ها اجرا بشه.
یه روز با چپ‌ها بد می‌شیم. یه روز می‌گیم آره ما فاشیستیم اصلا چه اشکالی داره؟ و یه روز لیبرالیم و در اولین مرحله‌ی چپ زدایی از اقتصاد کیسه برنج پاره می‌کنیم و می‌گیم ما عزت داریم و درد نون نداریم!
فقط باید برید!
یه روز طرفدار جنگیم و یه روز با جنگ بدیم. مسئولیت باورهامون رو نمی‌پذیریم و ریشه‌هارو نمی‌بینیم.
یه روز باور داریم که دارن خودشون می‌زنن و یه روز یهو به این نتیجه می‌رسیم که دیگه خودشون نزدن. یه روز جنوب حقشه چون «توله سپاهی(معذرت می‌خوام)» مرده و یه روز جنوب قلب ایرانه.
جنگ رو در حد یه کلیپ احساسی با موزیک حیدو میاریم پایین و عوامل رو نادیده می‌گیریم. چون اگر نادیده نگیریم چجوری ذوق روز اول حمله‌مون رو توجیه کنیم؟
الان استوری از جنوب مده. اسفند قر دادن مد بود.
تلاش می‌کنیم به بدنه جامعه برگردیم چون هزینه تفکرات خاله خشتکیمون زیاد بود و قابل اجرا نبود.
ولی اینو بدونید، ننگِ خوش‌حال شدن از حمله نظامی به ایران نه با استوری و نه حتی با مرگتون از پیشونیتون پاک نمی‌شه. صدای حیدو رو بلندتر کنید.

خالی از محتوام. از پستای قبل سوال ندارید؟

‌
غمت غلیظ‌ترین کام است.

ما همین‌جوری‌ش غمگین هستیم توروخدا دیگه برقارو قطع نکنید. غمگین بودن سخته تو گرما دیگه واقعاً طاقت‌فرساست.

برقا که میره باید یه حرکتی بزنیم که «برق تو چشما جون بگیره، سکوتت بشکنه بارون بگیره»💖

‌
متاسفانه باید در ادامه "تو بارون خیره بمونیم به یه سمتی"

راست میگه. خودتون این بحث خیره موندن و نگاه و بارون و «نفس_محسن‌چاوشی» رو با خودتون حل کنید. من با خودم عهد بستم دیگه این بی‌صاحاب رو گوش ندم.

خدایا، زیر بار غم و غصه پاره شدیم، بدوزمون.

حوصله‌ی هیچ‌کس رو ندارم. لطفاً همتون دیلیت اکانت کنید می‌خوام تنها باشم.

صبحی بغل خونه‌ی مارو زدن

من الآن فهمیدم :))))))

همه‌ی دوستام از شهرهای دیگه پیام دادن حالت خوبه؟ صدا شنیدی؟ دوستان من سرِ کارم، رسیدم خونه از پشت‌بوم سایت‌موشکی‌رو چک خواهم کرد.

من پنج‌شنبه از جلسه برمی‌گشتم خونه، توی راه وسایل مربوط به آنلاین‌شاپی که می‌خواستم راه بندازم رو خریدم، رسیدم خونه و همه‌جارو سابیدم، وارد سایت شدم و درس‌هامو خوندم و ثبت کردم، برنامه‌ریزی تابستون‌رو انجام دادم و مکتوب کردم، برای درآمدهام برنامه‌ریزی انجام دادم و فهرست اهداف نوشتم، ساعت خوابم رو درست کردم و عهد بستم خرابش نکنم، این روتین رو جمعه‌هم انجام دادم، همه‌ی لباس‌هارو اتو کردم و توی کمد گذاشتم، خمیر کروسانم‌رو حاضر کردم که برای امروز بپزمش، قرآن‌ روزانه‌م‌رو مجدد شروع کردم؛ و سپس؟ جنگ مجدداً شروع شد. جانِ جدم این بی‌هویتا فقط منتظر بودن من به خودم بیام و بخوام کمی به زندگی‌م ثبات ببخشم تا بهونه‌ای برای شروع مجدد جنگ داشته باشن :)))

چه بی‌گناه‌هایی رو از قطار پیاده کردید ..

دورتون بگردم آقا. ببخشید مسائلی رو که ما باید تبیین می‌کردیم افتاد روی دوش شما. ببخشید اگر مرگ‌بر.. سر دادیم. ببخشید اگر همه اتحاد رو بهمون یادآوری کردن ولی ما فاز گرفتیم و با گیف و میم و مسخره‌بازی زیر پاش گذاشتیم. ببخشید که جلوتر از شما گام برداشتیم. ببخشید که نوع نگاه و نوع ادبیات والای شما در ما شکل نگرفته. ببخشید که ما یادمون میره نقش رهبر چیه و نقش مردم چی. ببخشید که گاهاً جای شما حرف می‌زنیم و نظر شخصی‌خودمونو به اسم این‌که آقاهم این‌جور فکر‌می‌کنن تحمیل می‌کنیم به ذهن مخاطبانمون. کلی ببخشید بدهکاریم ما. کلی.

نهههههه ببین منظور آقا یه چیز دیگه بود.👽

مامانم میگن نتتو بزن برام، میگم هات‌اسپاتم غیرفعاله. میگن چطور من این‌همه نت زدم برات؟ بی‌صاحابت آمریکاییه دیگه، سود می‌گیره، پس نمی‌ده.

برای تصمیمی که می‌خوام بگیرم زیادی ناشی و ناتوانم. مسیرهای درست دونه‌دونه جلوی پام نقش بسته امّا فکر‌ کردن به رنجی که قراره بعد از انتخاب و پیمودنِ اون‌ راه‌ها متحمل بشم باعث‌ میشه کمی چاوشی گوش بدم. چه‌می‌دونم، منم اولین بارمه زندگی می‌کنم.