چه ژانر خوبیه، دوستش می‌دارم.

مثل آسمون (شریف، آبی، زلال و شفاف، پاک و آروم) نبود.

‌
من میخوام تو ژانرت شرکت کنم ولی چیزی از چاووشی به ذهنم نمیرسه که ازت بپرسم
خودت یه چیزی از چاووشی بهم بگو🥲

«به حرفِ پوچ آدمای پوچ، اعتنا نکن»

«تو دنیای سردم، به تو فکر کردم؛ که عطرت بیاد و بپیچه تو باغچه» ولی اگر بری «هزار سالِ دیگه‌ام، غمت تمومِ باغچه‌رو یه شوره‌زار می‌کنه..»

باغچه واقعاً از لحاظ ادبیاتی ۱۰/۱۰
باغ‌چه، باغِ کوچک، محل کاشت و داشت و برداشت انواع گل و درخت‌چه و نهال. استعاره‌ی فوق‌العاده‌ای از زندگی. حالا طبق قاعده‌ی «هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت»؛ من غم کاشتم، حزن برداشت کردم. من درد کاشتم، زخم برداشت کردم. من رنج کاشتم، ترنج برداشت کردم و در نهایت من عشق کاشتم، «تو»رو برداشت کردم.

‌
[ای گل بهارم، دشت لاله زارم] [سالو بی بهار کردی]

«چشم نه، بگو دوتا دالونِ خیس، که هنوز محوِ تماشای توئه» «تویی که رو نقابتم، دوباره صورتک زدی»

‌
"در آستانه ی پیری" " نگاه میکنم به حال و روزِ مملول از غمت "

‌
" هی جان به سر شدم " و " باختم جان در هوای تو، غلط کردم غلط "

‌
" به این کسی که اومده به من دوباره جون بده " بگو " بیست هزار آرزو، بود مرا پیش از این " اما
" به زیر ذربین عشق، یکی نشست و دود شد "

ای بابا، باز ما مثل قاطر تو گل گیر کردیم و نجات‌دهنده‌ی تو آینه هم رد داده.

برای جمعه.

اسکار عجیب‌ترین بلاتکلیفی هم می‌رسه به اربعین امسال.

لیست وسایل مورد نیازم برای سفر اربعین:

من دیگه آب از سرم گذشته، در سراشیبی بی‌آبرویی دارم با خوش‌حالی می‌دوم.

اربعین جای آقایون نیست.