ممنون حالا باید بابت این قضیه‌هم گریه کنیم.

اگر داخل آتش می‌ایستادم کمتر از خوندنِ این خبر می‌سوختم ..

سپهرباباگویانِ زمانه، دیگه یقه ندارید برای امیرعلی جر بدید؟!

داغ ماکان و امیرعلی و همه‌ی ۱۶۸تا بچه‌ی نازِ میناب، میشه بغض و وقتی این بغض رو قورت می‌دم، مثل مذاب تا ته وجودمو می‌سوزونه. عمق ماجرا خیلی وحشتناک‌تر از این حرفاست. کودک بی‌گناه و پاکه. متوجه‌ی دعواهای حزبی و سیاسی و جناحیِ مسخره و پوکِ ما بزرگا هم نیست. ماکان‌ها و امیرعلی‌ها هنوز مشقِ زندگی می‌نوشتن، نه وصیتِ نانوشته‌ی خودشون رو. امّا عده‌ای هنوز دارن روی خون ماکان‌ها و امیرعلی‌ها می‌دون و با صدای بلند حروم‌زادگی‌شونو جار می‌زنن. اون‌ها فقط بچه‌هایی بودن که هنوز تازه داشتن یاد می‌گرفتن حرفِ «جیم» رو چطوری می‌نویسن تا بتونن کلمه‌ی «جنگ» رو رسم کنن. مادران بیچاره و خون‌به‌دل شده‌شون بارها برای آینده و بلوغ و دانشگاه و ازدواج دسته‌گلاشون حرص خورده بودن و چین به پیشونی انداخته بودن. پدرهاشون سگ‌دو می‌زدن که چیزی برای این بچه‌ها کم نیاد و تنها دغدغه‌شون بازی توی کوچه‌های شرجی جنوب باشه. وقتی فیلم‌های خندیدن و گریه کردن و زندگی کردنِ این «آرزوهای بر باد رفته» رو می‌بینی به ناگاه بدنت یخ می‌زنه و مو به تنت سیخ می‌شه از این‌که چطور این خبر و این رنج به تو رسید امّا تو هنوز نفس حروم می‌کنی. من نمی‌دونم عصاره‌ی وجودتون از کدوم ماده‌ی نجسیه که خونواده‌های داغ‌به‌دل‌دیده‌ی این بچه‌ها، این بچه‌ها و این آرزوهارو مسخره می‌کنید، حرف یاوه می‌زنید و به حروم‌لقمگی خودتون و متعفن‌بودنِ خونواده‌تون می‌خندید. که تف بر ذاتِ حروم‌زاده‌ی وطن‌فروشی که سنگی رو تو سینه حمل می‌کنه که برای این ماجرا آب نمی‌شه. صدای جنوب‌جنوب‌ش گوش همه‌ی رو کر کرده امّا تخم بی‌ناموسی افتاده تو گلوش و صداش برای میناب و جنایات مشابه‌ش خفه شده. میناب و مدرسه‌ای که ازش چند قاب عکس، چندتا اسباب‌بازیِ یتیم‌شده، چند لباس تاخورده و یه اتاقی که دیگه هیچ‌وقت از توش صدای «مامان» نمیاد مونده. شما نطفه‌شبهه‌ناک‌ها چرا ترسیدید و به خود لرزیدید که فقط یه استوری بذارید برای این بچه‌ها؟ آنفالوت می‌کنن؟ بی‌وجود و بی‌مایه‌ای. من نمی‌دونم آدم باید چقدر از انسانیت فاصله گرفته باشه که بتونه روی داغِ چنین خانواده‌هایی حرفی بزنه که بوی تمسخر بده. چطور می‌شه به چشم‌های مادری نگاه کرد که حتی نمی‌دونه مزارِ فرزندش کجاست، و باز هم دل آدم نلرزه. با این‌حال شما نه‌تنها چیزی نمی‌گید، بلکه خفه‌هم نمی‌شید و نمک می‌شید رو زخمِ این آدمیزادها. بدونِ هیچ غلو و گزاف و مبالغه‌ای، از عمقِ وجودم، از تهِ تهِ اون بخش از جونم که هستی‌م ازش نشات می‌گیره؛ می‌خوام من جای ماکان باشم. من جای امیرعلی باشم. من تیکه‌تیکه بشم ولی ماکان بگه حاضر. من جاویدان‌پیکر بشم امّا امیرعلی بخنده. توی سیاهچاله‌ی مغزم هیچ‌وقت، حتی برای ثانیه‌ای فکرشم نمی‌کردم قلبم برای بچه‌هایی که حتی یک‌بار هم ندیدمشون گداخته بشه. شماها تنها آرزوی بر باد نرفته‌ی ما بودید. تنها رود خشک نشده، تنها درخت تبرنخورده، تنها شهر ویران نشده، تنها سیب کرم نخورده، تنها باغ مریض نشده ..

تنها، و تن‌ها، و وطن‌ها و بی‌وطن‌ها.

من خیلی سرم درد می‌کنه و مجدداً دو شبه که نخوابیدم، ولی نمی‌تونستم از میناب نگم. اگر روزی هرکس تو این جنایت نقش داشته رو به من بدن، بلایی سرش میارم بدتر از اپستین. بلایی که سال‌های بعد ازش توی امتحان تاریخ، سوالِ ۲ بارمی طرح کنن.

شبت به‌خیر ماکان. شبت به‌خیر امیرعلی.

بیخود دنبال نشونه و حرفا نرید
اونی که دوست داشته باشه بی هیچ حرفی برات sonyFX5 میخره.

نذار با این قضیه‌ی «امسال جزو چندده‌میلیون زائر اربعینت نیستم» کنار بیام. نذار.

باید روی هویت‌بصری کانال یه دست بکشم.

فردوسی در حال نوت‌برداری از صحبت‌های رهبر رشید:
حمله‌ی سبعانه :)))😭

ژانر موردعلاقه‌م صداسیماست (کمدی)

خیلی هوا گرمه امیدوارم سریع انتقالی بگیرم به سردخونه.

یادت کردم. خودت گفتی «منو یادت بیار، هرجا تو تنهایی زمین خوردی» راضی هستی؟

۰۵:۰۵

تاریکم، فردا سراغ من بیا؛
روز ۰۶/۰۶/۰۶ سراغ من بیا.

ایشالا ۰۶۰۶۰۶
ایشالا ۰۷۰۷۰۷
ایشالا ۰۸۰۸۰۸
ایشالا ۰۹۰۹۰۹

این ژانر تاریخ‌رند هم از سال ۹۹ بی‌مزه شد. ولی ما هنوز بهش می‌پردازیم. چون بی‌مزه‌تریم.

در کل خاطره‌سازی تو تواریخ رند برای بچه‌خوشگلای بی‌دغدغه‌ست. ما رفتیم سرکار کارتمونو زدیم برگشتیم.