ایضاً ایران؛

از اینستاگرام ببینید.

بِتاب روی شبم، دریا.

انگار پُلم، همه ازم می‌گذرن.

آخرش یه‌روز برای آدم‌های با ادب و با متانت می‌میرم. مطمئنم.

جان را چه خوشی باشد، بی صحبتِ جانانه ..

پارسال رفیق، امسال صرفاً یک آشنای رهگذر در حدی که توی خیابون وقتی به‌هم نگاهمون افتاد رومونو نکنیم اون‌ور و سلام‌و‌احوال‌پرسی خشکی داشته باشیم.

مثل این‌که سلیقهٔ من و سید مجتبی یکیه.

هروقت به توهین‌ها، تحقیرها؛ جو رسانه‌ایِ علیه ایشون توی انتخابات ۱۴۰۰ و دوران قبل‌ش فکر می‌کنم آزرده‌خاطر می‌شم. هر شخصی قبل از رسیدن به مقام و منصوب معین‌شده از طرف رهبری حداقل از یک‌دهه قبل مورد تحقیر و استخفاف و وهنِ عده‌ای خاص با جهت‌دهی‌های باهدف و از قبل مشخص شده بوده. که متاسفانه جمع کثیری از انقلابی‌هاهم با این افراد یا این اهداف هم‌سو می‌شدن. هر دهه‌هم این مسئله تکرار می‌شه. این خیلی وحشتناکه. این خیلی جالبه. این خیلی جای تأمل داره.

یک اشتباه رایج در تحلیل جنگ اینه که «توانایی حمله» رو با «توانایی ادامه‌ی جنگ» یکی بگیریم. ممکنه کشوری بتونه از پسِ یه حمله‌ی سنگین بر بیاد؛ سؤال اصلی اینه که بعد از اون چی؟ اگر پاسخ طرف مقابل، هزینه‌ی نظامی، فشار اقتصادی، آسیب به متحدان و بحران سیاسی رو چند برابر کنه، حمله‌ی بعدی دیگه لزوماً نشانه‌ی قدرت نیست؛ می‌تونه آغاز یک باتلاق باشه. باتلاق یعنی چی؟ یعنی ورود به جنگ آسون‌تر از خروج از جنگه. مثلاً آمریکا حمله می‌کنه تا به یک هدف برسه. اما اگر به هدف نرسه، دو انتخاب داره. در وهله‌ی اول، می‌تونه دوباره حمله کنه. مشکل این حمله‌ی مجدد هزینه بیشتره. [هزینه فقط نظامی نیست.]
در وهله‌ی دوم، می‌تونه عقب‌نشینی کنه. مشکل این‌یکی؟ ممکنه عقب‌نشینی به‌عنوان «شکست سیاسی» تعبیر بشه. آمریکا در حالِ حاضر چنین شرایطی داره. توی باتلاق جنگی غوطه‌وره. «مثلِ خر تو گل گیر کرده» رو شنیدید؟ ترامپ‌رو ببینید.

اسپانسر پروکسیِ سگ‌پدر؛ ما این‌جا اقامه‌ی صلاة می‌کنیم.

دعوا و بحث [مفید بر سر مسائل خاص] خیلی خوبه. تو هر مقطعی؛ عینِ یه تلنگر می‌مونه برای همه‌ی کسایی که تو اون دعوا بودن. یک‌سری موارد روشن می‌شه و تکلیف بعضی از قضایا معین می‌شه و در نهایت از دل این دعوا و بحث، اگر درست و اخلاقی پیش بره، باید فهم و آگاهی بیشتری بیرون بیاد؛ نه کینه و تحقیر و چندتا آدمِ زخمی که بعد از تموم شدن بحث، دیگه حاضر نباشن صدای هم‌دیگه رو بشنون. مهم اینه فراموش نکنیم طرفِ مقابل دعوا؛ از جبهه‌ی خودیه. از بچه‌های خودمونه. رفیق، دوست، خواهر و برادر ماست. جوری طرف‌رو نشورید بذارید کنار که اگر یه سلطنت‌طلب‌هم بود باهاش همین رفتار رو می‌داشتید. اونم تو مقطعی که حضرت‌آقا برای اتحاد و وحدت بین اقشار جامعه، حتی افرادی که به‌لحاظِ اجتماعی با‌ما تفاوت دارن کلی صحبت می‌کنن؛ در حدی که توی پیام آخر می‌فرمایند «موکداً و مکرراً». اون‌وقت ما بر سرِ مسائل پایه‌ای و سطح‌پائین این‌جوری هم‌رو می‌کوبیم. این خیلی ناراحت‌کننده‌ست. ادمین‌ها شما چنلی دارید که از ۳۰ نفر تا ۱۲۰۰۰ و بالاتر ممبر داره. مهمم نیست به چه روشی بالا اومدید یا ادبیات و نوع تفکرتون راجع‌به جزئیات جمهوری‌اسلامی چیه. ولی این خیلی زشته که جلوی همه‌ی ممبرهای خودتون و بعدتر ممبرهای چنلی که باهم سرِ یک موضوع اختلاف پیدا کردید این‌جوری بزنید شتک‌پتکِ هم‌رو بیارید روهم. کمی مروت. کمی اخلاق‌مداری. کمی حیا. کمی آداب اجتماعی. روبه‌روتون دشمن نیست. سطلی نیست. یک دوست و یک هم‌جبهه‌ای‌ئه. خیلیا تا می‌بینن کسی داره نظری می‌ده که برخلافِ عقیده‌ی خودشونه، رو میارن به فحش خواهر مادر. انواع فحش‌های جنسی. انواع بددهنی‌ها. انواع هتک‌حرمت‌ها. اگر طرف مقابل داره یک نظریه‌ی اشتباه میده، یا حتی فراتر؛ داره مرتکب عمل اشتباهی میشه، خب تو داری مرتکب یک عمل حرام میشی. گناه‌کبیره. یه‌جوری بحث کنید روزهای آتی رومون بشه از چنل‌های هم پیام فور بزنیم. :))

استاد دوستانی نخی شد که به زندگی وصلم کنه. خدا حفظت کنه مردِ باصفاي اصفهان.

امشب به صورت نیمه‌تصادفی توی گعده‌ای که داخل خیابون مسجدجامع بود‌ حضور داشتم و به صحبت هاشون گوش می‌دادم. یادم نیست چه اتفاقی افتاد که باب صحبت بین من و بغل‌‌دستیم که از تنها جوان‌های اون جمع بودیم گشوده‌شد. توی بحثی که داخل اون گعده شکل گرفته بود دونفر نظراتشون متفاوت بود که از قضا اون دونفر من و این بنده‌خدا‌ بودیم. من یک نکته‌ی ریز و کوچیک رو به ایشون گفتم و یهو ایشون شروع کردن همه‌ی فکت‌ها و استدلال‌هاشونو برای من توضیح و تفسیر کردن. طوری که انگار من باهاشون مخالفم. هرچیم سر تکون می‌دادم، لبخند می‌زدم و با تائید سر می‌گفتم: «آقا من صحبتاتو قبول دارم» دست برنمی‌داشت. و هرگز به من اجازه‌ی صحبت نمی‌داد. بعضی‌ها عادت دارن بدون این‌که طرف‌مقابل ازشون درخواست کرده باشه، شروع کنن و روی صفحه‌ی ذهنیِ مخاطبشون حینِ گفتگو؛ هرآنچه که توی ذهن‌شونه رو بالا بیارن.

به این حالت گفته میشه: Lecturing یا حتی Overexplaining. فرد بدون اینکه مخاطب توضیح بیشتری بخواد، مدام اطلاعات، استدلال و جزئیات اضافه می‌کنه. همچنین، به‌جای گفت‌وگوی دوطرفه، تعامل رو تبدیل به سخنرانی می‌کنه؛ یعنی فرض می‌کنه وظیفه‌اش «توضیح دادن» و وظیفه مخاطب فقط «گوش دادن»ئه.

وظیفهٔ این انسان‌ها کم‌اعتبار کردن و بی‌ارزش کردن علم در نزد مخاطبه. چرا که به یک‌باره همه‌ی بار علمی‌ای که شاید باارزش باشه رو مستقیم و بدون ملاحظه و بدون توقف و بدون توجه به فهم و ادراک مخاطب از صحبت‌ها انتقال می‌دن. عجله دارید؟ می‌خواید اثبات کنید بیشتر متوجه می‌شید؟ کاپ طلایی علامه‌ی دهر برای شما.

زیر یه پست طنز یه کامنت گذاشتم که 11k لایک گرفت. نه بحث سیاسی بود نه تیکه نه هیچی. یه موضوع طنز و بامزه. منتهی دیدم یهو سطلی‌ها شروع کردن به ریپلی کردن که توی ارزشی چرا کلیپ طنز می‌بینی؟ ادمین هم کامنتمو پاک کرد. خیلی خردسال‌ن این لایعقل‌ها. چی‌ بگم والا. ایموجیِ لبخند همراه با اشک + دونقطه پرانتز پرانتز پرانتز.

فیلم‌برداری توی شب/نور کم سوهانِ روحه.

زخم‌ها زد راه بر جانم ولی؛ زخمِ عشق آورده تا کویت مرا.

آقا محسن‌عراقی شما کارتون بیسته و محتوای مداحی‌هاتون درجه‌یکه به خوانندگی ادامه بدید. به حرف کسی‌م توجه نکنید مخصوصاً بنده.