صل علی سترکه. چشمای خلبان جنگنده‌ی بالای سرم اگر آمریکاییه بترکه.

«یه روز تو میری و من، دستم به جایی بند نیست ..»

تولدت مبارک آبی. دریا. صبور. مهندس. خیاط. خوش‌سلیقه. بامعرفت. خوش‌ذوق. صاحب پیک‌های ریز. جدیت‌های به‌موقع. دلتنگی‌های بی‌موقع. زهرا. زهرای ما.🩵

دعا می‌کنیم برای کنکوری‌های امسال.

خط به خطِ این نوا.

ما خاکِ کفِ کفشِ عکاس‌ها و تصویربردارهای این ایام هم نیستیم. فرخنده باد.🤍

،،

مامان بابای این دختر اومدن توی سفر بچه‌شونو سپردن به من که تو خونه راحت چاوشی گوش بدن (در حضور این دختر گوش نمی‌دادن که دچار افسردگی نشه). من در اتوبوس در حالی که یه بادز ایرپاد تو گوشمه و یه بادز ایرپاد تو گوش این بچه و به “رهایم‌کن” چاوشی گوش می‌دیم:

[تا آن‌جایی که مشقت نداشته باشد و برخلافِ میلِ باطنی‌مان نباشد و صحبت‌هایشان با حرف‌های آقای فلانی و استاد فلانی مطابقت داشته باشد] پشتیبان ولایت فقیه‌ایم.

در میان تمامی پیام‌ها و صحبت‌ها «علی‌الاصول» را می‌زنیم سرِ چوب و وحدت را زیرِ پای له می‌کنیم. هرکس هم که هشدار داد: «آقاجان! وحدت را حتی به دلایل موجه هم نشکنید» یک برچسب “وفاقی” می‌چسبانیم روی پیشانی‌اش و می‌گوییم: «نه ببین تو نمی‌فهمی، استاد فلانی می‌فهمه» و تا می‌خورد با چوب تحقیر می‌زنیمش. احسنت جوان انقلابی.

جایی بودیم میان همین جوانک‌های ساده. صحبت‌‌های رهبر رشید را عیناً می‌خواندیم امّا با زبان محاوره‌ای. ناگهان برافروخته شدند و داد زدند: «این خزعبلات چیست؟ دارید ضد حرف‌های استاد فلانی و آقای فلانی [از همین افراد معروف که همه‌ی شماهم قبول‌شان دارید و می‌شناسیدشان] صحبت می‌کنید!» استاد فلانی و آقای فلانی خرِ کی هستند؟ ما نگاهمان به دست‌خط رهبری و پای‌مان جایِ پای رهبری‌ست. نه صحبت‌های رهبری‌را می‌خوانید و نه ذره‌ای تفکر شخصی و به‌دور از وابستگی به “افراد” را لحاظ می‌کنید و بدون ذره‌ای تفکر هرکه هرچه گفت را می‌پذیرید. آن‌وقت انتظار هم دارید ایران درست شود.

«خدا عاقبت همه‌ی مارا به‌خیر کند و از سر تقصیراتمان بگذرد. کاش آدم بعضی‌ چیزک‌هارا می‌توانست عموماً بگوید.»

«ببااااار ای نم‌نمِ باران». آخه از گرما هلاک شدیم. کباب شدیم. آتش گرفتیم. پختیم. سوختیم. دوختیم. تیر خوردیم. پرتاب شدیم. غرق شدیم. درد شدیم. سقوط کردیم. عرق کردیم.

۲۴ آگوست، ساعت ۲۰:۴۰

قربانِ نبودنت بروم.

تحمل آزار و اذیت جسمی به مراتب خیلی راحت‌تر از آزار و اذیت کلامی‌ئه. آسیب جسمی در کوتاه‌مدت درمان می‌شه امّا آثار آزار کلامی زخمی‌ئه که هیچ‌وقت خوب نمی‌شه و رد این زخم روی همه‌ی زندگی تو، خواسته یا ناخواسته اثر می‌گذاره.