شکستن را شنیده بودم، بر دیده نه. ندیده بودم. زیر کتف‌هایش را گرفته بودند. زیر کتف‌های کوه‌را. کوه از گریه رمق بر جانش نمانده بود. تَرَک برداشته بود. صخره‌صخره فرو می‌ریخت امّا، هربار نگاهش می‌افتاد به تنِ رشیدِ آرام گرفته در خاک؛ آن سروِ خندان و به مأمن رسیده؛ لحظه‌ای چراغ لبخند روی لب‌هایش‌ روشن می‌شد. انگار زندگی‌اش ثمره‌ای شیرین داده باشد. انگار رسیده باشد به آن نقطه که فخر بورزد به میوه‌ی دلش. انگار که چیزی از دست نداده باشد. انگار که هفته‌ی بعد، آقا محمدمهدی همراه خانم بچه‌ها از بیمارستان مرخص می‌شود و با یک جعبه شیرینی در درگاهِ خانه تصویرِ قاب چشم‌های پدر باشد. انگار پدر پیشانی‌اش را ببوسد و بگوید موّید باشی پسرم. عاقبت به‌خیر باشی پسرم. پسر امّا عاقبت، شهادت را خواست، و خداوند؛ جواب سروهای خندان را عاشقانه می‌داد.