شما بی‌خود می‌کنی رو آنتن ملی با اجساد مردم کشورت شوخی می‌کنی. صحبت راجع به صفات بانمک خودت نیست که اینقدر خوش‌خوشان تعریف می‌کنی و تهش نظرسنجی مضحک‌تر از صحبتات رو پیوست میدی. صحبت راجع به نورچشمی‌های هزاران خانواده‌ست. اینو بفهم بامزه‌. اینو بفهم که گند نزنی به همه‌ی اعتبار بقیه. اگر توان فهم داری.

عاقو ای موتور مو کو؟

خب، خداروشکر صدور گواهینامه‌ی موتورسواری خانوما هم داره نهایی میشه. اگر میشه برای راهنما زدن تو خیابون و حموم رفتن قبل باشگاه هم یه اعتراض برین.

گفته میشه:
اعلام کردن نیاین بیرون.
من کاری به اون دلقکی که این‌قدر شعور نداره وقتی اعلام میشه نیاین بیرون پا میشه میاد بیرون ندارم. بحث من خانواده‌شونه. پدری که خودش آدم معتقدی‌عه ولی ثمره‌ی زندگیش گول خورده رفته اون وسط گناهش چی بوده؟
اون طفل معصومی که بابای بی‌هویتش رفته وسط و کشته شده و حالا تو زندگی الآن و آینده‌ش مشکل ایجاد شده گناهش چی بوده؟
که حالا بقیه‌هم بیان و مسخره‌ی عزیزانِ از دست‌رفته‌شونم بکنن؟
انتقاد، تحلیل، بررسی، تحقیق راجع به جنازه‌ها به‌جاست. بایدم باشه. ولی تمسخر نه. تمسخر برای ما نیست.

وقتی صحبت از جنازه به میان میاد، یعنی «نیروهای مختلف پلیس و امنیت ویژه، نیروهای‌مردمی بسیج، مردم عادی، افراد گول‌خورده، وحوش تروریستی که تربیت‌شده‌ی این کارها شدن»
این‌جا دیگه بحث سر این نیست که: «نه، منظور فقط قشر آخرِ کار بود»
اینو تویی می‌فهمی که برداشتت سطحی نیست. ولی مخاطبِ ساده‌ی سطحی‌برداشت‌کن متوجه نمیشه. همین میشه که امشب شاهد سیل عظیمی از تولیدمحتواهای بی‌مبنایی هستیم که دارن این عملی که امروز رخ داد رو نقد می‌کنن.
بابا «هر سخن جایی و هر نکته زمانی دارد.»
تریبون صداوسیما جای این خوشمزه‌بازیاست؟ کم بهونه‌ی الکی دادیم دست آدم‌های بی‌عقلِ سطحی‌صفت که بیاد و ماجراهارو به نفع خودش و تفکرش دست بگیره؟
تو این‌جا داری میگی "جنازه‌هایی که این‌جاست"، نمیگی "قشر خاصی از افرادی که جنازه‌هاشون این‌جاست"
بین این دوتا فرقه. زمین تا آسمون فرقه و هرکسی توان فهم این فرق رو نداره. تو این شرایطی که تو باید مواظب باشی یدونه "واو" اضافه‌تر تو صحبتات خرج‌نکنی که بعدش برگ‌برنده‌ی دشمن در مقابل تو نباشه، این حرف امروز تو صداوسیما حماقت محض بود.
لذا بالتاکید: هر سخن جایی و هر نکته زمانی دارد.

امشب نقادی خونم افتاده بود. زود رائفی‌پورو بیارید جلو. نوبت استاده.

باشه حالا، سس‌خرسی هم که واسش تا آخرین قطره‌ی سس وای‌میسید هم بهتون گفته «تلفات‌جنگی»
جیکتون دراومد؟
پاچه‌خواری(چیز دیگری بخوانید) و کاسه‌لیسی از صفات بارز شماست.

چه گیری افتادیما. به جای چاووشی گوش‌دادن داریم با یه مشت لایعقل بحث می‌کنیم.

اینایی که اسمشونو جزو کشته‌ها دادید دارن توئیت می‌زنن که.
شهیدان زنده‌اند الله اکبررر🗣

خیلی عجیبه. براشون از «اپستین» و جنایاتی که تو این پرونده ثبت شده میگی، بعدش برمی‌گرده میگه:
«به هر حال ترامپ بهتر از بقیه رهبرای جهانه»
دیگه تویی که ۱۶ سالته که از خوبیای این خوک زرد نگو عزیزم. دلیلشم به پدوفیلی بعضیا و ماهایی که پرونده‌رو خوندیم برمی‌گرده.

+ چرا برای توهینی که به حاج‌قاسم کردن چیزی نمیگی؟
- حرومزاده اگر قرار بود چیزی بفهمه که توهین نمی‌کرد!

میگه اونور فلان فحش رو به حاج‌قاسم دادن، ماهم اینو گفتیم چون حقشونه.
نفهمیدی که تو فرق می‌کنی با اون؟
نمی‌فهمی این‌جا قیاست مسخره‌ترین کار ممکنه؟ چون اون انجام داده توهم مرتکب خطا میشی؟ این منطقته؟ اگر آره که اون هزارتا کار خطای دیگه هم انجام داده، چرا ما نکنیم؟

هنوز فرق انتقاد رو با حمله نفهمیدید؟ نفهمیدید.

اونی که به حاج‌قاسمی که دیگه عظمت وجودش برای هممون ثابت شده توهین می‌کنه جز « حروم‌زاده » لقب می‌گیره؟ خودت‌و با اون قیاس کردی؟ چه قیاس خنده‌دار و باطلی. ادامه بده. موفق باشی کسی که هیچ دسته‌بندی‌ای برای تفکراتت نمی‌تونم پیدا کنم.

🤷؟

به فرزندانتان اسب‌سواری، تیراندازی، شنا و تندرو نبودن یاد بدهید.

در امتداد همه این روزهای سخت، عاملی که برای من غیر قابل تحمل تر از هر چیز است، دورویی و دغل‌بازی‌ست!
آن چیز که من را عذاب می‌دهد وطن‌فروشی آشکاری‌ست که اگر در مقابل آن بایستیم، ما را وطن فروش خطاب می‌کنند و هزاران برچسب دیگر بر ما می‌زنند؛ گویی که انگار ما عزیز از دست نداده‌ایم و ما متوجه ظلم نیستیم و ما در این کشور زندگی نمی‌کنیم. به طوری که انگار تمام خون‌های ریخته شده بر دستان ماست و ماییم که جمعیت کشور را کاهش داده ایم.
اما این بار برای من دیگر هیچ یاوه گویی یا بهتر بگویم، هیچ فردِ یاوه‌گویی اهمیت ندارد. من این بار هر برچسبی را به جان می‌خرم تا فریاد بزنم و بگویم:
«من کشورم را دوست دارم»
من کشورم را دوست دارم. نه فقط این مرزِ جغرافیایی، نه فقط مراکز و منابع و معادن و دریا و کوه و جنگل، نه فقط زیرساخت ها و امکاناتِ کم و بیش، بلکه تمامِ کشورم!
من آسفالت تهران را دوست دارم حتی اگر چاله داشته باشند، ماشین های مردم را دوست دارم حتی اگر فرسوده باشند، من تیر برق را دوست دارم حتی اگر فردای هر روزی مردمانِ معترض من را از آن آویزان کنند، من مغازه‌های مختلف مردم را دوست دارم حتی اگر امورات آن‌ها را نگذراند.
میوه‌فروشی‌ها، سوپرمارکت‌ها، شیرینی فروشی‌ها، کافه‌ها، دکه‌های روزنامه‌فروشی؛
من حتی جدول‌های کنار خیابان را دوست دارم.
من خانه های کهنه را دوست دارم، خانه های نو، حتی خانه هایی که تا به حال آنها را ندیده‌ام. و از همه بیشتر، خانواده‌های ایرانی برای من زیباترین جلوه این کشورند.
باز تکرار می‌کنم:
«من کشورم را دوست دارم»
نه فقط این مرزِ جغرافیایی، نه فقط مراکز و منابع و معادن و دریا و کوه و جنگل، نه فقط زیرساخت‌ها و امکاناتِ کم و بیش، بلکه تمامِ کشورم!
و بدیهی‌ست، اگر به‌عنوان عاشقِ وطن، یا حداقل به‌عنوانِ یک شهروند معمولی، از جنگ گریزان باشم.
من دوست ندارم جنگ بشود و این همان موضوعی‌ست که عوام می‌ترسند به آن اقرار کنند.
می‌ترسند تا خدایی ناکرده بر اسم آنها برچسبی چسبانده نشود. اما من دیگر یاوه‌ها و یاوه‌گویان را پشیزی محترم نمی‌دانم. حتی اگر آنها تصمیم به قطع ارتباط بگیرند، من باز هم به پای این کشور و تمامیِ معتلقات آن می‌ایستم.
من دوست ندارم جنگ شود و در مقابل افرادی مقاومت می‌کنم که در تمامیِ این سال‌ها از حمله اعراب و چنگیز و اسکندر نالیده‌اند و حالا، دست به دامان اجنبی شده‌اند تا بیاید و برایشان آزادی را به ارمغان بیاورد.
من در مقابل تمام وطن فروشان خواهم ایستاد.
حتی اگر نادانسته و بر اثر ناآگاهی وطن خود را به حراج گذاشته باشند؛ حتی اگر داغِ بر دل‌شان به قدری برافروخته شده باشد که فردای کشور برایشان دیگر اهمیتی نداشته باشد؛ حتی حتی حتی اگر اجنبی برای ما خوشبختی را به همراه بیاورد، که همگان می‌دانیم نخواهد آورد.
و بر علیه مقابلِ تمامی خائنان به این مرز و بوم و این کشور و این مردمِ داغ دیده و صبور و شریف و عزیز سینه را سپر می‌سازم و تا آخرین قطره خون بر اسم منحوس و نجس آنان لعن می‌فرستم و انتقام تمامی خون‌های ریخته شده را می‌گیرم.
من یک روز برای این خاک جان می‌دهم و اهمیتی ندارد که چه کسی جان من را بستاند.
چه مردمان باشند، چه حاکمان، چه اجنبیان؛ من برای این خاک جان می‌دهم،
چون
«من کشورم را دوست دارم»

@montazerneviss | شادروان

نیمه‌شعبان‌هات همیشه برام بوی زندگی بوده؛
بوی بارون، بوی گلِ نرگس.

مدال بهترین جواب دنیا هم تقدیم میشه به «هیچ»ای که ایران در جواب به آمریکا گفت.

از این به‌بعد کسی شکرخوری کرد و گفت یا این‌کارو می‌کنی یا هیچ، میگم: پس هیچ.