Hayotimizda eng yaxshi o'qituvchi hayotning o'zi, chunki uning hech bir darsini o'tkazib yubormaysiz.
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
ONAMGA BIR QUCHOQ GUL OLARDIM...😢(ta’sirli xikoya)
Universitet tahsilini tamomlab endigina ish boshlagan yilim edi. Hayajon bilan beshinchi sinflarga darsga kirdim. Birinchi darsimni qiziqarli o‘tish uchun sinf doskasiga ingliz tilida “Bir kuni boy bo‘lsam onamga .... sovg‘a qilaman” degan jumlani yozdim-da, o‘quvchilarga qarab:
Bolalar, siz doskaga yozilgan jumladagi nuqtalar o‘rniga o‘zingiz xohlagan so‘zni qo‘yib, gapni to‘ldiring. Tushunarlimi?- dedim. O‘quvchilarga varaq tarqatdim. Sinf suv quygandek jim-jitlik ichida qoldi. Bolalar sinf taxtasiga ko‘z tikib xayolga berildilar. Besh daqiqadan so‘ng sinf xonasini kezib, tarqatgan qog‘ozlarimni yig‘dim va birma -bir o‘qiy boshadim. Onasiga qasr sovg‘a qilishni, mashina olib berishni, haj ziyoratiga yuborishni orzu qilarkan mening jajji do‘stlarim. Beg‘ubor orzularni o‘qiganim sari sinfda kulgu ko‘tarilar, tiynati pokiza bolajonlarning shaffof niyatidan ko‘nglimga nur inardi. So‘nggi varaqdagi yozuvni o‘qidim. “If I were rich, I would buy flowers for my mom”
Bu gapning egasi sinfga shu yili yangi kelgan, hech kim bilan ochilib gaplashmaydigan, ma’yusgina bolakay edi.
Oramizda romantik do‘stimiz ham bor ekan, -dedim. – Sardor, o‘rningdan turib o‘rtoqlaringga bu varaqqa nima yozilganini tushuntirasanmi?
Bir kuni boyib ketsam, onamga juda ko‘p gullar sovg‘a qilaman,- deb yozilgan ustoz...
– Sardorning ovozi mahzun, lekin qat’iyat bilan chiqdi.
Sinfda yengil kulgu ko‘tarildi.
Men juda boy bo‘lsangiz, degandim. Ya’ni o‘zingizni boyib ketgan badavlat deya tasavvur qilib, so‘ng yozing dedim. Shunga qaramay, gul olardim, deganingning o‘ziga xos sababi bordir? – deya so‘radim.
Biroz jim turdi-da:
Xayolimga boshqa narsa kelmadi-da, ustoz!- dedi ohista. Chehrasida Mona Lizaning yuzidagi tabassum va qayg‘u qorishiq g‘arib ifoda zohir edi.
Tushuntirdim-ku, Sardorjon? Xayolingga biror nima kelishi uchun yana nima qilishim kerak edi? – Shunday deya javob varaqalarini bolalarga tarqatdim.
Dars yakunlanganini bildirib qo‘ng‘iroq chalindi. Bolalar to‘zg‘igan ari uyasidek tashqariga otildilar.
Ertasi kuni tongda maktabga kelsam, Sardorning otasi meni koridorda kutayotgan ekan. Qo‘lida kecha Sardorning orzusi yozilgan g‘ijimlangan qog‘ozga ko‘zim tushdi. O‘tirib biroz gaplashdik. So‘ng u ketdi. Oyog‘imni zo‘rg‘a bosib o‘qituvchilar xonasiga kirdim. Boshim aylanardi. Yuragimdan o‘kiriqqa o‘xshagan narsa to‘liqib kelar, nafasim tiqilib, ichimda nimadir portlashga shay turgandek edi. Men qog‘ozdagi kichik bo‘shliqni gul bilan to‘ldirgan Sardorning hayotidagi ulkan bo‘shliqni ham gul bilan to‘ldirishga urinayotganini angladim. Uch oy avval baxtsiz hodisa tufayli onasidan ayrilgan bolakay har juma kuni otasi bilan onasining qabrini ziyorat qilishni kanda qilmasligini va o‘zi bilan onasi yoqtirgan gullarni olib borishini bildim. Kecha tunda otasi eshitmasligi uchun yuzini yostiqqa o‘rab tongacha o‘ksib yig‘laganini eshitdim. Va angladimki faqatgina Universitetning o‘qituvchilik diplomi bilan ustozlikni o‘rganib bo‘lmas ekan...
Do‘stlaringizga ham ulashing!
@status_ibratli🕊
Universitet tahsilini tamomlab endigina ish boshlagan yilim edi. Hayajon bilan beshinchi sinflarga darsga kirdim. Birinchi darsimni qiziqarli o‘tish uchun sinf doskasiga ingliz tilida “Bir kuni boy bo‘lsam onamga .... sovg‘a qilaman” degan jumlani yozdim-da, o‘quvchilarga qarab:
Bolalar, siz doskaga yozilgan jumladagi nuqtalar o‘rniga o‘zingiz xohlagan so‘zni qo‘yib, gapni to‘ldiring. Tushunarlimi?- dedim. O‘quvchilarga varaq tarqatdim. Sinf suv quygandek jim-jitlik ichida qoldi. Bolalar sinf taxtasiga ko‘z tikib xayolga berildilar. Besh daqiqadan so‘ng sinf xonasini kezib, tarqatgan qog‘ozlarimni yig‘dim va birma -bir o‘qiy boshadim. Onasiga qasr sovg‘a qilishni, mashina olib berishni, haj ziyoratiga yuborishni orzu qilarkan mening jajji do‘stlarim. Beg‘ubor orzularni o‘qiganim sari sinfda kulgu ko‘tarilar, tiynati pokiza bolajonlarning shaffof niyatidan ko‘nglimga nur inardi. So‘nggi varaqdagi yozuvni o‘qidim. “If I were rich, I would buy flowers for my mom”
Bu gapning egasi sinfga shu yili yangi kelgan, hech kim bilan ochilib gaplashmaydigan, ma’yusgina bolakay edi.
Oramizda romantik do‘stimiz ham bor ekan, -dedim. – Sardor, o‘rningdan turib o‘rtoqlaringga bu varaqqa nima yozilganini tushuntirasanmi?
Bir kuni boyib ketsam, onamga juda ko‘p gullar sovg‘a qilaman,- deb yozilgan ustoz...
– Sardorning ovozi mahzun, lekin qat’iyat bilan chiqdi.
Sinfda yengil kulgu ko‘tarildi.
Men juda boy bo‘lsangiz, degandim. Ya’ni o‘zingizni boyib ketgan badavlat deya tasavvur qilib, so‘ng yozing dedim. Shunga qaramay, gul olardim, deganingning o‘ziga xos sababi bordir? – deya so‘radim.
Biroz jim turdi-da:
Xayolimga boshqa narsa kelmadi-da, ustoz!- dedi ohista. Chehrasida Mona Lizaning yuzidagi tabassum va qayg‘u qorishiq g‘arib ifoda zohir edi.
Tushuntirdim-ku, Sardorjon? Xayolingga biror nima kelishi uchun yana nima qilishim kerak edi? – Shunday deya javob varaqalarini bolalarga tarqatdim.
Dars yakunlanganini bildirib qo‘ng‘iroq chalindi. Bolalar to‘zg‘igan ari uyasidek tashqariga otildilar.
Ertasi kuni tongda maktabga kelsam, Sardorning otasi meni koridorda kutayotgan ekan. Qo‘lida kecha Sardorning orzusi yozilgan g‘ijimlangan qog‘ozga ko‘zim tushdi. O‘tirib biroz gaplashdik. So‘ng u ketdi. Oyog‘imni zo‘rg‘a bosib o‘qituvchilar xonasiga kirdim. Boshim aylanardi. Yuragimdan o‘kiriqqa o‘xshagan narsa to‘liqib kelar, nafasim tiqilib, ichimda nimadir portlashga shay turgandek edi. Men qog‘ozdagi kichik bo‘shliqni gul bilan to‘ldirgan Sardorning hayotidagi ulkan bo‘shliqni ham gul bilan to‘ldirishga urinayotganini angladim. Uch oy avval baxtsiz hodisa tufayli onasidan ayrilgan bolakay har juma kuni otasi bilan onasining qabrini ziyorat qilishni kanda qilmasligini va o‘zi bilan onasi yoqtirgan gullarni olib borishini bildim. Kecha tunda otasi eshitmasligi uchun yuzini yostiqqa o‘rab tongacha o‘ksib yig‘laganini eshitdim. Va angladimki faqatgina Universitetning o‘qituvchilik diplomi bilan ustozlikni o‘rganib bo‘lmas ekan...
Do‘stlaringizga ham ulashing!
@status_ibratli🕊
Men haqimda yomon gaplarni
Dushmanlarim gapiradi.
Ko'rolmaydiganlar tarqatadi,
Aqli pastlar ishonadi..!
@status_ibratli🕊
Dushmanlarim gapiradi.
Ko'rolmaydiganlar tarqatadi,
Aqli pastlar ishonadi..!
@status_ibratli🕊
RIVOYAT
Bir keksa kampirning yakkayu yagona o‘g‘li bo‘lib, u uylanganidan keyin nobop xotinining gapiga kirib, o‘z tuqqanini ham unutibdi. Onasining holidan xabar olmoq u yokda tursin, hatto yemoq-ichmoqdan ham qisib qo‘yibdi. Noinsof ayolining gapiga kirib, onajonini bo‘lmag‘ur ta’nayu malomatlar bilan ko‘nglini og‘ritar ekan.
Kunlar o‘tib onaizor vafot etibdi. Shundan keyingina nodon farzandning basir ko‘zlari moshdek ochilibdi. Onaizoriga o‘tkazgan zug‘umlarini eslab zor-zor yig‘labdi. Onasining ma’rakalarida doshqozonlarda osh damlab elga tarqatsa, kunlarning birida onaizori tushiga kiribdi.
— Ey, nodon bolam, o‘lgandan keyin katta doshqozonlarda osh damlab elga tarqatganingdan ko‘ra tirikligimda mening o‘zimga bir piyola choy tutganing afzal emasmidi? Endilikda qilayotgan bu ehsonlaringdan ko‘ra o‘shaning savobi bisyor bo‘lardi-ku! Agar bu saxovatingni men uchun qilayotgan bo‘lsang, endi men unga muhtoj emasman. Sen tirikligimda siylamagan bo‘lsang ham, o‘lganimdan keyin meni Olloh siyladi. Men jannatdaman, — debdi.
Onaning bu gaplarini farzand tushida eshitgan bo‘lsa ham xuddi o‘ngidagi kabi tushunibdi va o‘tmishda onaizoriga o‘tkazgan zug‘umlaridan pushaymon qilib ich-ichini yebdi.
Hech qachon mazkur rivoyatdagi noqobil farzand xatosini takrorlamang. Aksincha, undan o‘zingizga tegishli xulosa chiqarib, yaqin kishilaringizni tirikligida qadrlang.
Tiriklik chog‘imda etmading dilshod,O‘tinchu ishonchim aylading barbod.
Quyosh botgandan so‘ng soyabon nechun?
O‘lsam keyin xoh et yod, xoh etma yod.
Do‘stlaringizga ham ulashing!
@status_ibratli🕊
Bir keksa kampirning yakkayu yagona o‘g‘li bo‘lib, u uylanganidan keyin nobop xotinining gapiga kirib, o‘z tuqqanini ham unutibdi. Onasining holidan xabar olmoq u yokda tursin, hatto yemoq-ichmoqdan ham qisib qo‘yibdi. Noinsof ayolining gapiga kirib, onajonini bo‘lmag‘ur ta’nayu malomatlar bilan ko‘nglini og‘ritar ekan.
Kunlar o‘tib onaizor vafot etibdi. Shundan keyingina nodon farzandning basir ko‘zlari moshdek ochilibdi. Onaizoriga o‘tkazgan zug‘umlarini eslab zor-zor yig‘labdi. Onasining ma’rakalarida doshqozonlarda osh damlab elga tarqatsa, kunlarning birida onaizori tushiga kiribdi.
— Ey, nodon bolam, o‘lgandan keyin katta doshqozonlarda osh damlab elga tarqatganingdan ko‘ra tirikligimda mening o‘zimga bir piyola choy tutganing afzal emasmidi? Endilikda qilayotgan bu ehsonlaringdan ko‘ra o‘shaning savobi bisyor bo‘lardi-ku! Agar bu saxovatingni men uchun qilayotgan bo‘lsang, endi men unga muhtoj emasman. Sen tirikligimda siylamagan bo‘lsang ham, o‘lganimdan keyin meni Olloh siyladi. Men jannatdaman, — debdi.
Onaning bu gaplarini farzand tushida eshitgan bo‘lsa ham xuddi o‘ngidagi kabi tushunibdi va o‘tmishda onaizoriga o‘tkazgan zug‘umlaridan pushaymon qilib ich-ichini yebdi.
Hech qachon mazkur rivoyatdagi noqobil farzand xatosini takrorlamang. Aksincha, undan o‘zingizga tegishli xulosa chiqarib, yaqin kishilaringizni tirikligida qadrlang.
Tiriklik chog‘imda etmading dilshod,O‘tinchu ishonchim aylading barbod.
Quyosh botgandan so‘ng soyabon nechun?
O‘lsam keyin xoh et yod, xoh etma yod.
Do‘stlaringizga ham ulashing!
@status_ibratli🕊
Armon (Ta'sirli hikoya 😞😥😢😭).
Inson orzu bilan tirik. Umid bilan baxtli. Mehr bilan sog‘lom. Ammo …Orada yana bir atama bor: Armon… Ana shu tuyg‘uda butun bir umrni yemirishga qodir kuch bor. Men shu kuch qudratini anglab yetganimda kech edi… Oddiy oilada voyaga yetdim. Onam uy bekasi, otam bor umrini yerga bag‘ishlagan soddagina qishloq odami. Bittagina farzand bo‘lganim bois, ularning bor mehri faqat meniki edi. Maktabni tugatgach, tibbiyot oliygohiga hujjat topshirmoqchi bo‘ldim. Onam:”Qiz bolasan, o‘qib olim bo‘larmiding?!” deya qarshilik ko‘rsatdilar. Lekin mehribon otajonimning birgina so‘zlari bilan onam ham rozi bo‘ldilar.:”Qo‘yaver, onasi, ertaga kasal bo‘lsak, dardimizga shifo topsa yomonmi? O‘zimizga nafi tegadi-ku!”
Katta tayyorgarlik, ota-onamning duolari sababmi, o‘qishga kirdim. Astoydil bilim oldim. Har gal azim Toshkent bag‘ridan qishlog‘imga borsam, ota-onamning sog‘inchli nigohlariga dosh berolmay “albatta, yetuk shifokor bo‘lib qaytib, ularning yonida bo‘laman”, deya o‘z-o‘zimga so‘z berardim. Ammo bora-bora bu tilak o‘rnini poytaxtda qolib ishlash istagi egalladi. Nazarimda, olis qishloqdagidan ko‘ra zamonaviy shaharda imkoniyatlarim ko‘proq edi. Va men shunday qildim. Onamning ko‘z yoshlari, otamning iltijoga to‘la so‘zlari ham meni fikrimdan qaytarolmadi. Ularning oila qurishim haqidagi gaplari esa tabiatimni xira qildi, xolos. Men uchun oila ham, ko‘ngil istagi-yu muhabbat deganlari ham faqat ilm va ishda edi.
Yillar o‘tdi. Poytaxt menga o‘zim istaganimdan ko‘proq istiqbol berdi. Avval nomzodlik, keyin doktorlik ishini yoqladim. Qancha-qancha bemorlarga shifo ulashdim. Yashirmayman, yonimga olis joylardan dardlarimga malham so‘rab keluvchilarni ko‘rib, g‘ururlanaman. Ammo…
Ish, ilm bilan bo‘lib qishloqqa borishim uzoqlashdi. Har gal boramanu ota-onamning diydoriga to‘yib-to‘ymay ortga qaytaman. Bir safar borsam, otamning yuzlari zahil, bemorligi shundoqqina ko‘rinib turardi. “Keksalikning alomati-da, qizim” deganlariga ishonib, ortimga qaytdim.
Oradan ikki kun o‘tib, telefonimga xabar keldi:”Tez yetib kel. Otangning ahvoli og‘ir”.
O‘sha kungi majlisni o‘tkazib, yo‘lga chiqdim. Kechga tomon qishloqqa yetib keldim. Darvozamiz yonidagi uch-to‘rt odamni ko‘rib, yuragim orqaga tortib ketdi. Hech kim bilan ko‘rishmay otam yotgan xonaga otildim. Bechora otajonim…Meni doim erkalab, yig‘lasam yupatib, yiqilsam ko‘tarib katta qilgan qo‘llari go‘yo jonsiz. Bosh tomonida esa yig‘idan qizargan ko‘zlarini otamning nursizlanayotgan ko‘zlariga tikkanicha g‘aribgina onam…Yonlarida jigargo‘shasining birgina so‘zlariga mushtoq otamning yaqinlari…Bu mung to‘la davrada men kam. Birgina farzandi, ko‘zining qorachig‘i, umrini bag‘ishlab umr so‘rolmagani, mehrini berib mehr ko‘rolmagani men kam edim. Gʻamguzorimning quchog‘iga otildim. Ovozimdanmi, yohud farzandining issiq taftidanmi otam ko‘zlarini ochdi.
Lablari xolsiz pichirladi. “Kelding-mi, qizim, erkam?”
Gapirolmasdim, bo‘g‘zimni kuydirayotgan achchiq yig‘i zabonim tillashishiga yo‘l qo‘ymasdi.
“Qizim, mendan keyin onangni yolg‘izlatma”.
Bu mehribonimning so‘nggi so‘zlari edi. Dod soldim, faryodim ko‘kni tutdi – foydasiz. Umrini, topganini menga bag‘ishlagan, mehrini ayamagan, shu darajaga yetishimga sababchi otajonimdan ayrilgandim. Taqdir eng katta armonni umrimga muhrlab ketgandi.
Nega qoshimga shifo so‘rab keluvchilarga malham bo‘ldim-u, menga jon rishtasini bog‘lagan, doim qo‘llagan, umrimga umr so‘rab duoda bo‘lganim – mehribonimning dardiga shifo berolmadim. Izlaganida, istaganida yonida bo‘lolmadim. Nega? Shu qadar tubanlashdimmi? Ishni, amalni ota-onadan ustun qo‘yadigan darajada imondan olisladimmi? Topganlarim evaziga olganim – ana shu javobsiz so‘roqlar qatidagi ARMON!
Anglaganim: bu yugurik hayotda ota-ona g‘animat, mehr g‘animat. Ularning qadriga yetmaganimiz, mehrini kech bilganimiz esa armondir.
Do‘stlaringizga ham ulashing!
@status_ibratli🕊
Inson orzu bilan tirik. Umid bilan baxtli. Mehr bilan sog‘lom. Ammo …Orada yana bir atama bor: Armon… Ana shu tuyg‘uda butun bir umrni yemirishga qodir kuch bor. Men shu kuch qudratini anglab yetganimda kech edi… Oddiy oilada voyaga yetdim. Onam uy bekasi, otam bor umrini yerga bag‘ishlagan soddagina qishloq odami. Bittagina farzand bo‘lganim bois, ularning bor mehri faqat meniki edi. Maktabni tugatgach, tibbiyot oliygohiga hujjat topshirmoqchi bo‘ldim. Onam:”Qiz bolasan, o‘qib olim bo‘larmiding?!” deya qarshilik ko‘rsatdilar. Lekin mehribon otajonimning birgina so‘zlari bilan onam ham rozi bo‘ldilar.:”Qo‘yaver, onasi, ertaga kasal bo‘lsak, dardimizga shifo topsa yomonmi? O‘zimizga nafi tegadi-ku!”
Katta tayyorgarlik, ota-onamning duolari sababmi, o‘qishga kirdim. Astoydil bilim oldim. Har gal azim Toshkent bag‘ridan qishlog‘imga borsam, ota-onamning sog‘inchli nigohlariga dosh berolmay “albatta, yetuk shifokor bo‘lib qaytib, ularning yonida bo‘laman”, deya o‘z-o‘zimga so‘z berardim. Ammo bora-bora bu tilak o‘rnini poytaxtda qolib ishlash istagi egalladi. Nazarimda, olis qishloqdagidan ko‘ra zamonaviy shaharda imkoniyatlarim ko‘proq edi. Va men shunday qildim. Onamning ko‘z yoshlari, otamning iltijoga to‘la so‘zlari ham meni fikrimdan qaytarolmadi. Ularning oila qurishim haqidagi gaplari esa tabiatimni xira qildi, xolos. Men uchun oila ham, ko‘ngil istagi-yu muhabbat deganlari ham faqat ilm va ishda edi.
Yillar o‘tdi. Poytaxt menga o‘zim istaganimdan ko‘proq istiqbol berdi. Avval nomzodlik, keyin doktorlik ishini yoqladim. Qancha-qancha bemorlarga shifo ulashdim. Yashirmayman, yonimga olis joylardan dardlarimga malham so‘rab keluvchilarni ko‘rib, g‘ururlanaman. Ammo…
Ish, ilm bilan bo‘lib qishloqqa borishim uzoqlashdi. Har gal boramanu ota-onamning diydoriga to‘yib-to‘ymay ortga qaytaman. Bir safar borsam, otamning yuzlari zahil, bemorligi shundoqqina ko‘rinib turardi. “Keksalikning alomati-da, qizim” deganlariga ishonib, ortimga qaytdim.
Oradan ikki kun o‘tib, telefonimga xabar keldi:”Tez yetib kel. Otangning ahvoli og‘ir”.
O‘sha kungi majlisni o‘tkazib, yo‘lga chiqdim. Kechga tomon qishloqqa yetib keldim. Darvozamiz yonidagi uch-to‘rt odamni ko‘rib, yuragim orqaga tortib ketdi. Hech kim bilan ko‘rishmay otam yotgan xonaga otildim. Bechora otajonim…Meni doim erkalab, yig‘lasam yupatib, yiqilsam ko‘tarib katta qilgan qo‘llari go‘yo jonsiz. Bosh tomonida esa yig‘idan qizargan ko‘zlarini otamning nursizlanayotgan ko‘zlariga tikkanicha g‘aribgina onam…Yonlarida jigargo‘shasining birgina so‘zlariga mushtoq otamning yaqinlari…Bu mung to‘la davrada men kam. Birgina farzandi, ko‘zining qorachig‘i, umrini bag‘ishlab umr so‘rolmagani, mehrini berib mehr ko‘rolmagani men kam edim. Gʻamguzorimning quchog‘iga otildim. Ovozimdanmi, yohud farzandining issiq taftidanmi otam ko‘zlarini ochdi.
Lablari xolsiz pichirladi. “Kelding-mi, qizim, erkam?”
Gapirolmasdim, bo‘g‘zimni kuydirayotgan achchiq yig‘i zabonim tillashishiga yo‘l qo‘ymasdi.
“Qizim, mendan keyin onangni yolg‘izlatma”.
Bu mehribonimning so‘nggi so‘zlari edi. Dod soldim, faryodim ko‘kni tutdi – foydasiz. Umrini, topganini menga bag‘ishlagan, mehrini ayamagan, shu darajaga yetishimga sababchi otajonimdan ayrilgandim. Taqdir eng katta armonni umrimga muhrlab ketgandi.
Nega qoshimga shifo so‘rab keluvchilarga malham bo‘ldim-u, menga jon rishtasini bog‘lagan, doim qo‘llagan, umrimga umr so‘rab duoda bo‘lganim – mehribonimning dardiga shifo berolmadim. Izlaganida, istaganida yonida bo‘lolmadim. Nega? Shu qadar tubanlashdimmi? Ishni, amalni ota-onadan ustun qo‘yadigan darajada imondan olisladimmi? Topganlarim evaziga olganim – ana shu javobsiz so‘roqlar qatidagi ARMON!
Anglaganim: bu yugurik hayotda ota-ona g‘animat, mehr g‘animat. Ularning qadriga yetmaganimiz, mehrini kech bilganimiz esa armondir.
Do‘stlaringizga ham ulashing!
@status_ibratli🕊
Jondan kechmoq mumkin,
Iymondan emas.
Allohdan rizq so'rang,
Insondan emas...
Gunohdan qoching,
Tobutdan emas.
Allohdan qo'rqing
Bandadan emas!
@status_ibratli🕊
Iymondan emas.
Allohdan rizq so'rang,
Insondan emas...
Gunohdan qoching,
Tobutdan emas.
Allohdan qo'rqing
Bandadan emas!
@status_ibratli🕊
👍2
Bolakay. (Hikoya)
Shom tusha boshlagan sari buvi sho'rlikning yuragi bezillaydigan bo'lib qoldi. Nabirasi nuqul xarxasha qiladi:
- Buvijon, jon buvijon, Xudodan so'rang, oyimlar shu bugun tushimga kirsinlar, judayam sog'inib ketdim.
Bola buvijonisining qo'lidan qo'lidan hamma narsa keladi deb o'ylaydi. Shundoq ham to'kilib yurgan buvi sho'rlik battar to'kiladi. Hah bolasi tushmagur-a, u sening onang bo'lsa, mening bolam-ku, uning o'rniga mening jonimni olib, u yashasa bo'lmasmidi.
Bir kuni nabira maktabdan hadeganda uyga qaytavermadi. Buvi bechora chopa-chopa maktabga bordi. U yerdan topmadi. O'rtoqlarinikiga bir-bir bosh suqdi. Uyga qaytsa har tugul kelib turgan ekan.
- Qaylarda qolib ketding, bolam, bunaqada meni adoyi tamom qilasanku, - koyigan bo'ldi buvi.
- Voy o'lmasam... - qo'rqib ketdi buvi, go'ristonga-ya, u yoqda nima qilding?
- Oyimni oldiga bordim, - dedi bola.
- Nimaga qo'rqaman, axir uyerda oyimlar yotibdilarku.
- Shunaqaykan menga aytmaysanmi, bolam, birga borardik. Qo'rqmadingmi, bolam?
- Nima dedi, Ahror o'rtog'ing?
- Ahror o'rtog'im aytdiki, - deb bola jim bo'lib qoldi.
- Voy o'lmasam, keyin bordingmi?
- Bordim, bitta amaki buyerda yurma, deb haydavordi.
- Oyingni go'riga borib, ko'zingni yumin o'tirsang ko'zingga ko'rinadi, dedi...
Shu kuni bolakay miriqib uxladi. Buni buvi sezdi.
- Yaxshi uxlab turdingmi, bolajonim, - deb orqa voshlarini silab erkaladi.
- Ha buvijon, bugun yaxshi uxladim.
@status_ibratli🕊
Shom tusha boshlagan sari buvi sho'rlikning yuragi bezillaydigan bo'lib qoldi. Nabirasi nuqul xarxasha qiladi:
- Buvijon, jon buvijon, Xudodan so'rang, oyimlar shu bugun tushimga kirsinlar, judayam sog'inib ketdim.
Bola buvijonisining qo'lidan qo'lidan hamma narsa keladi deb o'ylaydi. Shundoq ham to'kilib yurgan buvi sho'rlik battar to'kiladi. Hah bolasi tushmagur-a, u sening onang bo'lsa, mening bolam-ku, uning o'rniga mening jonimni olib, u yashasa bo'lmasmidi.
Bir kuni nabira maktabdan hadeganda uyga qaytavermadi. Buvi bechora chopa-chopa maktabga bordi. U yerdan topmadi. O'rtoqlarinikiga bir-bir bosh suqdi. Uyga qaytsa har tugul kelib turgan ekan.
- Qaylarda qolib ketding, bolam, bunaqada meni adoyi tamom qilasanku, - koyigan bo'ldi buvi.
- Voy o'lmasam... - qo'rqib ketdi buvi, go'ristonga-ya, u yoqda nima qilding?
- Oyimni oldiga bordim, - dedi bola.
- Nimaga qo'rqaman, axir uyerda oyimlar yotibdilarku.
- Shunaqaykan menga aytmaysanmi, bolam, birga borardik. Qo'rqmadingmi, bolam?
- Nima dedi, Ahror o'rtog'ing?
- Ahror o'rtog'im aytdiki, - deb bola jim bo'lib qoldi.
- Voy o'lmasam, keyin bordingmi?
- Bordim, bitta amaki buyerda yurma, deb haydavordi.
- Oyingni go'riga borib, ko'zingni yumin o'tirsang ko'zingga ko'rinadi, dedi...
Shu kuni bolakay miriqib uxladi. Buni buvi sezdi.
- Yaxshi uxlab turdingmi, bolajonim, - deb orqa voshlarini silab erkaladi.
- Ha buvijon, bugun yaxshi uxladim.
@status_ibratli🕊
Xatoni tan olish hammaning qo'lidan kelishi mumkin, uni tuzatish esa kuchlilar qo'lidan!
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
Ibratli Hikoya. (Albatta o'qing!)
Er: Asr namozingni o'qidingmi?
Xotin: Yo'q
Er: Nega?
Xotin: Ishdan charchab kelgan edim, dam oldim.
Er: Yaxshi, dam olib bo'lgan bo'lsang, tezda o'qib ol, hozir shom kirib qoladi.
Ikkinchi kuni er komandirovkaga ketibdi. Odatga ko'ra har doim, manzilga yetganidan so'ng, ayoliga qo'ng'iroq qilib qo'yar edi, bu safar qo'ng'iroq qilmadi. Xotinini xavotiri kuchayib, eriga qo'ng'iroq qila boshlabdi, ammo go'shakni hech kim ko'tarmas edi. Ayolni xavotiri oshgandan oshdi, bunaqa bo'lishi mumkin emas, axir har doim manzilga yetib borishu bilan qo'ng'iroq yoki xabar yuborgan bo'lar ediku.
Vanihoyat ikki soatdan so'ng, ayolni telefoni jiringladi, ayol go'shakni ko'tarib:
- Yaxshi yetib oldingizmi dadasi?
- Ha yaxshi yetib keldim. Alhamdullillah.
- Qachon yetib bordingiz?
- Taxminan 4 soat bo'ldi.
Xotinni jahli chiqib:
- Borganizga 4 soat bo'libdi, qo'ng'iroq qilish esingizga kelmadimi?
- Charchabmab birpas dam oldim.
- 2daqiqa vaqt ajratib manga qo'ng'iroq qilsangiz bo'lmasmidi, man sizdan rosa xavotir oldim, axir. Yoki mani qo'ng'irog'imni eshitmadizmi?
- Nega endi eshitdim.
- Nega go'shakni ko'tarmadiz, siz mani hech qachon o'ylamaysiz - dedi yig'lab.
- Sen ham kecha azonni ovozini eshitib, xotirjam dam olib o'tirding, axir Alloh o'zi bilan muloqotga chaqirgan ediku.
- Ha to'g'ri aytasiz meni kechiring iltimos.
- Mendan emas, Allohdan kechirim so'ragin yagonam, boshqa bunday hol takrorlanmasin, axir men sen bilan Jannat eshigi oldida bir umrga uchrashishni xohlayman.
Shundan so'ng ayol namozlarini to'liq ado etishni maqsad qilib qo'yibdi...
@status_ibratli🕊
Er: Asr namozingni o'qidingmi?
Xotin: Yo'q
Er: Nega?
Xotin: Ishdan charchab kelgan edim, dam oldim.
Er: Yaxshi, dam olib bo'lgan bo'lsang, tezda o'qib ol, hozir shom kirib qoladi.
Ikkinchi kuni er komandirovkaga ketibdi. Odatga ko'ra har doim, manzilga yetganidan so'ng, ayoliga qo'ng'iroq qilib qo'yar edi, bu safar qo'ng'iroq qilmadi. Xotinini xavotiri kuchayib, eriga qo'ng'iroq qila boshlabdi, ammo go'shakni hech kim ko'tarmas edi. Ayolni xavotiri oshgandan oshdi, bunaqa bo'lishi mumkin emas, axir har doim manzilga yetib borishu bilan qo'ng'iroq yoki xabar yuborgan bo'lar ediku.
Vanihoyat ikki soatdan so'ng, ayolni telefoni jiringladi, ayol go'shakni ko'tarib:
- Yaxshi yetib oldingizmi dadasi?
- Ha yaxshi yetib keldim. Alhamdullillah.
- Qachon yetib bordingiz?
- Taxminan 4 soat bo'ldi.
Xotinni jahli chiqib:
- Borganizga 4 soat bo'libdi, qo'ng'iroq qilish esingizga kelmadimi?
- Charchabmab birpas dam oldim.
- 2daqiqa vaqt ajratib manga qo'ng'iroq qilsangiz bo'lmasmidi, man sizdan rosa xavotir oldim, axir. Yoki mani qo'ng'irog'imni eshitmadizmi?
- Nega endi eshitdim.
- Nega go'shakni ko'tarmadiz, siz mani hech qachon o'ylamaysiz - dedi yig'lab.
- Sen ham kecha azonni ovozini eshitib, xotirjam dam olib o'tirding, axir Alloh o'zi bilan muloqotga chaqirgan ediku.
- Ha to'g'ri aytasiz meni kechiring iltimos.
- Mendan emas, Allohdan kechirim so'ragin yagonam, boshqa bunday hol takrorlanmasin, axir men sen bilan Jannat eshigi oldida bir umrga uchrashishni xohlayman.
Shundan so'ng ayol namozlarini to'liq ado etishni maqsad qilib qo'yibdi...
@status_ibratli🕊
Ey, hali yosh ekanini ro'kach qilib tavbani ortga surayotgan inson! Hech bir qabriston eshigiga "Faqat kattalar uchun" deb yozib qo'yilmagan!
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
Qadringga yetmagandan izlama qadr,
Mushkul kunlaringda to'plagin sabr.
Osmonga chiqganni, ko'kga yetganni,
Kun kelib teng qilar oddiy bir qabr!
@status_ibratli🕊
Mushkul kunlaringda to'plagin sabr.
Osmonga chiqganni, ko'kga yetganni,
Kun kelib teng qilar oddiy bir qabr!
@status_ibratli🕊