Erkak kishining madaniyat darajasini ularning ahli ayollariga bo'lgan munosabatlaridan bilib olish mumkin.
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
Namozdan shifo topdi
(Ibratli hikoya)
Bir muslima ayol namozdan topgan huzur-halovati haqida shunday hikoya qiladi:
“Uyimiz dala yonida, darvozamiz yaqinida katta zovur bor edi. Ko‘pincha zovur ichidagi buloqdan suv olardik.
Bir kuni shomga yaqin buloqdan suv olib uyga kirdim. Negadir o‘zimni g‘alati sezdim. Tun bo‘yi nimadir bezovta qilib chiqdi. Uxlayolmadim, allaqanday tushlar ko‘rdim...
Avvaliga buni hech kimga aytolmadim. Keyinroq ayamga yorildim. Chunki kechalari sira uxlayolmas, allaqanday qora, dumaloq, jundor bir narsa ko‘zimga ko‘rinar, bir xunuk bashara paydo bo‘lardi-da, bo‘g‘a boshlardi. Ayamni, dadamni yordamga chaqirib alahsirardim. Ammo ular meni eshitishmas, chunki ovozim chiqmasdi.
Xullas, hammasini birma-bir ayamga so‘zlab bergach, o‘pkam to‘lib yig‘lab yubordim. U yoq-bu yoqqa qaratdik, ammo foydasi bo‘lmadi.
Ikki yil shunday azoblandim. Nihoyat maktabni bitirib, Toshkentga o‘qishga keldim. Hammasi endi barham topar, deb o‘ylagandim, ammo...
Institutga kirdim. Talabalikning ilk yillari. Bilasiz, bu davr qanchalar shod-hurramlik davri bo‘ladi. Lekin menga aslo tatimasdi. Kechalari hamon bezovtalanar, ahvolimni xonadoshlarim bilib qolishlaridan uyalardim. Har tun ular uxlaganidan keyingina dam olishga yotardim.
Ammo qachongacha yashira olardim? Hamxonalarimdan biri namozxon bo‘lib, yarim kechalari ibodatga turardi. U tungi alahsirashlarimdan xavotirga tushibdi. Ertalab meni yoniga chaqirib, qanday dardim borligini so‘radi. O‘rtog‘imga ham ayamga aytganimdek dardimni to‘kib soldim-u, yig‘lab yubordim. U esa jilmayib qo‘ydi. “Bu darddan xalos bo‘lish yo‘lini o‘rgataman”, deb namoz o‘qishim kerakligini aytdi. Kechqurunlari tahorat qilib, o‘zimga dam solib yotishimni, yana bilishim zarur ko‘p narsalarni o‘rgatdi.
Avvaliga, baribir foydasi bo‘lmaydi, deb qo‘l siltadim. Keyinchalik uning daldasi bilan namoz o‘qishni boshladim.
Nihoyat, ilk bor namoz o‘qib uyquga yotdim. O‘sha tun biram miriqib uxladimki... Necha yillardan beri uyqudan endi orom topishim edi. Asta-sekin namoz halovatini seza boshladim, ruku’-sajdalarni yaxshi ko‘rib qoldim. Kechalar yotishdan oldin tahorat qilib, Qur’on o‘qib, o‘zimga dam solishni kanda qilmasdim. Yillar davomida qiynalib, hatto ancha sarf-xarajatlar evaziga topilmagan davoni namozdan topganim uchun benihoya xursand edim. Bu hol Mehribon Allohning menga bir mahramati ekanidan quvonaman ”.
@status_ibratli
(Ibratli hikoya)
Bir muslima ayol namozdan topgan huzur-halovati haqida shunday hikoya qiladi:
“Uyimiz dala yonida, darvozamiz yaqinida katta zovur bor edi. Ko‘pincha zovur ichidagi buloqdan suv olardik.
Bir kuni shomga yaqin buloqdan suv olib uyga kirdim. Negadir o‘zimni g‘alati sezdim. Tun bo‘yi nimadir bezovta qilib chiqdi. Uxlayolmadim, allaqanday tushlar ko‘rdim...
Avvaliga buni hech kimga aytolmadim. Keyinroq ayamga yorildim. Chunki kechalari sira uxlayolmas, allaqanday qora, dumaloq, jundor bir narsa ko‘zimga ko‘rinar, bir xunuk bashara paydo bo‘lardi-da, bo‘g‘a boshlardi. Ayamni, dadamni yordamga chaqirib alahsirardim. Ammo ular meni eshitishmas, chunki ovozim chiqmasdi.
Xullas, hammasini birma-bir ayamga so‘zlab bergach, o‘pkam to‘lib yig‘lab yubordim. U yoq-bu yoqqa qaratdik, ammo foydasi bo‘lmadi.
Ikki yil shunday azoblandim. Nihoyat maktabni bitirib, Toshkentga o‘qishga keldim. Hammasi endi barham topar, deb o‘ylagandim, ammo...
Institutga kirdim. Talabalikning ilk yillari. Bilasiz, bu davr qanchalar shod-hurramlik davri bo‘ladi. Lekin menga aslo tatimasdi. Kechalari hamon bezovtalanar, ahvolimni xonadoshlarim bilib qolishlaridan uyalardim. Har tun ular uxlaganidan keyingina dam olishga yotardim.
Ammo qachongacha yashira olardim? Hamxonalarimdan biri namozxon bo‘lib, yarim kechalari ibodatga turardi. U tungi alahsirashlarimdan xavotirga tushibdi. Ertalab meni yoniga chaqirib, qanday dardim borligini so‘radi. O‘rtog‘imga ham ayamga aytganimdek dardimni to‘kib soldim-u, yig‘lab yubordim. U esa jilmayib qo‘ydi. “Bu darddan xalos bo‘lish yo‘lini o‘rgataman”, deb namoz o‘qishim kerakligini aytdi. Kechqurunlari tahorat qilib, o‘zimga dam solib yotishimni, yana bilishim zarur ko‘p narsalarni o‘rgatdi.
Avvaliga, baribir foydasi bo‘lmaydi, deb qo‘l siltadim. Keyinchalik uning daldasi bilan namoz o‘qishni boshladim.
Nihoyat, ilk bor namoz o‘qib uyquga yotdim. O‘sha tun biram miriqib uxladimki... Necha yillardan beri uyqudan endi orom topishim edi. Asta-sekin namoz halovatini seza boshladim, ruku’-sajdalarni yaxshi ko‘rib qoldim. Kechalar yotishdan oldin tahorat qilib, Qur’on o‘qib, o‘zimga dam solishni kanda qilmasdim. Yillar davomida qiynalib, hatto ancha sarf-xarajatlar evaziga topilmagan davoni namozdan topganim uchun benihoya xursand edim. Bu hol Mehribon Allohning menga bir mahramati ekanidan quvonaman ”.
@status_ibratli
DO‘STIGA QARZ BERIB YIGʻLAGAN DO‘ST
Bir kishi bir oz pulga
muhtoj bo‘lib qoldi. Do‘stidan yordam olish maqsadida uning uyiga kelib, eshikni taqillatdi. Do‘sti chiqib , u bilan ko‘rishdi, uyiga taklif qilsa ham u kishi qabul qilmay:
– Do‘stim, meni kechir. Uyga qilgan taklifingni hozircha qabul eta olmayman, vaqtim ziq. Bir kishidan yuz ming so‘m qarzdor edim. Bugun kelib , pulini qistadi. Qo‘limda pul yo‘q edi. Shuning uchun sening huzuringga keldim . Yordam berarsan, deb umid qilaman , – dedi.
Uy egasi darhol ichkaridan yuz ming so‘m olib chiqib , do‘stining qo‘liga berdi.
– Do‘stim, biror narsaga muhtoj bo‘lib qolsang, mendan yashirma. Qo‘limdan kelganicha yordam berishga tayyorman,–deb do‘stining ko‘nglini ko‘tardi. Do‘sti xursand bo‘lib , u bilan xayrlashib, uyiga qaytdi.
Uy egasi do‘sti qaytib ketganidan keyin yig‘lab , uyiga kirdi. Xotini: " Erim ko‘p pul berib yuborganiga pushaymon qilib yig‘layotgan bo‘lsa kerak", – degan xayolga borib, eriga:
– Biror narsani bahona qilib , pul bermasdan qaytarib yuborsangiz bo‘lmasmidi? Endi pushaymon qilib yig‘laysiz, – deganida eri shunday javob berdi:
– Yo‘q, sen o‘ylaganday emas . Men qanday do‘st bo‘ldimki, do‘stim pulga muhtoj bo‘lib , ostonamga kelgunga qadar bilmaganman. U kelib so‘ramasdan oldin o‘zim borib:
– Do‘stim, biror narsaga muhtojmisan, tortinma, ayt, – deb so‘rashim kerak edi. Gʻaflatda qolganimga achinib yig‘layapman.
@status_ibratli🕊
Bir kishi bir oz pulga
muhtoj bo‘lib qoldi. Do‘stidan yordam olish maqsadida uning uyiga kelib, eshikni taqillatdi. Do‘sti chiqib , u bilan ko‘rishdi, uyiga taklif qilsa ham u kishi qabul qilmay:
– Do‘stim, meni kechir. Uyga qilgan taklifingni hozircha qabul eta olmayman, vaqtim ziq. Bir kishidan yuz ming so‘m qarzdor edim. Bugun kelib , pulini qistadi. Qo‘limda pul yo‘q edi. Shuning uchun sening huzuringga keldim . Yordam berarsan, deb umid qilaman , – dedi.
Uy egasi darhol ichkaridan yuz ming so‘m olib chiqib , do‘stining qo‘liga berdi.
– Do‘stim, biror narsaga muhtoj bo‘lib qolsang, mendan yashirma. Qo‘limdan kelganicha yordam berishga tayyorman,–deb do‘stining ko‘nglini ko‘tardi. Do‘sti xursand bo‘lib , u bilan xayrlashib, uyiga qaytdi.
Uy egasi do‘sti qaytib ketganidan keyin yig‘lab , uyiga kirdi. Xotini: " Erim ko‘p pul berib yuborganiga pushaymon qilib yig‘layotgan bo‘lsa kerak", – degan xayolga borib, eriga:
– Biror narsani bahona qilib , pul bermasdan qaytarib yuborsangiz bo‘lmasmidi? Endi pushaymon qilib yig‘laysiz, – deganida eri shunday javob berdi:
– Yo‘q, sen o‘ylaganday emas . Men qanday do‘st bo‘ldimki, do‘stim pulga muhtoj bo‘lib , ostonamga kelgunga qadar bilmaganman. U kelib so‘ramasdan oldin o‘zim borib:
– Do‘stim, biror narsaga muhtojmisan, tortinma, ayt, – deb so‘rashim kerak edi. Gʻaflatda qolganimga achinib yig‘layapman.
@status_ibratli🕊
Hasadgo‘y
(ibratli hikoya)
Kasalxona bo‘lmasida ikkita og‘ir bemor yotardi. Kasallarning biri deraza yoniga, ikkinchisi eshik yaqiniga joylashgandi.
– Tashqarida nima gaplar? Oynadan u-bu ko‘rinyaptimi? Juda siqilib ketdi-yu odam... – dedi eshik oldidagi kishi.
– O‘-o‘! – dedi jonlanib ikkinchi xasta. – Osmonni, bulutlarni, ko‘lni va olisdagi o‘rmonni ko‘ryapman.
Deraza yonidagi kishi har kuni xonadoshiga deraza ortida nimalar bo‘layotganini so‘zlab berardi. U ko‘ldagi baliqchilar, ularning katta ilmoqlari, tutgan baliqlari, sohilda o‘ynab yurgan bolalar, ufqqa bosh qo‘ygan quyosh, suvning mavjlanib turishi va hokazolar haqida gapirardi.
U ajoyib-g‘aroyib manzaralarni hikoya qilarkan, sherigining ichini it tirnardi. "Bu adolatdan emas, – deb o‘ylardi. – Nimaga uni deraza yoniga qo‘yishgan-u, meni poygakka, oyoqostiga itqitishgan? U har kuni dunyoni tomosha qilib, rohatlanib yotadi. Men bo‘lsam, bo‘yog‘i ko‘chgan eshikdan boshqa narsani ko‘rmayman”.
Bir kuni oyna yonidagi bemorni qattiq yo‘tal tutdi, xirillab nafas ola boshladi. U hamshirani chaqirish uchun bosh tomonidagi qo‘ng‘iroq tugmasiga intildi, biroq yeta olmadi. Chunki bunga majoli qolmagandi, yo‘tal kuchaygan, a’zoyi badani dir-dir titrardi. Xonadoshi bo‘layotgan voqealarni jimgina kuzatib turdi. Xohlasa, o‘zining tugmachasini shundoqqina bosar, hamshira zumda yetib kelardi. Lekin u xohlamadi.
Biroz vaqt o‘tgach bemor tinchib qoldi. U bu g‘alvali va diqqinafas dunyoni manguga tark etdi.
Uni olib chiqib ketishayotganda xonadoshi hamshiradan: "Endi meni oyna yoniga olib o‘tib qo‘ysangiz”, deb iltimos qildi. Hamshira uning o‘tinchini yerda qoldirmadi. Ko‘rpa-to‘shaklarni to‘g‘riladi, ustidagi jildini yangilagach, yaxshilab sirdi. So‘ng bemorni ko‘chirib o‘tkazdi. Hammasi joyida ekaniga ishonchi komil bo‘lgach, eshik tomonga yo‘naldi. Biroq uni kasalning tovushi to‘xtatdi. Uning ovozida ajablanish bor edi:
– Axir qanaqasiga?! Bu oynadan qup-quruq devorlargina ko‘zga tashlanyapti-ku! Anavi o‘lgan xonadoshim menga o‘rmonni, ko‘lni, bulutlarni, odamlarni ko‘rgani haqida gapirgandi. Qanday qilib? Axir bu oynadan odamni zavqlantiradigan hech narsa ko‘rinmayapti!
Hamshira ma’yus jilmaydi:
– U umuman ko‘ra olmasdi. Bechora sherigingizning ko‘zlari ojiz edi...
(Xulosa o‘zingizdan)
@status_ibratli🕊
(ibratli hikoya)
Kasalxona bo‘lmasida ikkita og‘ir bemor yotardi. Kasallarning biri deraza yoniga, ikkinchisi eshik yaqiniga joylashgandi.
– Tashqarida nima gaplar? Oynadan u-bu ko‘rinyaptimi? Juda siqilib ketdi-yu odam... – dedi eshik oldidagi kishi.
– O‘-o‘! – dedi jonlanib ikkinchi xasta. – Osmonni, bulutlarni, ko‘lni va olisdagi o‘rmonni ko‘ryapman.
Deraza yonidagi kishi har kuni xonadoshiga deraza ortida nimalar bo‘layotganini so‘zlab berardi. U ko‘ldagi baliqchilar, ularning katta ilmoqlari, tutgan baliqlari, sohilda o‘ynab yurgan bolalar, ufqqa bosh qo‘ygan quyosh, suvning mavjlanib turishi va hokazolar haqida gapirardi.
U ajoyib-g‘aroyib manzaralarni hikoya qilarkan, sherigining ichini it tirnardi. "Bu adolatdan emas, – deb o‘ylardi. – Nimaga uni deraza yoniga qo‘yishgan-u, meni poygakka, oyoqostiga itqitishgan? U har kuni dunyoni tomosha qilib, rohatlanib yotadi. Men bo‘lsam, bo‘yog‘i ko‘chgan eshikdan boshqa narsani ko‘rmayman”.
Bir kuni oyna yonidagi bemorni qattiq yo‘tal tutdi, xirillab nafas ola boshladi. U hamshirani chaqirish uchun bosh tomonidagi qo‘ng‘iroq tugmasiga intildi, biroq yeta olmadi. Chunki bunga majoli qolmagandi, yo‘tal kuchaygan, a’zoyi badani dir-dir titrardi. Xonadoshi bo‘layotgan voqealarni jimgina kuzatib turdi. Xohlasa, o‘zining tugmachasini shundoqqina bosar, hamshira zumda yetib kelardi. Lekin u xohlamadi.
Biroz vaqt o‘tgach bemor tinchib qoldi. U bu g‘alvali va diqqinafas dunyoni manguga tark etdi.
Uni olib chiqib ketishayotganda xonadoshi hamshiradan: "Endi meni oyna yoniga olib o‘tib qo‘ysangiz”, deb iltimos qildi. Hamshira uning o‘tinchini yerda qoldirmadi. Ko‘rpa-to‘shaklarni to‘g‘riladi, ustidagi jildini yangilagach, yaxshilab sirdi. So‘ng bemorni ko‘chirib o‘tkazdi. Hammasi joyida ekaniga ishonchi komil bo‘lgach, eshik tomonga yo‘naldi. Biroq uni kasalning tovushi to‘xtatdi. Uning ovozida ajablanish bor edi:
– Axir qanaqasiga?! Bu oynadan qup-quruq devorlargina ko‘zga tashlanyapti-ku! Anavi o‘lgan xonadoshim menga o‘rmonni, ko‘lni, bulutlarni, odamlarni ko‘rgani haqida gapirgandi. Qanday qilib? Axir bu oynadan odamni zavqlantiradigan hech narsa ko‘rinmayapti!
Hamshira ma’yus jilmaydi:
– U umuman ko‘ra olmasdi. Bechora sherigingizning ko‘zlari ojiz edi...
(Xulosa o‘zingizdan)
@status_ibratli🕊
Jannatdagi qo‘shnim...
Kunlarning birida mamlakat hukmdori tunda shahar aylangani chiqdi. Tanib qolmasliklari uchun qiyofasini o‘zgartirdi. Yoniga xizmatkorini ham oldi. U xalq o‘zi haqida nimalarni o‘ylashini bilmoqchi edi.
Qahraton qish. Sovuq har yerni o‘z zahmiga olgan. Yo‘li bir masjid yonidan tushdi. Ikki yo‘qsil burchakka tiqilgancha sovuqdan qaltirab o‘tirishardi. Boradigan joylari yo‘q edi. Ularning nima haqida gaplashayotganligiga qiziqqan shoh yonlariga suqildi. Faqirlardan sal hazilkashrog‘i sovuqdan nolirdi:
– Ertaga jannatga tushganimizda, podshohimizni u yerga sig‘ishtirmayman! Jannatning devoriga yaqinlashganini ko‘rsam, kovushimni yechib boshiga uraman.
Narigisi hayratlanib so‘radi:
– Nima uchun?
– Albatta sig‘ishtirmayman-da. Biz bu yerda sovuqda muzlasak-da, u kishim saroyda maza qilib yashasinlar, bizning holimizdan xabar olmasinlar. Keyin esa jannatda menga qo‘shni bo‘lsinlarmi? Men unaqa qo‘shnini istamayman, do‘stim, – dedi. Kulishdilar.
Podshoh xizmatkoriga:
– Bu masjid va odamlarni unutma! – dedi. Saroyga keliboq masjidga mulozimlarini yubordi. Ikki faqirni saroyga keltirdilar. Bechoralar boshlariga nimalar kelishini o‘ylab vahimada titrab-qaltirab kirib keldilar. Ularni parto‘shakli katta bir xonaga olib kirishdi:
– Bu yerda istaganingizcha yeb-ichib yotasizlar hamda hukmdorimiz haqlariga xayrli duolar qilasizlar, jannatda sizga qo‘shni bo‘lishiga qarshi bo‘lmaysizlar, – dedilar.
Hukmdor qanchalik go‘zal qalb sohibi ekan, shunday emasmi? Shu o‘rinda Olamlarga rahmat payg‘ambarimiz Muhammad sollallohu alayhi vasallamning yo‘qsillarga yordam qilgan kishilar haqidagi ushbu muborak gaplarini eslamoqni joiz deb topdik.
«Bir mo‘minni dunyo dardlaridan qutqarganni Alloh taolo oxirat dardlaridan qutqaradi».
@status_ibratli🕊
Kunlarning birida mamlakat hukmdori tunda shahar aylangani chiqdi. Tanib qolmasliklari uchun qiyofasini o‘zgartirdi. Yoniga xizmatkorini ham oldi. U xalq o‘zi haqida nimalarni o‘ylashini bilmoqchi edi.
Qahraton qish. Sovuq har yerni o‘z zahmiga olgan. Yo‘li bir masjid yonidan tushdi. Ikki yo‘qsil burchakka tiqilgancha sovuqdan qaltirab o‘tirishardi. Boradigan joylari yo‘q edi. Ularning nima haqida gaplashayotganligiga qiziqqan shoh yonlariga suqildi. Faqirlardan sal hazilkashrog‘i sovuqdan nolirdi:
– Ertaga jannatga tushganimizda, podshohimizni u yerga sig‘ishtirmayman! Jannatning devoriga yaqinlashganini ko‘rsam, kovushimni yechib boshiga uraman.
Narigisi hayratlanib so‘radi:
– Nima uchun?
– Albatta sig‘ishtirmayman-da. Biz bu yerda sovuqda muzlasak-da, u kishim saroyda maza qilib yashasinlar, bizning holimizdan xabar olmasinlar. Keyin esa jannatda menga qo‘shni bo‘lsinlarmi? Men unaqa qo‘shnini istamayman, do‘stim, – dedi. Kulishdilar.
Podshoh xizmatkoriga:
– Bu masjid va odamlarni unutma! – dedi. Saroyga keliboq masjidga mulozimlarini yubordi. Ikki faqirni saroyga keltirdilar. Bechoralar boshlariga nimalar kelishini o‘ylab vahimada titrab-qaltirab kirib keldilar. Ularni parto‘shakli katta bir xonaga olib kirishdi:
– Bu yerda istaganingizcha yeb-ichib yotasizlar hamda hukmdorimiz haqlariga xayrli duolar qilasizlar, jannatda sizga qo‘shni bo‘lishiga qarshi bo‘lmaysizlar, – dedilar.
Hukmdor qanchalik go‘zal qalb sohibi ekan, shunday emasmi? Shu o‘rinda Olamlarga rahmat payg‘ambarimiz Muhammad sollallohu alayhi vasallamning yo‘qsillarga yordam qilgan kishilar haqidagi ushbu muborak gaplarini eslamoqni joiz deb topdik.
«Bir mo‘minni dunyo dardlaridan qutqarganni Alloh taolo oxirat dardlaridan qutqaradi».
@status_ibratli🕊
Qachondir butun dunyo sizga qarshidek tuyulsa, samolyot shamolga qarshi uchishini eslang!
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
ALLOH HAMMA NARSAGA QODIR
Bir yigit harbiy xizmatga boribdi. U paytlar Rossiyaga ham borilar edi. Yigit namozxon edi. Harbiy xizmatda ham namozlarini amallab o‘qib yurarkan. Xizmatdoshlari uni ustidan kulishar, lekin yigit ularga parvo ham qilmas ekan.
Bir kuni ularni boshlig‘i yig‘ibdi. O‘sha namozxon yigitga:
- Mana bu mashinani kalitini olib, anavi mashinani anavi yerga olib borib qo‘y, debdi.
Haligi namozxon yigit:
- Men mashina xaydashni bilmayman, mashina xaydashni biladigan bola oborib qo‘ya qolsin, - debdi.
Boshliq esa:
- Xudoyingdan so‘ra. U hamma narsaga qodir der eding-ku? - debdi.
Hamma kulib masxara qilibdi.
Yigitga Alloh ustidan kulishlari yoqmabdi. Allohga tavakkal qilib mashinaga o‘tiribdi. Duolar o‘qib, Allohdan madad so‘rab, bir amallab aytilgan joyga mashinani olib borib qo‘yibdi.
Mashinadan tushib qarasa hammalari yig‘lashayotgan ekan.
Yigit hayron bo‘libdi.
Shunda boshliq:
- Seni Xudoyingga ishondik. U bor ekan. Sen haq yo‘lda yurgan ekansan, - debdi.
Namozxon yigit hayron ularga qarabdi.
Shunda boshliq mashinani oldiga borib uni ochibdi. Ne ko‘z bilan ko‘rishsinki mashinaning motori yo‘q ekan.
Alloh har nega qodir Zot. Faqat o‘zidangina ko‘mak so‘raylik. Bandasi esa faqat sababchi bo‘ladi, xolos.
Manba: «Oilam bilan har kuni bir hayot darsi o‘rganamiz» kitobidan, 298-bet.
@status_ibratli🕊
Bir yigit harbiy xizmatga boribdi. U paytlar Rossiyaga ham borilar edi. Yigit namozxon edi. Harbiy xizmatda ham namozlarini amallab o‘qib yurarkan. Xizmatdoshlari uni ustidan kulishar, lekin yigit ularga parvo ham qilmas ekan.
Bir kuni ularni boshlig‘i yig‘ibdi. O‘sha namozxon yigitga:
- Mana bu mashinani kalitini olib, anavi mashinani anavi yerga olib borib qo‘y, debdi.
Haligi namozxon yigit:
- Men mashina xaydashni bilmayman, mashina xaydashni biladigan bola oborib qo‘ya qolsin, - debdi.
Boshliq esa:
- Xudoyingdan so‘ra. U hamma narsaga qodir der eding-ku? - debdi.
Hamma kulib masxara qilibdi.
Yigitga Alloh ustidan kulishlari yoqmabdi. Allohga tavakkal qilib mashinaga o‘tiribdi. Duolar o‘qib, Allohdan madad so‘rab, bir amallab aytilgan joyga mashinani olib borib qo‘yibdi.
Mashinadan tushib qarasa hammalari yig‘lashayotgan ekan.
Yigit hayron bo‘libdi.
Shunda boshliq:
- Seni Xudoyingga ishondik. U bor ekan. Sen haq yo‘lda yurgan ekansan, - debdi.
Namozxon yigit hayron ularga qarabdi.
Shunda boshliq mashinani oldiga borib uni ochibdi. Ne ko‘z bilan ko‘rishsinki mashinaning motori yo‘q ekan.
Alloh har nega qodir Zot. Faqat o‘zidangina ko‘mak so‘raylik. Bandasi esa faqat sababchi bo‘ladi, xolos.
Manba: «Oilam bilan har kuni bir hayot darsi o‘rganamiz» kitobidan, 298-bet.
@status_ibratli🕊