Bir hakim zotdan: «Nima uchun sizga yomonlik qilgan kishidan o‘ch olmaysiz?» deb so‘rashdi.
Donishmand tabassum bilan dedi: «It meni tishlasa, men ham uni tishlashim kerakmi?»
@status_ibratli🕊
Donishmand tabassum bilan dedi: «It meni tishlasa, men ham uni tishlashim kerakmi?»
@status_ibratli🕊
Siz shu qadar samimiy bo'lingki sizga yolg'on gapirganlar ham aldayotganidan uyalsin.
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
👍2
Dunyoda modasi o‘zgarmagan yagona kiyim kafandir:
- hamon oq;
- hamon yoqasiz;
- va hamon cho‘ntagi yo‘q.
©️Mahbubiy
@status_ibratli🕊
- hamon oq;
- hamon yoqasiz;
- va hamon cho‘ntagi yo‘q.
©️Mahbubiy
@status_ibratli🕊
😢3
Siz endi qalbimdagi shuncha dard bilan qanday yashayman demang! Tong otgan chog‘ tunda yuz bergan qiyinchiliklar unutiladi.
© Oqil To‘raqul
@status_ibratli🕊
© Oqil To‘raqul
@status_ibratli🕊
👍1
NAMOZ – MO‘MINNING SUYANCHI!
Bir otaxon urush yillarida boshidan o‘tkazgan voqealarni hikoya qilib berdi:
“O‘n ikki ming kishi olmonlar lagerida tutqun edik. Bizga umuman ovqat berishmasdi. Avval o‘t-o‘lanlarni yedik, qancha odam shishib o‘ldi. Keyin tomirlarni kavlashga tushdik, chunki yer ship-shiydam cho‘lga aylangandi. Har kuni yuzlab odam jon berar, mening ham ajalim ko‘zim oldidan o‘tardi. U yerlardan qutulib chiqishga zarracha ishonch yo‘q edi. Shunda ibodatga qattiq berildim. Oldin ham namoz o‘qirdim, lekin o‘limga ro‘para turib ado etganlarim boshqacha bo‘ldi. Nazru niѐz faqat Allohga edi. Undan boshqasini unutgan, Undan boshqasidan umidimni uzgandim.
Shunday kunlarning birida chekkaroqda xufton namozini o‘qiѐtsam, ѐnimga bir narsa tap etib tushdi. Namozni tugatib qaradim, simning u ѐg‘idagi soqchi o‘sha narsaga imo qildi-da, nari ketdi. Olib ochsam, qo‘rda pishirilgan kartoshka ekan! Yuragim hapqirishini ko‘ring. Darhol qo‘ynimga tiqdim. So‘ng uxlagan bo‘lib, sekin shima boshladim. Chaynashga qo‘rqaman, chunki og‘zimda bir narsa borligini bilishsa, meni talab ketishlari aniq edi.
Ertasiga haligi askar yana kartoshka tashladi. Ikki kundan keyin yana... Kunora kelib turgan rizqim menga quvvat bag‘ishlardi. Askar bilan shu tariqa “og‘a-ini” bo‘lib oldik.
Qisqasi, rizqim tugamagan ekan, yetib turdi. Uni qayerdan, qanday yetkazishni rizq beruvchi Zot yaxshi biladi. Ammo, bolalarim, bu rizq faqat namozim sababli edi. Axir namoz o‘qimasam, o‘sha askar meni shuncha mahbus orasidan qanday tanib olardi?!
Shunday qilib, o‘lim lageridan omon chiqdim. So‘ng bizni konlarda ishlatishdi. Qancha odam u yerda o‘lib ketdi. Men esa Allohning marhamati bilan yana omon qoldim. Sovetlar g‘alaba qozonganidan keyin mahbuslarning ko‘pchiligi, sotqin, deya otishga, qamoqqa hukm qilindi, ammo mening peshonamga omonlik ѐzilgan ekan, sog‘-salomat yurtimga qaytdim. Shuning uchun hamisha Allohga suyaninglar, namoz bilan Allohdan madad so‘ranglar...”
Bu hikoyadan keyin davradagilar buyuk bir ishga – namozga shaylandilar. Zero, vaqti ham kirib qolgan edi.
"Namozda xushu’" kitobidan.
@status_ibratli🕊
Bir otaxon urush yillarida boshidan o‘tkazgan voqealarni hikoya qilib berdi:
“O‘n ikki ming kishi olmonlar lagerida tutqun edik. Bizga umuman ovqat berishmasdi. Avval o‘t-o‘lanlarni yedik, qancha odam shishib o‘ldi. Keyin tomirlarni kavlashga tushdik, chunki yer ship-shiydam cho‘lga aylangandi. Har kuni yuzlab odam jon berar, mening ham ajalim ko‘zim oldidan o‘tardi. U yerlardan qutulib chiqishga zarracha ishonch yo‘q edi. Shunda ibodatga qattiq berildim. Oldin ham namoz o‘qirdim, lekin o‘limga ro‘para turib ado etganlarim boshqacha bo‘ldi. Nazru niѐz faqat Allohga edi. Undan boshqasini unutgan, Undan boshqasidan umidimni uzgandim.
Shunday kunlarning birida chekkaroqda xufton namozini o‘qiѐtsam, ѐnimga bir narsa tap etib tushdi. Namozni tugatib qaradim, simning u ѐg‘idagi soqchi o‘sha narsaga imo qildi-da, nari ketdi. Olib ochsam, qo‘rda pishirilgan kartoshka ekan! Yuragim hapqirishini ko‘ring. Darhol qo‘ynimga tiqdim. So‘ng uxlagan bo‘lib, sekin shima boshladim. Chaynashga qo‘rqaman, chunki og‘zimda bir narsa borligini bilishsa, meni talab ketishlari aniq edi.
Ertasiga haligi askar yana kartoshka tashladi. Ikki kundan keyin yana... Kunora kelib turgan rizqim menga quvvat bag‘ishlardi. Askar bilan shu tariqa “og‘a-ini” bo‘lib oldik.
Qisqasi, rizqim tugamagan ekan, yetib turdi. Uni qayerdan, qanday yetkazishni rizq beruvchi Zot yaxshi biladi. Ammo, bolalarim, bu rizq faqat namozim sababli edi. Axir namoz o‘qimasam, o‘sha askar meni shuncha mahbus orasidan qanday tanib olardi?!
Shunday qilib, o‘lim lageridan omon chiqdim. So‘ng bizni konlarda ishlatishdi. Qancha odam u yerda o‘lib ketdi. Men esa Allohning marhamati bilan yana omon qoldim. Sovetlar g‘alaba qozonganidan keyin mahbuslarning ko‘pchiligi, sotqin, deya otishga, qamoqqa hukm qilindi, ammo mening peshonamga omonlik ѐzilgan ekan, sog‘-salomat yurtimga qaytdim. Shuning uchun hamisha Allohga suyaninglar, namoz bilan Allohdan madad so‘ranglar...”
Bu hikoyadan keyin davradagilar buyuk bir ishga – namozga shaylandilar. Zero, vaqti ham kirib qolgan edi.
"Namozda xushu’" kitobidan.
@status_ibratli🕊
Ko‘zi tug‘ma ojiz bo‘lgan kishilarning xayoli bekorchi narsalarga chalg‘imaydi.
Chunki ularning ongiga ko‘z orqali chalg‘itadigan narsalar kirmagan bo‘ladi. Insonning xayoliga kelayotgan narsalarning barchasi u avval ongiga kiritib olgan narsalar bilan bog‘liq bo‘lar ekan ...
P.S: Shu postni o'z ko'zingiz bilan o'qidingiz, shukr qiling do'stim...
© Hayotiy_bari
@status_ibratli🕊
Chunki ularning ongiga ko‘z orqali chalg‘itadigan narsalar kirmagan bo‘ladi. Insonning xayoliga kelayotgan narsalarning barchasi u avval ongiga kiritib olgan narsalar bilan bog‘liq bo‘lar ekan ...
P.S: Shu postni o'z ko'zingiz bilan o'qidingiz, shukr qiling do'stim...
© Hayotiy_bari
@status_ibratli🕊
👍4😢1
Sizni Allohga qaytargan g‘am, sizni Allohdan uzoqlashtirgan quvonchdan ming marta yaxshiroqdir!
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
👍2
Ibratli dunyo
Yuz bergan kuchli to‘fondan bir boy kishining barcha mol-dunyosi suvga g‘arq bo‘libdi. Butun boyligi birpasda yo‘q bo‘lganiga chidamagan boy ko‘chalarda faryodu-fig‘on chekib yig‘lab ketayotsa, qarshisidan bir odam chiqib qolibdi:
- Kap-katta odamga yig‘lash nimasi? - deya savol beribdi ajablanib.
- Men yig‘lamay kim yig‘lasin? - debdi u. - Bir zumda hamma mol-mulkimdan ayrilib, faqir-qashshoq bo‘lib qoldim-ku!..
- Ko‘p g‘am chekma, - deya ovutishga tushibdi yo‘lovchi kishi. - Umr yo‘ldoshing bormi?
- Bor, - debdi boy biroz hayron bo‘lib.
- Uning aqlu-hushi, farosati bormi? Boy bir zum o‘ylanib qolibdi va:
- Ha, bu jihatdan baxtiyorman! Farosatli, soliha, har doim kayfiyatimga qarab yashaydigan jufti halolim bor, - debdi boy.
- U holda nega yig‘laysan, ey g‘ofil banda?! Bu dunyoda mato uchun ham ko‘z-yosh to‘kadimi, odam? Saboq uchun bir gap aytay senga, men shunday bir xotinga uylanganmanki, erning qadr-qimmatiga yetmaydi. Sen falokatning nimaligini bilmas ekansan. Agar sen ham aqli kalta, tili uzun, jag‘i tinmas bir xotinga uylangan bo‘lganingda, o‘shanda bilarding haqiqiy falokat nimaligini! Do‘konlaring suvga g‘arq bo‘lgan bo‘lsa, sen sog‘ ekansan-ku, hammasini topasan. Faqat yoningda ko‘nglingdagidek ayoling senga madadkor bo‘lsa, ma’naviy quvvat berib tursa tezda o‘zingni o‘nglab olasan, - debdi, yo‘lovchi.
Xalqimizda "Yaxshi xotin yarim davlat" degan gap bejiz aytilmagan. Darhaqiqat, soliha, oqila ayol faqat jufti halolining emas, butun jamiyatning gultoji hisoblanadi. Chunki, tarbiyasi go‘zal ayol avvalo, ota-onalarini e’zozlaydi, turmush o‘rtog‘ini ardoqlaydi, asosiysi, farzandlariga chiroyli tarbiya berib, jamiyatga komil insonlarni voyaga yetkazib beradi.
@status_ibratli🕊
Yuz bergan kuchli to‘fondan bir boy kishining barcha mol-dunyosi suvga g‘arq bo‘libdi. Butun boyligi birpasda yo‘q bo‘lganiga chidamagan boy ko‘chalarda faryodu-fig‘on chekib yig‘lab ketayotsa, qarshisidan bir odam chiqib qolibdi:
- Kap-katta odamga yig‘lash nimasi? - deya savol beribdi ajablanib.
- Men yig‘lamay kim yig‘lasin? - debdi u. - Bir zumda hamma mol-mulkimdan ayrilib, faqir-qashshoq bo‘lib qoldim-ku!..
- Ko‘p g‘am chekma, - deya ovutishga tushibdi yo‘lovchi kishi. - Umr yo‘ldoshing bormi?
- Bor, - debdi boy biroz hayron bo‘lib.
- Uning aqlu-hushi, farosati bormi? Boy bir zum o‘ylanib qolibdi va:
- Ha, bu jihatdan baxtiyorman! Farosatli, soliha, har doim kayfiyatimga qarab yashaydigan jufti halolim bor, - debdi boy.
- U holda nega yig‘laysan, ey g‘ofil banda?! Bu dunyoda mato uchun ham ko‘z-yosh to‘kadimi, odam? Saboq uchun bir gap aytay senga, men shunday bir xotinga uylanganmanki, erning qadr-qimmatiga yetmaydi. Sen falokatning nimaligini bilmas ekansan. Agar sen ham aqli kalta, tili uzun, jag‘i tinmas bir xotinga uylangan bo‘lganingda, o‘shanda bilarding haqiqiy falokat nimaligini! Do‘konlaring suvga g‘arq bo‘lgan bo‘lsa, sen sog‘ ekansan-ku, hammasini topasan. Faqat yoningda ko‘nglingdagidek ayoling senga madadkor bo‘lsa, ma’naviy quvvat berib tursa tezda o‘zingni o‘nglab olasan, - debdi, yo‘lovchi.
Xalqimizda "Yaxshi xotin yarim davlat" degan gap bejiz aytilmagan. Darhaqiqat, soliha, oqila ayol faqat jufti halolining emas, butun jamiyatning gultoji hisoblanadi. Chunki, tarbiyasi go‘zal ayol avvalo, ota-onalarini e’zozlaydi, turmush o‘rtog‘ini ardoqlaydi, asosiysi, farzandlariga chiroyli tarbiya berib, jamiyatga komil insonlarni voyaga yetkazib beradi.
@status_ibratli🕊
👍2
E’TIROF.
Men dunyo tarixini o‘qib, shunday xulosaga keldim: dunyo podshohlari to‘plagan jami saltanatu boylik, qasrlaru saroylar Muhammadning (sollallohu alayhi va sallam) yamoq yaxtaklariga ham arzimas ekan... Biz Yevropa millatlari madaniy imkonimiz yuqori bo‘lishiga qaramay, Muhammad (sollallohu alayhi va sallam) so‘nggi pog‘onasiga qadar chiqa olgan zinaning birinchi pillapoyasidamiz, xolos. Hech shubha yo‘q, biron kimsa, u zotdan yuqoriroqqa o‘ta olmaydi.
© Iogann Volfgang fon Gyote
@status_ibratli🕊
Men dunyo tarixini o‘qib, shunday xulosaga keldim: dunyo podshohlari to‘plagan jami saltanatu boylik, qasrlaru saroylar Muhammadning (sollallohu alayhi va sallam) yamoq yaxtaklariga ham arzimas ekan... Biz Yevropa millatlari madaniy imkonimiz yuqori bo‘lishiga qaramay, Muhammad (sollallohu alayhi va sallam) so‘nggi pog‘onasiga qadar chiqa olgan zinaning birinchi pillapoyasidamiz, xolos. Hech shubha yo‘q, biron kimsa, u zotdan yuqoriroqqa o‘ta olmaydi.
© Iogann Volfgang fon Gyote
@status_ibratli🕊
👍2
Alloh aytadi
O'ylanma bandam,
Yolg'iz boshinga tashvish kelsa ham,
Sen haqingda o'zim yeyman g'am
Sen faqat shukr qil... Meniki olam!
@status_ibratli🕊
O'ylanma bandam,
Yolg'iz boshinga tashvish kelsa ham,
Sen haqingda o'zim yeyman g'am
Sen faqat shukr qil... Meniki olam!
@status_ibratli🕊
❤1👍1
Alloh uchun do‘stlashgan ikki cho‘pon bo‘lgan ekan. Bir kuni ikkovlon so‘zlashib o‘tirib, biri dardini aytib qolibdi:
— Do‘stim, men oshiq bo‘ldim...
— Alloh xayrli qilsin! Nega mahzunsan? Kimga oshiq bo‘lding?
— Podshohning qiziga. Unga yetishish mening buyuk orzuim.
— Shunaqami? Nima qilsak ekan? Ha, topdim. Bir paytlar men safarda orif zot bilan birga bo‘lgan edim. O‘sha zotdan so‘raymiz.
Ikki do‘st o‘sha orif zotning oldiga borib, vaziyatni tushuntirishibdi.
— Buning yo‘li oson, — debdi orif zot. — Falon yerdagi g‘orga borasan, qirq kun tinmay “Alloh, Alloh, Alloh” deysan.
Yigit rozi bo‘lib, orif aytgan ishni boshlabdi. O‘n kun o‘tibdi, o‘n besh kun o‘tibdi. Yigit garchi tili “Alloh” desa-da, xayolida podshohning qizini tasavvur qilib zikrni davom ettiraveribdi. 25 kunlardan keyin butun shahar bu darveshning holidan ogoh bo‘lib, so‘zlay boshlabdi: “Ko‘rdingizmi, bir darvesh g‘orda tunu kun Allohni zikr etyapti. Qandayin go‘zal!”
Yigit odamlarga e’tibor bermas, holdan toyib qolgan bo‘lsa ham, podshohning qizi visolida, tinmay zikr etar va qirqinchi kunni astoydil kutar edi.
Bu gap-so‘zlar podshohning saroyiga ham borgach, vazirlar:
— Podshohim, bilasiz, valiylar kelgan joylarga Allohning barakasi nozil bo‘ladi, odamlarda muhabbat paydo bo‘ladi. Qanday qilib u zotni shahrimizda olib qolsak ekan? — deyishibdi.
— Saroyim oldiga bir saroy qursak, qabul etarmikan?
— Yo‘q, orif zotlar mol-dunyoga qarashmaydi.
— Vazirlikni bersam-chi?
— Uni ham qabul etmaydi.
— Unda nimani maslahat bersasizlar?
— Karimangizni unga nikohlab bering.
— Agar valiy zot qabul qilsalar, bu menga ham sharaf.
Qirqinchi kun yetib kelibdi. Shu kunda podshoh va uning a’yonlari, yigitning do‘sti darveshning huzuriga borishibdi. Yigit tasbeh bilan hamon zikr qilardi. Yigit zikrni to‘xtatishi bilan podshoh salom berib, so‘rabdi:
— Hazrat, sizning bu yurtda bo‘lishingiz bizga sharaf. Buyuring, sizga bir saroy qurdiraman.
— Keragi yo‘q.
— Unda keling, yurtni birga boshqaraylik.
— Yo‘q.
— So‘nggi umidim shuki, mening bir qizim bor. Garchi sizga loyiq bo‘lmasa-da, uni nikohingizga olsangiz.
— Yo‘q.
Shunda cho‘ponning do‘sti yugurib, uning oldiga kelibdi-da, so‘rabdi:
— Qirq kunki, zahmat chekib shu podshohning qizi uchun zikr etding-ku. Endi nega undan voz kechyapsan?
Do‘sti tabassum qildi-da, shunday javob berdi:
— Men qirq kun podshohning qizi uchun “Alloh” deganimga huzurimda podshohu vazirlar tiz cho‘kyapti. Agar Alloh uchun “Alloh” deganimda edi nelar bӯlgan bo‘lardi...
@status_ibratli🕊
— Do‘stim, men oshiq bo‘ldim...
— Alloh xayrli qilsin! Nega mahzunsan? Kimga oshiq bo‘lding?
— Podshohning qiziga. Unga yetishish mening buyuk orzuim.
— Shunaqami? Nima qilsak ekan? Ha, topdim. Bir paytlar men safarda orif zot bilan birga bo‘lgan edim. O‘sha zotdan so‘raymiz.
Ikki do‘st o‘sha orif zotning oldiga borib, vaziyatni tushuntirishibdi.
— Buning yo‘li oson, — debdi orif zot. — Falon yerdagi g‘orga borasan, qirq kun tinmay “Alloh, Alloh, Alloh” deysan.
Yigit rozi bo‘lib, orif aytgan ishni boshlabdi. O‘n kun o‘tibdi, o‘n besh kun o‘tibdi. Yigit garchi tili “Alloh” desa-da, xayolida podshohning qizini tasavvur qilib zikrni davom ettiraveribdi. 25 kunlardan keyin butun shahar bu darveshning holidan ogoh bo‘lib, so‘zlay boshlabdi: “Ko‘rdingizmi, bir darvesh g‘orda tunu kun Allohni zikr etyapti. Qandayin go‘zal!”
Yigit odamlarga e’tibor bermas, holdan toyib qolgan bo‘lsa ham, podshohning qizi visolida, tinmay zikr etar va qirqinchi kunni astoydil kutar edi.
Bu gap-so‘zlar podshohning saroyiga ham borgach, vazirlar:
— Podshohim, bilasiz, valiylar kelgan joylarga Allohning barakasi nozil bo‘ladi, odamlarda muhabbat paydo bo‘ladi. Qanday qilib u zotni shahrimizda olib qolsak ekan? — deyishibdi.
— Saroyim oldiga bir saroy qursak, qabul etarmikan?
— Yo‘q, orif zotlar mol-dunyoga qarashmaydi.
— Vazirlikni bersam-chi?
— Uni ham qabul etmaydi.
— Unda nimani maslahat bersasizlar?
— Karimangizni unga nikohlab bering.
— Agar valiy zot qabul qilsalar, bu menga ham sharaf.
Qirqinchi kun yetib kelibdi. Shu kunda podshoh va uning a’yonlari, yigitning do‘sti darveshning huzuriga borishibdi. Yigit tasbeh bilan hamon zikr qilardi. Yigit zikrni to‘xtatishi bilan podshoh salom berib, so‘rabdi:
— Hazrat, sizning bu yurtda bo‘lishingiz bizga sharaf. Buyuring, sizga bir saroy qurdiraman.
— Keragi yo‘q.
— Unda keling, yurtni birga boshqaraylik.
— Yo‘q.
— So‘nggi umidim shuki, mening bir qizim bor. Garchi sizga loyiq bo‘lmasa-da, uni nikohingizga olsangiz.
— Yo‘q.
Shunda cho‘ponning do‘sti yugurib, uning oldiga kelibdi-da, so‘rabdi:
— Qirq kunki, zahmat chekib shu podshohning qizi uchun zikr etding-ku. Endi nega undan voz kechyapsan?
Do‘sti tabassum qildi-da, shunday javob berdi:
— Men qirq kun podshohning qizi uchun “Alloh” deganimga huzurimda podshohu vazirlar tiz cho‘kyapti. Agar Alloh uchun “Alloh” deganimda edi nelar bӯlgan bo‘lardi...
@status_ibratli🕊
👍3
#primetime
Suriyalik bu uch bolaning soʻzlari tarixga muhrlanib qoladi.
Bolakay oʻlimidan oldin: “Men sizlarni Allohga aytib beraman...”
Devor tagida qolgan qizaloq: “Amaki hijobim yoʻq, iltimos meni hech kim rasmga olmasin...”
Ochlikdan sillasi qurigan bola: “Yo Alloh, men juda ham ochman. Bizni jannatingga olgin. Biz u yerda taomlanaylik...”
© Buyuklar_sozlari
@status_ibratli🕊
Suriyalik bu uch bolaning soʻzlari tarixga muhrlanib qoladi.
Bolakay oʻlimidan oldin: “Men sizlarni Allohga aytib beraman...”
Devor tagida qolgan qizaloq: “Amaki hijobim yoʻq, iltimos meni hech kim rasmga olmasin...”
Ochlikdan sillasi qurigan bola: “Yo Alloh, men juda ham ochman. Bizni jannatingga olgin. Biz u yerda taomlanaylik...”
© Buyuklar_sozlari
@status_ibratli🕊
👍1
Agar hayotingizdan xursandlik uchun sabab topa olmasangiz, unutmang, yangi kunni qarshi olganingizni o‘zi quvonish uchun ulkan sababdir!
@status_ibratli
@status_ibratli
❤1👍1
BUZILMAGAN HOVLI
(juda ibratli)
Ibrohim va Ilyosga butun umr ro‘zg‘orga bir luqma harom aralashmasin degan andishada o‘tgan hunarmand otalaridan kichkinagina hovli qoldi. Aka-ukaning ikkovi ham mehnatkash, kamsuqum, xuddi otalari singari halol, to‘g‘ri edi. Ammo nima bo‘ldi-yu, ishxonasidan kamomad chiqib, Ibrohim akaning bo‘yniga qo‘yildi. Ibrohim aka tushundi – kimlardir yegan somsaning pulini unga to‘lattirishmoqchi. Nima ham qila olardi – osmon uzoq, yer qattiq. Ishdan bo‘shash-ku, mayli, ammo kamomadni qanday to‘laydi? Sotay desa, qo‘lga kiradigan boyligi yo‘q, xotini taqinchoqlarini sotib beraman degani bilan, uning puli ham hech qancha bo‘lmaydi. Shunday o‘ylardan ezilib yolg‘iz o‘tirganida: «Aka, uydamisiz?» deya ukasi ovoz berdi. «Kelaver», degan javobni eshitib, ichkariga kirdi, akasiga ro‘parama ro‘para o‘tirdi.
– Aka, «uchastka»ga xaridor topdim, puli kamomadni yopishingizga bemalol yetadi.
Ibrohim akaning kapalagi uchdi – nima deyapti ukasi? Hovlini sotishsa, ko‘chada qolishadi-ku! «Yo o‘zi tomonni qoldirib, biz tomonni sotamiz, deyaptimi?»
– Eslasangiz, poydevor quyilayotganda o‘ng tomondagi qo‘shni «aytgan pulingizni beraman, yeringizni menga soting», deb rosa yalingandi. U bilan kelishib qo‘ydim, bugun-erta pulni beradigan bo‘ldi...
Ibrohim akaning dimog‘iga nimadir tiqildi. Ukasi haqida hozirgina o‘ylagan o‘ylariga uyalib ketdi. Bechora Ilyos, necha yil yig‘inib sotib olgan, yaqinda Ibrohim aka, o‘zi va o‘g‘illari bilan poydevor quyishgan «uchastka»sini gapirayotgan ekan.
– Rahmat, uka, – deya oldi zo‘rg‘a. – Ammo...
Ibrohim aka bir pas o‘ylanib qoldi, keyin sekingina gap boshladi:
– Bizda-ku ikkita qiz, ortiqcha uyga ehtiyojimiz yo‘q. Lekin senga baribir joy kerak, oldingda ikki o‘g‘ilni uylantirish bor. Mayli, uchastkangni sotamiz. Keyinroq, Xudo bersa, o‘rniga joy olib beraman. Agar olib berolmasam, o‘tirgan uyimizni bo‘shatib, chiqib ketamiz.
Albatta, Ilyos bu gapga ko‘nmadi. Lekin akasi qaysarlik qilib turib olgach, noiloj «xo‘p» dedi. Shunday qilib, kamomad to‘landi, Ibrohim aka boshqa joyga ishga kirdi. Oradan bir necha yil o‘tdi, aka qizlarini uzatdi. Ikkala to‘yni ham «avval qarzingni uzmaysanmi, keyin to‘y qilmaysanmi?» degan gapni eshitib qolishdan cho‘chib, ming istihola bilan o‘tkazdi. Bu orada ukaning ham o‘g‘illari bo‘yiga yetdi. Lekin Ibrohim aka joy olib berolmadi. Ilyos hovlining ikki xona uy solsa bo‘ladigan ochiq joyiga poydevor quyish haqida maslahat solganida, aka uyni bo‘shatishga ishora deb tushundi. Zotan, bu kelishuv uning o‘zidan chiqqan edi. Ibrohim aka shundan keyin bir joydan ijaraga uy topdi. Ammo iddao qilayotgandek ko‘rinmay deb ukasiga indamadi, hamma ish bitganda aytganim ma’qul, deb o‘yladi...
Kichik o‘g‘li Ilyosga telefon qilib: «Dada, tez keling, amakimlar ko‘chib ketishyapti», deganda oldiniga ishonmadi. Uyga yetib kelganida darvoza oldidagi yuk mashinasini, akasining ayvonidagi tugun-bo‘g‘chalarni ko‘rib gap nimadaligini tushundi. Ko‘zida yosh bilan uydan ayvonga narsa tashiyotgan yangasini, o‘zi tomon xijolatomuz tabassum bilan kelayotgan akasini ko‘rib ko‘ngli buzildi. Ibrohim akaning: «Uka», deb boshlagan gapini bo‘ldi:
– Aka, oxiratda Xudoyimga nima deb javob beraman?
– Bu nima deganing? Kelishuvimizga ko‘ra...
– Kelishgandik, jondek akamga Sening roziliging uchun emas, qarzga pul bergandim, deymanmi? Bu ishni ko‘rganlar oqibat qolmagan ekan, silai rahm degan gaplar bekor ekan, demaydimi? Nahot meni sizdan pul yo joy talab qiladi deb o‘ylasangiz? Bolalagimiz o‘tgan uydan sizni chiqarib yuborib, kelin tushirish, to‘y qilish tatiydimi menga, aka?..
Aka-uka yangi quyilgan poydevor ustida yerga qaragancha o‘tirishar, akaning xotini lash-lushlar orasida tik turgan ko‘yi ko‘zyoshlarini artardi. Ilyosning xotini, uch o‘g‘li esa yuk mashinasiga joylab ulgurilgan narsalarni bir-bir amakilarining uyiga olib kira boshlashdi.
Ⓜ️ No'monjon Shermatov sahifasidan
@status_ibratli🕊
(juda ibratli)
Ibrohim va Ilyosga butun umr ro‘zg‘orga bir luqma harom aralashmasin degan andishada o‘tgan hunarmand otalaridan kichkinagina hovli qoldi. Aka-ukaning ikkovi ham mehnatkash, kamsuqum, xuddi otalari singari halol, to‘g‘ri edi. Ammo nima bo‘ldi-yu, ishxonasidan kamomad chiqib, Ibrohim akaning bo‘yniga qo‘yildi. Ibrohim aka tushundi – kimlardir yegan somsaning pulini unga to‘lattirishmoqchi. Nima ham qila olardi – osmon uzoq, yer qattiq. Ishdan bo‘shash-ku, mayli, ammo kamomadni qanday to‘laydi? Sotay desa, qo‘lga kiradigan boyligi yo‘q, xotini taqinchoqlarini sotib beraman degani bilan, uning puli ham hech qancha bo‘lmaydi. Shunday o‘ylardan ezilib yolg‘iz o‘tirganida: «Aka, uydamisiz?» deya ukasi ovoz berdi. «Kelaver», degan javobni eshitib, ichkariga kirdi, akasiga ro‘parama ro‘para o‘tirdi.
– Aka, «uchastka»ga xaridor topdim, puli kamomadni yopishingizga bemalol yetadi.
Ibrohim akaning kapalagi uchdi – nima deyapti ukasi? Hovlini sotishsa, ko‘chada qolishadi-ku! «Yo o‘zi tomonni qoldirib, biz tomonni sotamiz, deyaptimi?»
– Eslasangiz, poydevor quyilayotganda o‘ng tomondagi qo‘shni «aytgan pulingizni beraman, yeringizni menga soting», deb rosa yalingandi. U bilan kelishib qo‘ydim, bugun-erta pulni beradigan bo‘ldi...
Ibrohim akaning dimog‘iga nimadir tiqildi. Ukasi haqida hozirgina o‘ylagan o‘ylariga uyalib ketdi. Bechora Ilyos, necha yil yig‘inib sotib olgan, yaqinda Ibrohim aka, o‘zi va o‘g‘illari bilan poydevor quyishgan «uchastka»sini gapirayotgan ekan.
– Rahmat, uka, – deya oldi zo‘rg‘a. – Ammo...
Ibrohim aka bir pas o‘ylanib qoldi, keyin sekingina gap boshladi:
– Bizda-ku ikkita qiz, ortiqcha uyga ehtiyojimiz yo‘q. Lekin senga baribir joy kerak, oldingda ikki o‘g‘ilni uylantirish bor. Mayli, uchastkangni sotamiz. Keyinroq, Xudo bersa, o‘rniga joy olib beraman. Agar olib berolmasam, o‘tirgan uyimizni bo‘shatib, chiqib ketamiz.
Albatta, Ilyos bu gapga ko‘nmadi. Lekin akasi qaysarlik qilib turib olgach, noiloj «xo‘p» dedi. Shunday qilib, kamomad to‘landi, Ibrohim aka boshqa joyga ishga kirdi. Oradan bir necha yil o‘tdi, aka qizlarini uzatdi. Ikkala to‘yni ham «avval qarzingni uzmaysanmi, keyin to‘y qilmaysanmi?» degan gapni eshitib qolishdan cho‘chib, ming istihola bilan o‘tkazdi. Bu orada ukaning ham o‘g‘illari bo‘yiga yetdi. Lekin Ibrohim aka joy olib berolmadi. Ilyos hovlining ikki xona uy solsa bo‘ladigan ochiq joyiga poydevor quyish haqida maslahat solganida, aka uyni bo‘shatishga ishora deb tushundi. Zotan, bu kelishuv uning o‘zidan chiqqan edi. Ibrohim aka shundan keyin bir joydan ijaraga uy topdi. Ammo iddao qilayotgandek ko‘rinmay deb ukasiga indamadi, hamma ish bitganda aytganim ma’qul, deb o‘yladi...
Kichik o‘g‘li Ilyosga telefon qilib: «Dada, tez keling, amakimlar ko‘chib ketishyapti», deganda oldiniga ishonmadi. Uyga yetib kelganida darvoza oldidagi yuk mashinasini, akasining ayvonidagi tugun-bo‘g‘chalarni ko‘rib gap nimadaligini tushundi. Ko‘zida yosh bilan uydan ayvonga narsa tashiyotgan yangasini, o‘zi tomon xijolatomuz tabassum bilan kelayotgan akasini ko‘rib ko‘ngli buzildi. Ibrohim akaning: «Uka», deb boshlagan gapini bo‘ldi:
– Aka, oxiratda Xudoyimga nima deb javob beraman?
– Bu nima deganing? Kelishuvimizga ko‘ra...
– Kelishgandik, jondek akamga Sening roziliging uchun emas, qarzga pul bergandim, deymanmi? Bu ishni ko‘rganlar oqibat qolmagan ekan, silai rahm degan gaplar bekor ekan, demaydimi? Nahot meni sizdan pul yo joy talab qiladi deb o‘ylasangiz? Bolalagimiz o‘tgan uydan sizni chiqarib yuborib, kelin tushirish, to‘y qilish tatiydimi menga, aka?..
Aka-uka yangi quyilgan poydevor ustida yerga qaragancha o‘tirishar, akaning xotini lash-lushlar orasida tik turgan ko‘yi ko‘zyoshlarini artardi. Ilyosning xotini, uch o‘g‘li esa yuk mashinasiga joylab ulgurilgan narsalarni bir-bir amakilarining uyiga olib kira boshlashdi.
Ⓜ️ No'monjon Shermatov sahifasidan
@status_ibratli🕊
Men dardimni na do‘stimga va na dushmanimga aytaman. Zero do‘stim xafa bo‘lsa, dushmanim sevinadi. Mening holimni eng yaxshi biladigan Allohimdir!
© Umar ibn Xattob
@status_ibratli🕊
© Umar ibn Xattob
@status_ibratli🕊
👍2
Agar siz ichingizdan mag‘lub bo‘lmasangiz, tashqaridan hech qanday kuch sizni mag‘lub eta olmaydi!
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
O‘tmishini ortga qaytishini sotib oladigan darajadagi boy odam yo‘q. Har bir lahzangizni qadrlang!
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
Bilmaganni Alloh kechiradi. (Hikoya)
Qishloq temir yo'l bekatida elektropoyezdni kutib turardim.
Beixtiyor atrofga ko'z tashladim. Bekat toza-ozoda, panjaralari bo'yalgan. Qandaydir bir tegirmon suv shaldirab oqib kelar, bekatni bir aylanib, mahalla ichkarisiga qarab chopar edi.
Shu payt bu ozodagarchilikning sababchisi menman degandek bekatda farrosh ayol ko'rindi. Qo'lida uzun supurgi. U ko'zimga bu yerning bekasidek ko'rinib ketdi. Baraka topsin nonini halollab yer ekan, deb uni ichimda alqadim. U shundoq ham yog' tushsa yalagudek maydonni bir boshdan supurishga tushdi.
Supursang supurindi topilmadi, deganlaridek, salda yer betida papiros qoldiqlari, qog'oz parchalari ko'rinib qoldi. Lekin... Farrosh supurindilarni shildirab oqayotgan suv betiga qarab yo'llar edi. Sho'x to'lqinlar beminnat dastyordek ularni olib, ko'zdan yo'qotar edi. Yuragim achishib ketdi. Shu suv bo'lmasa, manavi temir yo'l bekati ham bunchalar obod bo'lmas edi. Pastdagi bog'-rog'lar, mahallachi? Suv yetgan joyga qut-baraka yetadi. Biz qanday odam bo'ldikki, supurindimizni ham ulug' bir ne'mat - obihayotning ustiga ortib yuborsak?
- Kechirasiz kelin, - deb farroshni o'zimga qaratdim, - suvning yuziga axlat supurmang, suv uyingdan baraka-qut ko'tarilsin, bola-chaqang yara-chaqadan chiqmasin, deb qarg'aydi.
- Voy, - dedi u qo'rqib ketib, - bunchaligini bilmas ekanman.
- Bilmaganni Xudo kechiradi, endi boshqa qilmasangiz bo'ldi, - dedim.
@status_ibratli🕊
Qishloq temir yo'l bekatida elektropoyezdni kutib turardim.
Beixtiyor atrofga ko'z tashladim. Bekat toza-ozoda, panjaralari bo'yalgan. Qandaydir bir tegirmon suv shaldirab oqib kelar, bekatni bir aylanib, mahalla ichkarisiga qarab chopar edi.
Shu payt bu ozodagarchilikning sababchisi menman degandek bekatda farrosh ayol ko'rindi. Qo'lida uzun supurgi. U ko'zimga bu yerning bekasidek ko'rinib ketdi. Baraka topsin nonini halollab yer ekan, deb uni ichimda alqadim. U shundoq ham yog' tushsa yalagudek maydonni bir boshdan supurishga tushdi.
Supursang supurindi topilmadi, deganlaridek, salda yer betida papiros qoldiqlari, qog'oz parchalari ko'rinib qoldi. Lekin... Farrosh supurindilarni shildirab oqayotgan suv betiga qarab yo'llar edi. Sho'x to'lqinlar beminnat dastyordek ularni olib, ko'zdan yo'qotar edi. Yuragim achishib ketdi. Shu suv bo'lmasa, manavi temir yo'l bekati ham bunchalar obod bo'lmas edi. Pastdagi bog'-rog'lar, mahallachi? Suv yetgan joyga qut-baraka yetadi. Biz qanday odam bo'ldikki, supurindimizni ham ulug' bir ne'mat - obihayotning ustiga ortib yuborsak?
- Kechirasiz kelin, - deb farroshni o'zimga qaratdim, - suvning yuziga axlat supurmang, suv uyingdan baraka-qut ko'tarilsin, bola-chaqang yara-chaqadan chiqmasin, deb qarg'aydi.
- Voy, - dedi u qo'rqib ketib, - bunchaligini bilmas ekanman.
- Bilmaganni Xudo kechiradi, endi boshqa qilmasangiz bo'ldi, - dedim.
@status_ibratli🕊
👍2