BUZILMAGAN HOVLI
(juda ibratli)
Ibrohim va Ilyosga butun umr ro‘zg‘orga bir luqma harom aralashmasin degan andishada o‘tgan hunarmand otalaridan kichkinagina hovli qoldi. Aka-ukaning ikkovi ham mehnatkash, kamsuqum, xuddi otalari singari halol, to‘g‘ri edi. Ammo nima bo‘ldi-yu, ishxonasidan kamomad chiqib, Ibrohim akaning bo‘yniga qo‘yildi. Ibrohim aka tushundi – kimlardir yegan somsaning pulini unga to‘lattirishmoqchi. Nima ham qila olardi – osmon uzoq, yer qattiq. Ishdan bo‘shash-ku, mayli, ammo kamomadni qanday to‘laydi? Sotay desa, qo‘lga kiradigan boyligi yo‘q, xotini taqinchoqlarini sotib beraman degani bilan, uning puli ham hech qancha bo‘lmaydi. Shunday o‘ylardan ezilib yolg‘iz o‘tirganida: «Aka, uydamisiz?» deya ukasi ovoz berdi. «Kelaver», degan javobni eshitib, ichkariga kirdi, akasiga ro‘parama ro‘para o‘tirdi.
– Aka, «uchastka»ga xaridor topdim, puli kamomadni yopishingizga bemalol yetadi.
Ibrohim akaning kapalagi uchdi – nima deyapti ukasi? Hovlini sotishsa, ko‘chada qolishadi-ku! «Yo o‘zi tomonni qoldirib, biz tomonni sotamiz, deyaptimi?»
– Eslasangiz, poydevor quyilayotganda o‘ng tomondagi qo‘shni «aytgan pulingizni beraman, yeringizni menga soting», deb rosa yalingandi. U bilan kelishib qo‘ydim, bugun-erta pulni beradigan bo‘ldi...
Ibrohim akaning dimog‘iga nimadir tiqildi. Ukasi haqida hozirgina o‘ylagan o‘ylariga uyalib ketdi. Bechora Ilyos, necha yil yig‘inib sotib olgan, yaqinda Ibrohim aka, o‘zi va o‘g‘illari bilan poydevor quyishgan «uchastka»sini gapirayotgan ekan.
– Rahmat, uka, – deya oldi zo‘rg‘a. – Ammo...
Ibrohim aka bir pas o‘ylanib qoldi, keyin sekingina gap boshladi:
– Bizda-ku ikkita qiz, ortiqcha uyga ehtiyojimiz yo‘q. Lekin senga baribir joy kerak, oldingda ikki o‘g‘ilni uylantirish bor. Mayli, uchastkangni sotamiz. Keyinroq, Xudo bersa, o‘rniga joy olib beraman. Agar olib berolmasam, o‘tirgan uyimizni bo‘shatib, chiqib ketamiz.
Albatta, Ilyos bu gapga ko‘nmadi. Lekin akasi qaysarlik qilib turib olgach, noiloj «xo‘p» dedi. Shunday qilib, kamomad to‘landi, Ibrohim aka boshqa joyga ishga kirdi. Oradan bir necha yil o‘tdi, aka qizlarini uzatdi. Ikkala to‘yni ham «avval qarzingni uzmaysanmi, keyin to‘y qilmaysanmi?» degan gapni eshitib qolishdan cho‘chib, ming istihola bilan o‘tkazdi. Bu orada ukaning ham o‘g‘illari bo‘yiga yetdi. Lekin Ibrohim aka joy olib berolmadi. Ilyos hovlining ikki xona uy solsa bo‘ladigan ochiq joyiga poydevor quyish haqida maslahat solganida, aka uyni bo‘shatishga ishora deb tushundi. Zotan, bu kelishuv uning o‘zidan chiqqan edi. Ibrohim aka shundan keyin bir joydan ijaraga uy topdi. Ammo iddao qilayotgandek ko‘rinmay deb ukasiga indamadi, hamma ish bitganda aytganim ma’qul, deb o‘yladi...
Kichik o‘g‘li Ilyosga telefon qilib: «Dada, tez keling, amakimlar ko‘chib ketishyapti», deganda oldiniga ishonmadi. Uyga yetib kelganida darvoza oldidagi yuk mashinasini, akasining ayvonidagi tugun-bo‘g‘chalarni ko‘rib gap nimadaligini tushundi. Ko‘zida yosh bilan uydan ayvonga narsa tashiyotgan yangasini, o‘zi tomon xijolatomuz tabassum bilan kelayotgan akasini ko‘rib ko‘ngli buzildi. Ibrohim akaning: «Uka», deb boshlagan gapini bo‘ldi:
– Aka, oxiratda Xudoyimga nima deb javob beraman?
– Bu nima deganing? Kelishuvimizga ko‘ra...
– Kelishgandik, jondek akamga Sening roziliging uchun emas, qarzga pul bergandim, deymanmi? Bu ishni ko‘rganlar oqibat qolmagan ekan, silai rahm degan gaplar bekor ekan, demaydimi? Nahot meni sizdan pul yo joy talab qiladi deb o‘ylasangiz? Bolalagimiz o‘tgan uydan sizni chiqarib yuborib, kelin tushirish, to‘y qilish tatiydimi menga, aka?..
Aka-uka yangi quyilgan poydevor ustida yerga qaragancha o‘tirishar, akaning xotini lash-lushlar orasida tik turgan ko‘yi ko‘zyoshlarini artardi. Ilyosning xotini, uch o‘g‘li esa yuk mashinasiga joylab ulgurilgan narsalarni bir-bir amakilarining uyiga olib kira boshlashdi.
Ⓜ️ No'monjon Shermatov sahifasidan
@status_ibratli🕊
(juda ibratli)
Ibrohim va Ilyosga butun umr ro‘zg‘orga bir luqma harom aralashmasin degan andishada o‘tgan hunarmand otalaridan kichkinagina hovli qoldi. Aka-ukaning ikkovi ham mehnatkash, kamsuqum, xuddi otalari singari halol, to‘g‘ri edi. Ammo nima bo‘ldi-yu, ishxonasidan kamomad chiqib, Ibrohim akaning bo‘yniga qo‘yildi. Ibrohim aka tushundi – kimlardir yegan somsaning pulini unga to‘lattirishmoqchi. Nima ham qila olardi – osmon uzoq, yer qattiq. Ishdan bo‘shash-ku, mayli, ammo kamomadni qanday to‘laydi? Sotay desa, qo‘lga kiradigan boyligi yo‘q, xotini taqinchoqlarini sotib beraman degani bilan, uning puli ham hech qancha bo‘lmaydi. Shunday o‘ylardan ezilib yolg‘iz o‘tirganida: «Aka, uydamisiz?» deya ukasi ovoz berdi. «Kelaver», degan javobni eshitib, ichkariga kirdi, akasiga ro‘parama ro‘para o‘tirdi.
– Aka, «uchastka»ga xaridor topdim, puli kamomadni yopishingizga bemalol yetadi.
Ibrohim akaning kapalagi uchdi – nima deyapti ukasi? Hovlini sotishsa, ko‘chada qolishadi-ku! «Yo o‘zi tomonni qoldirib, biz tomonni sotamiz, deyaptimi?»
– Eslasangiz, poydevor quyilayotganda o‘ng tomondagi qo‘shni «aytgan pulingizni beraman, yeringizni menga soting», deb rosa yalingandi. U bilan kelishib qo‘ydim, bugun-erta pulni beradigan bo‘ldi...
Ibrohim akaning dimog‘iga nimadir tiqildi. Ukasi haqida hozirgina o‘ylagan o‘ylariga uyalib ketdi. Bechora Ilyos, necha yil yig‘inib sotib olgan, yaqinda Ibrohim aka, o‘zi va o‘g‘illari bilan poydevor quyishgan «uchastka»sini gapirayotgan ekan.
– Rahmat, uka, – deya oldi zo‘rg‘a. – Ammo...
Ibrohim aka bir pas o‘ylanib qoldi, keyin sekingina gap boshladi:
– Bizda-ku ikkita qiz, ortiqcha uyga ehtiyojimiz yo‘q. Lekin senga baribir joy kerak, oldingda ikki o‘g‘ilni uylantirish bor. Mayli, uchastkangni sotamiz. Keyinroq, Xudo bersa, o‘rniga joy olib beraman. Agar olib berolmasam, o‘tirgan uyimizni bo‘shatib, chiqib ketamiz.
Albatta, Ilyos bu gapga ko‘nmadi. Lekin akasi qaysarlik qilib turib olgach, noiloj «xo‘p» dedi. Shunday qilib, kamomad to‘landi, Ibrohim aka boshqa joyga ishga kirdi. Oradan bir necha yil o‘tdi, aka qizlarini uzatdi. Ikkala to‘yni ham «avval qarzingni uzmaysanmi, keyin to‘y qilmaysanmi?» degan gapni eshitib qolishdan cho‘chib, ming istihola bilan o‘tkazdi. Bu orada ukaning ham o‘g‘illari bo‘yiga yetdi. Lekin Ibrohim aka joy olib berolmadi. Ilyos hovlining ikki xona uy solsa bo‘ladigan ochiq joyiga poydevor quyish haqida maslahat solganida, aka uyni bo‘shatishga ishora deb tushundi. Zotan, bu kelishuv uning o‘zidan chiqqan edi. Ibrohim aka shundan keyin bir joydan ijaraga uy topdi. Ammo iddao qilayotgandek ko‘rinmay deb ukasiga indamadi, hamma ish bitganda aytganim ma’qul, deb o‘yladi...
Kichik o‘g‘li Ilyosga telefon qilib: «Dada, tez keling, amakimlar ko‘chib ketishyapti», deganda oldiniga ishonmadi. Uyga yetib kelganida darvoza oldidagi yuk mashinasini, akasining ayvonidagi tugun-bo‘g‘chalarni ko‘rib gap nimadaligini tushundi. Ko‘zida yosh bilan uydan ayvonga narsa tashiyotgan yangasini, o‘zi tomon xijolatomuz tabassum bilan kelayotgan akasini ko‘rib ko‘ngli buzildi. Ibrohim akaning: «Uka», deb boshlagan gapini bo‘ldi:
– Aka, oxiratda Xudoyimga nima deb javob beraman?
– Bu nima deganing? Kelishuvimizga ko‘ra...
– Kelishgandik, jondek akamga Sening roziliging uchun emas, qarzga pul bergandim, deymanmi? Bu ishni ko‘rganlar oqibat qolmagan ekan, silai rahm degan gaplar bekor ekan, demaydimi? Nahot meni sizdan pul yo joy talab qiladi deb o‘ylasangiz? Bolalagimiz o‘tgan uydan sizni chiqarib yuborib, kelin tushirish, to‘y qilish tatiydimi menga, aka?..
Aka-uka yangi quyilgan poydevor ustida yerga qaragancha o‘tirishar, akaning xotini lash-lushlar orasida tik turgan ko‘yi ko‘zyoshlarini artardi. Ilyosning xotini, uch o‘g‘li esa yuk mashinasiga joylab ulgurilgan narsalarni bir-bir amakilarining uyiga olib kira boshlashdi.
Ⓜ️ No'monjon Shermatov sahifasidan
@status_ibratli🕊
Men dardimni na do‘stimga va na dushmanimga aytaman. Zero do‘stim xafa bo‘lsa, dushmanim sevinadi. Mening holimni eng yaxshi biladigan Allohimdir!
© Umar ibn Xattob
@status_ibratli🕊
© Umar ibn Xattob
@status_ibratli🕊
👍2
Agar siz ichingizdan mag‘lub bo‘lmasangiz, tashqaridan hech qanday kuch sizni mag‘lub eta olmaydi!
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
O‘tmishini ortga qaytishini sotib oladigan darajadagi boy odam yo‘q. Har bir lahzangizni qadrlang!
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
Bilmaganni Alloh kechiradi. (Hikoya)
Qishloq temir yo'l bekatida elektropoyezdni kutib turardim.
Beixtiyor atrofga ko'z tashladim. Bekat toza-ozoda, panjaralari bo'yalgan. Qandaydir bir tegirmon suv shaldirab oqib kelar, bekatni bir aylanib, mahalla ichkarisiga qarab chopar edi.
Shu payt bu ozodagarchilikning sababchisi menman degandek bekatda farrosh ayol ko'rindi. Qo'lida uzun supurgi. U ko'zimga bu yerning bekasidek ko'rinib ketdi. Baraka topsin nonini halollab yer ekan, deb uni ichimda alqadim. U shundoq ham yog' tushsa yalagudek maydonni bir boshdan supurishga tushdi.
Supursang supurindi topilmadi, deganlaridek, salda yer betida papiros qoldiqlari, qog'oz parchalari ko'rinib qoldi. Lekin... Farrosh supurindilarni shildirab oqayotgan suv betiga qarab yo'llar edi. Sho'x to'lqinlar beminnat dastyordek ularni olib, ko'zdan yo'qotar edi. Yuragim achishib ketdi. Shu suv bo'lmasa, manavi temir yo'l bekati ham bunchalar obod bo'lmas edi. Pastdagi bog'-rog'lar, mahallachi? Suv yetgan joyga qut-baraka yetadi. Biz qanday odam bo'ldikki, supurindimizni ham ulug' bir ne'mat - obihayotning ustiga ortib yuborsak?
- Kechirasiz kelin, - deb farroshni o'zimga qaratdim, - suvning yuziga axlat supurmang, suv uyingdan baraka-qut ko'tarilsin, bola-chaqang yara-chaqadan chiqmasin, deb qarg'aydi.
- Voy, - dedi u qo'rqib ketib, - bunchaligini bilmas ekanman.
- Bilmaganni Xudo kechiradi, endi boshqa qilmasangiz bo'ldi, - dedim.
@status_ibratli🕊
Qishloq temir yo'l bekatida elektropoyezdni kutib turardim.
Beixtiyor atrofga ko'z tashladim. Bekat toza-ozoda, panjaralari bo'yalgan. Qandaydir bir tegirmon suv shaldirab oqib kelar, bekatni bir aylanib, mahalla ichkarisiga qarab chopar edi.
Shu payt bu ozodagarchilikning sababchisi menman degandek bekatda farrosh ayol ko'rindi. Qo'lida uzun supurgi. U ko'zimga bu yerning bekasidek ko'rinib ketdi. Baraka topsin nonini halollab yer ekan, deb uni ichimda alqadim. U shundoq ham yog' tushsa yalagudek maydonni bir boshdan supurishga tushdi.
Supursang supurindi topilmadi, deganlaridek, salda yer betida papiros qoldiqlari, qog'oz parchalari ko'rinib qoldi. Lekin... Farrosh supurindilarni shildirab oqayotgan suv betiga qarab yo'llar edi. Sho'x to'lqinlar beminnat dastyordek ularni olib, ko'zdan yo'qotar edi. Yuragim achishib ketdi. Shu suv bo'lmasa, manavi temir yo'l bekati ham bunchalar obod bo'lmas edi. Pastdagi bog'-rog'lar, mahallachi? Suv yetgan joyga qut-baraka yetadi. Biz qanday odam bo'ldikki, supurindimizni ham ulug' bir ne'mat - obihayotning ustiga ortib yuborsak?
- Kechirasiz kelin, - deb farroshni o'zimga qaratdim, - suvning yuziga axlat supurmang, suv uyingdan baraka-qut ko'tarilsin, bola-chaqang yara-chaqadan chiqmasin, deb qarg'aydi.
- Voy, - dedi u qo'rqib ketib, - bunchaligini bilmas ekanman.
- Bilmaganni Xudo kechiradi, endi boshqa qilmasangiz bo'ldi, - dedim.
@status_ibratli🕊
👍2
Alloh hamma narsaga qodir!
Bir yigit harbiy xizmatga boribdi. U paytlar Rossiyaga ham borilar edi. Yigit namozxon edi. Harbiy xizmatda ham namozlarini amallab oʻqib yurarkan. Xizmatdoshlari uni ustidan kulishar, lekin yigit ularga parvo ham qilmas ekan.
Bir kuni ularni boshligʻi yigʻibdi. Oʻsha namozxon yigitga:
- Mana bu mashinani kalitini olib, anavi mashinani anavi yerga olib borib qoʻy, debdi.
Haligi namozxon yigit:
- Men mashina xaydashni bilmayman, mashina xaydashni biladigan bola oborib qoʻya qolsin, - debdi.
Boshliq esa:
- Xudoyingdan soʻra. U hamma narsaga qodir der eding-ku? - debdi.
Hamma kulib masxara qilibdi.
Yigitga Alloh ustidan kulishlari yoqmabdi. Allohga tavakkal qilib mashinaga oʻtiribdi. Duolar oʻqib, Allohdan madad soʻrab, bir amallab aytilgan joyga mashinani olib borib qoʻyibdi.
Mashinadan tushib qarasa hammalari yigʻlashayotgan ekan.
Yigit hayron boʻlibdi.
Shunda boshliq:
- Seni Xudoyingga ishondik. U bor ekan. Sen haq yoʻlda yurgan ekansan, - debdi.
Namozxon yigit hayron ularga qarabdi.
Shunda boshliq mashinani oldiga borib uni ochibdi. Ne koʻz bilan koʻrishsinki mashinaning motori yoʻq ekan.
Alloh har nega qodir Zot. Faqat oʻzidangina koʻmak soʻraylik. Bandasi esa faqat sababchi boʻladi, xolos.
Manba: “Oilam bilan har kuni bir hayot darsi oʻrganamiz” kitobi.
🍃 Bu hikoyani oʻqib koʻz yoshlarimni tutib tura olmadim... Allohga ishongan va Unga yurakdan tavakkul qilgan, U haqida faqat yaxshilikni gumon qilgan bandani Alloh-da noshukur qoldirmaydi, Inshaalloh..!
Manba: @falsafasi_hayot
@status_ibratli🕊️
Bir yigit harbiy xizmatga boribdi. U paytlar Rossiyaga ham borilar edi. Yigit namozxon edi. Harbiy xizmatda ham namozlarini amallab oʻqib yurarkan. Xizmatdoshlari uni ustidan kulishar, lekin yigit ularga parvo ham qilmas ekan.
Bir kuni ularni boshligʻi yigʻibdi. Oʻsha namozxon yigitga:
- Mana bu mashinani kalitini olib, anavi mashinani anavi yerga olib borib qoʻy, debdi.
Haligi namozxon yigit:
- Men mashina xaydashni bilmayman, mashina xaydashni biladigan bola oborib qoʻya qolsin, - debdi.
Boshliq esa:
- Xudoyingdan soʻra. U hamma narsaga qodir der eding-ku? - debdi.
Hamma kulib masxara qilibdi.
Yigitga Alloh ustidan kulishlari yoqmabdi. Allohga tavakkal qilib mashinaga oʻtiribdi. Duolar oʻqib, Allohdan madad soʻrab, bir amallab aytilgan joyga mashinani olib borib qoʻyibdi.
Mashinadan tushib qarasa hammalari yigʻlashayotgan ekan.
Yigit hayron boʻlibdi.
Shunda boshliq:
- Seni Xudoyingga ishondik. U bor ekan. Sen haq yoʻlda yurgan ekansan, - debdi.
Namozxon yigit hayron ularga qarabdi.
Shunda boshliq mashinani oldiga borib uni ochibdi. Ne koʻz bilan koʻrishsinki mashinaning motori yoʻq ekan.
Alloh har nega qodir Zot. Faqat oʻzidangina koʻmak soʻraylik. Bandasi esa faqat sababchi boʻladi, xolos.
Manba: “Oilam bilan har kuni bir hayot darsi oʻrganamiz” kitobi.
🍃 Bu hikoyani oʻqib koʻz yoshlarimni tutib tura olmadim... Allohga ishongan va Unga yurakdan tavakkul qilgan, U haqida faqat yaxshilikni gumon qilgan bandani Alloh-da noshukur qoldirmaydi, Inshaalloh..!
Manba: @falsafasi_hayot
@status_ibratli🕊️
👍1
Eng yaxshisini qidirmang, balki o‘zingizga tegishlisini qidiring, chunki eng yaxshisi har doim ham sizniki bo‘lavermaydi, ammo har doim o‘zingizdagi bori yaxshiroq bo‘ladi.
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
👍1
Qalb o‘layotganining belgilaridan biri, birov nasihat qilsa, uning ayblarini qidira boshlaysiz...
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
👍1
ONA...
Bir yosh yigit hikoya qiladi, bir kuni onam bilan tortishib qoldik. Ovozlar ko‘tarilishgacha bordi. Oldimdagi kitob - daftarlarimni zarda bilan stol ustiga otdim - da, xonamga kirib ketdim. O‘sha paytda ko‘nglimga qil ham sig‘masdi. Odatda biror narsadan qattiq xafa bo‘lsam, uyqu bilan yozilardim...
Ertasi kuni universitetdan qaytayotib, o‘zimni qo‘yarga joy topolmay, qayerda yurganimni ham bilolmay, bezovtalanib, oxiri mehribon onajonimga hazilnamo bir noma yozdim. Nomada jumladan shunday deyilgandi:
- “Eshitishimcha, inson oyog‘ining osti ustiga nisbatan muloyimroq va yumshoqroq bo‘larkan. Muborak oyog‘ingiz shu gaplarning to‘g‘riligini lablarim bilan tekshirib ko‘rishimga ijozat berarmikin”.
Uyga kelsam, volidam meni ostonada kutib turardilar. Ko‘z yoshlari yanoqlariga oqib tushardi. Dedilar:
- “Oyog‘imni o‘pishingga hech qachon ruxsat bermayman. Sen aytgan gapga kelsak, men uning to‘g‘riligini yosh paytingda oyoqchalaringning ustini ham, ostini ham o‘paverib, allaqachon bilib bo‘lganman”.
Ko‘z yoshlarim yuzimni yuvdi... Parvardigorim amri ila ular bir kuni o‘tib ketadilar. Bas, bu kunlarni g‘animat bilib, xizmatlarini qilib qolinglar. O‘tib ketgan bo‘lsalar, duoyi xayr ila yod olinglar.
Ali Tantoviy.
@status_ibratli🕊
Bir yosh yigit hikoya qiladi, bir kuni onam bilan tortishib qoldik. Ovozlar ko‘tarilishgacha bordi. Oldimdagi kitob - daftarlarimni zarda bilan stol ustiga otdim - da, xonamga kirib ketdim. O‘sha paytda ko‘nglimga qil ham sig‘masdi. Odatda biror narsadan qattiq xafa bo‘lsam, uyqu bilan yozilardim...
Ertasi kuni universitetdan qaytayotib, o‘zimni qo‘yarga joy topolmay, qayerda yurganimni ham bilolmay, bezovtalanib, oxiri mehribon onajonimga hazilnamo bir noma yozdim. Nomada jumladan shunday deyilgandi:
- “Eshitishimcha, inson oyog‘ining osti ustiga nisbatan muloyimroq va yumshoqroq bo‘larkan. Muborak oyog‘ingiz shu gaplarning to‘g‘riligini lablarim bilan tekshirib ko‘rishimga ijozat berarmikin”.
Uyga kelsam, volidam meni ostonada kutib turardilar. Ko‘z yoshlari yanoqlariga oqib tushardi. Dedilar:
- “Oyog‘imni o‘pishingga hech qachon ruxsat bermayman. Sen aytgan gapga kelsak, men uning to‘g‘riligini yosh paytingda oyoqchalaringning ustini ham, ostini ham o‘paverib, allaqachon bilib bo‘lganman”.
Ko‘z yoshlarim yuzimni yuvdi... Parvardigorim amri ila ular bir kuni o‘tib ketadilar. Bas, bu kunlarni g‘animat bilib, xizmatlarini qilib qolinglar. O‘tib ketgan bo‘lsalar, duoyi xayr ila yod olinglar.
Ali Tantoviy.
@status_ibratli🕊
👍1
Agar hayotingizda paydo bo‘lgan inson o‘tmishingizni o‘zgartira olsa, demak, u inson sizning kelajagingiz!
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
👍2
Tilingni tarbiyala, yaxshi so‘zlarga o‘rgat. Savob yoki gunohni shu tiling aytgan so‘zga qarab arjini olasan.
© Az-Zamaxshariy
@status_ibratli🕊
© Az-Zamaxshariy
@status_ibratli🕊
👍4
Dada zo‘r ish qildik-a?!
(Hayotiy voqea)
Bir kuni mashinamda 6 yoshli o‘g‘lim bilan ketayotib, yo'lda ko‘p qavatli uy ostidagi paynetga pul to‘lash uchun tushdim. Qaytib kelsam, o‘g‘lim yig‘lab o‘tiribdi. Nima gap desam, "dada anavini qarang" dedi. Qarasam, yo‘l chetida kiyimlari eski bir kampir taxta ustiga narsa qo‘yib sotib o‘tiribdi.
“Narsalarning sonini qarang, 2-3 ta nos paketi, 2 pachka donali sigaret. Boshka hech narsa yo'q”.
Xo'sh nima qilibdi desam, 6 yashar o‘g‘lim "o‘g‘li yo‘qmi uni, nega bu ahvolda, qorni ochdir, dada iltimos mana shu pullarni xammasini shu xotinga beraylik" deb mashinam baridagi bir siqim pulimni ko‘rsatdi. Nixoyatda ta’sirlanib, bolamning aytganini qilib pullarning xammasini o‘sha ayolga olib borib berdim.
Ayol xang-mang bo‘lib qoldi. Nima uchun degan savoliga, men kulib, "shu pulni sizga ilingan insonni duo qilsangiz kifoya" dedim.
Ayol yig‘lab yubordi, "iloyim usha odamning umriga baraka bersin, baxtli bo‘lsin, Allox mukofotlasin" deya duo qilayotganida mening qay axvolga tushganimni tasavvur qilavering. Ichlarim jimirlab ketdi.
Mashinaga qaytib, yo‘lga tushdik. O‘g‘lim "dada zo‘r ish qildik-a" desa, men javob bermay, boshimni silkitib qo‘ydim. Chunki ko‘zlarimda yosh, ichimda "shunday farzand bergan Allohga beadad shukr" deb aytayotgan edim...
@status_ibratli
(Hayotiy voqea)
Bir kuni mashinamda 6 yoshli o‘g‘lim bilan ketayotib, yo'lda ko‘p qavatli uy ostidagi paynetga pul to‘lash uchun tushdim. Qaytib kelsam, o‘g‘lim yig‘lab o‘tiribdi. Nima gap desam, "dada anavini qarang" dedi. Qarasam, yo‘l chetida kiyimlari eski bir kampir taxta ustiga narsa qo‘yib sotib o‘tiribdi.
“Narsalarning sonini qarang, 2-3 ta nos paketi, 2 pachka donali sigaret. Boshka hech narsa yo'q”.
Xo'sh nima qilibdi desam, 6 yashar o‘g‘lim "o‘g‘li yo‘qmi uni, nega bu ahvolda, qorni ochdir, dada iltimos mana shu pullarni xammasini shu xotinga beraylik" deb mashinam baridagi bir siqim pulimni ko‘rsatdi. Nixoyatda ta’sirlanib, bolamning aytganini qilib pullarning xammasini o‘sha ayolga olib borib berdim.
Ayol xang-mang bo‘lib qoldi. Nima uchun degan savoliga, men kulib, "shu pulni sizga ilingan insonni duo qilsangiz kifoya" dedim.
Ayol yig‘lab yubordi, "iloyim usha odamning umriga baraka bersin, baxtli bo‘lsin, Allox mukofotlasin" deya duo qilayotganida mening qay axvolga tushganimni tasavvur qilavering. Ichlarim jimirlab ketdi.
Mashinaga qaytib, yo‘lga tushdik. O‘g‘lim "dada zo‘r ish qildik-a" desa, men javob bermay, boshimni silkitib qo‘ydim. Chunki ko‘zlarimda yosh, ichimda "shunday farzand bergan Allohga beadad shukr" deb aytayotgan edim...
@status_ibratli
Hayotning totli ta’mini his qilishing uchun, avval uni achchiq alamini ta’tib ko‘rishing kerak.
© Oqil To‘raqul
@status_ibratli🕊
© Oqil To‘raqul
@status_ibratli🕊
👍2
Birovlarni keragidan ortiq o‘rganishga qiziqmang. Yaxshisi doimo sizning ko‘zingizga ko‘ringan yaxshiliklari bilan cheklaning. Yashirin tomonlarini bandalar Rabbisiga qoldira qoling.
Agar odamlar bir-birlariga nisbatan qalblaridagi narsalarni bilganlarida edi, o‘zaro qilich ushlagan holda ko‘rishishardi.
© Umar ibn Xattob roziyallohu anhu
@status_ibratli🕊
Agar odamlar bir-birlariga nisbatan qalblaridagi narsalarni bilganlarida edi, o‘zaro qilich ushlagan holda ko‘rishishardi.
© Umar ibn Xattob roziyallohu anhu
@status_ibratli🕊
Hech qachon hech kimga hech narsani isbotlashni keragi yo‘q. Eshitishni istamagan, ishonmaydi ham. Ishongan insonga esa tushuntirishni hojati yo‘qdir...
© Umar Xayyom
@status_ibratli🕊
© Umar Xayyom
@status_ibratli🕊
👍1
KUYGAN NON
O‘shanda hali bola edim. Onam ishdan horib qaytsa-da, har kech biz uchun non pishirardi.
Bir kuni vaqt allamahal bo‘lgan, onaizorim shosha-pisha biz uchun kechki ovqat tayyorlardi. Bir ozdan keyin u otamning oldiga ovqat va non qo‘ydi. Mening ikki ko‘zim nonda edi. Kimdir nonning kuyganiga e’tibor berarmikan deb kutib turdim.
Lekin otam nonni indamasdan chaynadi va mendan maktabdagi kunim qanday o‘tganini so‘radi. O‘sha kun unga qaytargan javobimni eslay olmasam ham, ovqatdan keyin volidamning otamga non bir oz o‘tib ketganini ming xijolat bilan aytgani kechagidek qulog‘im ostida.
Otam o‘sha kuni jilmayib turib, onamga: “Azizam, kuygan non menga yoqadi-ku” — dedi. Uxlashdan oldin otamga xayrli tun tilash uchun uning oldiga kirdim va undan kuygan nonni rostdan ham yaxshi ko‘rish-ko‘rmasligini so‘radim. Otam meni bag‘riga bosib, qattiq quchoqladi.
“O‘g‘lim, onang kun bo‘yi ishlab, juda charchagan. Bir marta kuygan non yesam, menga biror nima bo‘lmaydi. Lekin yomon so‘z onangni qattiq jarohatlagan bo‘lar edi” — dedi.
Biz barchamiz xom sut emgan bandalarmiz. Kezi kelganda muhim sanalarni, zarur narsalarni, burchlarimizni esdan chiqarib qo‘yamiz. Shuncha yillar mobaynida o‘rgangan narsam shuki, bir-birimizni kamchiliklarimiz bilan qabul qilishimiz kerak. Chunki hayot afsuslar bilan uyg‘onish uchun juda ham qisqalik qiladi.
Doktor Abdul Qalam
@status_ibratli🕊
O‘shanda hali bola edim. Onam ishdan horib qaytsa-da, har kech biz uchun non pishirardi.
Bir kuni vaqt allamahal bo‘lgan, onaizorim shosha-pisha biz uchun kechki ovqat tayyorlardi. Bir ozdan keyin u otamning oldiga ovqat va non qo‘ydi. Mening ikki ko‘zim nonda edi. Kimdir nonning kuyganiga e’tibor berarmikan deb kutib turdim.
Lekin otam nonni indamasdan chaynadi va mendan maktabdagi kunim qanday o‘tganini so‘radi. O‘sha kun unga qaytargan javobimni eslay olmasam ham, ovqatdan keyin volidamning otamga non bir oz o‘tib ketganini ming xijolat bilan aytgani kechagidek qulog‘im ostida.
Otam o‘sha kuni jilmayib turib, onamga: “Azizam, kuygan non menga yoqadi-ku” — dedi. Uxlashdan oldin otamga xayrli tun tilash uchun uning oldiga kirdim va undan kuygan nonni rostdan ham yaxshi ko‘rish-ko‘rmasligini so‘radim. Otam meni bag‘riga bosib, qattiq quchoqladi.
“O‘g‘lim, onang kun bo‘yi ishlab, juda charchagan. Bir marta kuygan non yesam, menga biror nima bo‘lmaydi. Lekin yomon so‘z onangni qattiq jarohatlagan bo‘lar edi” — dedi.
Biz barchamiz xom sut emgan bandalarmiz. Kezi kelganda muhim sanalarni, zarur narsalarni, burchlarimizni esdan chiqarib qo‘yamiz. Shuncha yillar mobaynida o‘rgangan narsam shuki, bir-birimizni kamchiliklarimiz bilan qabul qilishimiz kerak. Chunki hayot afsuslar bilan uyg‘onish uchun juda ham qisqalik qiladi.
Doktor Abdul Qalam
@status_ibratli🕊
👍1
Dunyoning ishlari doim shoshilinch. Odatdagidek tik turgancha nonushta qilayotgan edim. Onam odatdagidek qistardi:
— O‘tirsang-chi, bolam. Birpas o‘tirgin.
— Bo‘ldi, ketdim.
— Shoshma, bolam. — Onam ko‘zimga odatdagidan boshqacha, qandaydir mung bilan termildi. — Gap bor.
Tipirchilab soatga qaradim: hali benzin olish kerak, ishga borish kerak, keyin nashriyotga o‘tish...
— Nima edi?
Onam ko‘zimga hamon ma’yus termilib o‘tirardi.
— Suratga tushaylik, — dedi to‘satdan.
Ajablandim.
— Nega?
— Yaqinda men o‘laman.
Onam bu gapni xuddi: “Qo‘shninikiga chiqib kelaman”, degandek ohangda aytdi. Kulib yubordim.
— Qo‘ysangiz-chi, oyi.
Shunday dedim-da, chiqdim ketdim.
Oradan ikki hafta o‘tdiyu... Kechalari uyg‘onib ketaman, o‘ylayman. O‘ylayman: sen nomard, sen axmoq nimaga, nimaga o‘shanda kulding? Suratga tushishga vaqting yo‘qmidi? Kerak bo‘lsa topasan-ku! Kitob uchun, jurnal uchun, ish ustida, bog‘da, ko‘chada... Nima, sen kinoyulduzmisan? Jahonshumul shaxsmisan? Ana, bir dasta surating yotibdi. Har xil. Har yerda... Faqat... Onang bilan tushgan surating yo‘q!
© O‘tkir Xoshimovning
"Dunyoning ishlari" kitobidan.
@status_ibratli🕊
— O‘tirsang-chi, bolam. Birpas o‘tirgin.
— Bo‘ldi, ketdim.
— Shoshma, bolam. — Onam ko‘zimga odatdagidan boshqacha, qandaydir mung bilan termildi. — Gap bor.
Tipirchilab soatga qaradim: hali benzin olish kerak, ishga borish kerak, keyin nashriyotga o‘tish...
— Nima edi?
Onam ko‘zimga hamon ma’yus termilib o‘tirardi.
— Suratga tushaylik, — dedi to‘satdan.
Ajablandim.
— Nega?
— Yaqinda men o‘laman.
Onam bu gapni xuddi: “Qo‘shninikiga chiqib kelaman”, degandek ohangda aytdi. Kulib yubordim.
— Qo‘ysangiz-chi, oyi.
Shunday dedim-da, chiqdim ketdim.
Oradan ikki hafta o‘tdiyu... Kechalari uyg‘onib ketaman, o‘ylayman. O‘ylayman: sen nomard, sen axmoq nimaga, nimaga o‘shanda kulding? Suratga tushishga vaqting yo‘qmidi? Kerak bo‘lsa topasan-ku! Kitob uchun, jurnal uchun, ish ustida, bog‘da, ko‘chada... Nima, sen kinoyulduzmisan? Jahonshumul shaxsmisan? Ana, bir dasta surating yotibdi. Har xil. Har yerda... Faqat... Onang bilan tushgan surating yo‘q!
© O‘tkir Xoshimovning
"Dunyoning ishlari" kitobidan.
@status_ibratli🕊
#kayfiyat
Bizni o‘zbeklar aroq ichganda hech qachon cho‘chqa go‘shtini zakuska qilmaydi. Chunki cho‘chqa go‘shti haromligini biladi.
#Sal_keyinroq_yetib_boradi😁
© Uzbekland
@statuslar_ibratli
Bizni o‘zbeklar aroq ichganda hech qachon cho‘chqa go‘shtini zakuska qilmaydi. Chunki cho‘chqa go‘shti haromligini biladi.
#Sal_keyinroq_yetib_boradi😁
© Uzbekland
@statuslar_ibratli
👍1
Bu hayotda hech nimaga afsus chekmaslik kerak. Bo‘lgan ishdan xulosa chiqarib, yashashda davom etish lozim.
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
👍1
Bu hayotda qoqilganimiz sari, kuchli bo‘laveramiz.
Sabr toqatli inson hamma narsaga erishadi.
Buyuk musibatlar hamisha buyuk farovonlik olib keladi. Ular insonni yashashni istashga majbur qiladi.
@statuslar_ibratli
Sabr toqatli inson hamma narsaga erishadi.
Buyuk musibatlar hamisha buyuk farovonlik olib keladi. Ular insonni yashashni istashga majbur qiladi.
@statuslar_ibratli
👍1