Nafs balosi.
Bir kuni yaqin tanishim Shokir qo‘ng‘iroq qilib birga ishlaydigan hamkasbi qiz chiqarayotganligini, shahar chekkasida bo‘lganligi uchun mashinangdan foydalansak deb juda iltimos qildi. «Insonning yuzi issiq» deganlaridek, yo‘q deyolmadim...Tonggi uyquni beliga tepib, kallayi saharlab yo‘lga tushdik. Hali uncha ko‘p yurmasdan, Shokir bezovta bo‘lib qoldi, boshqa bir zarur ishi esiga tushib qolganligini aytib mashinadan tushib qoldi.
«Olib borib qo‘yaman!» deganimcha qoldim., ammo u ko‘nmadi. Noilojlikdan, o‘rta yo‘lda «hang-mang» bo‘lib qoldim. Oshga boray desam, to‘y qiladiganning uyini ham bilmayman, tanimayman ham. O‘zimning uyimga boray desam, oila a’zolarimdan hijolat bo‘laman. Noqulay bo‘lsa ham boshqa ko‘chadan aylanib kelib , mashinani chekkaroqqa qo‘yib Shokirni kuzata boshladim. Shu payt katta ko‘chada yo‘lovchi mashinalarga qo‘l ko‘tarib turgan Shokirga ko‘zim tushdi. Uning qo‘lida yaxshigina, chiroyli qilib qog‘ozga o‘ralgan tugunni ko‘rdim. Tugun kattagina bo‘lib, qishki palto o‘ramicha bor edi. Shu payt u to‘xtagan taksiga o‘tirdi.
Mashinamga o‘tirib izma- iz kuzatmida davom etdim. Uyi oldida taksidan tushdi. Hayajonlanganidanmi, ko‘cha eshigini ichkaridan berkitmagan ekan. Men ham hech bir ogohlantirmasdan to‘ppa- to‘g‘ri bostirib uyiga kirib bordim. Xonani o‘rtasida Shokir tugunni shoshib-pishib ochayotgan edi. Qaysi ko‘z bilan qarayki, tugunning ichidagi axlat uyumi ekan! Shokir meni ko‘rib o‘g‘rilik ustida qo‘lga tushgandek talmovsirab qoldi...
Voqea bunday bo‘lgan ekan; bilasizlarki, shofyorlarning barcha diqqat-e’tibori yo‘lda bo‘ladi. Shokir bo‘lsa yo‘l chetidagi o‘tlar orasida yotgan , toza qog‘ozga chiroyli qilib o‘ralgan tugunga ko‘zi tushib qoladi. Tugunni menga aytsa, sherik bo‘lishimdan cho‘chib yuqoridagi nayranglarni ishlatadi...
Nafs hech qachon, hech kimga naf keltirmagan. Inson sha’ni esa muqaddasdir. Uni pokiza saqlash, ehtiyotlamoq darkordir, shunda o‘zing tinch, ko‘ngling xotirjam bo‘ladi.
© Professor Musaqul Usmonovning «Qusurlar kasri» kitobidan.
@status_ibratli🕊
Bir kuni yaqin tanishim Shokir qo‘ng‘iroq qilib birga ishlaydigan hamkasbi qiz chiqarayotganligini, shahar chekkasida bo‘lganligi uchun mashinangdan foydalansak deb juda iltimos qildi. «Insonning yuzi issiq» deganlaridek, yo‘q deyolmadim...Tonggi uyquni beliga tepib, kallayi saharlab yo‘lga tushdik. Hali uncha ko‘p yurmasdan, Shokir bezovta bo‘lib qoldi, boshqa bir zarur ishi esiga tushib qolganligini aytib mashinadan tushib qoldi.
«Olib borib qo‘yaman!» deganimcha qoldim., ammo u ko‘nmadi. Noilojlikdan, o‘rta yo‘lda «hang-mang» bo‘lib qoldim. Oshga boray desam, to‘y qiladiganning uyini ham bilmayman, tanimayman ham. O‘zimning uyimga boray desam, oila a’zolarimdan hijolat bo‘laman. Noqulay bo‘lsa ham boshqa ko‘chadan aylanib kelib , mashinani chekkaroqqa qo‘yib Shokirni kuzata boshladim. Shu payt katta ko‘chada yo‘lovchi mashinalarga qo‘l ko‘tarib turgan Shokirga ko‘zim tushdi. Uning qo‘lida yaxshigina, chiroyli qilib qog‘ozga o‘ralgan tugunni ko‘rdim. Tugun kattagina bo‘lib, qishki palto o‘ramicha bor edi. Shu payt u to‘xtagan taksiga o‘tirdi.
Mashinamga o‘tirib izma- iz kuzatmida davom etdim. Uyi oldida taksidan tushdi. Hayajonlanganidanmi, ko‘cha eshigini ichkaridan berkitmagan ekan. Men ham hech bir ogohlantirmasdan to‘ppa- to‘g‘ri bostirib uyiga kirib bordim. Xonani o‘rtasida Shokir tugunni shoshib-pishib ochayotgan edi. Qaysi ko‘z bilan qarayki, tugunning ichidagi axlat uyumi ekan! Shokir meni ko‘rib o‘g‘rilik ustida qo‘lga tushgandek talmovsirab qoldi...
Voqea bunday bo‘lgan ekan; bilasizlarki, shofyorlarning barcha diqqat-e’tibori yo‘lda bo‘ladi. Shokir bo‘lsa yo‘l chetidagi o‘tlar orasida yotgan , toza qog‘ozga chiroyli qilib o‘ralgan tugunga ko‘zi tushib qoladi. Tugunni menga aytsa, sherik bo‘lishimdan cho‘chib yuqoridagi nayranglarni ishlatadi...
Nafs hech qachon, hech kimga naf keltirmagan. Inson sha’ni esa muqaddasdir. Uni pokiza saqlash, ehtiyotlamoq darkordir, shunda o‘zing tinch, ko‘ngling xotirjam bo‘ladi.
© Professor Musaqul Usmonovning «Qusurlar kasri» kitobidan.
@status_ibratli🕊
👍17🔥1
Er xotin urushi.
Bir eru-xotin bo‘lib tez-tez janjallashib qolishar ekan. Er:
- "Bir gapdan qolsang o‘lasanmi? Er o‘rnida ko‘rib bosh egmaysane." - debdi. Xotin esa:
- "Ho nega endi? Kuni bilan bir og‘iz shirin so‘zingizni, e’tiboringizni mandan qizg‘onasiz" - debdi.
- "O‘zing doim zaxaringni sochaversang, qanday yaxshi gapiray. Ayb o‘zingda" - debdi. Mojarolari tugamabdi. Bularni baqir chaqirini eshitgan bir qo‘shnisi kelib:
"Falon joyda yaxshi donishmand bor. O‘shanga uchrashinglar. U muammolaringni xal qiladi ", - deb maslaxat beribdi.
Er-xotin o‘sha donishmandni oldiga borishibdi. Donishmand oldin erni, keyin xotinni gaplarini tinglabdida, ikkoviga ham ikki varaqdan oq qog‘oz beribdi va debdiki: "Muammolaringni hal qilaman , faqat shu qog‘ozga bir-birilaringni kamchiliklaringni yozinglar" deb ikkovini ikki bo‘lak xonaga kirgizibdi. Xotin bir yarim varaqga erini kamchiligini yozibdi. Er ham ikki varaq xotinini kamchiliklarini yozibdi. Er yozayotgan kamchiliklarga qog‘oz yetmabdi...
Er donishmand o‘tirgan xonaga kirib:
- "Bergan qog‘ozingiz yetmadi, xotinimni kamchiliklarini yozishga. Mumkin bo‘lsa yana uchta oq qog‘oz bersangiz" - debdi.
Shunda donishmand:
- "Bergan qog‘ozim yetmasligini va siz yana qog‘oz so‘rab kelishingizni bilardim!! Siz xotiningiz bilan ajrashmoqchimisiz yoki yarashmoqchimisiz" - deb so‘rabdi. Shunda er:
- "Iye ikki farzandim, bor ajrashish niyatim yo‘q. Faqat sal o‘zgarsin. Manga bosh egib bo‘ysunsin deymanda" - debdi. Shunda donishmand:
-"Erkak kishi xotin kishi bilan aslo TENGLASHMASLIGI kerak!! Agar xotini bosh egishini xohlasa. Er o‘zini harakatlari bilan erlik vakolatini qo‘ldan qo‘ymasligi kerak. Mana sizga ham, xotiningizga ham qog‘oz berdim. Xotiningiz yozsa siz ham yozaverasizmi?! Siz xotinga tenglashib turganingizdan keyin, xotiningiz ham shunday qiladida. Siz ersizu, nega xotiningizdan xotinlik vakolatini talashasiz. Er bo‘ling. Unutmang erligingizni! Qo‘lingizdagi qog‘ozni yirtingu, mana bu oq qog‘ozni oling. Hech narsa yozmang. Xonaga boring man chaqirganimda chiqasiz. Man ruxsat bermaguncha gapirmaysiz" - debdi.
Saldan keyin donishmand er- xotinni xuzuriga chaqirib xotinga:
-"Qani yozganlaringizni o‘qing" debdi. Xotin o‘qiy ketibdi:
-"Mani bor yo‘qligimi sezmaydilar, man bilan vaqt ajratib suhbatlashmaydilar, ko‘nglimga qaramaydilar, oyoqlari terlaydi, sigaret chekadi, kech keladi, erta ketadi......" deb ro‘yxatni o‘qiy ketibdi.
Keyin donishmand:
- "Endi siz yozganlaringizni o‘qing" - debdi erga. Er bo‘m-bo‘sh oq qog‘ozni donishmandga uzatibdi.
Shunda donishmand:
- "Xotiningizni kamchiligini topolmadizmi?" - debdi.
Xotin er hech narsa yozmaganini, demak eri uni qanday bo‘lsa shundayligicha sevishini, erini kamchiligini yozib xato qilganini tushunib, er oyoqlari ostiga o‘zini tashlab ko‘zida yosh bilan:
- "Kechiring, man noshukurni kechiring. Man har galgiday manga tenglashib siz ham yozasiz debman. Ming bor kechiring" - debdi.
Er xotinini bunday qilishni kutmagandi. Bosh egib kechirim so‘rab turganini ko‘rib avvalgi xatolarini tushunibdi. Bosh egib turgan xotiniga mehri ortibdi. Er xotin yarashib, donishmandga rahmat aytib ketishibdi!
@status_ibratli🕊
Bir eru-xotin bo‘lib tez-tez janjallashib qolishar ekan. Er:
- "Bir gapdan qolsang o‘lasanmi? Er o‘rnida ko‘rib bosh egmaysane." - debdi. Xotin esa:
- "Ho nega endi? Kuni bilan bir og‘iz shirin so‘zingizni, e’tiboringizni mandan qizg‘onasiz" - debdi.
- "O‘zing doim zaxaringni sochaversang, qanday yaxshi gapiray. Ayb o‘zingda" - debdi. Mojarolari tugamabdi. Bularni baqir chaqirini eshitgan bir qo‘shnisi kelib:
"Falon joyda yaxshi donishmand bor. O‘shanga uchrashinglar. U muammolaringni xal qiladi ", - deb maslaxat beribdi.
Er-xotin o‘sha donishmandni oldiga borishibdi. Donishmand oldin erni, keyin xotinni gaplarini tinglabdida, ikkoviga ham ikki varaqdan oq qog‘oz beribdi va debdiki: "Muammolaringni hal qilaman , faqat shu qog‘ozga bir-birilaringni kamchiliklaringni yozinglar" deb ikkovini ikki bo‘lak xonaga kirgizibdi. Xotin bir yarim varaqga erini kamchiligini yozibdi. Er ham ikki varaq xotinini kamchiliklarini yozibdi. Er yozayotgan kamchiliklarga qog‘oz yetmabdi...
Er donishmand o‘tirgan xonaga kirib:
- "Bergan qog‘ozingiz yetmadi, xotinimni kamchiliklarini yozishga. Mumkin bo‘lsa yana uchta oq qog‘oz bersangiz" - debdi.
Shunda donishmand:
- "Bergan qog‘ozim yetmasligini va siz yana qog‘oz so‘rab kelishingizni bilardim!! Siz xotiningiz bilan ajrashmoqchimisiz yoki yarashmoqchimisiz" - deb so‘rabdi. Shunda er:
- "Iye ikki farzandim, bor ajrashish niyatim yo‘q. Faqat sal o‘zgarsin. Manga bosh egib bo‘ysunsin deymanda" - debdi. Shunda donishmand:
-"Erkak kishi xotin kishi bilan aslo TENGLASHMASLIGI kerak!! Agar xotini bosh egishini xohlasa. Er o‘zini harakatlari bilan erlik vakolatini qo‘ldan qo‘ymasligi kerak. Mana sizga ham, xotiningizga ham qog‘oz berdim. Xotiningiz yozsa siz ham yozaverasizmi?! Siz xotinga tenglashib turganingizdan keyin, xotiningiz ham shunday qiladida. Siz ersizu, nega xotiningizdan xotinlik vakolatini talashasiz. Er bo‘ling. Unutmang erligingizni! Qo‘lingizdagi qog‘ozni yirtingu, mana bu oq qog‘ozni oling. Hech narsa yozmang. Xonaga boring man chaqirganimda chiqasiz. Man ruxsat bermaguncha gapirmaysiz" - debdi.
Saldan keyin donishmand er- xotinni xuzuriga chaqirib xotinga:
-"Qani yozganlaringizni o‘qing" debdi. Xotin o‘qiy ketibdi:
-"Mani bor yo‘qligimi sezmaydilar, man bilan vaqt ajratib suhbatlashmaydilar, ko‘nglimga qaramaydilar, oyoqlari terlaydi, sigaret chekadi, kech keladi, erta ketadi......" deb ro‘yxatni o‘qiy ketibdi.
Keyin donishmand:
- "Endi siz yozganlaringizni o‘qing" - debdi erga. Er bo‘m-bo‘sh oq qog‘ozni donishmandga uzatibdi.
Shunda donishmand:
- "Xotiningizni kamchiligini topolmadizmi?" - debdi.
Xotin er hech narsa yozmaganini, demak eri uni qanday bo‘lsa shundayligicha sevishini, erini kamchiligini yozib xato qilganini tushunib, er oyoqlari ostiga o‘zini tashlab ko‘zida yosh bilan:
- "Kechiring, man noshukurni kechiring. Man har galgiday manga tenglashib siz ham yozasiz debman. Ming bor kechiring" - debdi.
Er xotinini bunday qilishni kutmagandi. Bosh egib kechirim so‘rab turganini ko‘rib avvalgi xatolarini tushunibdi. Bosh egib turgan xotiniga mehri ortibdi. Er xotin yarashib, donishmandga rahmat aytib ketishibdi!
@status_ibratli🕊
👍29❤5
Allohning sovg‘asi.
Yunus butun o‘quv yili davomida yangi telefon olish uchun po‘l to‘pladi. Har safar otasi maktabda tushlik qilishga pul berganda u qorni ochsa-da, o‘sha pulni yemasdan uyga qaytarib kelardi-da pul yig‘adigan idishchaga tashlab qo‘yardi.
Pulim yetadi degan qarorga kelganidan so‘ng bir sinfdoshi bilan kunning ikkinchi yarmida telefon xarid qilishga birga borishga kelishib oldi. Uyiga kelib kiyimlarini alishtirib chiqdi. Qarasa, ko‘chada yana bir sinfdosh o‘rtog‘i Said mug‘nayib turibdi. Ular qo‘shnichilikda yashashadi. Saiddan g‘amginligining sababini so‘radi.
– Singlim og‘rib qoldi. Oyim meni dori olib kelishim uchun dorixonaga yubordilar. Ammo pulim yetmadi. Uni oyimga qanday aytishni bilmay turibman. Oyim juda siqiladilar, chunki uyda boshqa pulimiz yo‘q. Men ham siqilyapman. Yur, bir oz o‘ynaylik, uyga kechroq boraman, ungacha singlim yaxshi bo‘lib qolar balki, – dedi Said.
Yunus qanchalik harakat qilmasin, ammo o‘yini hech qovushmadi. Uning xayoliga Saidning aytgan gaplari mahkam o‘rnashib olgan edi. Ko‘z oldiga dorining tezroq kelishini kutib yotgan Maryam gavdalandi. U hatto telefon olish uchun uydan chiqqanini ham unutgan edi, daf’atan, cho‘ntagida puli borligi esiga tushib qoldi.
– Menga dorilar ro‘yxatini ber-chi, – dedi Saidga.
Said nega deb so‘rab ham o‘tirmasdan qog‘ozni uzatdi. Yunus qog‘ozni olib dorixonaga yugurib ketdi. Ro‘yxatdagi dorilarni oldi, dorixonadan chiqib do‘konga kirdi va sarxil mevalar xarid qildi. Keyin uni kutib turgan Saidning oldiga xursand bo‘lib qaytib keldi.
– Yur uylaringga boraylik, men Maryamga kerakli dorilarni oldim, – dedi zavqi ichiga sig‘may borayotgan Yunus.
– Sen telefon olish uchun yiqqan pulingni sarfladingmi? Nega bunday qilding, axir qancha vaqtdan beri orzu qilardin-ku! – hayron bo‘ldi Said.
– Telefonni keyinroq olaversak ham bo‘ladi, Maryamning sog‘ayib ketishi muhim, – javob berdi Yunus va bolalar Saidlarning uyiga ketishdi.
Yunus kechqurun uyiga qaytganida uni ajoyib sovg‘a kutayotganini bilmas edi. U maktabda a’lo baholarga o‘qigani uchun ota-onasi unga yangi telefon xarid qilishgan edi. Bola juda ham hayratga tushdi va ko‘zlari yoshga to‘lib:
– Alhamdullilloh! Alhamdulilloh! Bu Alloh taoloning sovg‘asi, – dedi va bo‘lib o‘tgan voqeani ota-onasiga gapirib berdi.
@status_ibratli🕊
Yunus butun o‘quv yili davomida yangi telefon olish uchun po‘l to‘pladi. Har safar otasi maktabda tushlik qilishga pul berganda u qorni ochsa-da, o‘sha pulni yemasdan uyga qaytarib kelardi-da pul yig‘adigan idishchaga tashlab qo‘yardi.
Pulim yetadi degan qarorga kelganidan so‘ng bir sinfdoshi bilan kunning ikkinchi yarmida telefon xarid qilishga birga borishga kelishib oldi. Uyiga kelib kiyimlarini alishtirib chiqdi. Qarasa, ko‘chada yana bir sinfdosh o‘rtog‘i Said mug‘nayib turibdi. Ular qo‘shnichilikda yashashadi. Saiddan g‘amginligining sababini so‘radi.
– Singlim og‘rib qoldi. Oyim meni dori olib kelishim uchun dorixonaga yubordilar. Ammo pulim yetmadi. Uni oyimga qanday aytishni bilmay turibman. Oyim juda siqiladilar, chunki uyda boshqa pulimiz yo‘q. Men ham siqilyapman. Yur, bir oz o‘ynaylik, uyga kechroq boraman, ungacha singlim yaxshi bo‘lib qolar balki, – dedi Said.
Yunus qanchalik harakat qilmasin, ammo o‘yini hech qovushmadi. Uning xayoliga Saidning aytgan gaplari mahkam o‘rnashib olgan edi. Ko‘z oldiga dorining tezroq kelishini kutib yotgan Maryam gavdalandi. U hatto telefon olish uchun uydan chiqqanini ham unutgan edi, daf’atan, cho‘ntagida puli borligi esiga tushib qoldi.
– Menga dorilar ro‘yxatini ber-chi, – dedi Saidga.
Said nega deb so‘rab ham o‘tirmasdan qog‘ozni uzatdi. Yunus qog‘ozni olib dorixonaga yugurib ketdi. Ro‘yxatdagi dorilarni oldi, dorixonadan chiqib do‘konga kirdi va sarxil mevalar xarid qildi. Keyin uni kutib turgan Saidning oldiga xursand bo‘lib qaytib keldi.
– Yur uylaringga boraylik, men Maryamga kerakli dorilarni oldim, – dedi zavqi ichiga sig‘may borayotgan Yunus.
– Sen telefon olish uchun yiqqan pulingni sarfladingmi? Nega bunday qilding, axir qancha vaqtdan beri orzu qilardin-ku! – hayron bo‘ldi Said.
– Telefonni keyinroq olaversak ham bo‘ladi, Maryamning sog‘ayib ketishi muhim, – javob berdi Yunus va bolalar Saidlarning uyiga ketishdi.
Yunus kechqurun uyiga qaytganida uni ajoyib sovg‘a kutayotganini bilmas edi. U maktabda a’lo baholarga o‘qigani uchun ota-onasi unga yangi telefon xarid qilishgan edi. Bola juda ham hayratga tushdi va ko‘zlari yoshga to‘lib:
– Alhamdullilloh! Alhamdulilloh! Bu Alloh taoloning sovg‘asi, – dedi va bo‘lib o‘tgan voqeani ota-onasiga gapirib berdi.
@status_ibratli🕊
❤15👍11
Badduo (Bo‘lgan voqea)
Bolaligimizdan birga yashagan qo‘shnimiz bor edi. Aslida juda yaxshi qo‘shni edi. Uning bolalari va bizlar katta bo‘lganimizdan so‘ng (nimadan ekanligini bilmayman) o‘rtaga sovuqlik tushdi. Onam: "Sizlar bolasizlar! Salom berishda davom etaveringlar! Salom bilan bir joyinglar kamayib qolmaydi", deb bot-bot uqtirardilar. Qachon u qo‘shnimizni ko‘rganimizda salom bersak, ensasi qotib alik olar edi. Biz yaxshilikda bardavom bo‘ldik. Lekin ular adashdilar. Men va ukam uyli-joyli bo‘lib ketganimizdan so‘ng, qo‘shnimizning zulmi kuchayib ketdi. Onam sodda ayol bo‘lganlari uchun qo‘shni bilan san-manga bormadilar. Nima desa ham, indamay yutib yuraverdilar.
Qo‘shnimiz nevarasini tepa qatdan ushlab siydirishini, siydigi kelinim yuvib osgan kiyim-kechaklarning ustiga sachrab tushayotganini, axlatlarini eshigimiz tagiga to‘kib ketayotganlarini xafa bo‘lib, ko‘p aytar edilar. So‘ng: "Mayli, qo‘shnim indamayman. Lekin Xudo bor", der edilar mungli. Oradan ozgina vaqt o‘tib, qo‘shnimizning navqiron yoshdagi eri vafot qildi. Lekin ular tavba qilmadilar.
Bir kuni onam ko‘chada kelayotsalar, qo‘shnimning yoshgina qizi onamga qarab: "Ro‘molingga bo‘g‘ilib o‘l!", deb o‘tib ketganini, onam xafa bo‘lib gapirdilar. Biz: "Gapirmadingizmi, indamadingizmi?", dedik g‘azablanib. "Yo‘q, mayli. Xudo bor!", dedilar. Lekin qattiq xafa bo‘lgan edilar. Allohning qudrati bilan hech qancha vaqt o‘tmasdan, qo‘shnimizning yagona, erkatoy o‘g‘li bo‘yni uzulib, bo‘g‘ilib o‘ldi. Juda yosh edi. Janoza kuni onam: "Chiqmayman!", deb turib oldilar. Men tushuntirib: "Ona chiqishingiz kerak baribir! Yomon bo‘lgani bilan, yaqin qo‘shnimiz. Chiqmasangiz ertaga boshqalarga yana gap qiladi. Hech narsa bo‘lmagandek chiqib, ko‘ngil so‘rab keling", dedim. Onam o‘zlarini majburlab chiqib, birozdan keyin qaytib keldilar. "Ro‘molimni masxaralagan qizi ham, boshiga ro‘mol o‘rab olibdi", dedilar ma’yus.
Qo‘shnimiz tiliga erk berib, ko‘p narsa yo‘qotdi. Bo‘lar-bo‘lmas qilgan badduolari Robbimning izni bilan o‘ziga urdi. Bilmadi-ki, nohaq qilingan qarg‘ishlar egasiga qaytarilishini.
Zulfiya Maxmud
@status_ibratli🕊
Bolaligimizdan birga yashagan qo‘shnimiz bor edi. Aslida juda yaxshi qo‘shni edi. Uning bolalari va bizlar katta bo‘lganimizdan so‘ng (nimadan ekanligini bilmayman) o‘rtaga sovuqlik tushdi. Onam: "Sizlar bolasizlar! Salom berishda davom etaveringlar! Salom bilan bir joyinglar kamayib qolmaydi", deb bot-bot uqtirardilar. Qachon u qo‘shnimizni ko‘rganimizda salom bersak, ensasi qotib alik olar edi. Biz yaxshilikda bardavom bo‘ldik. Lekin ular adashdilar. Men va ukam uyli-joyli bo‘lib ketganimizdan so‘ng, qo‘shnimizning zulmi kuchayib ketdi. Onam sodda ayol bo‘lganlari uchun qo‘shni bilan san-manga bormadilar. Nima desa ham, indamay yutib yuraverdilar.
Qo‘shnimiz nevarasini tepa qatdan ushlab siydirishini, siydigi kelinim yuvib osgan kiyim-kechaklarning ustiga sachrab tushayotganini, axlatlarini eshigimiz tagiga to‘kib ketayotganlarini xafa bo‘lib, ko‘p aytar edilar. So‘ng: "Mayli, qo‘shnim indamayman. Lekin Xudo bor", der edilar mungli. Oradan ozgina vaqt o‘tib, qo‘shnimizning navqiron yoshdagi eri vafot qildi. Lekin ular tavba qilmadilar.
Bir kuni onam ko‘chada kelayotsalar, qo‘shnimning yoshgina qizi onamga qarab: "Ro‘molingga bo‘g‘ilib o‘l!", deb o‘tib ketganini, onam xafa bo‘lib gapirdilar. Biz: "Gapirmadingizmi, indamadingizmi?", dedik g‘azablanib. "Yo‘q, mayli. Xudo bor!", dedilar. Lekin qattiq xafa bo‘lgan edilar. Allohning qudrati bilan hech qancha vaqt o‘tmasdan, qo‘shnimizning yagona, erkatoy o‘g‘li bo‘yni uzulib, bo‘g‘ilib o‘ldi. Juda yosh edi. Janoza kuni onam: "Chiqmayman!", deb turib oldilar. Men tushuntirib: "Ona chiqishingiz kerak baribir! Yomon bo‘lgani bilan, yaqin qo‘shnimiz. Chiqmasangiz ertaga boshqalarga yana gap qiladi. Hech narsa bo‘lmagandek chiqib, ko‘ngil so‘rab keling", dedim. Onam o‘zlarini majburlab chiqib, birozdan keyin qaytib keldilar. "Ro‘molimni masxaralagan qizi ham, boshiga ro‘mol o‘rab olibdi", dedilar ma’yus.
Qo‘shnimiz tiliga erk berib, ko‘p narsa yo‘qotdi. Bo‘lar-bo‘lmas qilgan badduolari Robbimning izni bilan o‘ziga urdi. Bilmadi-ki, nohaq qilingan qarg‘ishlar egasiga qaytarilishini.
Zulfiya Maxmud
@status_ibratli🕊
👍15❤1
BIR SOLIHA HAQIDA
Endi namozga kirgan vaqtim edi. Islom qalbimda ochilgach, haqiqiy muslima qizga uylanish istagi paydo bo‘ldi. Bir qizga sovchi qo‘ydim. Vakillar guvohligida ko‘rishdik. U:
– Qur’ondan necha juz bilasiz? – deb so‘rab qoldi. Juda uyaldim. Uning savollariga qizarib, yerga qarab javob berardim:
– Oz-moz bilaman
– Nechta sura bilasiz?
– 6-7 tacha
– Men ham 10-12 tacha bilaman. «Oyat al Kursiy»ni bilasizmi?
– Ha
– Xijolat bo‘lmang. Men ham Qur’onni bilmayman. «Mulk» surasini bilasizmi?
– Yo‘q
– Men yaqinda o‘rgana boshladim. 7-8ta oyatini bilaman...
Xullas uchrashuvdan so‘ng uyga keldik. Menimcha qizga yoqmadim shekilli. Menday iymonsizga qaysi taqvoli qiz xam tegardi deb o‘ylab turganimda qiz tomonidan rozilik javobi keldi. To‘yimiz muslimalar orzusidek bo‘ldi…
Kunlarning birida ayolim:
– Keling, birgalashib suralar yodlaylik. Bahonada hech bo‘lmasa bir juz o‘rganardik – dedi.
Orzuyimdagi qiz bo‘lgani bois, men uni sevardim. Yo‘q deya olmadim. Kuniga 7-8 oyatdan birga yod ola boshladik. U:
– Menga Niso surasi yoqadi uni ham yod olaylik – dedi. Birgalashib bu go‘zal surani ham yodladik. So‘ng:
– Yasin Qur’onning qalbi. Uni ham yodlaylik iltimos – dedi.
– Mulk qabr azobidan saqlaydi…
Shu tarzda iltimos qilar, men esa uni sevganim bois ko‘nardim. Oradan 3 yil o‘tib qori ham bo‘lib qolibman. Ayolim ham yod olibdi. Erkatoy ayolim endi Imom Buxoriyning «Sahihul Buxoriy» hadislar to‘plamini ham yod olishni o‘tindi. Mamnuniyat bilan rozi bo‘ldim. Har kuni 1-2tadan hadis yod ola boshladik.
Kunlarning birida shubha aralash qaynotamnikiga bordim. U kishiga:
– Qizingizni Islomda ilmi qanday edi? – dedim
– Qizim Qur’onni yod biladi. «Sahihul Buxoriy»ni ham yodlagan. Mana qarang, sertifikat va yutuqlari ham bor. O‘zi uyda o‘rgangan, hech qayerni bitirmagan deb koldi...
Uyga kelib ayolimdan nega shuncha payt mendan yashirganini so‘radim. U esa:
– Uchrashgan kunimiz ilmingiz kamligini bilgach, o‘zingizni past his qilishingizni istamadim. Men sizga turmushga chiqishdan also qo‘rqmadim. Sizda Allohga nisbatan qo‘rquv bor edi. Alloh men orqali sizga Kalomini o‘rgatdi, men bundan baxtiyorman. Mana bir pasta kuchli ilm sohibi bo‘ldingiz. Endi oilamizda o‘zingiz fatvo chiqarayabsiz. Men esa ayolingizman. Sizni kuchli taqvoga yo‘naltirish – mening vazifam…
Har bir baxtli erkakning ortida soliha ayol bor.
Iffat talabidagi har bir yigit-qizga Alloh solih va soliha juftni nasib etsin!
@status_ibratli🕊
Endi namozga kirgan vaqtim edi. Islom qalbimda ochilgach, haqiqiy muslima qizga uylanish istagi paydo bo‘ldi. Bir qizga sovchi qo‘ydim. Vakillar guvohligida ko‘rishdik. U:
– Qur’ondan necha juz bilasiz? – deb so‘rab qoldi. Juda uyaldim. Uning savollariga qizarib, yerga qarab javob berardim:
– Oz-moz bilaman
– Nechta sura bilasiz?
– 6-7 tacha
– Men ham 10-12 tacha bilaman. «Oyat al Kursiy»ni bilasizmi?
– Ha
– Xijolat bo‘lmang. Men ham Qur’onni bilmayman. «Mulk» surasini bilasizmi?
– Yo‘q
– Men yaqinda o‘rgana boshladim. 7-8ta oyatini bilaman...
Xullas uchrashuvdan so‘ng uyga keldik. Menimcha qizga yoqmadim shekilli. Menday iymonsizga qaysi taqvoli qiz xam tegardi deb o‘ylab turganimda qiz tomonidan rozilik javobi keldi. To‘yimiz muslimalar orzusidek bo‘ldi…
Kunlarning birida ayolim:
– Keling, birgalashib suralar yodlaylik. Bahonada hech bo‘lmasa bir juz o‘rganardik – dedi.
Orzuyimdagi qiz bo‘lgani bois, men uni sevardim. Yo‘q deya olmadim. Kuniga 7-8 oyatdan birga yod ola boshladik. U:
– Menga Niso surasi yoqadi uni ham yod olaylik – dedi. Birgalashib bu go‘zal surani ham yodladik. So‘ng:
– Yasin Qur’onning qalbi. Uni ham yodlaylik iltimos – dedi.
– Mulk qabr azobidan saqlaydi…
Shu tarzda iltimos qilar, men esa uni sevganim bois ko‘nardim. Oradan 3 yil o‘tib qori ham bo‘lib qolibman. Ayolim ham yod olibdi. Erkatoy ayolim endi Imom Buxoriyning «Sahihul Buxoriy» hadislar to‘plamini ham yod olishni o‘tindi. Mamnuniyat bilan rozi bo‘ldim. Har kuni 1-2tadan hadis yod ola boshladik.
Kunlarning birida shubha aralash qaynotamnikiga bordim. U kishiga:
– Qizingizni Islomda ilmi qanday edi? – dedim
– Qizim Qur’onni yod biladi. «Sahihul Buxoriy»ni ham yodlagan. Mana qarang, sertifikat va yutuqlari ham bor. O‘zi uyda o‘rgangan, hech qayerni bitirmagan deb koldi...
Uyga kelib ayolimdan nega shuncha payt mendan yashirganini so‘radim. U esa:
– Uchrashgan kunimiz ilmingiz kamligini bilgach, o‘zingizni past his qilishingizni istamadim. Men sizga turmushga chiqishdan also qo‘rqmadim. Sizda Allohga nisbatan qo‘rquv bor edi. Alloh men orqali sizga Kalomini o‘rgatdi, men bundan baxtiyorman. Mana bir pasta kuchli ilm sohibi bo‘ldingiz. Endi oilamizda o‘zingiz fatvo chiqarayabsiz. Men esa ayolingizman. Sizni kuchli taqvoga yo‘naltirish – mening vazifam…
Har bir baxtli erkakning ortida soliha ayol bor.
Iffat talabidagi har bir yigit-qizga Alloh solih va soliha juftni nasib etsin!
@status_ibratli🕊
❤29👍19
TILLA TISH
Kun issiq. Yozning jazavasi tutgandek go‘yo. Qishloqning eng mehnatkash odami ham ayni kunning o‘rtasida mizg‘ib olishga kirib ketgan. Ko‘chada faqat bir kampir va uning nabirasidan boshqa hech kim yo‘q. Ular bozordan kelishyapti.
Chunki bugun Munavvar opaning uyi to‘ladi. Olti oy deganda o‘g‘li oilasi bilan kelyapti. Bir nabirasi bilan yashaydigan kampir hatto kun otashini sezmay jonsarak.
Darvozadan uyga kirdi-yu, kiyimini ham almashtirmay, o‘choq boshiga ketdi.
--Munisa qizim, piyozni ola kel. Bo‘lmaysanmi tez-tez? Kelay deb qolishdi, bo‘l.
Munisa Munavvar buvining nabirasi, onasi yolg‘iz qolmasligi uchun qizi tashlab ketgan. Hozir ayniqsa u sevinyapti. Tog‘amning qizlari bilan o‘ynayman, deb.
Buvining ovqati pishay deganda toshiqib uzoq kutilgan mehmonlar keldi. Kenja nabira Nilufar yugurib kelib, buvisini quchoqladi.Qolganlar ham quyuq salomlashgach, o‘g‘li gap boshladi:
--Ona, biz suyunchi olgani keldik! Nozima qizingiz xuddi mendek eng yuqori ball bilan yuridika universitetiga kirdi.
--Axir kimsan advokat Sobir Ixtiyorovning qiziman-ku!
Buvi ko‘z yoshlarini bazo‘r tiydi.
--O‘tgan yili kirolmaganingda aytgandim-a, kelasi yil albatta kirasan deb, barakalla!
Sobir Ixtiyorov to‘lib-toshib yana so‘zlay ketdi:
--Men suyunchisiga qizimga “Bor ,ana”, - deb tilla tish soldirib qo‘ydim.
So‘ng ko‘rsat deganday qiziga imladi. Kulganida tovlanayotgan tilla tishlar qizning ko‘rkiga yana ham ko‘rk qo‘shib turardi.
Birozdan so‘ng ovqatga o‘tirishdi.
Shunda kampir uy ichiga kirib ketdi-da, bir dasta pul bilan chiqdi.
--Qizim, oz bo‘lsa ham yiqqanim bor edi, suyunchi bo‘lsin senga, biror narsa olarsan,-- deya Nozimaga tutqazdi. Shunda tog‘asining qizlari bilan o‘ynab o‘tirgan Munisa:
--Buvi, bu pullarni tishimga deb to‘plab yurgan edingiz-ku. Nima endi,tishingiz og‘rimayaptimi?-- dedi. Buvi javob o‘rniga yengil kulib qo‘ya qoldi. Lekin Ixtiyorovning ustidan kimdir muzdek suv quygandek bo‘ldi.
Ovqatlanib o‘tirisharkan, bir kulsa tovlanib, ko‘zni oladigan qizining tilla tishlariga, bir esa yumshoq nonni ham choyga botirib yeyayotgan onasining qoramtir tishlariga qarab-qarab qo‘yardi...
@status_ibratli🕊
Kun issiq. Yozning jazavasi tutgandek go‘yo. Qishloqning eng mehnatkash odami ham ayni kunning o‘rtasida mizg‘ib olishga kirib ketgan. Ko‘chada faqat bir kampir va uning nabirasidan boshqa hech kim yo‘q. Ular bozordan kelishyapti.
Chunki bugun Munavvar opaning uyi to‘ladi. Olti oy deganda o‘g‘li oilasi bilan kelyapti. Bir nabirasi bilan yashaydigan kampir hatto kun otashini sezmay jonsarak.
Darvozadan uyga kirdi-yu, kiyimini ham almashtirmay, o‘choq boshiga ketdi.
--Munisa qizim, piyozni ola kel. Bo‘lmaysanmi tez-tez? Kelay deb qolishdi, bo‘l.
Munisa Munavvar buvining nabirasi, onasi yolg‘iz qolmasligi uchun qizi tashlab ketgan. Hozir ayniqsa u sevinyapti. Tog‘amning qizlari bilan o‘ynayman, deb.
Buvining ovqati pishay deganda toshiqib uzoq kutilgan mehmonlar keldi. Kenja nabira Nilufar yugurib kelib, buvisini quchoqladi.Qolganlar ham quyuq salomlashgach, o‘g‘li gap boshladi:
--Ona, biz suyunchi olgani keldik! Nozima qizingiz xuddi mendek eng yuqori ball bilan yuridika universitetiga kirdi.
--Axir kimsan advokat Sobir Ixtiyorovning qiziman-ku!
Buvi ko‘z yoshlarini bazo‘r tiydi.
--O‘tgan yili kirolmaganingda aytgandim-a, kelasi yil albatta kirasan deb, barakalla!
Sobir Ixtiyorov to‘lib-toshib yana so‘zlay ketdi:
--Men suyunchisiga qizimga “Bor ,ana”, - deb tilla tish soldirib qo‘ydim.
So‘ng ko‘rsat deganday qiziga imladi. Kulganida tovlanayotgan tilla tishlar qizning ko‘rkiga yana ham ko‘rk qo‘shib turardi.
Birozdan so‘ng ovqatga o‘tirishdi.
Shunda kampir uy ichiga kirib ketdi-da, bir dasta pul bilan chiqdi.
--Qizim, oz bo‘lsa ham yiqqanim bor edi, suyunchi bo‘lsin senga, biror narsa olarsan,-- deya Nozimaga tutqazdi. Shunda tog‘asining qizlari bilan o‘ynab o‘tirgan Munisa:
--Buvi, bu pullarni tishimga deb to‘plab yurgan edingiz-ku. Nima endi,tishingiz og‘rimayaptimi?-- dedi. Buvi javob o‘rniga yengil kulib qo‘ya qoldi. Lekin Ixtiyorovning ustidan kimdir muzdek suv quygandek bo‘ldi.
Ovqatlanib o‘tirisharkan, bir kulsa tovlanib, ko‘zni oladigan qizining tilla tishlariga, bir esa yumshoq nonni ham choyga botirib yeyayotgan onasining qoramtir tishlariga qarab-qarab qo‘yardi...
@status_ibratli🕊
👍11😢4❤3🔥1
Samadjon uylandi. Yosh oila tinch va totuv yashay boshladi. Kunlar ketidan kunlar, oylar ketidan oylar o‘tdi. Erining topish-tutishi yaxshi, hamma narsa yetarli edi. Biroq oila farishtasi – Ozodaxonda negadir yalqovlik kasali boshlandi. Kechki ovqatdan so‘ng ko‘pincha idish-tovoq yuvilmay, uy supurib-sidirilmay qolar edi. Samadjon avvaliga o‘zini bilib-bilmaslikka oldi. Balki vaqt o‘tib, yaxshi bo‘lar, deb o‘yladi. Yo‘q, qarasa, uy yumushlariga bunday munosabat xonadon bekasining kundalik odatiga aylandi. Xonadondan go‘yo fayz, baraka ketgandek edi.
Oila boshlig‘ining boshi qotdi. Nima qilmoq kerak? Shunday antiqa bir tadbir o‘ylab topish kerakki…
Samadjon ertasiga e’lonlari ko‘p gazetalarni sotib oldi. O‘zi ham ularga e’lon yozib yubordi.
Kunlar shu zaylda o‘ta boshladi. Kechqurunlari er-xotin ishdan kelganlaridan so‘ng telefon qo‘ng‘iroqlarining ovozi tinmas edi. Qo‘ng‘iroq qilayotganlar turli savollar bilan qiziqishardi. Mana, yana qo‘ng‘iroq. Ozodaxon asabiy holda borib go‘shakni ko‘tardi. «Qanaqa e’lon? Yo‘q, siz yanglishib tushdingiz. Nima?… Ha, mana shu manzil… Qaysi gazetadagi e’lonni aytayapsiz, o‘zi?»
Ozodaxon telefon stolidagi bir dasta gazetaga qarab, undan tegishli e’lonni topdi. Unda shunday satrlar bor edi: «Uy yumushlarini bajarish uchun xonadon bekasi taklif etiladi. Murojaat uchun telefon…»
Shu payt yana telefon jiringlab qoldi. Ozodaxon har galgidek, telefon go‘shagini ko‘tararkan, bosiq, lekin ishonchli ovozda dedi: «Yo‘q, bu xonadonning bekasi bor. Iltimos, boshqa bezovta qilmang!..»
Samadjon bu paytda oynai jahondan berilayotgan konsertni tomosha qilar, bo‘lib o‘tayotgan gap-so‘zlarni esa go‘yo «eshitmas» edi.
Ertasigayoq oilada muhit o‘zgardi: hamma narsa joy-joyida, idishlar yuvilgan, xonalar orasta. Xonadonga yana avvalgidek fayz kirdi.
Bayt: Ey, dil! Masrurlik baxsh etar nima, insonga? Tinchlik va ahillik halovat jonga.
Obiddin MAHMUDOV
@status_ibratli🕊
Oila boshlig‘ining boshi qotdi. Nima qilmoq kerak? Shunday antiqa bir tadbir o‘ylab topish kerakki…
Samadjon ertasiga e’lonlari ko‘p gazetalarni sotib oldi. O‘zi ham ularga e’lon yozib yubordi.
Kunlar shu zaylda o‘ta boshladi. Kechqurunlari er-xotin ishdan kelganlaridan so‘ng telefon qo‘ng‘iroqlarining ovozi tinmas edi. Qo‘ng‘iroq qilayotganlar turli savollar bilan qiziqishardi. Mana, yana qo‘ng‘iroq. Ozodaxon asabiy holda borib go‘shakni ko‘tardi. «Qanaqa e’lon? Yo‘q, siz yanglishib tushdingiz. Nima?… Ha, mana shu manzil… Qaysi gazetadagi e’lonni aytayapsiz, o‘zi?»
Ozodaxon telefon stolidagi bir dasta gazetaga qarab, undan tegishli e’lonni topdi. Unda shunday satrlar bor edi: «Uy yumushlarini bajarish uchun xonadon bekasi taklif etiladi. Murojaat uchun telefon…»
Shu payt yana telefon jiringlab qoldi. Ozodaxon har galgidek, telefon go‘shagini ko‘tararkan, bosiq, lekin ishonchli ovozda dedi: «Yo‘q, bu xonadonning bekasi bor. Iltimos, boshqa bezovta qilmang!..»
Samadjon bu paytda oynai jahondan berilayotgan konsertni tomosha qilar, bo‘lib o‘tayotgan gap-so‘zlarni esa go‘yo «eshitmas» edi.
Ertasigayoq oilada muhit o‘zgardi: hamma narsa joy-joyida, idishlar yuvilgan, xonalar orasta. Xonadonga yana avvalgidek fayz kirdi.
Bayt: Ey, dil! Masrurlik baxsh etar nima, insonga? Tinchlik va ahillik halovat jonga.
Obiddin MAHMUDOV
@status_ibratli🕊
👍12❤2
Dada, manov xasibni bizga opkeganmisiz? - dedi mashina yuvayotgan o‘g‘li tashqaridan yugurib kirarkan qo‘lidagi syelofan xaltaga ishora qilib.
U nima deyishini bilmay tili qotdi. Ikkilandi. Boyagina manzilida tushib qolgan oxirgi yo‘lovchini esladi. Ko‘z oldida yupungina kiyingan, ikki qo‘lida uni-buni ko‘tarib olgan o‘zi tengi odam gavdalandi. Shoshganidanmi qoldirib ketibdi. Mayli. “Nasib qilmabdi, rizqi emas ekan...” o‘yladi ichida. So‘ng xotiniga buyurdi:
- Kechqurun ovqatda birga yeymiz deb olvolgandim. Yaxshilab to‘g‘rab dasturxonga opkelinglar.
Xasib juda mazali chiqdi. Qorni to‘ygach, qo‘lidagi yog‘ni sochiqqa artarkan xali “nasiba”sini ishtaxa bilan chaynab o‘tirgan yosh bolalariga qaragancha tekin kelgan go‘shtni o‘ylab yana bir bor ichida sevinib qo‘ydi.
Ertasiga navbatda yo‘lovchi kutib turgan edi o‘sha yo‘lovchi kelib qoldi.
Aka, kecha yuklarim ko‘pligi uchun mashinangizda bir nimamni unutib qo‘yibman, qarab olsam maylimi?
Bemalol, - dedi parvoyi falak xolda.
Yo‘lovchi yukxonaga ne ko‘z bilan boqsinki, yo‘qotgan narsasi ko‘rinmadi. Darrov yuzida g‘alati ifoda paydo bo‘ldi.
Kecha bozordan chiqayotib, panaroqda aksiyaga arzon xasib sotayotgan ekan, shundan oluvdim. Bolalari yeyar degandim-a...
Menimcha, siz uni boshqa joyda qoldirgansiz, - dedi xaydovchi ishontirish uchun qat’iy oxangda.
Yo‘lovchi uning gaplariga ishonqiramadi-yu, ro‘parasidagini o‘g‘rilikda ayblashi xam foydasiz ekanini yaxshi anglab turardi.
Mayli, topganning insofi bo‘lganda qaytarardi. Afsus, vijdonsiz. Tekinxo‘r, Xudodan qo‘rqmaydiganlar xam ko‘payib ketyapti.
Xaydovchi endi miq etmadi. O‘sha odam nariroqqa ketgachgina yengil nafas oldi. Ertalabdan bo‘lgan ko‘ngilxiralikni tezda unutishga xarakat qilib, mashinasiga yo‘lovchi olmasdanoq uni bozor tomon xaydadi. Biroq manzilga yetib borish qiyinlashdi. Birdan ko‘ngli aynib o‘qchiq boshladi. “Neksiya”ni yo‘l chetiga olib, sharta eshigini ochib tushdida, yo‘l chetidagi archalar ostiga qusib yubordi. Baribir axvoli yengillashmadi. Ich-ichidan og‘riq turdi. Ko‘z o‘ngi xiralasha boshladi. Hushini yo‘qotayotgan edi xamki, telefoni jiringladi. Ekranida “Onasi” degan yozuv ko‘rindi. Axvolini bildirib qo‘yay deb zo‘rg‘a ko‘k tugmani bosishga ulgurdi. Naryog‘dan yig‘i aralash ovoz keldi:
Amaki, men jiyaningiz Shodiqulman. Kelinoyim bilan bolalaringizni shifoxonaga olib keldik. Doktorning aytishicha, qandaydir ovqatdan zaxarlanib qolishibdi...
U oxirgi so‘zlarni eshitarkan, boshini archazor ostidagi tuproqqa qo‘ydi. Yumilgan ko‘zlaridan marjondek tomchi oqib tushdi...
@status_ibratli🕊
U nima deyishini bilmay tili qotdi. Ikkilandi. Boyagina manzilida tushib qolgan oxirgi yo‘lovchini esladi. Ko‘z oldida yupungina kiyingan, ikki qo‘lida uni-buni ko‘tarib olgan o‘zi tengi odam gavdalandi. Shoshganidanmi qoldirib ketibdi. Mayli. “Nasib qilmabdi, rizqi emas ekan...” o‘yladi ichida. So‘ng xotiniga buyurdi:
- Kechqurun ovqatda birga yeymiz deb olvolgandim. Yaxshilab to‘g‘rab dasturxonga opkelinglar.
Xasib juda mazali chiqdi. Qorni to‘ygach, qo‘lidagi yog‘ni sochiqqa artarkan xali “nasiba”sini ishtaxa bilan chaynab o‘tirgan yosh bolalariga qaragancha tekin kelgan go‘shtni o‘ylab yana bir bor ichida sevinib qo‘ydi.
Ertasiga navbatda yo‘lovchi kutib turgan edi o‘sha yo‘lovchi kelib qoldi.
Aka, kecha yuklarim ko‘pligi uchun mashinangizda bir nimamni unutib qo‘yibman, qarab olsam maylimi?
Bemalol, - dedi parvoyi falak xolda.
Yo‘lovchi yukxonaga ne ko‘z bilan boqsinki, yo‘qotgan narsasi ko‘rinmadi. Darrov yuzida g‘alati ifoda paydo bo‘ldi.
Kecha bozordan chiqayotib, panaroqda aksiyaga arzon xasib sotayotgan ekan, shundan oluvdim. Bolalari yeyar degandim-a...
Menimcha, siz uni boshqa joyda qoldirgansiz, - dedi xaydovchi ishontirish uchun qat’iy oxangda.
Yo‘lovchi uning gaplariga ishonqiramadi-yu, ro‘parasidagini o‘g‘rilikda ayblashi xam foydasiz ekanini yaxshi anglab turardi.
Mayli, topganning insofi bo‘lganda qaytarardi. Afsus, vijdonsiz. Tekinxo‘r, Xudodan qo‘rqmaydiganlar xam ko‘payib ketyapti.
Xaydovchi endi miq etmadi. O‘sha odam nariroqqa ketgachgina yengil nafas oldi. Ertalabdan bo‘lgan ko‘ngilxiralikni tezda unutishga xarakat qilib, mashinasiga yo‘lovchi olmasdanoq uni bozor tomon xaydadi. Biroq manzilga yetib borish qiyinlashdi. Birdan ko‘ngli aynib o‘qchiq boshladi. “Neksiya”ni yo‘l chetiga olib, sharta eshigini ochib tushdida, yo‘l chetidagi archalar ostiga qusib yubordi. Baribir axvoli yengillashmadi. Ich-ichidan og‘riq turdi. Ko‘z o‘ngi xiralasha boshladi. Hushini yo‘qotayotgan edi xamki, telefoni jiringladi. Ekranida “Onasi” degan yozuv ko‘rindi. Axvolini bildirib qo‘yay deb zo‘rg‘a ko‘k tugmani bosishga ulgurdi. Naryog‘dan yig‘i aralash ovoz keldi:
Amaki, men jiyaningiz Shodiqulman. Kelinoyim bilan bolalaringizni shifoxonaga olib keldik. Doktorning aytishicha, qandaydir ovqatdan zaxarlanib qolishibdi...
U oxirgi so‘zlarni eshitarkan, boshini archazor ostidagi tuproqqa qo‘ydi. Yumilgan ko‘zlaridan marjondek tomchi oqib tushdi...
@status_ibratli🕊
👍15😢7❤1👎1
Muammo chiqib turganligi ham bir baxt. Demak, hali yashash kerak ekan. Demak, hali yanayam yaxshi bo‘lish uchun cho‘qqilar ko‘p ekan!
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
👍8❤3🔥1👏1
Ayol erining kiyimlari kirligi uchun, eridan kiyimlaringizni yechib yuvilgan kiyimlarini kiyib olishni iltimos qildi..
Er kir kiyimlarni yechib ayoliga berdi..
Ayoli kir kiyimlarni kirlar turgan kiyimlarga emas..
Balki vishilkaga ilib qo‘ydi..
Er hayron bo‘lib nima uchun kir kiyimlarimni vishilkaga ilyapsiz?
Ayolning javobi shu qadar bo‘ldiku..
Erimning kir kiyimlari bo‘lsa ham yerga tashlashga haqqim yo‘q, oddiy insonni kir kiyimlari emas bu, bu kir kiyimlar mening jannatim bo‘lgan erimning kiyimlari, bu kiyimlarni hatto kir bo‘lsa ham yerga tashlashga yoki boshqa kir kiyimlarga aralashtirmayman.
Chunki bu erimga bo‘lgan hurmatsizlik deb o‘ylayman.
Alloh! Alloh!
Erini shunchalar hurmat qiladigan hatto erining kir bo‘lgan kiyimlarini ham yerga tashlashga hayo qiladigan ayollar uchun jannatlar bo‘lsin...
Ha Azizlar. Shunaqa ayollar bizning oramizda yashayapti. Bunaqa ayollar bor ekan albatta yana Imom Buhoriylar aalodlari chiqadi,
In Shaa Alloh...
Bizni ham shundek soliha ayollarni ahli ayol bo‘flishi yoki farzandlarimiz zavja bo‘lishligini Alloh nasib etsin AMIYN...!!!
@status_ibratli🕊
Er kir kiyimlarni yechib ayoliga berdi..
Ayoli kir kiyimlarni kirlar turgan kiyimlarga emas..
Balki vishilkaga ilib qo‘ydi..
Er hayron bo‘lib nima uchun kir kiyimlarimni vishilkaga ilyapsiz?
Ayolning javobi shu qadar bo‘ldiku..
Erimning kir kiyimlari bo‘lsa ham yerga tashlashga haqqim yo‘q, oddiy insonni kir kiyimlari emas bu, bu kir kiyimlar mening jannatim bo‘lgan erimning kiyimlari, bu kiyimlarni hatto kir bo‘lsa ham yerga tashlashga yoki boshqa kir kiyimlarga aralashtirmayman.
Chunki bu erimga bo‘lgan hurmatsizlik deb o‘ylayman.
Alloh! Alloh!
Erini shunchalar hurmat qiladigan hatto erining kir bo‘lgan kiyimlarini ham yerga tashlashga hayo qiladigan ayollar uchun jannatlar bo‘lsin...
Ha Azizlar. Shunaqa ayollar bizning oramizda yashayapti. Bunaqa ayollar bor ekan albatta yana Imom Buhoriylar aalodlari chiqadi,
In Shaa Alloh...
Bizni ham shundek soliha ayollarni ahli ayol bo‘flishi yoki farzandlarimiz zavja bo‘lishligini Alloh nasib etsin AMIYN...!!!
@status_ibratli🕊
👍19❤4
QALBIMNI LARZAGA SOLGAN VOQEA!!!
Bir shifokor ayol shunday hikoya qiladi: “Xonamga tashxis uchun oltmish yoshlardagi kampir bilan o‘ttiz yoshlardagi erkak kirib kelishdi. Erkakning kampirga bo‘lgan o‘ta iliq munosabati diqqatimni tortdi. Chunki u kampirning qo‘lini ushlar va ustidagi yopinchig‘ini tuzatib qo‘yardi. Qo‘li bilan ovqat va suv berardi. Kampirning sog‘lig‘i haqida so‘rab, tahlillarni olib kelishni aytganimdan keyin, erkakdan kampirning aqliy holati haqida so‘radim. Chunki kampirnig harakatlari nomutanosib, bergan javoblari esa g‘alatiroq edi. Erkak shunday javob berdi:
– U tug‘ilganidan beri aqliy nogiron.
Hayrat ichida:
– Uni kim boqadi? – deb so‘radim.
U:
– Men, – deb javob berdi.
Men esa:
– Shundaymi? Uning kiyimlari va tanasini kim orasta tutadi? – dedim.
– Onamni hammomga men olib kirib, kiyimlarini javonga qo‘yaman va yuvinib bo‘lgunlaricha kutib turaman. Kir bo‘lgan kiyimlarni kir yuvish mashinasiga solaman va ehtiyoji bo‘lgan kiyimlarini xarid qilaman – deb javob berdi erkak.
– Nega unga qaraydigan xizmatkor ayolni ishga olmaysiz? – deb so‘radim.
U:
– Chunki bechora onam bolalarga o‘xshab shikoyat qila olmaydi. Shuning uchun xizmatkorning onamga ozor berib, ko‘nglini og‘ritishidan qo‘rqaman!
– Siz uylanganmisiz?
– Ha, alhamdulillah. Farzandlarim ham bor.
– Unday bo‘lsa, onangizga rafiqangiz qarar ekan-da?
– U ham qo‘lidan kelganicha g‘amxo‘rlik qiladi. Ovqatlarini pishirib, yediradi. Onamga yordam berishi uchun xotinimga xizmatkor ayol tayinlaganman. Biroq, men onam bilan birga ovqatlanishni yaxshi ko‘raman. Sababi, uning qand kasali bor!
Uning so‘zlarini eshitar ekanman hayratlanib ko‘z yoshlarimni arang tiyib turar edim. O‘sha onda kampirning qo‘lidagi tirnoqlari olinganini o‘g‘rincha nigoh tashlab bilib oldim va:
– Uning tirnoqlarini kim oladi?, – dedim.
– Xonim, onamning tirnoqlarini men olaman. Onamning o‘zi tirnoqlarini ololmaydi, – deb javob berdi o‘g‘il.
Kampir o‘g‘liga qarab:
– Menga qachon kartoshka sotib olasan? – deb qoldi.
– Hozir, onajon! O‘zingizni do‘konga olib boraman! – dedi o‘g‘il.
Ona shunday quvondi-ki, bolalardek:
– Hozir boramiz! Hozir boramiz! – deb yubordi.
O‘g‘il menga qarab:
– Onamning bunday quvonishini kichik farzandimning quvonchidan ham afzal ko‘raman! – dedi.
Men bu holatdan ta’sirlanganimni sezdirmaslik uchun kampirning tibbiy hujjatini varaqlay boshladim.
So‘ngra:
– Uning sizdan boshqa biron yaqini bormi? – deb so‘radim.
– Men yagona farzandman. Boisi, otam uylanganidan bir oy o‘tib onam bilan ajrashgan ekan, – deb javob berdi.
– Unday bo‘lsa sizni otangiz tarbiyalagan bo‘lsa kerak?
– Yo‘q, menga va onamga buvim g‘amxo‘rlik qilganlar va men o‘n yoshga kirganimda buvim vafot etganlar! Alloh rahmat qilsin!
– Siz betob bo‘lsangiz onangiz qaraganmi? Uning sizga biron marta e’tibor berganini bilasizmi? Boshqacha aytsak: quvonch-u, qayg‘ularingizga sherik bo‘lganmilar?
– Yo‘q, xonim. O‘sha o‘n yoshimdan buyon bilamanki, onam nogiron. O‘sha yoshdan buyon uning qo‘lu, oyog‘iman. Boshiga biron narsa kelmasin deb qo‘rqaman. Dori-darmon yozib, ularni qay vaqt iste’mol qilish kerakligini uqtirdim.
O‘g‘il onasining qo‘lidan ushladi va:
– Ana endi do‘konga boramiz! – dedi.
Kampir:
– Makkaga bormaymiz-mi?! – dedi.
Hayratlandim va:
– Uni Makkaga qanday olib borasiz? – dedim.
– Samolyotda, albatta – dedi o‘g‘il.
– Uni Makka olib borasizmi?
– Ha.
– Onangiz umra qilmasalar ham bo‘ladi-ku? Nega ularni umraga olib borib, o‘zingizni qiynaysiz?
– Balki umraga olib borsam onam sevinar. Bu esa barcha olamlar Robbi bo‘lgan Allohning dargohida usiz qilgan umramdan ko‘ra savobliroq!
Ular huzurimdan chiqishdi. Eshikni yopdim va hamshiraga oldimga birovni kiritmasligini tayinladim. Ichimdan kelgan yig‘i zambarakning o‘qidek portladi. Ho‘ng-ho‘ng yig‘ladim.
@status_ibratli🕊
Bir shifokor ayol shunday hikoya qiladi: “Xonamga tashxis uchun oltmish yoshlardagi kampir bilan o‘ttiz yoshlardagi erkak kirib kelishdi. Erkakning kampirga bo‘lgan o‘ta iliq munosabati diqqatimni tortdi. Chunki u kampirning qo‘lini ushlar va ustidagi yopinchig‘ini tuzatib qo‘yardi. Qo‘li bilan ovqat va suv berardi. Kampirning sog‘lig‘i haqida so‘rab, tahlillarni olib kelishni aytganimdan keyin, erkakdan kampirning aqliy holati haqida so‘radim. Chunki kampirnig harakatlari nomutanosib, bergan javoblari esa g‘alatiroq edi. Erkak shunday javob berdi:
– U tug‘ilganidan beri aqliy nogiron.
Hayrat ichida:
– Uni kim boqadi? – deb so‘radim.
U:
– Men, – deb javob berdi.
Men esa:
– Shundaymi? Uning kiyimlari va tanasini kim orasta tutadi? – dedim.
– Onamni hammomga men olib kirib, kiyimlarini javonga qo‘yaman va yuvinib bo‘lgunlaricha kutib turaman. Kir bo‘lgan kiyimlarni kir yuvish mashinasiga solaman va ehtiyoji bo‘lgan kiyimlarini xarid qilaman – deb javob berdi erkak.
– Nega unga qaraydigan xizmatkor ayolni ishga olmaysiz? – deb so‘radim.
U:
– Chunki bechora onam bolalarga o‘xshab shikoyat qila olmaydi. Shuning uchun xizmatkorning onamga ozor berib, ko‘nglini og‘ritishidan qo‘rqaman!
– Siz uylanganmisiz?
– Ha, alhamdulillah. Farzandlarim ham bor.
– Unday bo‘lsa, onangizga rafiqangiz qarar ekan-da?
– U ham qo‘lidan kelganicha g‘amxo‘rlik qiladi. Ovqatlarini pishirib, yediradi. Onamga yordam berishi uchun xotinimga xizmatkor ayol tayinlaganman. Biroq, men onam bilan birga ovqatlanishni yaxshi ko‘raman. Sababi, uning qand kasali bor!
Uning so‘zlarini eshitar ekanman hayratlanib ko‘z yoshlarimni arang tiyib turar edim. O‘sha onda kampirning qo‘lidagi tirnoqlari olinganini o‘g‘rincha nigoh tashlab bilib oldim va:
– Uning tirnoqlarini kim oladi?, – dedim.
– Xonim, onamning tirnoqlarini men olaman. Onamning o‘zi tirnoqlarini ololmaydi, – deb javob berdi o‘g‘il.
Kampir o‘g‘liga qarab:
– Menga qachon kartoshka sotib olasan? – deb qoldi.
– Hozir, onajon! O‘zingizni do‘konga olib boraman! – dedi o‘g‘il.
Ona shunday quvondi-ki, bolalardek:
– Hozir boramiz! Hozir boramiz! – deb yubordi.
O‘g‘il menga qarab:
– Onamning bunday quvonishini kichik farzandimning quvonchidan ham afzal ko‘raman! – dedi.
Men bu holatdan ta’sirlanganimni sezdirmaslik uchun kampirning tibbiy hujjatini varaqlay boshladim.
So‘ngra:
– Uning sizdan boshqa biron yaqini bormi? – deb so‘radim.
– Men yagona farzandman. Boisi, otam uylanganidan bir oy o‘tib onam bilan ajrashgan ekan, – deb javob berdi.
– Unday bo‘lsa sizni otangiz tarbiyalagan bo‘lsa kerak?
– Yo‘q, menga va onamga buvim g‘amxo‘rlik qilganlar va men o‘n yoshga kirganimda buvim vafot etganlar! Alloh rahmat qilsin!
– Siz betob bo‘lsangiz onangiz qaraganmi? Uning sizga biron marta e’tibor berganini bilasizmi? Boshqacha aytsak: quvonch-u, qayg‘ularingizga sherik bo‘lganmilar?
– Yo‘q, xonim. O‘sha o‘n yoshimdan buyon bilamanki, onam nogiron. O‘sha yoshdan buyon uning qo‘lu, oyog‘iman. Boshiga biron narsa kelmasin deb qo‘rqaman. Dori-darmon yozib, ularni qay vaqt iste’mol qilish kerakligini uqtirdim.
O‘g‘il onasining qo‘lidan ushladi va:
– Ana endi do‘konga boramiz! – dedi.
Kampir:
– Makkaga bormaymiz-mi?! – dedi.
Hayratlandim va:
– Uni Makkaga qanday olib borasiz? – dedim.
– Samolyotda, albatta – dedi o‘g‘il.
– Uni Makka olib borasizmi?
– Ha.
– Onangiz umra qilmasalar ham bo‘ladi-ku? Nega ularni umraga olib borib, o‘zingizni qiynaysiz?
– Balki umraga olib borsam onam sevinar. Bu esa barcha olamlar Robbi bo‘lgan Allohning dargohida usiz qilgan umramdan ko‘ra savobliroq!
Ular huzurimdan chiqishdi. Eshikni yopdim va hamshiraga oldimga birovni kiritmasligini tayinladim. Ichimdan kelgan yig‘i zambarakning o‘qidek portladi. Ho‘ng-ho‘ng yig‘ladim.
@status_ibratli🕊
😢21👍17❤7
Dunyoda hech qachon o‘zgarmaydigan va sotilmaydigan yagona narsa bu ona mehridir. Qolgan barchasini o‘z narxi bor va vaziyatga qarab o‘zgaradi.
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
👍11❤4
Forwarded from Ibratli Statuslar🌿 (Ibragimovich)
Yomon do‘st soya kabidir. Quyosh porlaganda — undan qutula olmaysan, bulutlar bosh uzra to‘planganda — uni topa olmaysan!
© Abay Kunanbayev
@status_ibratli🕊
© Abay Kunanbayev
@status_ibratli🕊
👍19👎2