QALBIMNI LARZAGA SOLGAN VOQEA!!!
Bir shifokor ayol shunday hikoya qiladi: “Xonamga tashxis uchun oltmish yoshlardagi kampir bilan o‘ttiz yoshlardagi erkak kirib kelishdi. Erkakning kampirga bo‘lgan o‘ta iliq munosabati diqqatimni tortdi. Chunki u kampirning qo‘lini ushlar va ustidagi yopinchig‘ini tuzatib qo‘yardi. Qo‘li bilan ovqat va suv berardi. Kampirning sog‘lig‘i haqida so‘rab, tahlillarni olib kelishni aytganimdan keyin, erkakdan kampirning aqliy holati haqida so‘radim. Chunki kampirnig harakatlari nomutanosib, bergan javoblari esa g‘alatiroq edi. Erkak shunday javob berdi:
– U tug‘ilganidan beri aqliy nogiron.
Hayrat ichida:
– Uni kim boqadi? – deb so‘radim.
U:
– Men, – deb javob berdi.
Men esa:
– Shundaymi? Uning kiyimlari va tanasini kim orasta tutadi? – dedim.
– Onamni hammomga men olib kirib, kiyimlarini javonga qo‘yaman va yuvinib bo‘lgunlaricha kutib turaman. Kir bo‘lgan kiyimlarni kir yuvish mashinasiga solaman va ehtiyoji bo‘lgan kiyimlarini xarid qilaman – deb javob berdi erkak.
– Nega unga qaraydigan xizmatkor ayolni ishga olmaysiz? – deb so‘radim.
U:
– Chunki bechora onam bolalarga o‘xshab shikoyat qila olmaydi. Shuning uchun xizmatkorning onamga ozor berib, ko‘nglini og‘ritishidan qo‘rqaman!
– Siz uylanganmisiz?
– Ha, alhamdulillah. Farzandlarim ham bor.
– Unday bo‘lsa, onangizga rafiqangiz qarar ekan-da?
– U ham qo‘lidan kelganicha g‘amxo‘rlik qiladi. Ovqatlarini pishirib, yediradi. Onamga yordam berishi uchun xotinimga xizmatkor ayol tayinlaganman. Biroq, men onam bilan birga ovqatlanishni yaxshi ko‘raman. Sababi, uning qand kasali bor!
Uning so‘zlarini eshitar ekanman hayratlanib ko‘z yoshlarimni arang tiyib turar edim. O‘sha onda kampirning qo‘lidagi tirnoqlari olinganini o‘g‘rincha nigoh tashlab bilib oldim va:
– Uning tirnoqlarini kim oladi?, – dedim.
– Xonim, onamning tirnoqlarini men olaman. Onamning o‘zi tirnoqlarini ololmaydi, – deb javob berdi o‘g‘il.
Kampir o‘g‘liga qarab:
– Menga qachon kartoshka sotib olasan? – deb qoldi.
– Hozir, onajon! O‘zingizni do‘konga olib boraman! – dedi o‘g‘il.
Ona shunday quvondi-ki, bolalardek:
– Hozir boramiz! Hozir boramiz! – deb yubordi.
O‘g‘il menga qarab:
– Onamning bunday quvonishini kichik farzandimning quvonchidan ham afzal ko‘raman! – dedi.
Men bu holatdan ta’sirlanganimni sezdirmaslik uchun kampirning tibbiy hujjatini varaqlay boshladim.
So‘ngra:
– Uning sizdan boshqa biron yaqini bormi? – deb so‘radim.
– Men yagona farzandman. Boisi, otam uylanganidan bir oy o‘tib onam bilan ajrashgan ekan, – deb javob berdi.
– Unday bo‘lsa sizni otangiz tarbiyalagan bo‘lsa kerak?
– Yo‘q, menga va onamga buvim g‘amxo‘rlik qilganlar va men o‘n yoshga kirganimda buvim vafot etganlar! Alloh rahmat qilsin!
– Siz betob bo‘lsangiz onangiz qaraganmi? Uning sizga biron marta e’tibor berganini bilasizmi? Boshqacha aytsak: quvonch-u, qayg‘ularingizga sherik bo‘lganmilar?
– Yo‘q, xonim. O‘sha o‘n yoshimdan buyon bilamanki, onam nogiron. O‘sha yoshdan buyon uning qo‘lu, oyog‘iman. Boshiga biron narsa kelmasin deb qo‘rqaman. Dori-darmon yozib, ularni qay vaqt iste’mol qilish kerakligini uqtirdim.
O‘g‘il onasining qo‘lidan ushladi va:
– Ana endi do‘konga boramiz! – dedi.
Kampir:
– Makkaga bormaymiz-mi?! – dedi.
Hayratlandim va:
– Uni Makkaga qanday olib borasiz? – dedim.
– Samolyotda, albatta – dedi o‘g‘il.
– Uni Makka olib borasizmi?
– Ha.
– Onangiz umra qilmasalar ham bo‘ladi-ku? Nega ularni umraga olib borib, o‘zingizni qiynaysiz?
– Balki umraga olib borsam onam sevinar. Bu esa barcha olamlar Robbi bo‘lgan Allohning dargohida usiz qilgan umramdan ko‘ra savobliroq!
Ular huzurimdan chiqishdi. Eshikni yopdim va hamshiraga oldimga birovni kiritmasligini tayinladim. Ichimdan kelgan yig‘i zambarakning o‘qidek portladi. Ho‘ng-ho‘ng yig‘ladim.
@status_ibratli🕊
Bir shifokor ayol shunday hikoya qiladi: “Xonamga tashxis uchun oltmish yoshlardagi kampir bilan o‘ttiz yoshlardagi erkak kirib kelishdi. Erkakning kampirga bo‘lgan o‘ta iliq munosabati diqqatimni tortdi. Chunki u kampirning qo‘lini ushlar va ustidagi yopinchig‘ini tuzatib qo‘yardi. Qo‘li bilan ovqat va suv berardi. Kampirning sog‘lig‘i haqida so‘rab, tahlillarni olib kelishni aytganimdan keyin, erkakdan kampirning aqliy holati haqida so‘radim. Chunki kampirnig harakatlari nomutanosib, bergan javoblari esa g‘alatiroq edi. Erkak shunday javob berdi:
– U tug‘ilganidan beri aqliy nogiron.
Hayrat ichida:
– Uni kim boqadi? – deb so‘radim.
U:
– Men, – deb javob berdi.
Men esa:
– Shundaymi? Uning kiyimlari va tanasini kim orasta tutadi? – dedim.
– Onamni hammomga men olib kirib, kiyimlarini javonga qo‘yaman va yuvinib bo‘lgunlaricha kutib turaman. Kir bo‘lgan kiyimlarni kir yuvish mashinasiga solaman va ehtiyoji bo‘lgan kiyimlarini xarid qilaman – deb javob berdi erkak.
– Nega unga qaraydigan xizmatkor ayolni ishga olmaysiz? – deb so‘radim.
U:
– Chunki bechora onam bolalarga o‘xshab shikoyat qila olmaydi. Shuning uchun xizmatkorning onamga ozor berib, ko‘nglini og‘ritishidan qo‘rqaman!
– Siz uylanganmisiz?
– Ha, alhamdulillah. Farzandlarim ham bor.
– Unday bo‘lsa, onangizga rafiqangiz qarar ekan-da?
– U ham qo‘lidan kelganicha g‘amxo‘rlik qiladi. Ovqatlarini pishirib, yediradi. Onamga yordam berishi uchun xotinimga xizmatkor ayol tayinlaganman. Biroq, men onam bilan birga ovqatlanishni yaxshi ko‘raman. Sababi, uning qand kasali bor!
Uning so‘zlarini eshitar ekanman hayratlanib ko‘z yoshlarimni arang tiyib turar edim. O‘sha onda kampirning qo‘lidagi tirnoqlari olinganini o‘g‘rincha nigoh tashlab bilib oldim va:
– Uning tirnoqlarini kim oladi?, – dedim.
– Xonim, onamning tirnoqlarini men olaman. Onamning o‘zi tirnoqlarini ololmaydi, – deb javob berdi o‘g‘il.
Kampir o‘g‘liga qarab:
– Menga qachon kartoshka sotib olasan? – deb qoldi.
– Hozir, onajon! O‘zingizni do‘konga olib boraman! – dedi o‘g‘il.
Ona shunday quvondi-ki, bolalardek:
– Hozir boramiz! Hozir boramiz! – deb yubordi.
O‘g‘il menga qarab:
– Onamning bunday quvonishini kichik farzandimning quvonchidan ham afzal ko‘raman! – dedi.
Men bu holatdan ta’sirlanganimni sezdirmaslik uchun kampirning tibbiy hujjatini varaqlay boshladim.
So‘ngra:
– Uning sizdan boshqa biron yaqini bormi? – deb so‘radim.
– Men yagona farzandman. Boisi, otam uylanganidan bir oy o‘tib onam bilan ajrashgan ekan, – deb javob berdi.
– Unday bo‘lsa sizni otangiz tarbiyalagan bo‘lsa kerak?
– Yo‘q, menga va onamga buvim g‘amxo‘rlik qilganlar va men o‘n yoshga kirganimda buvim vafot etganlar! Alloh rahmat qilsin!
– Siz betob bo‘lsangiz onangiz qaraganmi? Uning sizga biron marta e’tibor berganini bilasizmi? Boshqacha aytsak: quvonch-u, qayg‘ularingizga sherik bo‘lganmilar?
– Yo‘q, xonim. O‘sha o‘n yoshimdan buyon bilamanki, onam nogiron. O‘sha yoshdan buyon uning qo‘lu, oyog‘iman. Boshiga biron narsa kelmasin deb qo‘rqaman. Dori-darmon yozib, ularni qay vaqt iste’mol qilish kerakligini uqtirdim.
O‘g‘il onasining qo‘lidan ushladi va:
– Ana endi do‘konga boramiz! – dedi.
Kampir:
– Makkaga bormaymiz-mi?! – dedi.
Hayratlandim va:
– Uni Makkaga qanday olib borasiz? – dedim.
– Samolyotda, albatta – dedi o‘g‘il.
– Uni Makka olib borasizmi?
– Ha.
– Onangiz umra qilmasalar ham bo‘ladi-ku? Nega ularni umraga olib borib, o‘zingizni qiynaysiz?
– Balki umraga olib borsam onam sevinar. Bu esa barcha olamlar Robbi bo‘lgan Allohning dargohida usiz qilgan umramdan ko‘ra savobliroq!
Ular huzurimdan chiqishdi. Eshikni yopdim va hamshiraga oldimga birovni kiritmasligini tayinladim. Ichimdan kelgan yig‘i zambarakning o‘qidek portladi. Ho‘ng-ho‘ng yig‘ladim.
@status_ibratli🕊
😢21👍17❤7
Dunyoda hech qachon o‘zgarmaydigan va sotilmaydigan yagona narsa bu ona mehridir. Qolgan barchasini o‘z narxi bor va vaziyatga qarab o‘zgaradi.
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
👍11❤4
Forwarded from Ibratli Statuslar🌿 (Ibragimovich)
Yomon do‘st soya kabidir. Quyosh porlaganda — undan qutula olmaysan, bulutlar bosh uzra to‘planganda — uni topa olmaysan!
© Abay Kunanbayev
@status_ibratli🕊
© Abay Kunanbayev
@status_ibratli🕊
👍19👎2
Agar har kim bir martada nishonga uraversa, bunday g‘alabani na foydasi va na rohati bo‘lardi. Muvaffaqiyatga to‘siqlarni yengib o‘tibgina erishish mumkin.
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
👍15❤1
DIYDOR ARMON BO‘LMASIN
Zokir ota o‘g‘li ishlaydigan go‘sht rastasiga yaqinlashdi. O‘g‘lini oldida xaridorlar ko‘p, savdosi baroridan kelayotgan edi.
Ota qimtinibgina o‘g‘li yoniga bordi va:
– O‘g‘lim, horma, charchamayapsanmi? O‘tib ketayotgan edim. Bugun mahallada qariyalar yig‘ilishib bir dimlama qilmoqchi edik. Dimlamaga mo‘ljallab go‘sht qilib bersang, – dedi. Botir otasini ko‘rib, avzoyi buzildi. Dag‘dag‘a ila:
– Shuni uyda aytsangiz ham bo‘lardiku! Uyga ketavering, o‘zim olib boraman, – dedi.
Ota indamay boshini xam qilgancha rastadan uzoqlashdi. Botirning otasiga qilgan muomalasidan sherigi Adhamning jahli chiqdi.
– Otangni bekorga xafa qilding. Otangga bunday muomala qilma! – deb dashnom ham berdi. Sherigining nasihati unga yoqmay, ishimga arashma, deganday jerkib tashladi.
– Qariganda uyda o‘tirsinlar. Kun sovuq. Yer muzlagan. Yiqilib yoki kasal bo‘lib qolsa, yana bizga ish orttiradilar, – dedi o‘ziga-o‘zi g‘udranib Botir. Kun bo‘yi do‘konda ish qizigandan qizidi. Dimlama uchun olinadigan go‘sht ham esidan chiqdi. Otaga berilgan va’dani unutilgan edi... Oradan ikki hafta o‘tib, Botirning otasi vafot etdi. Botir otasining ehsoniga barcha yaqinlarini chaqirdi. Yaqinlari ichida Adham ham bor edi. Ehson dasturxonida nozu ne’matlar bisyor edi. Qish chillasi bo‘lishiga qaramay, yangi uzilgan qulupnaylar ehson dasturxonini bezab turar, xonani qulupnay hidi tutib ketgan edi. Adhamning tomog‘iga bir narsa tiqilgandek bo‘ldi. Ko‘zlariga yosh keldi. Bir qultum choy ham icha olmay, bu xonadonni tark etdi...
Inson keksayganda yosh boladek bo‘lib qolishini ko‘pchilik biladi. Otamiz yoki onamiz betoblanib qolsa, yonlarida odam borku, deb yoki ishlarimiz ko‘pligini vaj qilib ziyoratiga borishni keyinga suramiz. Ammo farzandimiz betoblanib qolsa, qayerda bo‘lishimizdan qat’i nazar, yetib borish harakatini qilamiz. Ota-onalarimizga, xuddi ular hali ko‘p umr ko‘radigandek, vaqtida chiroyli muomala qilmaymiz, ko‘ngillarini xushnud etmaymiz. Ularga bergan va’dalarimiz ustidan chiqmaymiz. Hatto qo‘limizga pul tushib, ishbilarmon bo‘lib qolsak, ularni ishimizga aralashmasliklarini, aqllari bu ishlarga noqis ekanini ta’kidlab, ko‘ngillarini og‘ritamiz, kerak bo‘lsa, yig‘latamiz. Holbuki bugun, erta kechiktirilgan diydor, hurmat-ehtirom indinga armon bo‘lib qolishini o‘ylab ham ko‘rmaymiz.
@status_ibratli🕊
Zokir ota o‘g‘li ishlaydigan go‘sht rastasiga yaqinlashdi. O‘g‘lini oldida xaridorlar ko‘p, savdosi baroridan kelayotgan edi.
Ota qimtinibgina o‘g‘li yoniga bordi va:
– O‘g‘lim, horma, charchamayapsanmi? O‘tib ketayotgan edim. Bugun mahallada qariyalar yig‘ilishib bir dimlama qilmoqchi edik. Dimlamaga mo‘ljallab go‘sht qilib bersang, – dedi. Botir otasini ko‘rib, avzoyi buzildi. Dag‘dag‘a ila:
– Shuni uyda aytsangiz ham bo‘lardiku! Uyga ketavering, o‘zim olib boraman, – dedi.
Ota indamay boshini xam qilgancha rastadan uzoqlashdi. Botirning otasiga qilgan muomalasidan sherigi Adhamning jahli chiqdi.
– Otangni bekorga xafa qilding. Otangga bunday muomala qilma! – deb dashnom ham berdi. Sherigining nasihati unga yoqmay, ishimga arashma, deganday jerkib tashladi.
– Qariganda uyda o‘tirsinlar. Kun sovuq. Yer muzlagan. Yiqilib yoki kasal bo‘lib qolsa, yana bizga ish orttiradilar, – dedi o‘ziga-o‘zi g‘udranib Botir. Kun bo‘yi do‘konda ish qizigandan qizidi. Dimlama uchun olinadigan go‘sht ham esidan chiqdi. Otaga berilgan va’dani unutilgan edi... Oradan ikki hafta o‘tib, Botirning otasi vafot etdi. Botir otasining ehsoniga barcha yaqinlarini chaqirdi. Yaqinlari ichida Adham ham bor edi. Ehson dasturxonida nozu ne’matlar bisyor edi. Qish chillasi bo‘lishiga qaramay, yangi uzilgan qulupnaylar ehson dasturxonini bezab turar, xonani qulupnay hidi tutib ketgan edi. Adhamning tomog‘iga bir narsa tiqilgandek bo‘ldi. Ko‘zlariga yosh keldi. Bir qultum choy ham icha olmay, bu xonadonni tark etdi...
Inson keksayganda yosh boladek bo‘lib qolishini ko‘pchilik biladi. Otamiz yoki onamiz betoblanib qolsa, yonlarida odam borku, deb yoki ishlarimiz ko‘pligini vaj qilib ziyoratiga borishni keyinga suramiz. Ammo farzandimiz betoblanib qolsa, qayerda bo‘lishimizdan qat’i nazar, yetib borish harakatini qilamiz. Ota-onalarimizga, xuddi ular hali ko‘p umr ko‘radigandek, vaqtida chiroyli muomala qilmaymiz, ko‘ngillarini xushnud etmaymiz. Ularga bergan va’dalarimiz ustidan chiqmaymiz. Hatto qo‘limizga pul tushib, ishbilarmon bo‘lib qolsak, ularni ishimizga aralashmasliklarini, aqllari bu ishlarga noqis ekanini ta’kidlab, ko‘ngillarini og‘ritamiz, kerak bo‘lsa, yig‘latamiz. Holbuki bugun, erta kechiktirilgan diydor, hurmat-ehtirom indinga armon bo‘lib qolishini o‘ylab ham ko‘rmaymiz.
@status_ibratli🕊
👍15😢11
Aynan kuchli shamollar daraxtning yanada kuchliroq tomir otishiga sabab bo‘ladi, qiyinchiliklarga tayyor turing...
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
👍8❤5
Go‘zallik tanishish uchungina kerak. Birga hayot kechirish uchun insoniylik zarurdir.
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
❤11👍5
Biz ko‘p hollarda do‘stga emas, shunchaki bizni eshita oladigan insonga muhtoj bo‘lamiz.
© Oqil To‘raqul
@status_ibratli🕊
© Oqil To‘raqul
@status_ibratli🕊
👍11❤7😢1
Biz ko‘p hollarda do‘stga emas, shunchaki bizni eshita oladigan insonga muhtoj bo‘lamiz.
© Oqil To‘raqul
@status_ibratli🕊
© Oqil To‘raqul
@status_ibratli🕊
👍12❤5😢2
Erkaklar ayollar uchun birinchi bo'lishni, ayollar esa erkaklar uchun so'ngisi bo'lishni orzu qiladilar!
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
👍17❤3
Hech qachon hech kimga hech narsani isbotlashni keragi yo‘q. Eshitishni istamagan, ishonmaydi ham. Ishongan insonga esa tushuntirishni hojati yo‘qdir...
© Umar Xayyom
@status_ibratli🕊
© Umar Xayyom
@status_ibratli🕊
👍18❤2
ERKAK.....
Bir kuni shomdan keyin ko‘chada toza havoda sayr qilib yurib, mahalladosh yigit bilan tanishib qoldim. Miriqib suhbatlashdik. Oradan bir necha kun o‘tib, yana uchrashganimizda u quvonchini yashirolmay dedi:
– Otaxon, yaqinda uylanmoqchiman!
– Yaxshi, tabriklayman! – dedim va so‘radim:
– Bo‘lg‘usi kelinning ismi kim?
– Gulchehra.
– Ismi chiroyli ekan, biron joyda o‘qiydimi yoki ishlaydimi?
– Yo‘q, bozorda tirikchilik qiladi.
– Siz ishlaysizmi?
– Otaxon, hozircha bekorchiman, – dedi u.
– Unda u qiz sizga turmushga chiqishga qanday rozi bo‘ldi?
– Biz uch-to‘rt marta uchrashdik. Men ishlamasligimni bahona qilsa kerak, deb to‘ydan gap ochishga tortindim. Biroq bir safar uchrashganimizda o‘zi gap ochib qoldi va: «Siz qo‘rqmang, sizni o‘zim boqvolaman», deb dalda berdi, – dedi yigit.
To‘g‘risi, oldin ajablandim, keyin hozir bunaqalar ko‘p-ku, degan o‘yga borib, parvo qilmadim. Har holda nasihat qilib qo‘yishni joiz bilib dedim:
– O‘g‘lim, baribir siz ham ishlang. Erkakning topganida baraka bo‘ladi. Ayolning qo‘liga qarab qolish er yigitga yarashmaydi.
O‘shanda uning savlatiga qarab, tog‘ni ursa talqon qiladigan yigitligiga ishongan edim.
Oradan ancha vaqt o‘tdi. Yaqinda uni bozorda uchratib qoldim.
– Qizimga so‘rg‘ich izlab chiquvdim, – dedi u.
– Qiz ko‘rdingizmi?
– Ha, bir yoshga yetay deb qoldi.
– Zo‘r-ku, ota bo‘ldim deng! – Uni sidqidildan tabrikladim va so‘radim:
– Ishlayapsizmi?
– Yo‘q.
– Nega?
– E, otaxon, ishlab nima qilaman?! Gulchehraxon har kuni kamida yuz ming so‘m topadi. Bir oyda yigirma kun chiqsa, 10 million so‘m deyavering. Buncha oylik qayerda bor?
Orsiz, g‘urursiz yigit faxrlanib gapirardi.
– Kelin nima olib-sotadi?
– Meva-cheva. Qo‘yliq bozoridan ko‘tarasiga olib, ko‘cha va muyulishlarda, pana-pastqam joylarda yurib sotadi. Qo‘yliqdan har gal o‘ttiz-qirq kilo olib keladi. Agar tungi soat uch-to‘rtlarda bormasa, mevani arzonroq ololmaydi.
– Ayol kishiga shuncha yuk og‘irlik qilmaydimi, yana ko‘chama-ko‘cha yurib sotarkan?!
– Otaxon, xotin kishining joni temirdan ham qattiq bo‘larkan, xuftonda kelsa ham charchadim demaydi. Gulchehraxon so‘zining ustidan chiqib, bizni boqayapti.
Yigit shunday deb beo‘xshov ishshayib qo‘ydi.
– Siz uyda nima ish qilasiz? – so‘radim undan.
– Qizimga qarayman, kuniga uch-to‘rt mahal ovqatini beraman, goh tayyor Nestle bo‘tqasini yedirsam, goh sutga manniy krupa solib yediraman, yig‘lasa, allalab yoki hoy-hoylab yupataman. Uy ishlariga ham o‘rganib qoldim. Ovqat pishiraman, kir yuvaman, yirtiq-yamoqni tikish ham qo‘limdan keladi. Yaqinda duxovkada non pishirib ko‘rdim. Hozir Gulchehraxon uyda bo‘lgan kunlari chuchvara tugishni o‘rgatyapti…
O‘zimni tutib turolmadim:
– Tug‘ishni-chi, tug‘ishni o‘rgatmayaptimi?! – deb yubordim.
@status_ibratli🕊
Bir kuni shomdan keyin ko‘chada toza havoda sayr qilib yurib, mahalladosh yigit bilan tanishib qoldim. Miriqib suhbatlashdik. Oradan bir necha kun o‘tib, yana uchrashganimizda u quvonchini yashirolmay dedi:
– Otaxon, yaqinda uylanmoqchiman!
– Yaxshi, tabriklayman! – dedim va so‘radim:
– Bo‘lg‘usi kelinning ismi kim?
– Gulchehra.
– Ismi chiroyli ekan, biron joyda o‘qiydimi yoki ishlaydimi?
– Yo‘q, bozorda tirikchilik qiladi.
– Siz ishlaysizmi?
– Otaxon, hozircha bekorchiman, – dedi u.
– Unda u qiz sizga turmushga chiqishga qanday rozi bo‘ldi?
– Biz uch-to‘rt marta uchrashdik. Men ishlamasligimni bahona qilsa kerak, deb to‘ydan gap ochishga tortindim. Biroq bir safar uchrashganimizda o‘zi gap ochib qoldi va: «Siz qo‘rqmang, sizni o‘zim boqvolaman», deb dalda berdi, – dedi yigit.
To‘g‘risi, oldin ajablandim, keyin hozir bunaqalar ko‘p-ku, degan o‘yga borib, parvo qilmadim. Har holda nasihat qilib qo‘yishni joiz bilib dedim:
– O‘g‘lim, baribir siz ham ishlang. Erkakning topganida baraka bo‘ladi. Ayolning qo‘liga qarab qolish er yigitga yarashmaydi.
O‘shanda uning savlatiga qarab, tog‘ni ursa talqon qiladigan yigitligiga ishongan edim.
Oradan ancha vaqt o‘tdi. Yaqinda uni bozorda uchratib qoldim.
– Qizimga so‘rg‘ich izlab chiquvdim, – dedi u.
– Qiz ko‘rdingizmi?
– Ha, bir yoshga yetay deb qoldi.
– Zo‘r-ku, ota bo‘ldim deng! – Uni sidqidildan tabrikladim va so‘radim:
– Ishlayapsizmi?
– Yo‘q.
– Nega?
– E, otaxon, ishlab nima qilaman?! Gulchehraxon har kuni kamida yuz ming so‘m topadi. Bir oyda yigirma kun chiqsa, 10 million so‘m deyavering. Buncha oylik qayerda bor?
Orsiz, g‘urursiz yigit faxrlanib gapirardi.
– Kelin nima olib-sotadi?
– Meva-cheva. Qo‘yliq bozoridan ko‘tarasiga olib, ko‘cha va muyulishlarda, pana-pastqam joylarda yurib sotadi. Qo‘yliqdan har gal o‘ttiz-qirq kilo olib keladi. Agar tungi soat uch-to‘rtlarda bormasa, mevani arzonroq ololmaydi.
– Ayol kishiga shuncha yuk og‘irlik qilmaydimi, yana ko‘chama-ko‘cha yurib sotarkan?!
– Otaxon, xotin kishining joni temirdan ham qattiq bo‘larkan, xuftonda kelsa ham charchadim demaydi. Gulchehraxon so‘zining ustidan chiqib, bizni boqayapti.
Yigit shunday deb beo‘xshov ishshayib qo‘ydi.
– Siz uyda nima ish qilasiz? – so‘radim undan.
– Qizimga qarayman, kuniga uch-to‘rt mahal ovqatini beraman, goh tayyor Nestle bo‘tqasini yedirsam, goh sutga manniy krupa solib yediraman, yig‘lasa, allalab yoki hoy-hoylab yupataman. Uy ishlariga ham o‘rganib qoldim. Ovqat pishiraman, kir yuvaman, yirtiq-yamoqni tikish ham qo‘limdan keladi. Yaqinda duxovkada non pishirib ko‘rdim. Hozir Gulchehraxon uyda bo‘lgan kunlari chuchvara tugishni o‘rgatyapti…
O‘zimni tutib turolmadim:
– Tug‘ishni-chi, tug‘ishni o‘rgatmayaptimi?! – deb yubordim.
@status_ibratli🕊
👍57😢12❤1
Men dardimni na do‘stimga va na dushmanimga aytaman. Zero do‘stim xafa bo‘lsa, dushmanim sevinadi. Mening holimni eng yaxshi biladigan Allohimdir!
© Umar ibn Xattob
@status_ibratli🕊
© Umar ibn Xattob
@status_ibratli🕊
👍33😢6❤2
Tuproq bir kuni yomg‘ir qadrini anglaydi, ammo o'sha kuni yomg‘ir yog‘maydi. Insonlar beradigan mehr ham shunday...
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
👍24❤1🔥1😢1
Allohning shafqatidan o‘zga hech qanday rahm-shafqatga muhtojligim yo‘q!
© Oqil To‘raqul
@status_ibratli
© Oqil To‘raqul
@status_ibratli
👍12❤7
Ularning haqoratlariga javob qaytarmay sukut saqlashimiz, qo'rqoqligimizdan emas.
Shunchaki biz ularga o'xshashni xohlamaymiz.
© Oqil To'raqul
@status_ibratli🕊
Shunchaki biz ularga o'xshashni xohlamaymiz.
© Oqil To'raqul
@status_ibratli🕊
👍23🔥3❤1
Eng yaxshisini qidirmang, balki o‘zingizga tegishlisini qidiring, chunki eng yaxshisi har doim ham sizniki bo‘lavermaydi, ammo har doim o‘zingizdagi bori yaxshiroq bo‘ladi.
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
👍10
Sizni Allohga qaytargan g‘am, sizni Allohdan uzoqlashtirgan quvonchdan ming marta yaxshiroqdir!
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
👍30😢10❤6🔥5