Tuhmatlar toshbo'ronida qolish azob emas.
Tosh otayotganlar orasida yaqinlarni ko'rish azob...
@status_ibratli🕊️
Tosh otayotganlar orasida yaqinlarni ko'rish azob...
@status_ibratli🕊️
O'z ahvolingizdan qanoatlashingiz uchun, o'zingizni o'zgalarning og'irroq ahvoli bilan solishtirib ko'ring.
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
Beminnat duogo'y.
Bir yigit hikoya qiladi:
-Uyda shukrona dasturxoni yozib, qarindosh-urug‘lar, qo‘ni-qo‘shnilar chaqirildi. Mehmonlarni kuzatish bahonasi bilan uyda qolib ketdim. Xotinim va farzandlarimga uyga borishlarini ta’yinlab, o‘zim negadir bolalikdan voyaga yetgan hovlimda qolishni istadim. Asli ko‘nglim g‘ash edi. Ishxonamda ko‘ngilsizlik bo‘lib, ich-etimni shu narsa tirnar edi. Onam kelgan onimda-yoq sezdilar. Sir-boy bermasam-da, onam aniq bir narsani his qilib turganlarini bildim. Xotirjam qildim. Hamma ketib bo‘lgach, onam qo‘ymay so‘rab oldilar. Arzimagan ish, onajon! Siz xavotir olmang, o‘zim bitkazib yuboraman deb yupatdim. Ko‘zlarida mayuslik bilan Alloh o‘zi ishlaringni o‘nglasin, bolam! Allohim, yuzingni yorug‘ qilsin!- deb duolar qildilar. Tashqariga chiqib qaytib kelgunlaricha, ko‘zim ilinib, uxlab qolibman. Bir mahal tursam, onam joylarida yo‘qlar. Joynamoz ustida ekanlar. Uxlamabdilar, yostiq kechqurun qanday bo‘lsa, shundayligicha turar edi. Oyoq uchida tashqariga chiqib, tahorat olib kelib, kechqurungi namozlarni o‘qib, duolar qildim. Ammo onam duo qilishga shunday berib ketgan ekanlarki, meni umuman sezmadilar. Bir payt yig‘lab, ko‘z yoshlarini artib, yana duoga sho‘ng‘idilar. Duolarini eshitib qalbim o‘rtanib ketdi. Allohga shukr va hamdu sanolar aytdim. Meni haqqimga tekinga kechasi bilan uxlamay, sidqidildan yig‘lab duo qiladigan bu duogo‘yimning haqqini qanday ado etaman, deb yig‘lab yubordim. Iloho! Ularning umrlarini uzoq qil, salomatliklarini mustahkam qil! Gʻam berma, doim rohat ko‘rsinlar!
@status_ibratli🕊
Bir yigit hikoya qiladi:
-Uyda shukrona dasturxoni yozib, qarindosh-urug‘lar, qo‘ni-qo‘shnilar chaqirildi. Mehmonlarni kuzatish bahonasi bilan uyda qolib ketdim. Xotinim va farzandlarimga uyga borishlarini ta’yinlab, o‘zim negadir bolalikdan voyaga yetgan hovlimda qolishni istadim. Asli ko‘nglim g‘ash edi. Ishxonamda ko‘ngilsizlik bo‘lib, ich-etimni shu narsa tirnar edi. Onam kelgan onimda-yoq sezdilar. Sir-boy bermasam-da, onam aniq bir narsani his qilib turganlarini bildim. Xotirjam qildim. Hamma ketib bo‘lgach, onam qo‘ymay so‘rab oldilar. Arzimagan ish, onajon! Siz xavotir olmang, o‘zim bitkazib yuboraman deb yupatdim. Ko‘zlarida mayuslik bilan Alloh o‘zi ishlaringni o‘nglasin, bolam! Allohim, yuzingni yorug‘ qilsin!- deb duolar qildilar. Tashqariga chiqib qaytib kelgunlaricha, ko‘zim ilinib, uxlab qolibman. Bir mahal tursam, onam joylarida yo‘qlar. Joynamoz ustida ekanlar. Uxlamabdilar, yostiq kechqurun qanday bo‘lsa, shundayligicha turar edi. Oyoq uchida tashqariga chiqib, tahorat olib kelib, kechqurungi namozlarni o‘qib, duolar qildim. Ammo onam duo qilishga shunday berib ketgan ekanlarki, meni umuman sezmadilar. Bir payt yig‘lab, ko‘z yoshlarini artib, yana duoga sho‘ng‘idilar. Duolarini eshitib qalbim o‘rtanib ketdi. Allohga shukr va hamdu sanolar aytdim. Meni haqqimga tekinga kechasi bilan uxlamay, sidqidildan yig‘lab duo qiladigan bu duogo‘yimning haqqini qanday ado etaman, deb yig‘lab yubordim. Iloho! Ularning umrlarini uzoq qil, salomatliklarini mustahkam qil! Gʻam berma, doim rohat ko‘rsinlar!
@status_ibratli🕊
Alloh insonni tashqi suratiga qarab emas, qalbining pokligiga qarab baholaydi. Alloh insonni molu-dunyosiga qarab emas, solih amaliga qarab taqdirlaydi.
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
JAJJI MUALLIM
Jazirama yoz kunlarining birida qo‘shnimiz Nozima opa bozorda ishi borligini, bir muddat ikki o‘g‘ilchasiga qarab turishimni iltimos qildi.
Men bu iltimosni jon deb qabul qildim.
Chunki o‘sha kuni o‘zim ham uyda yolg‘iz edim, shuningdek, u shirintoylarni juda yaxshi ko‘raman.
Bolajonlarning kattasi Muhammad Yusuf olti yosh, kichigi esa Muhammad Nur uch yosh edi chamamda.
Bolalar bilan o‘ynab-kulib tushlik mahal bo‘lganini ham sezmay qilibman.
Tushlikdan so‘ng, bolajonlarni muzqaymoq bilan siyladim. Bundan ular juda sevinishdi.
Mazza qilib muzqaymoq yeyotganimizda Muhammad Nur sokinlik bilan:
-“Opajon bu muzqaymoqni kim berdi?” deb so‘radi.
Men ham sodda qilib:
- “Alloh berdi asalim”, dedim.
Bu so‘zimdan bolaning munchoq ko‘zlari quvonib: - “Rostdanmi?” deya takror so‘radi.
Men esa uning bu holatidan hayron edim. Bilsam u ertalabgi nonushta dasturxoniga duo qilishda, Allohdan muzqaymoq so‘rab duo qilgan ekan.
Uning bu ishidan bir seskandim.
Bundan hech qancha vaqt o‘tmay, u negadir tashqariga chiqdida, ma’sum nigohini ko‘kka qadagancha, jajji qo‘lchalarinini ko‘tarib, bir nimalarni pichirladi. Qaytib kirib Allohdan Pepsi so‘rab kirganini aytdi. Akasi ikkimiz uning bu ishiga bir kulib qo‘ydik.
Shu damda hayol olib qochdi.
“Allohim, bu jajji bolaning ko‘ksida qanday buyuk ishonch solibsan..
Qanchalar ulug‘ ishonilmishsan…
Qanday go‘zal tarbiya…
Gohida biz kattalarning qo‘limizdan bu ish kelmay Yaratganni qo‘yib, yaralmishga yalinamiz… Bandasidan so‘rab, bandasiga suyanamiz…
Koshki edi hamma ham mana shu bolakaydek, Allohga chin ishonch bilan suyanolsa…” Mana shunday xayollar og‘ushida Nozima opaning kelganini bilmay qolibman.
Opa bolalariga qarab turganimga minnatdorlik biladirarkan, nogahon ko‘zim bozor xalta ichidagi Pepsi ichimligiga tushdi.
Ha bu o‘sha Muhammad Nur so‘ragan Pepsi edi.
Bu gal endi chidolmadim ko‘zlarimdan beixtiyor yosh qalqidi…!
@status_ibratli🕊
Jazirama yoz kunlarining birida qo‘shnimiz Nozima opa bozorda ishi borligini, bir muddat ikki o‘g‘ilchasiga qarab turishimni iltimos qildi.
Men bu iltimosni jon deb qabul qildim.
Chunki o‘sha kuni o‘zim ham uyda yolg‘iz edim, shuningdek, u shirintoylarni juda yaxshi ko‘raman.
Bolajonlarning kattasi Muhammad Yusuf olti yosh, kichigi esa Muhammad Nur uch yosh edi chamamda.
Bolalar bilan o‘ynab-kulib tushlik mahal bo‘lganini ham sezmay qilibman.
Tushlikdan so‘ng, bolajonlarni muzqaymoq bilan siyladim. Bundan ular juda sevinishdi.
Mazza qilib muzqaymoq yeyotganimizda Muhammad Nur sokinlik bilan:
-“Opajon bu muzqaymoqni kim berdi?” deb so‘radi.
Men ham sodda qilib:
- “Alloh berdi asalim”, dedim.
Bu so‘zimdan bolaning munchoq ko‘zlari quvonib: - “Rostdanmi?” deya takror so‘radi.
Men esa uning bu holatidan hayron edim. Bilsam u ertalabgi nonushta dasturxoniga duo qilishda, Allohdan muzqaymoq so‘rab duo qilgan ekan.
Uning bu ishidan bir seskandim.
Bundan hech qancha vaqt o‘tmay, u negadir tashqariga chiqdida, ma’sum nigohini ko‘kka qadagancha, jajji qo‘lchalarinini ko‘tarib, bir nimalarni pichirladi. Qaytib kirib Allohdan Pepsi so‘rab kirganini aytdi. Akasi ikkimiz uning bu ishiga bir kulib qo‘ydik.
Shu damda hayol olib qochdi.
“Allohim, bu jajji bolaning ko‘ksida qanday buyuk ishonch solibsan..
Qanchalar ulug‘ ishonilmishsan…
Qanday go‘zal tarbiya…
Gohida biz kattalarning qo‘limizdan bu ish kelmay Yaratganni qo‘yib, yaralmishga yalinamiz… Bandasidan so‘rab, bandasiga suyanamiz…
Koshki edi hamma ham mana shu bolakaydek, Allohga chin ishonch bilan suyanolsa…” Mana shunday xayollar og‘ushida Nozima opaning kelganini bilmay qolibman.
Opa bolalariga qarab turganimga minnatdorlik biladirarkan, nogahon ko‘zim bozor xalta ichidagi Pepsi ichimligiga tushdi.
Ha bu o‘sha Muhammad Nur so‘ragan Pepsi edi.
Bu gal endi chidolmadim ko‘zlarimdan beixtiyor yosh qalqidi…!
@status_ibratli🕊
Men yutqazsam ham xursandman sababi bu men uchun dars. Men yutsam ham xursandman! Endi sizga savolim, qanday qilib meni sindirmoqchisiz?
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
Ibrat...!
Otasi qo‘y go‘shtidan tayyorlangan kabobni juda yaxshi ko‘rardi. Buni bilgan o‘g‘li otasini oshxonaga olib borib taomlantiribdi. Turli noz-ne’matlar bilan siylabdi.
Avvaliga otasi kabobini o‘zi yeyishga harchan harakat qilmasin, keksachilik tufayli biroz qiynalibdi. Har safar taomni og‘ziga olib borganida, qo‘llari titrab ovqat soqoliyu atrofiga tekkizib olar, non uvoqlari to‘kilib ketardi. Oshxonada o‘tirganlarning nazari ularga tushganda ijirg‘anib qarayotganlariga o‘g‘il e’tibor ham bermasdi. Pastnazar qarashlar, masxaromuz jilmayishlar va kayfiyati buzilgan chehralar...
O‘g‘il esa sabr bilan otasiga taomini yedirar, chiroyli so‘zlar aytib mamnun etar edi.. Nihoyat taomlanib ham bo‘lishgach o‘g‘il otasini ohista suv oldiga yetakladi, og‘iz-qo‘llarini, yog‘ tomgan soqolini yuvdi, ko‘zoynagini artib taqib qo‘ydi. Keyin esa otasini qo‘ltiqlab chiqish tomon yurdi. Norozi nazarlarga qaramay o‘g‘il o‘zida yo‘q hursand edi. Chunki otasining ko‘nglini topganday edida. Ayniqsa, qo‘lini ochib uzoq duo qilgani hamma narsadan oliy mukofot edi.
Ovqat pulini to‘lab chiqib ketayotgan o‘g‘il ortidan bir kishining ovozi eshitildi:
-Xoy o‘g‘lim, bu yerda bir narsani unutib qoldirding!
Yana nazarlar ular tarafga burildi.
Bir oz o‘yga tolgan yigit:
-Uzr, hech narsa qoldirmadim amaki, deb javob berdi.
- Bolam sen bu yerda juda qimmatbaho narsa qoldirding !
Shoshib qolgan yigit :
- Nima qoldiribman amaki ?
-Sen bu yerda har bir farzand uchun dars, har bir ota uchun umid qoldirib ketayapsan.
Bir muddat oshxonani sukunat qopladi, hamma qilgan ishidan, fikrlaridan uyalgan bo‘lsa neajab. Bir paytlar otalaridan najot topganlarini, farzandlari uchun jonfidoliklarini shu on yodlariga kelganiga shubha qilinmasa ham bo‘ladi.
-Ota menga shuni olib bering...
-Ota men shuni xohlayman...
-Ota men falon joyda o‘qishni xohlayman...
-Ota pulim tugadi...
-Ota o‘rtoqlarim bilan falon joyga aylangani bormoqchimiz...
OTA...
OTA...
Ammo biror marta aytishmagan ediki:
-Yonimda ekanligingiz men uchun har narsadan afzaldir OTAJON!
-Siz ham mendan o‘zingiz uchun biror narsa so‘rang OTAJONIM!..
@status_ibratli🕊
Otasi qo‘y go‘shtidan tayyorlangan kabobni juda yaxshi ko‘rardi. Buni bilgan o‘g‘li otasini oshxonaga olib borib taomlantiribdi. Turli noz-ne’matlar bilan siylabdi.
Avvaliga otasi kabobini o‘zi yeyishga harchan harakat qilmasin, keksachilik tufayli biroz qiynalibdi. Har safar taomni og‘ziga olib borganida, qo‘llari titrab ovqat soqoliyu atrofiga tekkizib olar, non uvoqlari to‘kilib ketardi. Oshxonada o‘tirganlarning nazari ularga tushganda ijirg‘anib qarayotganlariga o‘g‘il e’tibor ham bermasdi. Pastnazar qarashlar, masxaromuz jilmayishlar va kayfiyati buzilgan chehralar...
O‘g‘il esa sabr bilan otasiga taomini yedirar, chiroyli so‘zlar aytib mamnun etar edi.. Nihoyat taomlanib ham bo‘lishgach o‘g‘il otasini ohista suv oldiga yetakladi, og‘iz-qo‘llarini, yog‘ tomgan soqolini yuvdi, ko‘zoynagini artib taqib qo‘ydi. Keyin esa otasini qo‘ltiqlab chiqish tomon yurdi. Norozi nazarlarga qaramay o‘g‘il o‘zida yo‘q hursand edi. Chunki otasining ko‘nglini topganday edida. Ayniqsa, qo‘lini ochib uzoq duo qilgani hamma narsadan oliy mukofot edi.
Ovqat pulini to‘lab chiqib ketayotgan o‘g‘il ortidan bir kishining ovozi eshitildi:
-Xoy o‘g‘lim, bu yerda bir narsani unutib qoldirding!
Yana nazarlar ular tarafga burildi.
Bir oz o‘yga tolgan yigit:
-Uzr, hech narsa qoldirmadim amaki, deb javob berdi.
- Bolam sen bu yerda juda qimmatbaho narsa qoldirding !
Shoshib qolgan yigit :
- Nima qoldiribman amaki ?
-Sen bu yerda har bir farzand uchun dars, har bir ota uchun umid qoldirib ketayapsan.
Bir muddat oshxonani sukunat qopladi, hamma qilgan ishidan, fikrlaridan uyalgan bo‘lsa neajab. Bir paytlar otalaridan najot topganlarini, farzandlari uchun jonfidoliklarini shu on yodlariga kelganiga shubha qilinmasa ham bo‘ladi.
-Ota menga shuni olib bering...
-Ota men shuni xohlayman...
-Ota men falon joyda o‘qishni xohlayman...
-Ota pulim tugadi...
-Ota o‘rtoqlarim bilan falon joyga aylangani bormoqchimiz...
OTA...
OTA...
Ammo biror marta aytishmagan ediki:
-Yonimda ekanligingiz men uchun har narsadan afzaldir OTAJON!
-Siz ham mendan o‘zingiz uchun biror narsa so‘rang OTAJONIM!..
@status_ibratli🕊
BIZ GADOY EMASMIZ.
O‘sha gadoylarni uchratgan onda menda uyg‘ongan hislarni hech qachon unuta olmasam kerak….
Tun zulmati, biz kafedan yegulik olib, mashinamizda tanovul qilayotgan edik. Shu payt kimdir mashinamiz derazasini ohista chertdi. Ochsam, bir kishi turibdi. Ko‘rinishidan qishloqdan ekanligi ma’lum, ortida esa 10 yoshlardagi bola ham bor.
— Yigitlar, iltimos, yordam beringlar! Biroz pul bersangiz yetarli, o‘g‘limga u-bu yegulik olib berishimga yetsa bas!
Har doimgidek menda ishonchsizlik hisi uyg‘ondi. Hozir borib bir butilka aroq sotib oladida, jonga tegdi bu piyonistalar! Bir suhbatini olaychi:
— Nega ishlamaysiz? Oddiy odamlarga o‘xshab oilangizni ta’minlash va bolalaringizni boqish uchun. Nahotki, o‘g‘lingizni yetaklab, gadoychilik qilishga uyalmaysiz?
— Kechirasizlar…
U darhol mahzun ko‘zlarini olib qochdi va o‘g‘lining qo‘lidan yetaklab, shoshib yurib keta boshladi. Menimcha, u bizdek bemehr insonlardan tezroq uzoqlashishga qaror qilgandi.
Shu payt vijdonim uyg‘ondimi, bilmadim. Menga nimadir bo‘ldi, ko‘ksimdagi yurak boshqacha ura boshladi va men mashinamda o‘tira olmadim. Tushib:
— Hoy, to‘xtang! Sizga nima bo‘ldi? O‘zi tungi soat 3 da bu yerda nima qilib yuribsiz?
— Biz uyga keta olmayapmiz. Bu yerga qishloqdan kasalxonada yotib davolanayotgan ayolimni ko‘rgani kelgan edik. Hozir narxlar baland, hamma narsa qimmat!… Bor yo‘q pulimni dori- darmonga ishlatib yubordim. Ancha qarzga botib ham qolganmiz, nima qilishni ham bilmayapman… Men o‘zimga emas, mayli, kam bo‘lsa ham shu o‘g‘limga yegulikka… U deyarli bir sutkadan beri hech narsa yegani yo‘q. Agar bilsangiz edi, men juda xijolatdaman, juda uyalyapman….
Eshitganlarimizdan so‘ng biz do‘stim bilan mashinadan pullarimizni olib, taom buyurtma berishga yugurdik.
— To‘xtang, shoshmang, ketib qolmang! Pulimiz boricha yegulik olib ularga tutdik. Avvaliga u kishi biroz xijolat bo‘ldi, u qo‘limizdagi narsalarni narsalarga shunday qarashardiki, ularning och ekanliklarini bilish qiyin emasdi.
Biz ulardan uylariga qanday yetib olmoqchi ekanliklarini surishtira ketdik. U kishining aytishicha, 2 soatdan so‘ng ularning qishloqlariga boradigan elektrichka o‘tarkan. Ular unda yashirinib yetib olishni mo‘ljallayotganliklarini eshitib, hamyonimda qolgan pullarni ham oldim:
— Bu pullar uyingizga yetib olishingizga yetadimi?
— Bu nima deganingiz, yarmi ham yetadi!
— Mayli, olavering, yo‘lda yana u-bu narsa olarsizlar.
— Katta rahmat! Men hammasini qaytaraman! Kelinglar, men sizlarni telefon raqamingizni yozib olaman. Bir necha kundan so‘ng, men yana kelaman va pullaringizni qaytaraman.
— Qo‘ying, uyingizga bemalol yetib olsangiz bo‘ldi!
— O‘g‘lim, amakilaringga «rahmat» ayt!
— Bolakay, ohista bizga minnatdorchilik bildirdi, biroq busiz ham uning ko‘zlarida hammasi namoyon edi…
Men o‘sha damda his etganlarimni so‘z bilan ta’riflay olmayman. Ular ikkisi vokzal tomonga tez-tez yurib ketishar va ortlariga qarab — qarab qo‘yishardi…
Bu voqeaga ancha bo‘ldi. Lekin uni kecha o‘g‘lim, ko‘chada olma sotayotgan qari buvijondan kerak bo‘lmasada, unga yordam bo‘lsin uchun sotib olganini aytganda juda xursand bo‘ldim!
«To‘g‘ri qilibsan, o‘g‘lim!»
@status_ibratli🕊
O‘sha gadoylarni uchratgan onda menda uyg‘ongan hislarni hech qachon unuta olmasam kerak….
Tun zulmati, biz kafedan yegulik olib, mashinamizda tanovul qilayotgan edik. Shu payt kimdir mashinamiz derazasini ohista chertdi. Ochsam, bir kishi turibdi. Ko‘rinishidan qishloqdan ekanligi ma’lum, ortida esa 10 yoshlardagi bola ham bor.
— Yigitlar, iltimos, yordam beringlar! Biroz pul bersangiz yetarli, o‘g‘limga u-bu yegulik olib berishimga yetsa bas!
Har doimgidek menda ishonchsizlik hisi uyg‘ondi. Hozir borib bir butilka aroq sotib oladida, jonga tegdi bu piyonistalar! Bir suhbatini olaychi:
— Nega ishlamaysiz? Oddiy odamlarga o‘xshab oilangizni ta’minlash va bolalaringizni boqish uchun. Nahotki, o‘g‘lingizni yetaklab, gadoychilik qilishga uyalmaysiz?
— Kechirasizlar…
U darhol mahzun ko‘zlarini olib qochdi va o‘g‘lining qo‘lidan yetaklab, shoshib yurib keta boshladi. Menimcha, u bizdek bemehr insonlardan tezroq uzoqlashishga qaror qilgandi.
Shu payt vijdonim uyg‘ondimi, bilmadim. Menga nimadir bo‘ldi, ko‘ksimdagi yurak boshqacha ura boshladi va men mashinamda o‘tira olmadim. Tushib:
— Hoy, to‘xtang! Sizga nima bo‘ldi? O‘zi tungi soat 3 da bu yerda nima qilib yuribsiz?
— Biz uyga keta olmayapmiz. Bu yerga qishloqdan kasalxonada yotib davolanayotgan ayolimni ko‘rgani kelgan edik. Hozir narxlar baland, hamma narsa qimmat!… Bor yo‘q pulimni dori- darmonga ishlatib yubordim. Ancha qarzga botib ham qolganmiz, nima qilishni ham bilmayapman… Men o‘zimga emas, mayli, kam bo‘lsa ham shu o‘g‘limga yegulikka… U deyarli bir sutkadan beri hech narsa yegani yo‘q. Agar bilsangiz edi, men juda xijolatdaman, juda uyalyapman….
Eshitganlarimizdan so‘ng biz do‘stim bilan mashinadan pullarimizni olib, taom buyurtma berishga yugurdik.
— To‘xtang, shoshmang, ketib qolmang! Pulimiz boricha yegulik olib ularga tutdik. Avvaliga u kishi biroz xijolat bo‘ldi, u qo‘limizdagi narsalarni narsalarga shunday qarashardiki, ularning och ekanliklarini bilish qiyin emasdi.
Biz ulardan uylariga qanday yetib olmoqchi ekanliklarini surishtira ketdik. U kishining aytishicha, 2 soatdan so‘ng ularning qishloqlariga boradigan elektrichka o‘tarkan. Ular unda yashirinib yetib olishni mo‘ljallayotganliklarini eshitib, hamyonimda qolgan pullarni ham oldim:
— Bu pullar uyingizga yetib olishingizga yetadimi?
— Bu nima deganingiz, yarmi ham yetadi!
— Mayli, olavering, yo‘lda yana u-bu narsa olarsizlar.
— Katta rahmat! Men hammasini qaytaraman! Kelinglar, men sizlarni telefon raqamingizni yozib olaman. Bir necha kundan so‘ng, men yana kelaman va pullaringizni qaytaraman.
— Qo‘ying, uyingizga bemalol yetib olsangiz bo‘ldi!
— O‘g‘lim, amakilaringga «rahmat» ayt!
— Bolakay, ohista bizga minnatdorchilik bildirdi, biroq busiz ham uning ko‘zlarida hammasi namoyon edi…
Men o‘sha damda his etganlarimni so‘z bilan ta’riflay olmayman. Ular ikkisi vokzal tomonga tez-tez yurib ketishar va ortlariga qarab — qarab qo‘yishardi…
Bu voqeaga ancha bo‘ldi. Lekin uni kecha o‘g‘lim, ko‘chada olma sotayotgan qari buvijondan kerak bo‘lmasada, unga yordam bo‘lsin uchun sotib olganini aytganda juda xursand bo‘ldim!
«To‘g‘ri qilibsan, o‘g‘lim!»
@status_ibratli🕊
Ta’sirli hikoya.
Bemor akasining xonasi oldida turgan qizcha, ota - onasining suhbatini eshitib qoldi.
Ota:
― Endi nima qilamiz, onasi? O‘g‘limiz o‘lim yoqasida. Miya jarrohlik amaliyoti tez o‘tkazilishi lozim! Lekin, bizda yetarli mablag‘ yo‘q! Uning hayoti xavf ostida. Najot qayerda ekan -a? ― dedi.
Ona alamli yig‘i bilan:
― Bunga moʻjiza kerak! Qo‘limizdan kelganini qildik! ― dedi.
Qizcha ortiq tura olmadi. Yugirib borib xonasiga qirdi. Pul to‘playdigan qutichasini ochdi. Undan 1 dollar 4 syent mablag‘ chiqdi. Uning miqdoriga ishonch hosil qilish uchun, uch marta qayta sanadi.
Ota - onasidan izn so‘ramay, chaqmoq tezligida chiqib, uylariga yaqin dorixonaga bordi. Kirib qarasa, dorixonachi bir kishi bilan gaplashayotgandi. Ularning suhbatlari qiziganidan, dorixona peshtaxtasiga barmoqlarini qo‘yib olgan qizchaga sotuvchi ahamiyat bermadi.
Birozdan so‘ng:
― Senga nima kerak, qizalog‘im? - dedi.
Qizcha:
― «Moʻjiza» ― dedi. Sotuvchi hayron qolib:
― Nima? ― dedi.
― Akamning tuzalib ketishi uchun «Moʻjiza» ni sotib olmoqchiman! - dedi.
Dorixonachi ohistalik bilan:
― Qizalog‘im, bizda moʻjizalar sotilmaydi! - dedi.
― Unda, uni qayerdan sotib olsam bo‘ladi? ― deb so‘radi qizcha.
Sotuvchi javob berishidan oldin boyagi kishi:
― Qancha puling bor? ― dedi.
Qizcha:
― Bir 1 dollar 4 syent pulim bor. Bu pulimning bori, bori shuncha, amakijon! ― dedi.
U kishi:
― Qizalog‘im, moʻjizani sotib olsang, nima qilasan? ― deb so‘radi.
― Akamning unga ehtiyoji bor. Usiz tuzalmas ekan! ― dedi. Kishi gap orasida ota - onasidan eshitganlarini, akasi o‘lishi mumkinligini, uyining qayerdaligini bilib oldi.
U kishi unga qo‘lini uzatib, «pulingni bergin!» dedi.
U jajji qo‘lchalarini cho‘zib amakining kaftiga «Moʻjiza»ning pulini qo‘ydi.
Amaki uning qo‘lidan tutib:
― Men bilan yur! ― dedi.
Qizcha «Moʻjiza sotiladigan boshqa dorixonaga borsak kerak» deb o‘yladi. Lekin ular to‘g‘ri qizchaning uyiga kelishdi. U kishi uning ota - onasi bilan tanishdi. Amaki yetuk miya jarrohi ekan. Holatni o‘rganib, bolakayni uz klinikasiga olib borib amaliyot o‘tkazdi. Amaliyot muvaffaqiyatli o‘tdi. Oradan vaqt o‘tib bolakay uyiga qaytdi. Ona eriga qarab:
― Allohimga shukr! Bu doktorni bizga ayni kerakli damda O‘zi yubordi. Bu - moʻjiza! ― dedi. Buni eshitgan qizcha:
― Oyijon, men o‘zimdagi bor pulimni berdim. U kishidan moʻjizani sotib oldim! ― dedi.
Ona qizaloqni quchoqlab, moʻjiza tushunchasini, shifoni Alloh berishini, bandalar unga olib boradigan sabablarni bajarishi kerakligini anglatdi. Va:
― Qizim, moʻjizaning narxi, sen akangni yaxshi ko‘rganing, unga shifo so‘rab duolar qilganing, va o‘zingda bor bo‘lgan «Boyliging» - to‘plagan mablag‘ingni berganingdir! ― dedi.
Qizchani yoniga olib ikkovlari shukr namozini o‘qidilar. Allohning fazli, ne’mati va tugamas mu’jizalari uchun hamd aytdilar.
XULOSA
Moʻjizaning narxi, qo‘lingizdan kelgan barcha ishni qilib, qolganini Allohning tadbiriga havola qilishingizdir!
@status_ibratli🕊
Bemor akasining xonasi oldida turgan qizcha, ota - onasining suhbatini eshitib qoldi.
Ota:
― Endi nima qilamiz, onasi? O‘g‘limiz o‘lim yoqasida. Miya jarrohlik amaliyoti tez o‘tkazilishi lozim! Lekin, bizda yetarli mablag‘ yo‘q! Uning hayoti xavf ostida. Najot qayerda ekan -a? ― dedi.
Ona alamli yig‘i bilan:
― Bunga moʻjiza kerak! Qo‘limizdan kelganini qildik! ― dedi.
Qizcha ortiq tura olmadi. Yugirib borib xonasiga qirdi. Pul to‘playdigan qutichasini ochdi. Undan 1 dollar 4 syent mablag‘ chiqdi. Uning miqdoriga ishonch hosil qilish uchun, uch marta qayta sanadi.
Ota - onasidan izn so‘ramay, chaqmoq tezligida chiqib, uylariga yaqin dorixonaga bordi. Kirib qarasa, dorixonachi bir kishi bilan gaplashayotgandi. Ularning suhbatlari qiziganidan, dorixona peshtaxtasiga barmoqlarini qo‘yib olgan qizchaga sotuvchi ahamiyat bermadi.
Birozdan so‘ng:
― Senga nima kerak, qizalog‘im? - dedi.
Qizcha:
― «Moʻjiza» ― dedi. Sotuvchi hayron qolib:
― Nima? ― dedi.
― Akamning tuzalib ketishi uchun «Moʻjiza» ni sotib olmoqchiman! - dedi.
Dorixonachi ohistalik bilan:
― Qizalog‘im, bizda moʻjizalar sotilmaydi! - dedi.
― Unda, uni qayerdan sotib olsam bo‘ladi? ― deb so‘radi qizcha.
Sotuvchi javob berishidan oldin boyagi kishi:
― Qancha puling bor? ― dedi.
Qizcha:
― Bir 1 dollar 4 syent pulim bor. Bu pulimning bori, bori shuncha, amakijon! ― dedi.
U kishi:
― Qizalog‘im, moʻjizani sotib olsang, nima qilasan? ― deb so‘radi.
― Akamning unga ehtiyoji bor. Usiz tuzalmas ekan! ― dedi. Kishi gap orasida ota - onasidan eshitganlarini, akasi o‘lishi mumkinligini, uyining qayerdaligini bilib oldi.
U kishi unga qo‘lini uzatib, «pulingni bergin!» dedi.
U jajji qo‘lchalarini cho‘zib amakining kaftiga «Moʻjiza»ning pulini qo‘ydi.
Amaki uning qo‘lidan tutib:
― Men bilan yur! ― dedi.
Qizcha «Moʻjiza sotiladigan boshqa dorixonaga borsak kerak» deb o‘yladi. Lekin ular to‘g‘ri qizchaning uyiga kelishdi. U kishi uning ota - onasi bilan tanishdi. Amaki yetuk miya jarrohi ekan. Holatni o‘rganib, bolakayni uz klinikasiga olib borib amaliyot o‘tkazdi. Amaliyot muvaffaqiyatli o‘tdi. Oradan vaqt o‘tib bolakay uyiga qaytdi. Ona eriga qarab:
― Allohimga shukr! Bu doktorni bizga ayni kerakli damda O‘zi yubordi. Bu - moʻjiza! ― dedi. Buni eshitgan qizcha:
― Oyijon, men o‘zimdagi bor pulimni berdim. U kishidan moʻjizani sotib oldim! ― dedi.
Ona qizaloqni quchoqlab, moʻjiza tushunchasini, shifoni Alloh berishini, bandalar unga olib boradigan sabablarni bajarishi kerakligini anglatdi. Va:
― Qizim, moʻjizaning narxi, sen akangni yaxshi ko‘rganing, unga shifo so‘rab duolar qilganing, va o‘zingda bor bo‘lgan «Boyliging» - to‘plagan mablag‘ingni berganingdir! ― dedi.
Qizchani yoniga olib ikkovlari shukr namozini o‘qidilar. Allohning fazli, ne’mati va tugamas mu’jizalari uchun hamd aytdilar.
XULOSA
Moʻjizaning narxi, qo‘lingizdan kelgan barcha ishni qilib, qolganini Allohning tadbiriga havola qilishingizdir!
@status_ibratli🕊
👍1
Hech kim komil inson emas!
Ba'zida biz xatolar qilamiz, biz noto'g'ri gapiramiz, biz yiqilamiz, biz turamiz, biz o'rganamiz, biz o'samiz, biz harakat qilamiz, biz yashaymiz.
@status_ibratli🕊
Ba'zida biz xatolar qilamiz, biz noto'g'ri gapiramiz, biz yiqilamiz, biz turamiz, biz o'rganamiz, biz o'samiz, biz harakat qilamiz, biz yashaymiz.
@status_ibratli🕊
Agar hayotingizni tubdan o'zgartiroladigan shaxsni qidirayotgan bo'lsangiz, oynaga qarang...!
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊