Kitaplar Mir.az

Şeytan ayaqqabısını təmizlədikdən sonra dikəlib metroya doğru addımladı. Metrostansiyaya daxil olarkən tələsdiyi üçün palçığa batmış ayağını yadına saldı. Yenidən dayanıb tələsən insanlara fikir verdi. İnsanlar tələsdikcə bir-birilərinin ayağını tapdalayır, kimisi özünü başqalarına sürtməkdən həzz alır, kimisi də bu basırıqdan istifadə edərək başqasının cibinə girirdi. İnsanlar tələsdikcə mənzil başına daha tez varacaqlarını zənn edirdilər. Düşünürdülər ki, hər şeyi tez etsələr, tez bitirsələr, daha çox zamanları qalar. “Nəticədən deyil, işin gedişatından ləzzət almağa çalışsan, gerçək həzzi duyacaqsan, – Şeytan öz-özünə dedi.

Şeytan bütün bunları düşünərək dayandı. O, dayandığı zaman ətrafındakı insanların sürətlə onun yanından şütüyüb keçdiklərini gördü. Bütün şəhərin küçələrini veyil-veyil gəzərək “Allahsızlar şəhəri” kitabını yazan adamı tapa bilməzdi. Gərək düşünüb bir yol tapaydı. Sanki ruhunun dərinliklərinə enib bu yazıçı ilə orada qarşılaşmalı idi. Çünki hər bir insanın içində şeytani bir hiss olduğu kimi, Şeytanın da içində insani duyğular vardı.

Bu şəhərdə Şeytan öz şeytanlığından bezmişdi. Lakin neyləməli olduğunu bilmirdi. İnsanlara öz səsini necə eşitdirə bilərdi? Əvvəlki hüquqlarına da malik deyildi ki, cəhənnəmdəki hakimiyyətindən sui-istifadə edə bilsin. Artıq cəhənnəmdə aldığı maaşı da bitmək üzrə idi. Onun maaşı insanların aldığı pullar kimi deyildi. O, cəhənnəmdə işlədikcə eqosu durmadan böyüyürdü, insanlara daha çox yuxarıdan aşağı baxmağa başlayırdı. Amma insanların içində qaldıqca maaşının da bitdiyini, yəni eqosunun kiçildiyini hiss edirdi.

Bir an baxdı ki, qanadları çıxmağa başlayır. Bu qanadları cənnətdən qovularkən təhvil vermişdi. Öz paxıllığına, hikkəsinə görə cənnətdən məhrum olmuşdu. Allah insanın ən üstün varlıq olduğunu deyəndə Şeytan öz paxıllığına yenilərək insanlara quyu qazmağa başlamışdı. Halbuki o vaxtlar özü də bilmirdi ki, Allah bunları zəif insanın sadəcə könlünü almaq üçün demişdi. Yoxsa fani bir insanla hər yerə öz qanadları ilə uça bilən ölümsüz bir varlığı müqayisə etmək olmazdı.

Şeytan dayanıb düşündükcə, ruhu paklaşdıqca Allah yenidən bu qanadları ona bəxş edirdi. Bağışlamağı bacaran Allah bu dəfə Şeytana da şans vermişdi. Lakin yanından keçən insanlar hələ də onun qanadlarını görə bilmirdilər.

Şeytan artıq hadisələrə insanların gözü ilə deyil, daha ali bir pəncərədən baxmağa başlamışdı. İnsanlar sanki labirintin içində olarkən çıxış yolu tapa bilmirdilər. Əgər labirintin içindən yox, yuxarısından baxa bilsəydik, çıxış yolunu tapmaq bizim üçün daha rahat olardı. O zaman bilərdik ki, it hürən və ya işıq gələn tərəfə getsək, başımıza nə gələ bilər. Bəlkə də, həyatımızdakı itlər bizə bu işıqların süni olduğunu və onlara doğru addımlamağın bizimçün təhlükəli olacağını bildirməyə çalışdıqları üçün bu qədər hürürdülər.

Şeytan birdən baxdı ki, insanlar qatarlara tələsdikcə bir dəstə insan onların yolu ilə getmədən özünə arxayın şəkildə atdığı addımların həzzini duyaraq irəliləyir. Şeytan da digərlərindən seçilən bu təmkinli insanları ayırd edə bilirdi artıq. Tələsən insanlardan fərqli olaraq, bu insanların qanadlarını görmək olurdu. Yalnız ən saf duyğularla baxdığın zaman görə bilərsən digərlərindən fərqlənən insanları. Nifrət hissindən arınmalı və özünü elə bir insana çevirməlisən ki, Şeytana belə baxdığın zaman onun içindəki gözəlliyi görə biləsən.

Şeytan tələsən insanları deyil, qanadlı insanları izləməyə başladı. Özü də yaxşı başa düşürdü ki, kimi izləməyi seçsə, zaman keçdikcə o insana çevriləcək. Yanlış insanları izləyib onların davranışlarını dəyişməyə çalışmaqdansa, doğru insanları izləyib bu insanların davranışlarından nələrsə öyrənmək daha doğru idi.

Şeytan bu insanları izlədikcə sol tərəfdə bir cığırın açıldığını gördü. Adi insanlar eskalatora tələsdikləri halda, mələk qanadlı insanlar bu cığırdan pilləkənlə daha dərinə enirdilər. Şeytan bu cığırın onları hara apardığını anlamaqçün pilləkənlə daha da dərinə enməyə başladı.
Uraqan - "Cəhənnəmin Xəritəsi" kitabından.

❤3👍1🔥1🕊1

1.3K viewsUraqan, 20:47