به‌نظر من به‌طور مرحله‌ای هم که شده این اساسی‌ترین، مهم‌ترین و نقدینه‌ترین مصوبه‌ی شورا از بدو تأسیس خود تا به‌حال است. (منظور تصویب مبارزه مسلحانه به‌عنوان شکل محوری مبارزه است) چرا که سایر مصوبات که البته آن‌ها نیز به‌نوبه‌ی خود فوق‌العاده مهم و حیاتی و با ارزشند، در مرحله‌ی اجرا نیستند، برای آینده و مشروط به جانشینی شورا به‌جای رژیم خمینی هستند. اما آنچه جانشینی را میسر می‌سازد و بنابراین پوش عملی و تضمین اجرایی سایر مصوبات در مرحله‌ی حاضر است، مبارزه‌ی مسلحانه با شعار مرگ بر خمینی است. اضافه بر این مبارزه مسلحانه -که خمینی آن‌همه با آن تا آخرین روزهای سقوط رژیم شاه مخالفت می‌کرد- به‌طور درون‌جوش، جوهر و محتوا و بافت و ساخت آلترناتیو دموکراتیک فعلی و حاکمیت مردمی فردا را پی‌ریزی می‌کند. واِلّا می‌توان بهترین برنامه‌ها و طرح‌ها را هم نوشت و تصویب کرد، ولی تا ابد بر روی کاغذ باقی گذاشت. به‌عبارت دیگر، مشی محوری امروز، عینی‌ترین شاخص حاکمیت فرداست. لذا محال است آلترناتیوی در مقطع حاضر از طریق مسالمت‌آمیز به قدرت برسد، اما بتواند استقلال و آزادی را تضمین نموده و در شرایط ایران به دیکتاتوری و وابستگی میل نکند. چه رسد به اجرای طرح‌هایی مثل خودمختاری کردستان که هرگز در عهده‌ی چنین آلترناتیوی نخواهد بود. یعنی بدون مبارزه مسلحانه و بدون قیامی که محصول این مبارزه باشد، سخن گفتن از استقلال و آزادی، بسا بی‌مایه و لذا بسیار فطیر! از کار درمی‌آید.
از طرف دیگر، مبارزه‌ی مسلحانه هرگز بدون پایه‌ی مردمی به نتیجه و به پیروزی نمی‌رسد و لذاست که حاکمیت برآمده از آن نمی‌تواند وابسته یا وابسته‌گرا باشد. به‌همین دلیل در شرایطی شبیه به شرایط ایران دوران دیکتاتوری شاه و خمینی؛ در ابعاد سراسری و ملی هرگز نمی‌توان گروهی یافت که در عین پایبندی عملی به مبارزه مسلحانه، بتواند به وابستگی به خارجی میل کند. پس تضمین استقلال و مردمی بودن مبارزه‌ی مسلحانه به‌طور اجتماعی (طبقاتی) و سیاسی و تشکیلاتی در درون خود آن است. تاکتیک‌ها و همچنین انعطاف‌های سیاسی که بر پایه‌ی مبارزه‌ی مسلحانه باشد، دقیقا در خدمت همین مبارزه است و از زیر چتر استقلال و آزادی (لااقل برای یک دوران) خارج نمی‌شود. حال آن‌که بدون تکیه‌ی مبنایی و بنیادی به مبارزه‌ی مسلحانه، آنچه می‌ماند سیاسی‌کاری‌ها و فعالیت‌های دیپلماتیکی است که در شرایط کنونی یا می‌خواهد با حمایت خارجی (و روی کار آوردن آلترناتیو استعماری) رژیم خمینی را ساقط کند و یا محققاً راهی جز حرکت از درون رژیم (برای استحاله کردن) نمی‌یابد. اما وقتی "مبنا"ی کار، مبارزه‌ی مسلحانه باشد؛ کار سیاسی و فعالیت دیپلماتیک و مناسبات و حمایت‌های بین‌المللی دقیقا در خدمتِ حاکمیتِ برآمده از قیام مسلحانه قرار می‌گیرد و خودبه‌خود دست اقشار ارتجاعی و جریانات اپورتونیستی کوتاه می‌شود.
از نظر تشکیلاتی و سازمانی نیز، مبارزه‌ی مسلحانه تا حد زیادی (و نه به‌طور مطلق) سلامت و انسجام سازمانی و صدق و صفای درونی آن را تأمین و تضمین می‌کند، عناصر ناخالص و ابن‌الوقت را با سرعت بیشتر تصفیه نموده و وحدت بسیار عالی‌تری میان فرد و مسئولیت برقرار می‌سازد. تعیین صلاحیت و رده‌بندی درون سازمانی نیز بسیار تسهیل می‌شود.
البته منظور به هیچ وجه این نیست که هرکس صرفاً بایستی در سلاح به‌دست گرفتن آزمایش بدهد، بلکه منظور خلق آن فضا و اتمسفری است که تحت آن، کنش و واکنش‌های سازمانی و سیاسی -در ارتباط با مشی محوری منطبق با شرایط روز- بسا تسریع و تسهیل می‌شود.
اگر مشی نامتناسب با شرایط جامعه را به زمستان تشبیه کنیم؛ شما در زمستان نمی‌توانید سریعاً بفهمید که دانه‌های زیر خاک چیستند و چه نتیجه و میوه‌ای دارند، اما در فصل بهار (به قیاس با مشی متناسب با شرایط) معمولاً دانه‌ها کمتر در زیر خاک پنهان می‌مانند و لذا زودتر رشد می‌کنند و "رو" می‌آیند.
این‌ها همان حقایقی است که در رابطه با نقش بنیادین و "نظام‌دهنده"ی (تشکیلاتی، سیاسی، اجتماعی، بین‌المللی، تاریخی) مبارزه‌ی مسلحانه، بنی‌صدر هرگز درک نکرده و نخواهد کرد. اما از نظر اجتماعی (طبقاتی) و سیاسی و سازمانی، کاملاً قابل فهم است که به‌طور غریزی هم که شده "مبارزه‌ی مسلحانه به‌مثابه مشی محوری" مورد استقبال بسا کسان نمی‌تواند باشد. تکرار می‌کنم "به‌مثابه مشی محوری"، زیرا نقش "نظام‌دهندگی" این مبارزه در کارکرد "محوری" آن تبلور می‌یابد. واِلّا پیوسته می‌توان از مجازات یک یا چند مهره‌ی جنایتکار رژیم -حتی در عین مخالفت با مبارزه‌ی مسلحانه به‌مثابه مشی محوری- استقبال نمود و بغایت نیز خوشحال شد.