این روزها به اندی در رستگاری در شاوشنگ فکر می‌کنم. به این‌که وقتی آدم زندانیِ بی‌عدالتی و ستم می‌شود، چه چیزی برایش باقی می‌ماند و چه کاری از دستش ساخته است؟

اندی دو کار می‌کند. زندگی ساختن درون زندان و کندن تونل خروج. کتابخانه می‌سازد و هم‌زمان چکش به دیوار می‌زند. دوست پیدا می‌کند و نوزده سال بی‌وقفه حفر می‌کند.

کتابخانه و دوستی‌ نوزده سال زندان را قابل‌تحمل می‌کند و تونل به زندگی اندی معنا و جهت می‌دهد. اگر فقط زندگی کند، می‌شود بروکسِ پیر؛ اگر فقط حفر کند، می‌سوزد. وقتی رِد به اندی هشدار می‌دهد «امید چیز خطرناکی است»، منظورش همین است: امید، اگر جای زندگی کردن را بگیرد، به زهر تبدیل می‌شود.

برای من این فیلم راهنمای بیرون زدن از کثافتی است که تویش گرفتاریم. البته تضمینی نیست. کسی با تو قرارداد نبسته حتما به آن طرف دیوار می‌رسی.

ولی تو باید زندگی کنی، تونل بکنی و امیدوار باشی. به‌قول مایکل در فرار از زندان: «باید ایمان داشته باشی.»

@morteza_mehraad
mehraad.com

در دو ماه گذشته دو بار کلمبوس را تماشا کرده‌ام و هر بار عمیقا متاثر شده‌ام.

همه می‌توانند از آن لذت ببرند، اما برای علاقه‌مندان به معماری و طراحی باید تجربه جالب‌تری باشد. چون فیلم درباره‌ی آدم‌هایی است که عاشق چیزها می‌شوند: چیزهایی مثل ساختمان‌ها، کلمه‌ها، طبیعت بی‌جان.

کلمبوس می‌پرسد وقتی چیزی که دوستش داری زنده نیست، چه نوع رابطه‌ای با آن می‌سازی؟ وقتی در زندگی‌ گیر می‌افتی، چیزها چگونه جان‌پناه می‌شوند؟

به همین دلیل، حضور آدم‌های کلمبوس در فضاها تصادفی نیست؛ آدم‌ها به آن‌ها پناه می‌برند، در آن‌ها می‌مانند و در آن‌ها گیر می‌افتند. سازه‌ها و جاهای محبوب‌شان هم راه ارتباط با جهان‌اند، هم بهانه‌ای برای فاصله گرفتن از آدم‌ها.

کلمبوس درباره «معماریِ گرفتاری» است؛ درباره این‌که فضاهایی که در آن‌ها زندگی می‌کنیم، خواه فیزیکی، خواه روانی، چطور می‌توانند هم پناهگاه باشند، هم زندان.

چنین است که فیلم در انتها آدم را با یک پرسش تنها می‌گذارد: روح آدم کجا زندگی می‌کند؟

تا شما فیلم را یکی‌دو بار ببینید، من هم نقد مفصلش را منتشر می‌کنم.

@morteza_mehraad
mehraad.com

-من شاعرم.
-تو بیکاری.

شاعر (۲۰۲۵)

گفت‌وگوی من و مامانم. 😁

@morteza_mehraad
mehraad.com

اول از همه بگویم که این سی ثانیه گربه شدن و «میو» گفتن آلیس درخشان‌ترین صحنه فصل چهار تد لاسو است.

اما چیزی که این صحنه را برایم عزیز می‌کند فقط شیرین بودنش نیست. آلیس آدمی زخمی است که دیگران را قضاوت می‌کند، اما تد با لبخندی از سر مهربانی به او فرصت دوباره می‌دهد؛ فرصتی برای جبران و بازگشت به زندگی. آن میو، زیباترین شکل این بازگشت است.

جذابیت تد در این است که دنبال زندگی کامل نیست، بلکه می‌کوشد هر لحظه را کامل زندگی کند. لبخندش نوشدارو نیست، اما می‌تواند مرهمی کارآمد برای قلب‌های شکسته باشد. تد خوب می‌داند که یک لبخند زیبا، بهتر از یک زندگی بی‌نقص است.

♾️ نقد قسمت آخر | تا زنده‌ام چه باک

@morteza_mehraad
mehraad.com