اگر دست من بود، برای همین قاب به فیلم جایزه کارگردانی می‌دادم.

آسمان را در شکاف دو دیوار گیر انداخته. شاعرانه است؛ و عصاره کل فیلم.

@morteza_mehraad
mehraad.com

در ادامه بحث رستگاری در شاوشنگ:

برادران، آزمون است، نه قرارداد.

چنین گفت زرتشت

و آزمون هم ترسناکه، هم هیجان‌انگیز.

@morteza_mehraad
mehraad.com

فکر نمی‌کردم انتخاب ۹ فیلم اثرگذارِ زندگی این‌قدر آدم رو لو بده.

ظاهرا من به فیلم‌هایی علاقه‌مندم که آدم‌هاش با واقعیت‌های زندگی‌شون کنار نمی‌آن، درگیر مشکلات روانی‌اند، و خونه خودشون یا رفیق‌شون رو گم کرده‌اند. همه‌شون هم در جهان بیگانه‌اند.

می‌بینید! فقط ما نیستیم که فیلم‌ها رو می‌بینیم؛ فیلم‌ها هم ما رو می‌بینند، و اگه خوش‌شانس باشیم، به‌مون می‌گن چی دیدند.

قاعدتا نقد همه‌شون روی وبلاگ هست. به جز تعقیب (Following) که هنوز منتشرش نکردم.
@morteza_mehraad
mehraad.com

به گوشم رسیده که می‌گویند نوشتن دارد می‌میرد و نویسنده‌ها باید نگران باشند، چون آدم‌ها به‌جای خواندن، ویدیو تماشا می‌کنند. انگار مردمِ صد سال پیش به‌جای رفتن به سیرک و تماشای دلقک‌هایی که فیل هوا می‌کنند، ترجیح می‌دادند نیچه و کافکا بخوانند. سرگرمی عامه‌پسند همیشه مخاطبان بیشتری از ادبیات و فلسفه داشته، اما کتاب هنوز زنده است.

تازه قضیه کاملا برعکس است. اینترنت انتشار نوشته و پیدا کردن مخاطب را از همیشه آسان‌تر کرده. این آرزوی خیلی از نویسنده‌های بزرگ بود که تنها حسرتش برایشان ماند.

در عصر اینترنت، نویسنده جدی میلیون‌ها خواننده لازم ندارد. صد تا هزار نفر که واقعا نوشته‌ آدم را بخوانند، فکر کنند و برایشان مهم باشد، برای ساختن کاری معنادار و شکل دادن به یک اجتماع فکری کافی است. قرار نیست تمام دنیا بخوانند تا نوشتن ارزش داشته باشد.

خواندن و نوشتن نمرده. بعضی‌ها فرقش را با سیرک نمی‌دانند.

@morteza_mehraad
mehraad.com