.
چه در آن زمانه که با سلسه داستان‌های ’’تابستان همانسال’’ روایتگر کودتا شد، چه در عنفوانِ فیلمسازی که با مستندهایش روایتگرِ ’’نان‌خورهای بی‌سوادی’’ و ’’زنانِ کار’’ و چه در آخر که با سینمای داستانیِ کوتاه و بلند به شمال و جنوب و مرکز سرکشید، ناصر تقوایی بیش از هر چیز دیگر روایتگریش سرسپرده به واقعیتِ اجتماعی-سیاسی بوده؛ واقعیت از منظر او کوشش دارد حقیقت را دوباره طرح اندازی کند.
حقیقتی که او کوشش در ارائه دارد، نه در روزگاری که حذف تلخی‌ِ زمانه‌اش به کامِ بازارهای داخلی و خارجی شیرین می‌آمد، تلخی را زدود و نه در روزگاری که حذف شیرینیِ جریان زندگی به کام بازار خوش شد، شیرینی را.
او همواره کوشش کرده است که بازنمای جریانِ زیستِ اجتماعش چنان باشد که در یک دوگانگیِ هگلی با عمقی تو در تو و چند لایه راوی چیره دستِ شخصیت‌هایش در فضای سیاسی- اجتماعی باشد.
او هرگز برای دستیابی به سلیقه‌ی مخاطب یا بازار داخلی و خارجی به اصلِ ناب و چندگانه‌ی زیستن خیانت نکرد و این دلیل بر حذف او از عرصه های متنوع روایتگریش شد; چه ادبیات، چه سینما و چه عکاسى.
#ناخداسينما
#ناصر_تقوايى

جشن ناخدا سينما؛ فردا ١٤ تير ١٤٠٣

گفتگوى مرضيه وفامهر و سپيده ابطحى درباره ى پروانه ساخت فيلم

https://youtu.be/UV5lLWuprqE?si=EiSarBpda_9OdOpI