कधी कधी वाटतं, जर शेवटी दूरच जायचं होतं तर इतकं जवळ यायची गरजच काय होती...

उगाच कोणाच्या आयुष्यात येऊन त्याला आपल्या बोलण्याची, आपल्या मेसेजची, आपल्या उपस्थितीची सवय लावायची आणि मग हळूहळू दूर व्हायचं... हे खूप दुखतं.

कारण प्रेमापेक्षा सवय जास्त त्रास देते. प्रेमात माणूस रडतो, पण सवयीत माणूस रोज थोडा थोडा तुटत जातो. दिवसात हजार कामं असली तरी मन त्या एका मेसेजची वाट बघत राहतं. फोन वाजला की क्षणभर वाटतं, "कदाचित त्यांचा मेसेज असेल..." आणि पुन्हा निराशा पदरात पडते.

आणि खरंच, कोणी इतकं busy नसतं की त्याच्याकडे ५ मिनिटंसुद्धा नसतात. शेवटी वेळ नसतो असं नाही, फक्त आपल्यासाठी वेळ नसतो. कारण वेळेपेक्षा priority जास्त महत्त्वाची असते.

सगळ्यात जास्त वेदना तेव्हा होतात, जेव्हा आपण कोणासाठी दिवसातील काही क्षण जपून ठेवतो, पण त्यांच्या दिवसात आपल्यासाठी एक क्षणही राखून ठेवलेला नसतो.

मग हळूहळू बोलणं कमी होतं, सवयी बदलतात, आणि नातं तिथेच राहतं... फक्त त्यातली माणसं बदलून जातात.

काही जखमा शब्दांनी होत नाहीत, त्या दुर्लक्षाने होतात. आणि त्या इतक्या खोल असतात की समोरची व्यक्ती सोबत नसतानाही तिची आठवण रोज आपल्यासोबत जगत राहते.


Fwd from A.H.Patil✨

आधी तासनतास बोलायचो आपण... वेळ कसा जायचा तेही कळायचं नाही. दिवसाची सुरुवात आणि शेवट एकमेकांच्या बोलण्याने व्हायचा. एक मेसेज आला नाही तरी काळजी वाटायची. एक कॉल झाला नाही तर दिवस अपुरा वाटायचा.

पण मग हळूहळू सगळं बदलत गेलं...

आधी रिप्लाय यायला काही सेकंद लागायचे, आता तास लागतात. आधी कारण नसतानाही कॉल यायचे, आता कारण असूनही होत नाहीत. आधी "झोपलीस का?" विचारणारी व्यक्ती, आता पूर्ण दिवस गेला तरी "कशी आहेस?" हेही विचारत नाही.

आणि सगळ्यात जास्त वेदना कशाची होते माहीत आहे?

दूर जाण्याची नाही...

तर हे पाहण्याची की ज्या व्यक्तीला एकेकाळी आपल्याशिवाय दिवस पूर्ण होत नव्हता, तीच व्यक्ती आता आपल्याशिवाय अगदी व्यवस्थित जगते आहे.

जर शेवटी असंच अनोळखी व्हायचं होतं, तर इतकं जवळ यायची गरज काय होती?

उगाच कोणाच्या आयुष्यात येऊन त्याला आपल्या सवयीचा कैदी बनवू नका. कारण तुम्ही पुढे निघून जाता, पण मागे राहिलेली व्यक्ती रोज तुमच्या आठवणींसोबत जगत असते.

जिथे कोणीतरी तुमच्या एका मेसेजसाठी फोनकडे बघत बसतं... प्रत्येक notification ला तुमचं नाव शोधतं... रात्री झोपण्यापूर्वी शेवटचा विचार तुमचाच करतं... आणि सकाळी उठल्यावर पहिली अपेक्षा तुमच्याच मेसेजची ठेवतं...

हे माहिती असूनही जर तुम्ही शांत राहत असाल, तर ती फक्त व्यस्तता नसते... तो निर्णय असतो.

कारण खरंच, कोणी इतकं busy नसतं की त्याच्याकडे ५ मिनिटं नसतात. शेवटी वेळ नसतो असं नाही, फक्त त्या वेळेत आपली जागा उरलेली नसते.

आणि एक दिवस...

ती व्यक्तीही वाट बघणं सोडून देते. मेसेज तपासणं सोडून देते. अपेक्षा करणं सोडून देते.

पण त्या दिवशी नातं संपत नाही...

त्या दिवशी मरते ती आशा, की "कदाचित उद्या सगळं पूर्वीसारखं होईल."

आणि जेव्हा एखादी व्यक्ती तुमच्याकडून काहीच अपेक्षा ठेवणं बंद करते ना, तेव्हा समजून घ्या की तिचं प्रेम नाही संपलेलं...

ती फक्त आतून पूर्णपणे तुटलेली असते.

मग एक दिवस ती खरंच निघून जाते...

भांडून नाही, रागाने नाही, तक्रार करून नाही...

तर शांतपणे.

कारण काही लोकांना आपली किंमत आपण त्यांच्या आयुष्यात असताना कधीच कळत नाही... ती त्यांना तेव्हा कळते, जेव्हा आपण कायमचे नसतो.


Fwd from Kavya K✨

परत येण्याची वेळ
आपण आयुष्याचे 40/50 वर्षे पुर्ण केली असल्यास परत फिरण्याची तयारी सुरू करा आपल्याकडे असलेल्या जमा केलेल्या सर्व गोष्टी आपल्यासाठी निरुपयोगी होण्याअगोदर का आणि कुठे परत फिरावे आणि कसे परत फिरावे जाणून घेण्यासाठी समजून घेण्यासाठी आणि परत जाण्याचा निर्णय घेण्यासाठी मला टॉल्स्टॉयची प्रसिद्ध कथा आठवते परत येणे कधीच सोपे नसते एक माणूस राजाकडे गेला म्हणाला मी गरीब आहे माझ्याकडे काहीही नाही मला मदतीची आवश्यकता आहे राजा दयाळू होता त्याने विचारले तुला कोणत्या मदतीची आवश्यकता आहे माणूस म्हणाला कसायला थोडी जमीन द्या राजा म्हणाला उद्या सकाळी सूर्योदयानंतर ये तु चालु शकशील धावु शकशील तो संपूर्ण प्लॉट तुझा होईल परंतु लक्षात ठेव जिथुन धावणे सुरू करशील तिथेच सूर्यास्तापर्यॅत तुला परत यावे लागेल अन्यथा काहीही मिळणार नाही माणूस खुष झाला तो सूर्योदय होताच पळायला लागला पळत राहीला सूर्य माथ्यावर चढला होता पण माणूस धावयचं थांबला नाही अजून थोडी मेहनत मग संपूर्ण आयुष्यभर विश्रांती
संध्याकाळ होणार होती आणि त्या माणसाला आठवलं त्याला परत यावं लागेल नाहीतर त्याला काही मिळणार नाही त्याने पाहिले की तो खुप दूर आला आहे आता परत यायचे होते सूर्य पश्चिमेकडे वळला होता तो थकला होता. परत पोहोचायचे होते पण वेळ वेगाने निघुन जात होती अजून थोडी मेहनत न थांबता तो पूर्ण वेगाने धावू लागला पण आता श्वास घेणं कठिण झालं होतं तो खाली पडला आणि अखेर त्याने शेवटचा श्वास सोडला राजा हे सर्व पहात होता तो त्याच्या सहकार्यांसह तिथे पोहोचला त्याने काळजीपूर्वक त्या मृतदेहाकडे पाहिले आणि म्हणाला याला फक्त सात फुट जमीन हवी होती बिचारा काही कारण नसताना इतका पळत होता आता आपण त्या माणसाच्या जागी स्वत ला ठेवून विचार करा आपण तीच चूक करीत नाही ना आपल्या गरजा मर्यादित आहेत, परंतु आपल्या इच्छा असीम आहेत
आम्ही जास्त मिळवण्याच्या मोहात परत येण्याची तयारी करत नाही आणि जेव्हा आम्ही परत येण्याची तयारी करतो तेव्हा खूप उशीर झालेला असतो मग आपल्याकडे काहीही शिल्लक राहत नाही मी जीवनाच्या शर्यतीत सामील होतो आजपर्यंत मी कुठे पोहचलो मला कुठे जायचे आहे मला किती दिवसात पोहोचायचे आहे जर मी असेच चालत राहिलो तर मी कोठे व किती काळात पोहोचेन हे सगळे प्रश्न एकदा निवांतपणे स्वत:ला विचारुन बघा सूर्यास्ताची वेळ लक्षात घेतल्याशिवाय आपण सर्व जण पळत आहोत अभिमन्यूलाही परत जाण्याविषयी माहिती नव्हती. आम्ही सर्व अभिमन्यूच आहोत. आम्हालाही कसे परत फिरावे हे माहित नाही थोडं थांबा आजुबाजुला पहा. धावता धावता प्रवासाचा आनंद लुटायचं राहुन गेलाय
किमान आज या एका क्षणापुरतं खुष व्हा...

‘आत्मशांती ’
नक्की वाचा हा लेख...
आणि प्रतिक्रिया कळवा 🙏

जनतेची आंदोलने आणि सरकार नक्की वाचा..

# भावना – मनाचा निःशब्द आवाज

"भावना" हा शब्द जरी लहान असला, तरी त्याचा अर्थ संपूर्ण आयुष्य व्यापून टाकणारा आहे. माणूस हा फक्त विचार करणारा प्राणी नाही, तर तो भावना जगणारा प्राणी आहे. प्रत्येक हसू, प्रत्येक अश्रू, प्रत्येक शांतता आणि प्रत्येक शब्दामागे एखादी भावना दडलेली असते. भावना दिसत नाहीत, पण त्या प्रत्येकाच्या आयुष्याला दिशा देतात.

आनंद, दुःख, प्रेम, राग, भीती, आशा, निराशा, मत्सर, अभिमान, कृतज्ञता – या सर्व भावना मानवी जीवनाचा अविभाज्य भाग आहेत. प्रत्येक भावना आपल्याला काहीतरी शिकवून जाते. आनंद आपल्याला जगण्याची उमेद देतो, दुःख आपल्याला मजबूत बनवते, अपयश संयम शिकवते, तर प्रेम निःस्वार्थपणे जगण्याचा अर्थ समजावते.

काही भावना शब्दांत व्यक्त होतात, तर काही डोळ्यांतून वाहतात. काही भावना हसऱ्या चेहऱ्यामागे लपलेल्या असतात, तर काही शांततेतही स्पष्ट ऐकू येतात. अनेकदा माणूस "मी ठीक आहे" असे म्हणतो, पण त्याच्या मनात भावनांचं मोठं वादळ सुरू असतं. म्हणूनच एखाद्याच्या शब्दांपेक्षा त्याच्या भावनांना समजून घेणे अधिक महत्त्वाचे असते.

आजच्या धावपळीच्या जगात माणूस यशाच्या मागे धावताना स्वतःच्या भावनांकडे दुर्लक्ष करू लागला आहे. भावना दाबून ठेवण्याची सवय वाढत चालली आहे. परंतु दडपलेल्या भावना एका दिवसात नाहीशा होत नाहीत; त्या मनात साचत राहतात आणि हळूहळू मानसिक ताण, एकटेपणा आणि अस्वस्थतेचे कारण बनतात. त्यामुळे आपल्या भावना स्वीकारणे, त्या योग्य प्रकारे व्यक्त करणे आणि दुसऱ्यांच्या भावनांचा आदर करणे ही मानसिक आरोग्याची पहिली पायरी आहे.

खऱ्या अर्थाने मजबूत तोच असतो जो स्वतःच्या भावना ओळखतो, त्यांना स्वीकारतो आणि त्यांच्यावर संयमाने मात करतो. भावना कमकुवतपणाचे नव्हे, तर माणूसपणाचे प्रतीक आहेत. ज्याच्या मनात भावना जिवंत असतात, त्याच्यात माणुसकी जिवंत असते.

शेवटी, जीवन हे फक्त श्वास घेण्याचे नाव नाही; तर प्रत्येक भावना मनापासून अनुभवत जगण्याचे नाव आहे. कारण भावना नसतील, तर आयुष्य जगता येईल कदाचित... पण ते कधीच अनुभवता येणार नाही...

भावना महत्त्वाच्या की सत्यस्थितीला महत्त्व द्यावे?

माणसाच्या आयुष्यात भावना आणि सत्यस्थिती या दोन्ही गोष्टी अत्यंत महत्त्वाच्या आहेत. भावना आपल्या मनाला दिशा देतात, तर सत्यस्थिती आपल्याला वास्तवाची जाणीव करून देते. अनेकदा आपण या दोन्हींच्या संघर्षात अडकतो. अशा वेळी प्रश्न पडतो—भावनांना महत्त्व द्यावे की सत्यस्थितीला?

भावना माणसाला माणूस बनवतात. प्रेम, माया, जिव्हाळा, विश्वास आणि सहानुभूती यांमुळे नाती टिकून राहतात. जर आयुष्यात फक्त तर्क आणि वास्तव असेल, पण भावना नसतील, तर नात्यांमध्ये उब राहणार नाही. एखाद्याच्या वेदना समजून घेण्यासाठी केवळ सत्य पुरेसे नसते; त्यासाठी संवेदनशील मनही आवश्यक असते.

परंतु प्रत्येक निर्णय फक्त भावनांच्या आधारावर घेतला, तर त्याचे परिणाम नेहमीच योग्य असतील असे नाही. भावना क्षणभंगुर असू शकतात. रागाच्या भरात घेतलेला निर्णय, अती प्रेमापोटी केलेला त्याग किंवा भीतीमुळे सोडून दिलेली संधी—हे सर्व पुढे पश्चात्तापाचे कारण ठरू शकते. म्हणूनच सत्यस्थिती समजून घेणे आवश्यक आहे.

सत्यस्थिती कधीकधी कठोर असते, पण ती वास्तव असते. वास्तवाकडे दुर्लक्ष करून फक्त भावनांमध्ये जगल्यास आपण स्वतःलाच फसवू शकतो. उदाहरणार्थ, एखादे नाते केवळ भावनिक जडणघडणीमुळे टिकवण्याचा प्रयत्न केला, पण त्यात सतत अपमान, अविश्वास किंवा अन्याय असेल, तर वास्तव स्वीकारणेच योग्य ठरते. सत्य कडू असले तरी तेच पुढे जाण्याचा मार्ग दाखवते.

याचा अर्थ भावना निरर्थक आहेत, असा नाही. भावना आणि सत्यस्थिती यांचा समतोल साधणे हीच खरी शहाणपणाची गोष्ट आहे. भावना आपल्याला मानवता शिकवतात, तर सत्यस्थिती आपल्याला योग्य निर्णय घेण्याची ताकद देते. भावना हृदयाचा आवाज असतात आणि सत्यस्थिती विवेकाचा. आयुष्यातील महत्त्वाचे निर्णय घेताना हृदय आणि बुद्धी यांचा संवाद होणे आवश्यक आहे; संघर्ष नव्हे.

शेवटी, भावना आणि सत्यस्थिती यांपैकी एकाची निवड करण्यापेक्षा, सत्याचा स्वीकार करताना भावनांचा आदर करणे आणि भावना जपत वास्तवाचा स्वीकार करणे अधिक योग्य आहे. कारण केवळ भावनांवर जगता येत नाही आणि केवळ वास्तवावरही आनंदी राहता येत नाही. संतुलनातच जीवनाचे खरे सौंदर्य दडलेले आहे.