همیشه آدم‌های بلند پرواز و هدف‌مند را بیشتر دوست  داشته‌ام؛
آدم‌هایی که مدام درتلاش و در جریان‌اند، و هرگز بخاطر هراس از غرق شدن، دست از عبور بر نداشته اند.
آدم‌هایی که قعر ناشناخته‌ترین اقیانوس‌ها را به امنیت و آسایشِ ساحل، ترجیح داده‌اند و پذیرفته‌اند که آدمی زمانی زنده است که در جریان باشد، مانند رودی بخروشد و از سنگ‌های مسیر، تندیس‌های ماندگار بسازد.
آدم‌هایی که در کمال خودباوری، از بن‌بست‌ها، مسیرهای عبور ساخته‌اند و از تاریکی‌ها، نور ...
همان‌ها که ثابت کرده‌اند؛ هیچ فاتحی، از جاده‌های هموار، به قله نرسیده،
هیچ صیادی، از سطح آب، مروارید نیافته و هیچ دونده‌ای بدون دویدن، پیروز نشده!
من همیشه عاشقِ بلندترین قله‌ها، عمیق‌ترین اقیانوس‌ها، دست‌نیافتنی‌ترین مرواریدها و جسورترین آدم‌ها بوده ام...

✍نرگس صرافیان طوفان

شروع ترم جدید به زودی