:
​Erkak va ayol o‘zlarining ishqiy munosabatlari va xilvat lahzalariga ulkan qadr-qimmat va hurmat ko‘rsatishlari kerak. Chunki bu quchoqlashuv o‘ziga xos ruhiy (maʼnaviy) tajribadir.
​Erkak bilishi kerakki, ayol bilan ishqiy munosabat – nozik bir san'atdir. Ular bu amal uchun alohida bir makonga, sevgi ibodatxonasiga ega bo‘lishlari kerak; u yerda isiriq (ud) yondirilib, kuchli yorug‘lik emas, faqat shohona shamlar yoniq turishi lozim.
​Erkak va ayol bir-birlariga faqatgina kayfiyatlari yaxshi va ko‘tarinki bo‘lganidagina yaqinlashishlari kerak, toki ana shu shavqu zavqni bir-birlari bilan baham ko‘ra olsinlar.
​Aks holda, bu ikki yuzlamachilik, riyo va nafs qondirishdan boshqa narsa bo‘lmaydi. Oshiq-ma'shuplar xuddi rassom rasm chizgandek yoki shoir she'r bitgandek ishq qilishlari kerak.
​Erkak o‘z ayolini xuddi musiqachi musiqa sozini quchoqlab chalganidek bag‘riga bosishi kerak. Ayolning tanasi musiqa sozidek ko‘rilishi lozim va shundoq ham shundoqdir...
​Ana shundagina erkak va ayol bir-biri bilan raqsga tushadi, birga qo‘shiq kuylaydi. Sevgi ibodatxonasidan taralayotgan go‘zal musiqa sadolari ostida, ikkalasiga ham yoqadigan isiriq hidi ila ishqiy munosabat muqaddas tus oladi.
​Chunki siz ishqiy munosabatni muqaddas qilib belgilamas ekansiz, hayotdagi boshqa hech bir narsa muqaddas bo‘lolmaydi.
​Va bu – Xudo uning har bir chetida raqsga tushayotgan hayotdagi barcha o‘ta ongli (super-ong) hodisalarga ochiladigan eshikning boshlanishidir.
(Jinsiy aloqadan ilohiylikkacha Kursidan)
​@Paruk_Pilo

Jan Pol Sartr" aytgan edi: Insonning hayoti poyezdda uxlab qolgan bolaga o'xshaydi. Chiptachi kelib uni uyg‘otadi va chipta so‘raydi, ammo bolada na chipta, na pul bor.
​Bola qayerga ketayotganini, manzili qayerdaligini va o‘zi aslida nima uchun poyezdga chiqqanini ham bilmaydi. Bola bularni bilmaydi; chunki poyezdga chiqishni o‘zi qaror qilmagan. Xo‘sh, u nega poyezdda?
​Zamonaviy insonning ongi uchun bu holat kundan-kunga odatiy tus olib bormoqda, chunki biz qaysidir ma'noda ildizsiz qolganmiz.
​Ma’nosiz va qadrsiz ishlarga berilib ketganmiz, hayotimizdagi barcha haqiqiy ma’no yo‘qolgan va hayotimizga ma’no berish uchun ma’nosiz narsalar ortidan harakat qilamiz.
​Nega bu yerdamiz va qayerga ketayotganimizni bilmaymiz? Nega poyezddasiz, chiptangiz yo‘q va uni sotib olishga pulingiz ham yo‘q?
​Shunga qaramay, poyezddan tushib ham ketolmaysiz, hamma narsa tartibsiz va parishon ko‘rinadi.
​Bu holat sevgi, ong va xotirjamlikdagi ildizlarimiz yo‘qolgani uchun yuzaga kelgan. Odamlar sevgisiz yashashadi, ular o‘zlarining butun energiyasini o‘zlari ham nima uchun xohlashlarini bilmaydigan narsalar ortidan yugurishga sarflashadi.
​Va o‘zlarini qandaydir tarzda oldinga sudrashadi. Xo‘sh, nima qilish kerak?
​Bilib turibman, hamma poyezdda uxlab qolgan o‘sha bolaning tuyg‘usini boshdan kechirmoqda, shunga qaramay, hayot hali mag‘lubiyat emas, chunki bu ulkan poyezdda millionlab odamlar uxlamoqda, ammo har qanday poyezdda doimo uyg‘oq bo‘lgan bir kishi topiladi, biroq biz o‘sha uyg‘oq odamni juda oson yo‘qotib qo'yamiz.
​O‘sha bola izlab, o‘sha uyg‘oq odamni topishi mumkin; poyezd manzili qayerdaligini va nima uchun bu poyezd yo‘lovchilari ekanligimizni biladigan kishini. Bola o‘sha uyg‘oq odam bilan hamsuhbat bo‘lish orqali ongli bo‘lish yo‘llarini o‘rganadi.
​Osho 🌱
@Paruk_Pilo