MISTIK|PSIXOLOGོPARUK PILOོ

Yolg‘izlikka ehtiyoj

Mavjudotning ikki tomoni bor: tashqi va ichki.
Tashqi tomoni ommaga ochiq bo‘lishi mumkin — lekin ichki tomoni emas.
Agar sen ichkini ommaga aylantirsang, sen ruhingni yo‘qotasiz, asl yuzingni yo‘qotasiz.
Shunda sen ichki mavjudliging yo‘qdek yashaysan.
Hayot xira va befoyda bo‘ladi.
Bu jamoatchilik hayotini olib boradigan odamlar bilan sodir bo‘ladi — siyosatchilar, kino aktyorlari bilan.
Ular butunlay jamoat kishisiga aylanadilar, ichki mavjudligini butunlay yo‘qotadilar;
o‘zlari haqida hech narsani bilmaydilar, faqatgina jamoatchilik ular haqida nima deysa, shuni biladilar.
Ular boshqalarning fikriga bog‘liq, o‘z “men”ini sezishmaydi.

Buyuk aktrisalardan biri — Merilin Monro — o‘z joniga qasd qildi, va psixoanalitiklar nima uchun shunday bo‘ldi deb bosh qotirishdi.
U eng go‘zal ayollardan biri edi, eng muvaffaqiyatli ayollardan biri edi.
Hatto Amerika prezidenti Kennedi ham uni sevgan, uni millionlab odamlar yaxshi ko‘rgan.
Kimdadir bundan ko‘prog‘i bo‘lishi tasavvur qilish qiyin.
Uning hammasi bor edi.

Ammo u jamoat kishisi edi va buni bilardi.
Hatto yotoqxonasida, prezident Kennedi kelganida ham, uni “Janob Prezident” deb atardi — xuddi sevgi qilayotgandek emas, balki bir tashkilot bilan shug‘ullanayotgandek.

U o‘zi ham bir “tashkilot” edi.
Asta-sekin u shaxsiy hech narsasi qolmaganini anglab yetdi.
Bir kuni u erotik taqvim uchun suratga tushayotganda, kimdir undan so‘radi:

— Sizda biror narsa bor edimi, suratga tushganda?

U dedi:
— Ha, radio yoqilgan edi.

(*Inglizchada “Did you have anything on?” iborasi ikki ma’noga ega:

1. Ustingizda kiyim bormi edi?

2. Biror narsa yoqilganmidi?*)

U yalang‘och edi, mutlaqo shaxsiy “men”siz...
Menga shunday tuyuladiki, u o‘z joniga qasd qildi, chunki bu yagona narsa edi — u shaxsiy qilishi mumkin bo‘lgan narsa.
Hamma narsa ommaviy edi; faqat o‘z joniga qasd qilishgina uning o‘zi uchun, yolg‘iz, mutlaqo intim va maxfiy edi.
Jamoat kishilari doim o‘z joniga qasd qilish vasvasasiga duch keladilar, chunki faqat shunda ular kim ekanliklari haqida bir chaqnoq oladilar.

Hamma chiroyli narsa — ichkarida.
Ichkarilik esa — yolg‘izlikni bildiradi.
Ayolning sevgi qilayotganini kuzatganmisiz?
U doim ko‘zlarini yumadi.
U nimanidir biladi.
Erkak esa ko‘zlarini ochiq tutadi;
u kuzatishda davom etadi.
U butunlay ishda emas;
go‘yo kimdir boshqa sevgi qilmoqda, u esa tomoshabin, xuddi bu televizorda yoki filmda sodir bo‘layotgandek.
Ammo ayol yaxshiroq biladi, chunki u ichki tomonga nozik sozlangan.
U doim ko‘zlarini yumadi.
Shunda muhabbatning rostdan ham boshqa hidi, boshqa ta’mi paydo bo‘ladi.

Bir ish qil: bir kuni hammomda suvni oqizib qo‘y, so‘ng chiroqni yoqib-o‘chir.
Qorong‘ilikda suvning shovqini ancha tiniqroq eshitiladi, ovoz keskinroq bo‘ladi.
Chiroq yoqilganda esa ovoz bunchalik aniq bo‘lmaydi.
Qorong‘ilikda nima bo‘ladi?
Qorong‘ida hamma boshqa narsalar yo‘qoladi, chunki sen ko‘ra olmaysan.
Faqat sen va ovoz qolasiz.
Shuning uchun yaxshi restoranlarda hech qachon yorqin chiroq yoqilmaydi.
Ular sham bilan yoritiladi.
Restoranda sham yonib turganda, ta’m chuqurroq bo‘ladi — va sen yaxshiroq ovqatlanasan, ta’mni kuchliroq his qilasan.
Seni hidlar o‘rab oladi.
Yorqin yorug‘likda bunday ta’m bo‘lmaydi.
Ko‘zlar hamma narsani ommaga chiqaradi.

Aristotel o‘zining “Metafizika” asarining birinchi jumlasida, “Ko‘rish insonning eng oliy sezgi a’zosi” deydi.
Bu noto‘g‘ri — aslida ko‘rish ortiqcha hokimiyatga ega bo‘lib ketgan.
U butun tizimni monopollashtirib, boshqa sezgi a’zolarini yemirgan.
Uning ustozining ustoz — Platon esa, sezgilar iyerarxiyasi bor deb aytadi: ko‘rish eng yuqorida, paypaslash eng pastda.
U butunlay adashgan.
Hech qanday iyerarxiya yo‘q.
Barcha sezgi a’zolari bir darajada, va hech qanday ustunlik bo‘lmasligi kerak.

Osho
@Paruk_Pilo

👍14🔥6❤5🌚3🤣1👀1

894 views07:36