این مجموعه بخشی از آثار عکاس فرانسوی(Gilbert Garcin, 1929-2020) است، او در سن بازنشستگی به چهره‌ای در عکاسی تبدیل شده بود.

تصاویر او با دقت ساخته شده‌اند. آن‌ها از پیکره‌های بریده‌شده(تصویر خودش در پالتو، که اغلب با تصویر همسرش مونیک همراه است) ساخته شده‌اند و در یک محیط مینیمالیستی، بین رویای بیداری و نمادهای کمی تهدیدآمیز، که برای سورئالیست‌ها عزیز است، به تصویر کشیده شده‌اند.

در آثار وی افسانه‌های فلسفی، تأملات اومانیستی، سَبُکی و شاعرانگی قابل توجه است، عکس‌های او مضامین جهانی، عشق، زمان، شکوه، تنهایی یا آزادی را کاوش می‌کنند.

چیزی جاودانه و خاطره‌انگیز در مورد عکاسی خیابانی سیاه و سفید وجود دارد. هر تصویر، بدون رنگ، با تکیه بر نور، کنتراست و احساسات، داستانی قدرتمند را روایت می‌کند. چه شلوغی زندگی شهری باشد، چه مکثی آرام در روال روزمره، یا حضور غیرمنتظره حیوانات در خیابان‌ها، تک رنگ، جوهره صحنه‌های روزمره را به شیوه‌ای چشمگیر و فراموش‌نشدنی ثبت می‌کند.

یکی از جذاب‌ترین عناصر عکاسی خیابانی سیاه و سفید، نحوه برجسته کردن احساسات و حرکات افراد است. بدون رنگ برای پرت کردن حواس، بیننده جذب حالات چهره، حرکات و جزئیات اغلب نادیده گرفته شده تعامل انسانی می‌شود. حتی حیوانات - گربه‌های ولگردی که در نور خورشید غوطه‌ورند یا سگ‌هایی که از میان جمعیت عبور می‌کنند - به زندگی شهری که به صورت تک رنگ ثبت شده است، شخصیت و خودانگیختگی می‌بخشند.

هر عکس چیزی بیش از یک لحظه‌ی منجمد است؛ روایتی است که منتظر کشف شدن است. بافت‌ها، شکل‌ها و تضادهای شدید، چشم را به خود جلب می‌کنند و شما را به چالش می‌کشند تا عمیق‌تر نگاه کنید.