#آموزشی
⚫️بورژوازی هرگز نفهمید

این حرف‌های ظریف که به نمایندگی از بورژوازی تجاری ایران برای ادغام در نظم سرمایه جهانی میزند، ناشی از عدم فهم این طبقه از بنیانهای هویتی رژیم آخوندی است.

درون‌مایه اجزای سازه جمهوری اسلامی، تماما مادون‌سرمایه‌داری است و خاستگاه تاریخی-اجتماعی این سیستم به اعصار فئودالیسم مربوط می‌شود.

به همین دلیل این سیستم ظرفیت ادغام در نظم سرمایه را ندارد و فقط از دو طریق توان حفظ خود در نظام سرمایه‌داری را دارد و آنهم؛ سرکوب در داخل مرزها و صدور بحران به خارج مرزها...

یعنی ترکیب اختناق و تروریسم، چسبی است که جمهوری اسلامی را در قرن ۲۱ به دیوار نظام بورژوازی نصب کرده است.

هرگونه شُل کردن این چسب از طریق ترکیب کردن آب «دموکراسی» و «آزادی» و «تنش‌زدایی در منطقه» ووو باعث افتادن این قاب عکس از دیوار بورژوازی می‌شود.

با این اوصاف؛
نمایندگان داخلی بورژوازی به همان اندازه نماینده خارج از نظام بورژوازی، اسکول و شنگول و ابله هستند.

یعنی رفسنجانی و خاتمی و روحانی و ظریف و دیگر قماش اصلاح‌طلب به همان اندازه رضا پهلوی و دیگر اوباش بورژوازی در خارج از نظام، نسبت به ماهیت و قوانین درونی جمهوری اسلامی، دچار سکته شناختی هستند.

پ.ن:
صورت مسئله ایران، دو وجه متضاد دارد که جنگ اصلی بین این دو وجه در جریان است و مابقی جنگ‌ها در خدمت یکی از این دو وجهین قرار دارد:
سازمان مجاهدین خلق ایران / رژیم مادون سرمایه‌داری آخوندی

🔴@protest_iran

⚫️سرودخوانی دانش‌آموزان و دانشجویان معترض فرانسوی در همبستگی با مردم فلسطین

پ.ن:
تصور کنید اگر اون همه پتانسیل انقلابی مردم ایران، به جای ریخته شدن در چاه فاضلاب «جاویدشاه!»، به یک سر انقلابی مثل مجاهدین متصل می‌شد، چه همبستگی و حمایت‌های عظیم و گسترده‌ای رو در بین تمام مردم جهان می‌تونست برانگیزه... و شاید حتی خود این جنبش‌ها در سایر کشورها رو هم از خیلی عارضه‌های بورژوایی نجات می‌داد و روح و جوهره‌ی انقلابی بهشون می‌بخشید...
افسوس، واقعا افسوس! لعنت بر شاه و شیخ!

🔴@protest_iran

⚫️سروده‌ای از زندانی سیاسی هوادار مجاهدین، شیوا اسماعیلی

فرزند این زندانی سیاسی، مهدی وفایی‌ثانی نیز، به جرم هواداری از مجاهدین در زندان اوین محبوس است.

شامیست، شام ذلت و صبحیست صبح خون
کوهیست، سترگ در هیبت مردی با زبان سرخ

فریاد می‌زند:
سیلاب خون خویش، کنم روان تا برکنم کاخ شاه و بیت‌العنکبوت شیخ
گفتند به او:
فرو ببند، اندکی تاملی بکن!
بنگر، جوان، این رجالگان رذل، هستیت می‌کنند تباه!
گفتا: مباد، اندکی درنگ در مرام ما!
مردن به راه آزادی وطن، بهتر ز زندگی به ننگ شیخ پست!
آنگاه به چشم باز و مشت بسته نعره می‌زند:
جانم فدای آزادی وطن
میرا کسیست که آزادی مردمان کند تباه

به‌مناسبت روز جهانی نه به اعدام

۵/۷/۱۴۰۵
شیوا اسماعیلی
زندان اوین

🔴@protest_iran

#آموزشی
⚫️اندرباب استراتژی «مبا‍رزه مسلحانه» و تقدم «سازمان» بر «سلاح»!

با پیش‌روی مردم ایران در مسیر مبارزه برای سرنگونی رژیم آخوندی و تعمیق شناخت مردم نسبت به ماهیت حاکمیت و سازوکارهای سرکوب آن، مطالبه‌ی سلاح نیز به همان نسبت در جامعه رشد کرده است.
این که بخش عظیمی از جامعه‌ی ایران، ولو که فعلاً امکانش را نداشته باشد، به دنبال تهیه سلاح است، نشانه‌ی بسیار خوبی‌ست که حکایت از تکامل مبارزه و قیام به مرحله‌ای بازگشت‌ناپذیر دارد؛ اما این مطالبه، صرفاً خاستگاهی غریزی داشته و هنوز مجهز به آگاهی انقلابی و طبقاتی نشده است! یعنی مردم در واکنش غریزی به نیروی سرکوب، دریافته‌اند که گلوله را باید با گلوله پاسخ داد و خلاصه بدون سلاح در برابر این رژیم جواب ندارد!
این بخش از جامعه که به درستی به ضرورت «سلاح» پی برده‌ است، هنوز اما از درک ضرورت «سازمان» و سازمان‌یافتگی برخوردار نشده است.
مسئله این است که حتی اگر بخشی از مردم مسلح شوند، اما بدون سازمان و تشکیلات به خیابان بریزند، باز هم توسط نیروی سرکوب قلع‌وقمع و سلاخی می‌شوند، شاید تنها با این تفاوت که اینبار نیروهای سرکوب نیز تلفات قابل توجهی خواهند داد! ولی اگر تنها یک درصد از جمعیتی که در قیام دی‌ماه به خیابان‌ها آمدند، «بدون سلاح گرم»، اما با سازمان‌یافتگی و در قالب تیم‌های سه، پنج، هفت یا ده نفره و با الگوی کانون‌های شورشی به میدان می‌آمدند، بلاشک معادله، از زمین تا آسمان فرق کرده و این تیم‌ها حتی قادر می‌بودند که در ادامه، با تکیه بر شوراهای مردمی، موقعیت خود را تثبیت کرده و بخش قابل توجهی از سلاح‌های خود رژیم را مصادره کنند و حتی موجب ریزش نیروی سرکوب به سوی مردم شوند.
به‌عبارت دیگر، مرز بین «مبارزه مسلحانه» و «تظاهرات میلیونی»، در «سلاح» کشیده نمی‌شود، بلکه در «سازمان» کشیده می‌شود.
قیام بدون سازمان و تشکیلات، بدون سازماندهی و قالب و ظرف استفاده از سلاح، ولو این که برخی از مردم مجهز به سلاح هم باشند، سرنوشتی جز سرکوب و فرسودگی باز هم بیشتر عنصر اجتماعی در پی ندارد!

از این رو، وقتی می‌گوییم هرچه دارید در کفه‌ی مبارزه مسلحانه بگذارید، یعنی هرچه در توان دارد بر طبل «سازمان و سلاح» بکوبید و نه صرفا سلاح!
خطاب به جوانان انقلابی و شورشگر قیام می‌گوییم، بیش از آن‌که به فکر تهیه سلاح باشید، به فکر ساخت تیم‌ها و هسته‌های کانون شورشی، و ایجاد ارتباط مستقیم با کانال‌های مورد اعتماد و قابل اطمینان سازمان مجاهدین خلق باشید.

یادتان باشد که «سازمان»، قلب این جنبش است!

🔴@protest_iran

⚫️این دیگه آخر خط محسوب میشه

آمریکا در برنامه داره که از دو طرف ایران رو بطور زمینی محاصره کنه...

🔴@protest_iran

⚫️ترامپ درباره احتمال حملات تازه به ایران: در روزهای آینده بررسی خواهیم کرد

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، در واکنش به پرسشی درباره احتمال انجام حملات نظامی جدید علیه ایران اعلام کرد: «ما این موضوع را در روزهای آینده بررسی خواهیم کرد.»

این اظهارات در شرایطی مطرح می‌شود که گزارش‌هایی از آماده‌سازی پنتاگون برای عملیات نظامی احتمالی علیه مواضع جمهوری اسلامی منتشر شده است.

🔴@protest_iran

🚨⭕️ گزارش‌ها از وقوع انفجارهای مهیب در تنگه هرمز

🔴@protest_iran

⚫️وزارت ارتباطات:
اگه دوباره جنگ بشه احتمال قطع اینترنت هست

🔴@protest_iran

#آموزشی
⚫️اندرباب استراتژی «مبا‍رزه مسلحانه» و تقدم «سازمان» بر «سلاح»!

با پیش‌روی مردم ایران در مسیر مبارزه برای سرنگونی رژیم آخوندی و تعمیق شناخت مردم نسبت به ماهیت حاکمیت و سازوکارهای سرکوب آن، مطالبه‌ی سلاح نیز به همان نسبت در جامعه رشد کرده است.
این که بخش عظیمی از جامعه‌ی ایران، ولو که فعلاً امکانش را نداشته باشند، به دنبال تهیه سلاح هستند، نشانه‌ی بسیار خوبی‌ست که حکایت از تکامل مبارزه و قیام به مرحله‌ای بازگشت‌ناپذیر دارد؛ اما این مطالبه، صرفاً خاستگاهی غریزی داشته و هنوز مجهز به آگاهی انقلابی و طبقاتی نشده است! یعنی مردم در واکنش غریزی به نیروی سرکوب، دریافته‌اند که گلوله را باید با گلوله پاسخ داد و خلاصه بدون سلاح در برابر این رژیم جواب ندارد!
این بخش از جامعه که به درستی به ضرورت «سلاح» پی برده‌، هنوز اما از درک ضرورت «سازمان» و سازمان‌یافتگی برخوردار نشده است.
مسئله این است که حتی اگر بخشی از مردم مسلح شوند، اما بدون سازمان و تشکیلات به خیابان بریزند، باز هم توسط نیروی سرکوب قلع‌وقمع و سلاخی می‌شوند، شاید تنها با این تفاوت که اینبار نیروهای سرکوب نیز تلفات قابل توجهی خواهند داد! ولی اگر تنها یک درصد از جمعیتی که در قیام دی‌ماه به خیابان‌ها آمدند، «بدون سلاح گرم»، اما با سازمان‌یافتگی و در قالب تیم‌های سه، پنج، هفت یا ده نفره و با الگوی کانون‌های شورشی به میدان می‌آمدند، بلاشک معادله، از زمین تا آسمان فرق کرده و این تیم‌ها حتی قادر می‌بودند که در ادامه، با تکیه بر حمایت‌های مردمی، موقعیت خود را تثبیت کرده و بخش قابل توجهی از سلاح‌های خود رژیم را مصادره کنند و حتی موجب ریزش نیروی سرکوب به سوی مردم شوند.
به‌عبارت دیگر، مرز بین «مبارزه مسلحانه» و «تظاهرات میلیونی»، در «سلاح» کشیده نمی‌شود، بلکه در «سازمان» کشیده می‌شود.
قیام بدون سازمان و تشکیلات، بدون سازماندهی و قالب و ظرف استفاده از سلاح، ولو این که برخی از مردم مجهز به سلاح هم باشند، سرنوشتی جز سرکوب و فرسودگی باز هم بیشتر عنصر اجتماعی در پی ندارد!

از این رو، وقتی می‌گوییم هرچه دارید در کفه‌ی مبارزه مسلحانه بگذارید، یعنی هرچه در توان دارید بر طبل «سازمان و سلاح» بکوبید و نه صرفا سلاح!
خطاب به جوانان انقلابی و شورشگر قیام می‌گوییم، بیش از آن‌که به فکر تهیه سلاح باشید، به فکر ساخت تیم‌ها و هسته‌های کانون شورشی، و ایجاد ارتباط مستقیم با کانال‌های مورد اعتماد و قابل اطمینان سازمان مجاهدین خلق باشید.

یادتان باشد که «سازمان»، قلب این جنبش است!

🔴@protest_iran

⚫️این پدرسگ هم فقط داره مثل آخوندا از هر فرصتی استفاده میکنه تا جیب ملت رو خالی کنه😁

🔴@protest_iran

⚫️اطلاعیه شورای ملی مقاومت ایران

اسامی ۱۲ تن از هواداران دستگیر شدهٔ مجاهدین
فراخوان به ملل متحد برای پاسخگو کردن رژیم در مورد دستگیر شدگان و بازدید از بازداشتگاههای رژیم

فاشیسم دینی حاکم بر ایران در محاصره بحرانهای مرگبار داخلی و خارجی و در هراس از استقبال جوانان از شورشگران و کانون‌های شورشی، به موازات اعدامهای پی‌درپی، به دستگیری خانواده‌ها و هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران در شهرهای مختلف ادامه می‌دهد.
اسامی و مشخصات شماری از دستگیر شدگان به شرح زیر است:
۱- نصرالله فلاحی ۶۹ ساله، پاکدشت تهران، زندانی سیاسی دهه ۶۰، پدر ارغوان فلاحی زندانی سیاسی محکوم به اعدام، دستگیری در ۱۲مهر ۱۴۰۵. نصرالله آخرین بار در سال ۱۴۰۱ دستگیر و بعد از چهار سال زندان اخیراً آزاد شده بود.
۲- زینب صارمی، دختر قهرمان سربدار مجاهد خلق علی صارمی، دستگیری در مهر ۱۴۰۵ در تهران
۳- غلامحسین صارمی ۷۰ ساله از زندانیان سیاسی دهه ۶۰، برادر قهرمان سربدار علی صارمی، کارشناسی ارشد علوم اجتماعی، دستگیری در ۹ مهر ۱۴۰۵ در تهران
۴- یاسر بهرامی ۳۷ ساله، آزادشهر، آرماتور کار، دستگیری در اول شهریور ۱۴۰۵
۵- یاسر سلیم پور ۴۲ ساله، شهسوار، دستگیری در ۱۷ مرداد ۱۴۰۵
۶- لیلا برزگر ۴۹ ساله، تربت جام، دستگیری در ۱۴ مرداد ۱۴۰۵
۷- محمدجواد حاجی‌نژاد ۳۰ ساله، جیرفت، دستگیری در ۱۰ مرداد ۱۴۰۵
۸- ملک محمد شه‌بخش، ۳۵ ساله، زاهدان، دستگیری در ۷ مرداد ۱۴۰۵
۹- صادق صفاری، ۳۴ ساله، استهبان فارس، تاریخ دستگیری نامعین
۱۰- رسول پارسانهاد ۳۴ ساله، مشهد، تاریخ دستگیری نامعین
۱۱- رضا بدوی ۴۰ ساله، اراک، تاریخ دستگیری نامعین
۱۲- هادی صفری ۵۰ ساله، دلیجان، لیسانس حسابداری، تاریخ دستگیری نامعین
اعلام اسامی تعداد دیگری از دستگیر شدگان به‌دلیل برخی ملاحظات امنیتی به بعد موکول می‌شود. اما همه اسامی در اختیار ملل متحد و ارگانهای حقوق‌بشری و سازمانهای بین‌المللی مدافع حقوق‌بشر قرار گرفته است.
 
مقاومت ایران بار دیگر ملل متحد به‌ویژه کمیسرعالی حقوق‌بشر و گزارشگر ویژه در مورد ایران را به اقدام فوری مؤثر برای پاسخگو کردن رژیم در مورد وضعیت و شرایط دستگیر شدگان و بازدید از محل نگهداری آنها فرامی‌خواند.
پس از ۷ ماه و نیم هنوز رژیم در مورد ۸۲ مجاهدی که اسامی و مشخصات آنها اعلام شده و در بامداد ۴ اسفند ۱۴۰۴ وارد بیت‌العنکبوت خامنه‌ای شده بودند، هیچ جوابی نداده است.
علاوه بر این رژیم ضدبشری از تحویل پیکر ۹ تن از مجاهدان سربدار در ۱۴۰۴ و ۱۴۰۵ و حتی از دادن نشانی مزارهای آنها به خانواده‌هایشان طفره می‌رود.
 
دبیرخانه شورای ملی مقاومت ایران
۱۹ مهر ۱۴۰۵ (۱۱ اکتبر ۲۰۲۶)

🔴@protest_iran