⚫️نوشته‌ی روی پلاکارد یک دختر دانشجو در اعتراضات فرانسه:

UN JOUR LES PAUVRES N'AURONT PLUS RIEN D'AUTRE À MANGER QUE LES RICHES

ترجمه به فارسی:
یک روز فقرا چیزی جز ثروتمندان برای خوردن نخواهند داشت.

🔴@protest_iran

⚫️مکرون درباره اتفاقات فرانسه: این وضعیت نتیجه اتفاقاتی است که در خلیج فارس رخ داده است؛ جنگی که فرانسه در آن مشارکت نداشته است.


🔴@protest_iran

⚫️خوش چشم: لازم باشد به اروپا هم موشک می‌زنیم/ چه کسی گفته ایران فقط پدر بمب‌ها را دارد شاید برادر و خواهر این بمب‌ها را هم داشته باشد


🔴@protest_iran

#دریافتی
⚫️رسانه ها ، تشکیلات و احزاب کاغذی در صفحه سیاسی آذربایجان که نام میلتچی/ هویت طلبی را یدک می کشند، تحت این عناوین پر زرق و برق همواره شعار رژیم پسند «تورکون تورکدن سونرا باشقا یولداشی یوخ» را سر داده اند. در تصور این حضرات خوشگذران و تئاترباز، هیچکس غیر از آنها به فکر صیانت از آذربایجان و حقوق ترکها نیست، اما در بزنگاه ها و میدان آزمایش آزمایشات این عده به سود رژیم نقش هویج و شلغم را بازی می کنند...

چند روز پیش شهرداری غارتگر تبریز خانه های مسکونی اقشار پایین دست جامعه را به بهانه ساخت و ساز غیرمجاز ویران و مردم را بی خانمان کرد. پاسخی که کانون های شورشی سازمان مجاهدین خلق ایران به ویرانگری رژیم دادند اجرای ۱۰ عملیات آتشین و میدانی در گوشه و کنار میهن اشغالی بود اما رانت بگیران رژیم آخوندی که به دروغ سنگ آذربایجان و ترکها را به سینه می زنند، در ظاهر معیارشان را برای یکپارچگی عصبیت قومی و خونی مطرح می کنند اما با نزدیکی به رژیم سخن خودشان را هم نقض کردند، این دسته زمان ستم رژیم به شهروندان آذربایجانی مشغول گفتار درمانی، خوشگذرانی، تئاتردرمانی، موسیقی و لباس درمانی بودند و هستند. در قضیه و ماجرای تعرض و تجاوز پلیس به نوجوان آذربایجانی نیز آنها نقش هویج و شلغم را به سود رژیم بازی کردند و عملا در صحنه سیاسی آذربایجان تبدیل به مهره و دستمال های کاغذی چندبار مصرف رژیم آخوندی شده اند.

میان فعالان مدنی راستین ترک و آذربایجان خصوصا زندانیان سیاسی که به رژیم آخوندی نه بزرگ گفته اند با این عده خود فروش تفاوت بزرگی وجود دارد فعالان دغدغه مند آذربایجانی نباید اجازه دهند پاچه خواران رژیم تحت عناوین میلتچی/ فعال مدنی جولان بدهند و این کلمات را از نظر مفهومی زشت و قبیح کنند، در واقع وقت آن رسیده دلقک های رژیم در صحنه سیاسی آذربایجان به زباله دان تاریخ سپرده شوند، چرا که در جبهه مبارزه نقش خائن خطرناک تر از دشمن اصلی هست در ضرب المثل ترکی می گویند «آغاجی ایچیندن قورد یییَر»

هنگامی که به جای عصبیت قومی و زبانی، معیار ما یکپارچگی میان خلق در اسارت، حس مشترک و همدلی همان درد استثمار، نوع دوستی و انسان بودن باشد نتیجه اش این می شود که در گوشه و کنار میهن اشغالی، کانون های شورشی در حمایت از مردم زجردیده و بی خانمان آذربایجانی عملیات های آتشین علیه رژیم آخوندی انجام می دهند در حالی که رسانه‌ها، تشکیلات و احزاب کاغذی مدعی میلتچی/ فعال مدنی با سکوتشان نزد این خلق رسوا می‌شوند.


🔴@protest_iran

🖤رقص عزای خانواده‌ی علیرضا رئیسی

🖤 در بیابان‌های بی‌نام‌ونشان انارک در حاشیه دشت کویر در استان اصفهان، مادر سربدار علیرضا رئیسی که اخیرا در زندان اصفهان بشکلی فراقانونی اعدام شد برای پسر ۲۱ ساله‌اش عروسی عزا گرفته است.

محل دفن علیرضا را مردم محلی پیدا کردند؛ ماموران حکومت محل خاکسپاری‌اش را هم از خانواده پنهان کرده بود. ماموران تنها پدرش را با چشم بسته برای تشییع پیکرش برده بودند.


🔴@protest_iran

⚫️میدان مرکزی تره بار تهران
۲۶ مهر ۱۴۰۵
درگیری مردم با ماموران شهرداری

🔴@protest_iran

#آموزشی
⚫️ آیا مبارزه مسلحانه منجر به سلطه‌ی بیشتر نیروی سرکوبگر می‌شود؟

💬 طبقه‌ی حاکم و ایدئولوگ‌هایش، در چارچوب منافع طبقاتی خود، مواضع اصلاح‌طلبانه و سازشکارانه خویش را چنین تئوریزه می‌کنند که خشونت انقلابی گویی عامل تشدید خشونت دولتی است. این دیدگاه، به شکل فرصت‌طلبانه‌ای استدلال می‌کند که گویی رژیم حاکم برای اعمال سرکوب، شکنجه، اعدام و کشتار، نیازمند بهانه و توجیه است. با این وارونه‌سازی آشکار، سرکوب سیستماتیک دیکتاتوری نه به عنوان ضرورتی ساختاری، بلکه به عنوان واکنشی به اقدامات انقلابیون بازنمایی می‌شود و در نهایت، مسئولیت خشونت حاکمیت به‌طور کاذب بر دوش نیروهای انقلابی انداخته می‌شود که در صف مقدم مبارزه علیه استبداد قرار دارند.

⏺چنانچه از غرض و مرض‌ها و مقاصد تسلیم‌طلبانه این استدلال‌ها که نهایتاً به پذیرش منفعلانه خشونت دولتی و مشی "خشونت‌پرهیزی" منجر می‌شود، صرف‌نظر کنیم، و فرض بگیریم که این موضع‌گیری‌ها ناشی از ساده‌انگاری یا فقدان آگاهی انقلابی باشد، در پاسخ، به قسمتی از کتاب «ضرورت مبارزه‌ی مسلحانه و رد تئوری بقا»، اثر چریک فدایی خلق، امیرپرویز پویان استناد می‌کنیم:

«اعمال قدرت انقلابی سلطه‌ی نیروی سرکوبگر (سپاه، بسیج، گشت ارشاد و...) را خشونت‌بارتر می‌کند، اما افزایش نمی‌دهد. این سلطه از آنچه اکنون هست، بیشتر نمی‌شود، چرا که امروز نیز دشمن ما همه‌ی نیروی خود را به خدمت کشف و سرکوب مبارزان گرفته است، تنها ماهیت آن عریان می‌شود؛ به عبارتی نقاب خود را به تمامی از چهره برمی‌دارد و درنده‌خویی خود را که اکنون به سب فقدان یک حرکت تند انقلابی، عوام فریبانه بزک کرده است، به همه‌ی خلق نشان می‌دهد. تحت این شرایط است که نیرو‌های انقلابی برای بقاء خویش، برای اینکه بتوانند ضربه‌ها را تحمل کنند و از هم نپاشند، به همدیگر نزدیک می‌شوند...»

🔴@protest_iran

⚫️به مناسبت ۲۸ مهر سالروز تولد ستارخان، سردار ملی

ستارخان می‌گوید:
«اگر ما برای آزادی نجنگیم، مردمی که بعد از ما می‌آیند چه خواهند گفت؟!
خواهند گفت که چه آدم‌های ترسویی بودند، نام ایران را ننگ‌آلود کردند. زور شنیدند و دم نزدند. زیر بار ظلم رفتند و به بیچارگی تن در دادند. چقدر بدبخت بودند. روز تاسوعا و عاشورا برای شهادت امام حسین عزاداری می‌کردند، خاک و گِل به سر می‌ریختند، با قمه فرق سرشان را می‌شکافتند، سینه و زنجیر می‌زدند، اشک و خون را با هم قاطی می‌کردند و خودشان را پیروان سیدالشهدا می‌دانستند اما وقتی پای عمل به میان می‌آمد زور و استبداد را قبول می‌کردند و آرام می‌نشستند.»


🔴@protest_iran