پیک نت - Pyknet
17.3K subscribers
31.3K photos
3.84K videos
32 files
35.8K links
سیاسی،فرهنگی،اجتماعی
Download Telegram
سرمقاله راه توده 1019

فرانسه تابلوی
بحران بزرگ سرمایه داری غرب
پاریس- علیرضا کنعانی
 
فرانسه اکنون با یکی از گسترده‌ترین امواج اعتراضات اجتماعی سال‌های اخیر روبه‌روست. همچنان که ایتالیا، اسپانیا و حتی کشور آلبانی. بنابراین آنچه که درباره گفته و نوشته می شود، شامل جنبش اعتراضی در دیگر کشورهای اروپائی نیز می شود و همه آنها ریشه ای مشترک دارند.
 اعتراضاتی که از اواخر سپتامبر ۲۰۲۶ در مدارس آغاز شد، طی چند هفته به جنبشی گسترده علیه سیاست‌های اقتصادی و اجتماعی دولت تبدیل گردید. دانش‌آموزان در آغاز به کمبود معلم، تعطیلی کلاس‌ها، ازدحام مدارس، فرسودگی ساختمان‌ها و وخامت شرایط تحصیل اعتراض داشتند. این اعتراضات که از مناطق محروم شمال پاریس آغاز شده بود، بسرعت به شهرهای دیگر گسترش یافت و دانشجویان، معلمان، خانواده‌ها و اتحادیه‌های کارگری نیز به آن پیوستند.
برخورد شدید نیروهای انتظامی با دانش‌آموزان، بازداشت‌های گسترده و انتشار تصاویر نوجوانان مجروح، دامنه نارضایتی را افزایش داد. بر اساس گزارش لوموند، در فاصله ۲۸ سپتامبر تا پنجم اکتبر بیش از شش هزار بازداشت صورت گرفت. در هفدهم اکتبر، اعتراضات با حضور اتحادیه‌های کارگری و بخش‌هایی از جنبش جلیقه‌زردها ابعاد تازه‌ای یافت و بنا بر اعلام وزارت کشور، حدود ۵۵۰ هزار نفر در تظاهرات سراسری شرکت کردند. اعتراضاتی که از مشکلات آموزشی آغاز شده بود، اکنون به صحنه بروز نارضایتی گسترده‌تری از شرایط زندگی و سیاست‌های دولت تبدیل شده است.
این گسترش تصادفی نیست. کمبود معلم و امکانات آموزشی، بحران بیمارستان‌ها و خدمات درمانی، افزایش هزینه مسکن، گرانی مواد غذایی و انرژی، فشار بر دستمزدها و دشوارترشدن زندگی کشاورزان و تولیدکنندگان کوچک، جلوه‌های مختلف بحرانی هستند که طی سال‌ها در جامعه فرانسه انباشته شده است. آنچه بخش‌های مختلف مردم را به یکدیگر نزدیک می‌کند، احساس مشترک کاهش امنیت اقتصادی و اجتماعی در کشوری است که همچنان از ثروتمندترین و پیشرفته‌ترین اقتصادهای جهان به شمار می‌رود.
آموزش و بهداشت عمومی، که زمانی از مهم‌ترین دستاوردهای اجتماعی فرانسه محسوب می‌شدند، زیر فشار سیاست‌های صرفه‌جویانه قرار گرفته‌اند. کاهش امکانات مدارس و بیمارستان‌ها بیش از همه بر خانواده‌های کارگری و کم‌درآمد اثر می‌گذارد؛ خانواده‌هایی که برخلاف اقشار ثروتمند، امکان جبران کمبود خدمات عمومی از طریق آموزش و درمان خصوصی را ندارند. بدین‌ترتیب، تضعیف خدمات عمومی به یکی از عوامل گسترش نابرابری اجتماعی تبدیل می‌شود.
افزایش هزینه زندگی نیز فشار مضاعفی بر مزدبگیران و طبقات متوسط پایین وارد کرده است. هزینه مسکن و اجاره ‌بها، بویژه برای جوانان و خانواده‌های کم‌درآمد، بخش فزاینده‌ای از درآمد را می‌بلعد. در کشاورزی نیز افزایش هزینه سوخت، کود، تجهیزات و اعتبارات بانکی، همراه با قدرت شرکت‌های بزرگ فرآوری و توزیع، بسیاری از تولیدکنندگان کوچک را تحت فشار قرار داده است. در نتیجه، مصرف‌کنندگان مواد غذایی را گران‌تر می‌خرند، بی‌آنکه این گرانی الزاماً به افزایش درآمد کشاورزان منجر شود.
اعتراضات کنونی ادامه روندی است که از سال‌های نخست ریاست‌جمهوری ماکرون آشکار شده بود. جنبش جلیقه‌زردها در سال ۲۰۱۸ با اعتراض به افزایش مالیات سوخت آغاز شد، اما بسرعت به جنبشی علیه نابرابری اجتماعی و سیاست‌های اقتصادی دولت تبدیل گردید. اعتراضات گسترده سال ۲۰۲۳ علیه افزایش سن بازنشستگی نیز نشان داد که بخش بزرگی از مزدبگیران حاضر نیستند هزینه مشکلات مالی کشور را با طولانی‌ترشدن دوران کار خود بپردازند. اکنون بحران آموزش بار دیگر همان شکاف اجتماعی را آشکار کرده است. مسئله دیگر صرفاً نارضایتی از شخص ماکرون نیست، بلکه جهت‌گیری اقتصادی و اجتماعی نظام حاکم زیر سؤال رفته است.
 
بحران منابع یا بحران اولویت‌ها؟
دولت فرانسه برای توجیه محدودکردن هزینه‌های اجتماعی پیوسته به کسری بودجه، بدهی عمومی و ضرورت صرفه‌جویی استناد می‌کند. مشکلات مالی دولت واقعی‌اند، اما مسئله بر سر نحوه توزیع منابع و اولویت‌هایی است که بر سیاست اقتصادی حاکم‌اند. چرا در شرایطی که مدارس و بیمارستان‌ها با کمبود امکانات روبه‌رو هستند، منابع قابل‌توجهی برای حمایت از سرمایه‌های بزرگ و گسترش هزینه‌های نظامی اختصاص می‌یابد؟
سیاست‌های اقتصادی دوران ماکرون از آغاز بر افزایش رقابت‌پذیری شرکت‌ها، کاهش مالیات سرمایه و فراهم‌کردن شرایط مساعدتر برای سرمایه‌گذاری متمرکز بوده است. اما افزایش سودآوری شرکت‌ها الزاماً به بهبود شرایط زندگی مردم منجر نشده است. در حالی که بخش‌هایی از سرمایه بزرگ از امتیازات مالیاتی و حمایت‌های دولتی بهره‌مند شده‌اند، مزدبگیران و استفاده‌کنندگان از خدمات عمومی با محدودیت‌های بیشتری مواجه شده‌اند.
یکی از آشکارترین جلوه‌های این جهت‌گیری، افزایش هزینه‌های نظامی است. بودجه دفاعی فرانسه که در سال ۲۰۱۷ حدود ۳۲ میلیاردیورو بود، در سال ۲۰۲۶ از ۵۷ میلیاردیورو فراتر رفته و قرار است در سال آینده نیز افزایش یابد. دولت این سیاست را با تهدیدهای امنیتی، جنگ اوکراین و ضرورت تقویت توان نظامی توجیه می‌کند. اما افزایش مداوم هزینه‌های تسلیحاتی، در شرایط فشار بر بودجه اجتماعی، نشان‌دهنده انتخابی سیاسی است که پیامدهای آن مستقیماً بر زندگی مردم اثر می‌گذارد.
صنایع بزرگ نظامی فرانسه، از جمله داسو، تالس و سافران، از مهم‌ترین بهره‌مندان این جهت‌گیری‌اند. قراردادهای دولتی، سفارش‌های نظامی و صادرات تسلیحات، بازارهای بزرگی برای این شرکت‌ها فراهم می‌کنند. شرکت داسو در سال ۲۰۲۵ بیش از یک میلیاردیورو سود خالص ثبت کرد و سفارش‌های سالانه آن به حدود ۱۰٫۹ میلیاردیورو رسید. دولت نه‌تنها خریدار محصولات این صنایع است، بلکه از طریق سیاست خارجی و توافق‌های نظامی به گسترش بازارهای آنها نیز کمک می‌کند. بدین‌ترتیب، میان سیاست نظامی دولت و منافع اقتصادی بخشی از سرمایه بزرگ پیوندی ساختاری برقرار است.
در عرصه انرژی نیز تضاد مشابهی دیده می‌شود. افزایش قیمت نفت و گاز، هزینه سنگینی بر خانوارها و تولیدکنندگان کوچک تحمیل کرد، در حالی که شرکت‌های بزرگ نفتی و گازی، از جمله توتال‌انرژی، در دوره‌هایی از قیمت‌های بالای جهانی سود بردند. آنچه برای بخش‌هایی از سرمایه فرصت افزایش درآمد و سود است، برای میلیون‌ها خانوار به معنای کاهش قدرت خرید و دشوارترشدن زندگی روزمره است.
این تفاوت نشان می‌دهد که بحران اقتصادی برای همه گروه‌های اجتماعی معنای یکسانی ندارد. مسئله تنها کمبود منابع نیست، بلکه این است که منابع موجود در خدمت چه اولویت‌هایی قرار می‌گیرند و هزینه بحران بر دوش چه کسانی گذاشته می‌شود.
 
جنگ اوکراین و تغییر موازنه جهانی
بحران فرانسه را نمی‌توان جدا از تحولاتی بررسی کرد که موقعیت اقتصادی و سیاسی اروپا را در جهان تغییر داده‌اند. جنگ اوکراین، تحریم‌های گسترده علیه روسیه و گسست روابط پیشین انرژی میان روسیه و اروپا، هزینه‌های سنگینی برای اقتصاد اروپایی به همراه داشته است.
اروپا پیش از جنگ بخش بزرگی از گاز وارداتی خود را از روسیه تأمین می‌کرد. کاهش سریع این وابستگی، کشورهای اروپایی را ناچار به یافتن عرضه‌کنندگان تازه و افزایش واردات گاز مایع کرد. هزینه واردات انرژی اتحادیه اروپا در سال ۲۰۲۲ به حدود ۶۰۴ میلیارد یورو رسید. پیامدهای این تحول در افزایش هزینه تولید، حمل ‌و نقل، گرمایش و مواد غذایی آشکار شد و فشار آن بیش از همه بر خانوارهای مزدبگیر و صنایع وابسته به انرژی وارد آمد.
سیاست تحریم روسیه نیز برخلاف برخی انتظارهای اولیه به فروپاشی اقتصاد این کشور منجر نشد. روسیه توانست بخشی از روابط تجاری خود را به سوی کشورهای دیگر تغییر دهد و به جنگ ادامه دهد. در مقابل، اروپا با هزینه‌های اقتصادی و نظامی فزاینده‌ای روبه‌رو شد. این وضعیت محدودیت‌های سیاستی را آشکار کرده است که می‌کوشید از طریق فشار اقتصادی و نظامی، موازنه قدرت را به سود غرب تغییر دهد.
هم‌زمان، موقعیت اقتصادی اروپا در رقابت جهانی نیز زیر فشار قرار گرفته است. پیشرفت چین در صنایع پیشرفته، خودروهای برقی، باتری و فناوری‌های نو، برتری سنتی بسیاری از شرکت‌های اروپایی را به چالش کشیده است. آمریکا نیز در فناوری دیجیتال، بازارهای مالی و صنایع راهبردی موقعیت قدرتمندی دارد. اروپا در نتیجه، از یک سو با رقابت اقتصادی فزاینده چین و از سوی دیگر با وابستگی‌های امنیتی و فناوری به آمریکا مواجه است.
کاهش نفوذ تاریخی فرانسه در بخش‌هایی از آفریقا نیز بر این تحولات افزوده شده است. خروج نیروهای فرانسوی از مالی، بورکینافاسو و نیجر– که فرانسه آن را زیر سر روسیه می داند و می خواهد انتقام آن را در اوکراین بگیرد - و تغییر مناسبات با شماری از کشورهای آفریقایی، نشانه تضعیف موقعیتی است که فرانسه طی دهه‌های طولانی از آن برای حفظ نفوذ سیاسی و اقتصادی خود بهره می‌برد. در همین حال، گسترش همکاری‌های کشورهای غیرغربی در چارچوب‌هایی مانند بریکس و سازمان همکاری شانگهای، از شکل‌گیری تدریجی موازنه‌ای متفاوت در روابط بین‌المللی حکایت دارد.
سرمایه‌داری فرانسه و اروپای اکنون با وضعیتی روبه‌روست که در آن حفظ موقعیت جهانی گذشته دشوارتر و پرهزینه‌تر شده است. رقابت اقتصادی، افزایش هزینه انرژی، ضرورت سرمایه‌گذاری در فناوری و گسترش تعهدات نظامی، همگی منابع بیشتری می‌طلبند. اما به‌جای آنکه هزینه این تحولات از طریق بازنگری اساسی در اولویت‌های اقتصادی و محدودکردن قدرت سرمایه‌های بزرگ تأمین شود، فشار فزاینده‌ای بر هزینه‌های اجتماعی و زندگی مزدبگیران وارد می‌شود.
 
بحرانی فراتر از دولت ماکرون
هرچند دولت ماکرون اکنون در فرانسه دارای اکثریت پارلمانی نیست و به شکلی شبه دیکتاتوری قوانین را بدون تصویب مجلس تایید و اجرا می کند، ولی بحران کنونی فرانسه را نمی‌توان تنها نتیجه سیاست‌های یک دولت دست نشانده الیگارش های بزرگ دانست. ریشه‌های بحران به تغییراتی بازمی‌گردد که طی چند دهه در ساختار سرمایه‌داری فرانسه و اروپا شکل گرفته است.
پس از جنگ جهانی دوم، گسترش خدمات عمومی، تأمین اجتماعی و حقوق کار، حاصل مبارزات طولانی جنبش کارگری، قدرت احزاب چپ، رشد اقتصادی و رقابت با کشورهای سوسیالیستی بود. این شرایط سرمایه را ناچار می‌کرد بخشی از سود و قدرت اقتصادی خود را در برابر مطالبات اجتماعی محدود کند.
اما با گسترش سیاست‌های آزادسازی اقتصادی، خصوصی‌سازی، مالی‌سازی و تضعیف قدرت سازمان‌یافته کارگران، این توازن به سود سرمایه تغییر کرد. معیار سود خصوصی بیش از گذشته بر تصمیم‌های اقتصادی و حتی اداره خدمات عمومی حاکم شد. در نتیجه، فعالیت‌هایی که برای زندگی جامعه ضروری‌اند، اما سود مستقیما کوتاه‌ مدت کافی ایجاد نمی‌کنند، بیش از پیش زیر فشار قرار گرفتند.
تضاد اصلی در همین‌جا قرار دارد. سرمایه برای ادامه فعالیت خود به نیروی کار سالم و آموزش‌دیده، خدمات عمومی، زیرساخت‌های مناسب، محیط زیست پایدار و جامعه‌ای برخوردار از امنیت اقتصادی نیاز دارد. اما هنگامی که افزایش سود به معیار مسلط تبدیل می‌شود، همان شرایطی که ادامه تولید و فعالیت اقتصادی به آنها وابسته است، در معرض فرسایش قرار می‌گیرند.
کاهش هزینه نیروی کار، محدودکردن خدمات عمومی و انتقال هزینه‌های تولید به جامعه ممکن است سود برخی شرکت‌ها را افزایش دهد، اما در بلندمدت پایه‌های زندگی اجتماعی و توسعه اقتصادی را تضعیف می‌کند. از این رو، افزایش سود بخشی از سرمایه نه‌ تنها الزاماً نشانه خروج از بحران نیست، بلکه می‌تواند با تعمیق بحران اجتماعی همراه باشد.
این تضاد در مرحله کنونی رشد نیروهای مولده آشکارتر شده است. جامعه فرانسه از امکانات علمی، صنعتی و فناوری بسیار بیشتری نسبت به نسل‌های گذشته برخوردار است. این پیشرفت از نظر مادی امکان کاهش ساعات کار، بهبود شرایط زندگی، گسترش خدمات عمومی و توزیع عادلانه‌تر ثروت را فراهم کرده است. اما هنگامی که استفاده از این امکانات تابع سودآوری خصوصی باقی می‌ماند، افزایش توان تولیدی جامعه در مقابل بهبود زندگی اکثریت مردم قرار می گیرد.
از همین‌جاست که بحران فرانسه معنایی فراتر از مشکلات بودجه‌ای یا نارضایتی از ماکرون پیدا می‌کند. جامعه‌ای ثروتمند و پیشرفته، با وجود امکانات گسترده تولیدی، در تأمین نیازهای اساسی بخش مهمی از مردم خود با دشواری روبروست. هم‌زمان، حفظ موقعیت سرمایه‌های بزرگ در رقابت جهانی، هزینه‌های نظامی و فشار بر خدمات اجتماعی را افزایش می‌دهد.
اعتراضات کنونی فرانسه بیان سیاسی همین تضادند. این اعتراضات هنوز دارای برنامه‌ای مشترک برای تغییر ساختار اقتصادی نیستند، اما نشان می‌دهند که بخش‌های گوناگون جامعه دیگر پیامدهای سیاست‌های موجود را به‌ آسانی نمی‌پذیرند. تغییر دولت، جابه‌جایی وزیران یا اعطای امتیازات محدود ممکن است برای مدتی از شدت اعتراضات بکاهد، اما نمی‌تواند ریشه‌های بحرانی را برطرف کند که طی چند دهه در ساختار اقتصادی و اجتماعی فرانسه شکل گرفته است.
مسئله اصلی دیگر فقط این نیست که چه کسی بر فرانسه حکومت می‌کند، بلکه این است که ثروت و امکانات عظیم اقتصادی کشور در خدمت چه اهدافی قرار می‌گیرند. آیا افزایش توان تولیدی جامعه باید همچنان تابع سود خصوصی و رقابت سرمایه‌های بزرگ باشد، یا می‌توان آن را در خدمت بهبود شرایط کار، آموزش، بهداشت، مسکن و امنیت اجتماعی اکثریت مردم قرار داد؟
بحران کنونی فرانسه یکی از جلوه‌های بحران گسترده‌تر سرمایه‌داری سودمحور در اروپا و جهان غرب است؛ بحرانی که در آن تلاش برای افزایش سود و حفظ موقعیت سرمایه‌های بزرگ، بیش از پیش با نیازهای زندگی و بازتولید اجتماعی در تضاد قرار گرفته است. تا زمانی که این تضاد پابرجاست، اعتراضات با شدت و شکل‌های متفاوت ادامه خواهند یافت، زیرا آنچه زیر سؤال رفته، تنها سیاست‌های یک دولت نیست، بلکه اولویت‌هایی است که بر کل نظام اقتصادی و اجتماعی سرمایه داری سودمحور حاکم‌اند.
 
تلگرام راه توده:
https://telegram.me/rahetudeh
برج های عربستان
در تیر رس موشک های یمن!

جنگ یمن به مردابی شبیه شده که علاوه بر عربستان و امارات متحده، بیم آن می رود که چند کشور عربی و حتی پاکستان را نیز به کام خود بکشد. ظاهرا یگانه راه حل این جنگ مذاکرات مستقیم عربستان با انصارالله، خاتمه محاصره اقتصادی یمن، وحدت دو یمن اما با دو حکومت متفاوت اما متحد و تابع یک سیاست خارجی در چارچوب استقلال یمن است. تا عربستان زیر بار این واقعیات نرود این جنگ خاتمه نخواهد یافت. طبیعی است که ایران در این میان میتواند نقش میانجی را ایفاء کند.
عربستان تا کجا می خواهد و می تواند این جنگ را ادامه بدهد و ضربات مهلک به زیر ساخت هایش را تحمل کند؟ فعلا علاوه بر تاسیسات نفتی عربستان، اهداف دیگری نیز در خطر قرار گرفتن زیر بمباران موشکی یمن هستند. از جمله برج “مرکز المملکه”، سومین برج بلند ریاض نیز در خطر است و به همین دلیل دستور تخلیه آن را دولت عربستان صادر کرده است.
شرکت‌هایی مانند مریل لینچ، مک ‌کینزی و صندوق بین‌المللی پول در این برج دفتر دارند.
نخستین مخالفت با چاپلوسی

نام خیابانهای دانشگاه
و کوهسنگی بازگردانده شد

شهرداری مشهد در یک اقدام چاپلوسانه تابلو خیابان‌های دانشگاه و کوهسنگی مشهد را تغییر داده و بنام امام خامنه ای کرده بود.
گفته میشود دفتر مجتبی خامنه ای با این تغییر نام مخالفت کرده و پس از این مخالفت به اطلاع شهردار مشهد رسیده و متعاقب آن نام خیابان‌های دانشگاه و کوهسنگی به نام اولیه باز گردانده شد.
انتخابات و کناره گیری
در گفتگوی نمایندگان ترامپ با زلنسکی

ویتکوف نماینده ویژه ترامپ و کوشنر داماد وی در دیدار روز یکشنبه با زلنسکی گفتگوئی داشتند که جزئیات آن فاش نشده است. این گفتگو می تواند درباره پیشنهاد ترامپ برای کنار رفتن زلنسکی از ریاست جمهوری از طریق برگزاری یک انتخابات باشد.
گفته می شود که دراین دیدار آینده اقتصادی اوکراین پس از جنگ مورد بحث و بررسی قرار گرفته است.
قرار است ویتکوف نتایج مذاکرات با زلنسکی را به اطلاع پوتین و کشورهای اروپائی برساند.
اجلاسی سه جانبه برای
خارج ساختن حکومت طالبان از انزوا

16 اکتبر2026، مسکو میزبان کنفرانسی در مورد مسائل امنیتی در آسیای مرکزی و افغانستان بود. اجلاسی بی‌سابقه‌ای با سه سازمان پیمان امنیت جمعی، کشورهای مستقل مشترک‌المنافع و سازمان همکاری شانگهای .سخنرانی‌های سرگئی لاوروف وزیرخارجه روسیه، وانگ یی، وزیر امور خارجه چین، سرگئی لبدوف، دبیرکل کشورهای مستقل مشترک‌المنافع و طالقبیک ماسادیکوف، دبیرکل سازمان پیمان امنیت جمعی برای خارج ساختن افغانستان کنونی تحت حاکمیت طالبان از انزوا. دراین زمینه تاکید شد که امنیت در مرزهای جنوبی اوراسیا بدون بهبود اقتصادی افغانستان غیرممکن است. غرب تلاش می‌کند از طریق شیوه‌های نواستعماری، سلطه خود را حفظ کند و مانع تشکیل جهان چند قطبی شود.
رونمائی از تازه ترین
شکارچی پهپاد در چین

این تازه ترین رهگیر شکار پهپاد چینی است که به نمایش گذاشته شده است. این رهگیر مجهز به هوش مصنوعی برای مقابله با تهدیدهای پهپادی است. سرعت، بُرد عملیاتی، قیمت و نتایج آزمایش‌های این سامانه‌ها منتشر نشده است.
فرانسه در مرز انقلاب است
تلویزین حزب کمونیست روسیه
ترجمه نعمت بوستانی

روز 18 اکتبر، الکساندر گاموف، مدیر رادیو کامسامولسکایا پراودا (جوانان کمونیست) مصاحبه‌ ای با گنادی زیوگانف، رهبر حزب کمونیست روسیه، در ارتباط با حوادث جاری در فرانسه انجام داده است که خلاصه پاسخ ها از این قرار است:
- مطمئناً شورش‌های دانش‌آموزان فرانسوی را در تلویزیون دیده‌ اید که دبیرستانی‌ها، دانشجویان دانشگاه و معلمان به آنها پیوسته بودند و آنجا در پاریس، یک ارکستر سمفونی ظاهر شد که سرود “انترناسیونال” را نواخت. در ادامه جمعیت آهنگ جنگی “کاتیوشا” را به زبان‌ های فرانسوی و روسی خواندند. فکر می‌ کنید چرا پاریس این ملودی‌های اتحاد شوروی را به خاطر آورد؟
- خب، اگر خیلی شفاف و روشن به شما بگویم... من یک بار با ژاک شیراک، رئیس جمهور اسبق فرانسه، ملاقات کردم و در باره موضوعات زیادی بحث کردیم. او به من گفت: «فرانسه از جمله کشورهایی است که مطمئناً هر ده سال یک بار حداقل یک انقلاب کوچک در آن رخ خواهد داد.»
می‌ دانید در فرانسه (من تاریخ و فرهنگ آن کشور را می‌ دانم)، چهره‌ های برجسته‌ ای در هر زمینه‌ ای اعم از دانش - در ادبیات، فیلم و ریاضیات - وجود داشته‌ اند و هنوز هم وجود دارند. به طور کلی، فرانسه با برنامه‌ های اجتماعی‌ خاص خود از دیگران متمایز بود...
اما در دهه‌ های اخیر، به دلیل خیانتی که به اتحاد جماهیر شوروی، شد دیگر هیچ وزنه تعادلی در جهان وجود ندارد و سرمایه به طور فزاینده‌ ای شکل‌ های تهاجمی و غارتگرانه به خود گرفته- در واقع، حتی فاشیستی شده است.
این سرمایه نمی‌ خواهد در برنامه‌ های اجتماعی، کودکان یا در مدارس سرمایه‌ گذاری کند. هدف اصلی نمایندگان سرمایه، ماندن در موقعیت‌ های خود و افزودن بر ثروت خود است. این تحولات در فرانسه، به وضوح در اعتراضات جوانان نشان داده شده است. جوانان با عقل و درایت و تجربه خود متوجه شده‌ اند که آینده‌ ای ندارند. به عنوان مثال بین 35 تا 40 دانش‌آموز در هر کلاس‌ جای گرفته اند، ساختمان‌ها قرن‌هاست که بازسازی نشده‌ اند... بعد هم هجوم مهاجران را داریم. در اروپا، از هر پنج نفر، یک نفر مهاجر است...
در این مدارس حتی بسیاری از دانش‌ آموزان به زبان فرانسه صحبت نمی‌ کنند. این موضوع باعث می‌ شود تا یادگیری به یک عذاب و کابوس تبدیل شود. دانش‌ آموزان دبیرستانی متوجه می‌ شوند که نمی‌ توانند به جایی بروند، نمی‌ توانند در جایی ثبت‌ نام کنند، همه چیز گران‌ تر و گران‌ تر می‌ شود و آینده‌ امید بخشی وجود ندارد.
در اصل، حتی نسل جوان‌ تر هم تشخیص داده است که سرمایه‌ داری شر بزرگی است و در مقابل آن، پیروزی بزرگ، موشک کاتیوشا، قرار دارد.
ضمن اینکه پیروزی ما در جنگ دوم جهانی در سال 1945 فرانسه را نیز نجات داد.
در همان زمان، نمونه‌ ای از دولت شوروی و تجربه شوروی، مدرسه شوروی وجود داشت... آنها حتی از ما یاد گرفتند...
این یک واقعیت تلخ و سختی است که این نسل جدید مردم اروپا از رهبرانشان آسیب های بزرگی خورده و می خورند. شما در نظر بگیرید، مکرون، یک دیوانه بی اراده سیاسی است؛ تماشای او بدون غم غیرممکن است... از این واقعیت که همسرش به صورتش سیلی می‌ زند تا این ادعا که این “خروس” قصد دارد با سلاح‌ های هسته‌ ای به روسیه حمله کند. حال چگونه می‌ توان انتظار داشت تا جوانان این کشور، از چنین رهبرانی سر مشق بگیرند.
بنابراین، همه ما باید فعالانه‌ تر مبارزه کنیم، به خصوص علیه این سرمایه‌ داری الیگارشی مالی، که به افراد باهوش و تحصیل‌ کرده احتیاج ندارد، بلکه به افراد مطیع و احمق نیاز دارد.
آنچه مسلم است این است که اکنون مبارزه ابعاد جهانی به خود گرفته است.
س- رفیق دبیر کل، می‌ دانید، من بار ها صحنه‌ هایی را در کشور خودمان مشاهده کرده‌ ام... ولادیمیر پوتین، شما و دیگر سیاستمداران کشور ما نه تنها روز اول سپتامبر آغاز سال تحصیلی و اول ژوئن، روز کودک، بلکه به طور منظم با کودکان و نوجوانان دیدار می‌ کنید...
- بله، ما این روش را به طور منظم انجام می‌ دهیم. به عنوان مثال، من و رفقایم هر روز با کودکان در نووروسیا (جمهوری های خلق دونتسک و لوگانسک) کار می‌ کنیم - ما به آنها مراقبت‌های پزشکی ارائه می‌ دهیم و کتاب‌های درسی خوب و مناسبی برای آنها تهیه کرده‌ ایم.
باید توجه کرد که یک کودک باید کشورش را بشناسد، تاریخش را حس کند، سنت‌ های فرهنگی و اجتماعی خود را بفهمد. اما وقتی روس‌ هراسی را در آنها القاء می‌ کنید...
به نازی‌ها و باندریت‌هایی که در اوکراین، پرورش داده اند نگاه کنید. این واقعاً چندش‌ آور است.
در اوکراین، چه کسی به آنها توجه دارد و یا دست می‌ دهد، چه کسی آنها را در آغوش می‌ گیرد؟ وارثان همان تفاله های فاشیست هیتلری که به اروپا تجاوز کردند و اکنون در تلاشند تا کشور ما را نیز نابود کنند.
خب، چه چیز جدیدی در این مورد وجود دارد؟ این همان دسیسه‌ های سرمایه مالی و ادامه همان جنایات است...
لازم می‌ دانم همین جا اعلام کنم که ما تا به حال 30 هزار کودک را در تمام طول سال پذیرفته‌ ایم.
صادقانه بگویم، وقتی که من برای اولین بار با این کودکان ملاقات کردم، شگفت‌ زده شدم، زیرا آنها براساس کتاب‌های درسی اوکراینی، از کلاس دوم با کتاب‌های درسی سوروس، درس می‌ خوانند. کاملاً مشخص است که “اوکراین دموکراتیک جدید” چه چیزی به آنها آموخته است...
یعنی معجونی کاملاً منزجرکننده، که چیزی جز دروغ و کثافت نیست.
خب، بچه‌ها تقصیری ندارند. اما ما برنامه‌ متفاوتی برایشان ترتیب دادیم: رفتن به میدان سرخ، کلیسای جامع مسیح منجی، VDNKh، آکادمی استادان، مکان‌های افتخار نظامی و اتحادیه‌ های کارگری، فعالیت‌ های مشترک، دیدار با دوستان، قدم زدن در پایتخت...
آری، بچه‌ ها به سرعت به خود می‌ آیند؛ آنها شروع به درک گذشته خود می‌ کنند و می‌فهمند که به سادگی فریب خورده‌ اند.
بهر صورت ما باید از نزدیک و به طور مداوم با بچه‌ ها کار کنیم. توجه به این شکل برای آنها و برای کشور اهمیت اساسی دارد آن‌ها سازندگان آینده کشور هستند.

https://www.rline.tv/news/2026-10-18-gennadiy-zyuganov-prokommentiroval-protesty-shkolnikov-vo-frantsii/
عنوان اول پیک نت 29 مهر

مردم فرانسه منتظر انتخابات نماندند!
آذرنگ از پاریس

صحنه‌های خشونت‌ آمیز تظاهرات فرانسه، سوالاتی را در مورد استراتژی “حفظ نظم” مطرح می‌کند. تظاهراتی که در روز شنبه گذشته، شمار شرکت کنندگان در آن از نیم میلیون تا 800 هزار نفر تخمین زده شده است.
دولت فرانسه که اعتراضات را دست کم گرفته و بر طولانی کردن و رقیق کردن آنها تکیه کرده بود، حالا کنترل درگیری اجتماعی را از دست داده است . درگیری‌ای که در آن نتوانسته دری به روی گفتگو بگشاید.
تظاهرات به وقایعی منجر شده که به حوالی کاخ الیزه رسید - و همچنین در بسیاری از شهرهای دیگر فرانسه، از “مارسی” و “بوردو” گرفته تا “لیموژ”، جایی که سقف برج شهرداری در نتیجه یک حمله عمدی آتش‌سوزی فرو ریخت.
حتی قبل از اینکه شهرداری‌ها تخریب شوند و مغازه‌ها غارت شوند، خود دولت راه را برای این صحنه‌های خشونت‌آمیز هموار کرد.
مکرون، رئیس جمهور، روز یکشنبه، ۱۸ اکتبر، از کاخ الیزه، یک روز پس از حضور میلیونی ۸۰۰۰۰۰ نفر در سراسر کشور همراه بود، سخنرانی کرد.
او تظاهر کنندگان را گروه‌های چپ افراطی، به همراه عناصر جنایتکار توصیف کرد. او تظاهرات خیابانی را نتیجه گرانی سوخت اعلام و جنگ ایران را مسبب آن معرفی کرد! او به روی خود نیآورد که این شورش، تنها مربوط به مهاجرین مسلمان نیست، بلکه بخش مهمی از شرکت کنندگان در آن مردم و بویژه جوانان خود فرانسه اند که نسبت به کاهش کمک های تحصیلی اعتراض دارند و یا مردمی که نسبت به فشارهای اقتصادی و مالیات های سنگین برای تامین بودجه جنگی و حمایت از دولت اوکراین اعتراض دارند. (این عکس نمونه ای از حضور جوانان غیر مسلمان، غیر افریقائی و غیر آسیائی در جنبش اعتراضی فرانسه است!)
مکرون از وزیر دادگستری خواهان نهایت قاطعیت علیه دستگیر شدگان تظاهرات شد و به جای آنکه نگران معیشت مردم و غارت آنها توسط صاحبان صنعت و قدرت و ثروت باشد، اضافه کرد:
«من نگرانی صاحبان صنایع را درک می‌کنم» و وعده داد که انتخابات ریاست جمهوری در شش ماه آینده برگزار خواهد شد. متعاقب این سخنرانی، او عملا در برخی خیابانها حکومت نظامی اعلام داشت و تجمع در آنها را ممنوع کرد. مکرون گفت که نگرانی گرانی سوخت است و این مشکل در جاهای دیگر اروپا نیز مطرح است.
این گفته او میتواند حقیقت باشد، اما با این جمله که مشکلات فرانسه در تمام کشورهای اروپائی وجود دارد و یکسان است و باحتمال زیاد همه این کشورها دستخوش شورش اجتماعی خواهند شد، چنان که اکنون در ایتالیا و اسپانیا وضعی مشابه فرانسه حاکم شده است.
چپ‌های فرانسه خواستار گسترش جنبش هستند اما نه گسترش تخریب و غارت.
فابین روسل، نامزد کمونیست ریاست جمهوری در تلویریون فرانسه گفت که مکرون می‌توانست جوانان، کارمندان و مستمری‌بگیران را به آرامش دعوت کند به آن شرط که پاسخ‌هایی برای مشکل هزینه‌های بالای زندگی ارائه دهد. او چنین نکرد و اکنون جنبش اعتراضی به جلو حرکت می‌کند و منتظر انتخابات ریاست جمهوری نمی ماند.
https://www.humanite.fr/politique/emmanuel-macron/ceux-qui-vous-expliquent-que-lurgence-est-daller-dans-la-rue-nont-quun-but-abimer-la-republique-ce-quil-faut-retenir
عناوین روزنامه‌های3 آبان 1405
http://www.pishkhaan.net