جک کنفلید یه جمله قشنگی داره:

«آن طرفِ ترس، چیزهایی است که می خواهی.»

آلبر کامو هم یه بار این جمله رو نوشته:

«در میانه زمستان فهمیدم درونم تابستانی شکست ناپذیر هست.»

توی کتاب امید در تاریکی نوشته ربکا سولنیت، راجع به امیدی حرف می زنه که این روزا خیلی به درد ما میخوره! میگه امید مثل بلیط بخت آزمایی نیست که بشینی روی مبل و فقط دعا کنی؛ امید یعنی کار کنی وقتی هنوز هیچ تضمینی نیست. میگه خیلی وقت ها تغییر یواش و کج و کوله میاد، نه قهرمانانه و سریع، و برای همین هم زوده که وسط راه بگی “هیچ فایده ای نداره” چون اثر خیلی از کارها دیرتر خودش رو نشون میده. خلاصه اش اینه: امید یعنی ادامه دادن با چشم باز، نه با توهم، و این که بفهمی هنوز امکان هست، حتی وقتی همه چی تاریکه.

حالتون چطوره؟ خوبین؟

الکساندر سولژنیتسین (نویسنده کتاب فوق العاده خوب "مجمع الجزایر گولاگ") یک جمله ای داره:
“The simple step of a courageous individual is not to take part in the lie. "One word of truth outweighs the world.”

پیامش اینه:
شاید تو نتونی همه چیز رو عوض کنی، ولی می تونی توی دروغ شرکت نکنی. همین یک انتخاب، کوچیک به نظر میاد، ولی جمعش یک وزن واقعی داره. خیلی وقت ها آینده یک ملت با همین «نه گفتن های کوچک» ساخته می شه، نه با یک اتفاق سینمایی.

زندگی دست به دست می‌شود و انسان هرگز به تمام نمی‌میرد. شخص او می‌رود ولی جوهر زندگی او در پیکری و جامه‌ای دیگر ادامه دارد. ما امروز میراث‌دار بسیار بسیار مردمانیم که آمدند و به ما سپردند و رفتند، تا ما به که بسپاریم.

سوگ مادر | شاهرخ مسکوب

سوگ

@anateman

چند تا آهنگ که امیدوارم براتون ارامش بخش باشن:

ما
راهِ دیگری برایمان باقی‌ نمانده است،
ما باید خیلی چیزها را کنار بگذاریم،
ما باید
با نخستین نشانه‌های سپیده‌‌دَم
چشم‌هایمان را به نور عادت دهیم،
وگرنه ظلمت
ظلمتِ دیگری خواهد زایید.

شعر از سید علی صالحی
(اگر دارم اشتباه میکنم و این رو شاعر دیگه ای سروده٬ لطفا بگین)

خیلی وقت‌ها ما منفعل می‌شیم نه چون چیزی برای گفتن نداریم، بلکه چون احساسات و نظرات خودمون رو جدی نمی‌گیریم. وقتی مدام به خودمون می‌گیم «حسّم مهم نیست» یا «نظر من که فرقی نداره»، کم‌کم یاد می‌گیریم سکوت کنیم و فقط واکنش نشون بدیم. انفعال از جایی شروع می‌شه که ارتباطمون با دنیای درون‌مون قطع می‌شه. اما وقتی احساس‌هامون رو بشناسیم و به فکرهامون احترام بذاریم، حتی اگر آروم و محترمانه بیانشون کنیم، از حالت تماشاگر بیرون میایم و تبدیل می‌شیم به آدمی که انتخاب می‌کنه، نه فقط تحمل. آزادی فردی ما دقیقاً از همین نقطه شروع می‌شه.