روانشناسی سیاسی
(political psychology)
رشته تقریبا نوپایی است که در تصمیم سازی های عرصه سیاست تاثیراتش کم نیست. گرچه پژوهش هایی از این دست هنوز در ایران جدی گرفته نشده اما اگر روزی سیاست پژوهی بخواهد به این عرصه وارد شود٬ جناب #علی_مطهری حتما سوژه نابی برای او خواهد بود.
مردی که سرشار است از تناقض ها و تضادهای فکری و رفتاری. با آنکه عملکرد ویژه ای در مبارزات نهضت و دوران دفاع مقدس ندارد٬ و علی رغم اینکه از سابقه اجرایی روشن و آثار علمی ممتازی برخوردار نیست٬ اما به مدد نام بزرگ خانوادگی٬ پله های ترقی سیاسی را یک شبه طی کرده است. از این جهت مطهری اشبه الناس است به #جناب_س_ح_خ که در سالگرد ارتحال امام(ره) گفته بود برخی بدون هیچ زحمتی در مبارزات٬ بر سفره پلوخوری انقلاب حاضر شده اند!
مطهری مرد روزهای سخت نیست که در بحرانها در کنار مردم بایستد. او یک روز که سکه اصولگرایی رواج بیشتر دارد٬ خود را در این اردوگاه جا می کند و از تریبون یکی از تندترین نشریات این جناح٬ بر اصلاح طلبان می تازد٬ و در روزگاری که به هر دلیل احساس می کند که در میان اصلاح طلبان امکان جلب توجه بیشتری دارد٬ از پاپ هم کاتولیک تر می شود! یکروز با کشیدن پای رییس جمهور سابق به میدان(که البته عملکرد منفی او را در جای خود قبول دارم)٬سران کودتای سبز را تطهیر می کند و روز دیگر با نویسنده نامه آشوب آفرین بدون سلام و والسلام فالوده می خورد.
آدمهایی مثل او تنها نان به نرخ روز می جویند. نان را از هر طرف(چپ یا راست) که بخوانی٬ نان است٬ درست مثل گرگ و درد!
متعجب نباید شد٬ وقتی کسی در دهه چهارم انقلاب اسلامی موضعش با باند سیدمهدی هاشمی و بیت آقای منتظری و منافقین یکی باشد و هنوز با اعتماد به نفس کامل خود را عقل کل این نظام بداند. اینجور آدمها برخلاف میل و مشی شان نه جدی گرفته می شوند و نه اعتبار و اعتماد ماندگاری را جلب خواهند کرد. میل به سرتیتر اخبار قرار گرفتن٬ گاهی همه چیز را از یک سیاستمدار می گیرد. شاید جناب #ص_ز_کلام مثال خوبی باشد. کسی که یکروز رضا خان پهلوی (این سوادکوهی دیکتاتور و بی سواد) را خادم می خواند و روز دیگر در کسوت تئوریسین خودخوانده اصلاحات جلوه می کند و دیگر روز٬ از تک دوره ای شدن دولت روحانی می گوید! و فردایش به دعوت یک موسسه دولتی راهی انگلیس می شود.
گرچه حرفهای عجیب و غریب٬ موجب شهرت و بلکه انگشت نما شدن هست اما گاهی برخی از عزیزان به نیت حاتم طایی شدن٬ سوراخ دعا گم می کنند و با گلکاری در چاه زمزم می خواهند شهره آفاق شوند. بدیهی است برای اینان فرقی نمی کند که کدام بنگاه رسانه ای تیترشان می کند.
ارتباط با مدیر؛
@M_Shahidani
https://telegram.me/rozaneebefarda
(political psychology)
رشته تقریبا نوپایی است که در تصمیم سازی های عرصه سیاست تاثیراتش کم نیست. گرچه پژوهش هایی از این دست هنوز در ایران جدی گرفته نشده اما اگر روزی سیاست پژوهی بخواهد به این عرصه وارد شود٬ جناب #علی_مطهری حتما سوژه نابی برای او خواهد بود.
مردی که سرشار است از تناقض ها و تضادهای فکری و رفتاری. با آنکه عملکرد ویژه ای در مبارزات نهضت و دوران دفاع مقدس ندارد٬ و علی رغم اینکه از سابقه اجرایی روشن و آثار علمی ممتازی برخوردار نیست٬ اما به مدد نام بزرگ خانوادگی٬ پله های ترقی سیاسی را یک شبه طی کرده است. از این جهت مطهری اشبه الناس است به #جناب_س_ح_خ که در سالگرد ارتحال امام(ره) گفته بود برخی بدون هیچ زحمتی در مبارزات٬ بر سفره پلوخوری انقلاب حاضر شده اند!
مطهری مرد روزهای سخت نیست که در بحرانها در کنار مردم بایستد. او یک روز که سکه اصولگرایی رواج بیشتر دارد٬ خود را در این اردوگاه جا می کند و از تریبون یکی از تندترین نشریات این جناح٬ بر اصلاح طلبان می تازد٬ و در روزگاری که به هر دلیل احساس می کند که در میان اصلاح طلبان امکان جلب توجه بیشتری دارد٬ از پاپ هم کاتولیک تر می شود! یکروز با کشیدن پای رییس جمهور سابق به میدان(که البته عملکرد منفی او را در جای خود قبول دارم)٬سران کودتای سبز را تطهیر می کند و روز دیگر با نویسنده نامه آشوب آفرین بدون سلام و والسلام فالوده می خورد.
آدمهایی مثل او تنها نان به نرخ روز می جویند. نان را از هر طرف(چپ یا راست) که بخوانی٬ نان است٬ درست مثل گرگ و درد!
متعجب نباید شد٬ وقتی کسی در دهه چهارم انقلاب اسلامی موضعش با باند سیدمهدی هاشمی و بیت آقای منتظری و منافقین یکی باشد و هنوز با اعتماد به نفس کامل خود را عقل کل این نظام بداند. اینجور آدمها برخلاف میل و مشی شان نه جدی گرفته می شوند و نه اعتبار و اعتماد ماندگاری را جلب خواهند کرد. میل به سرتیتر اخبار قرار گرفتن٬ گاهی همه چیز را از یک سیاستمدار می گیرد. شاید جناب #ص_ز_کلام مثال خوبی باشد. کسی که یکروز رضا خان پهلوی (این سوادکوهی دیکتاتور و بی سواد) را خادم می خواند و روز دیگر در کسوت تئوریسین خودخوانده اصلاحات جلوه می کند و دیگر روز٬ از تک دوره ای شدن دولت روحانی می گوید! و فردایش به دعوت یک موسسه دولتی راهی انگلیس می شود.
گرچه حرفهای عجیب و غریب٬ موجب شهرت و بلکه انگشت نما شدن هست اما گاهی برخی از عزیزان به نیت حاتم طایی شدن٬ سوراخ دعا گم می کنند و با گلکاری در چاه زمزم می خواهند شهره آفاق شوند. بدیهی است برای اینان فرقی نمی کند که کدام بنگاه رسانه ای تیترشان می کند.
ارتباط با مدیر؛
@M_Shahidani
https://telegram.me/rozaneebefarda
Telegram
روزنه
دریچه ای به تاریخ٬ سیاست و اندیشه دینی معاصر
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
در گذشته در میان عرب رسم چنین بود که در ماه های حرام جنگ را متوقف کنند و بر سراپرده خیام دو لشکر پرچمی سرخ بیاویزند به نشانه اینکه جنگ هنوز هم ادامه دارد.
***
حال بعد از هزار سال٬ بر قبه حرم حسین(ع) پرچمی سرخ برافراشته اند؛ به نشانه آنکه جنگ هنوز هم ادامه دارد...
#یا_مذبوح
#انا_الصمصام_المنتقم
https://telegram.me/rozaneebefarda
***
حال بعد از هزار سال٬ بر قبه حرم حسین(ع) پرچمی سرخ برافراشته اند؛ به نشانه آنکه جنگ هنوز هم ادامه دارد...
#یا_مذبوح
#انا_الصمصام_المنتقم
https://telegram.me/rozaneebefarda
Telegram
روزنه
دریچه ای به تاریخ٬ سیاست و اندیشه دینی معاصر
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
#محرم_و_انقلاب_اسلامی/(1)
[این سلسله یادداشتها تأملی است در بازکاوی پیوند و تناسب طرفینیِ «محرم سال 61هجری» و «انقلاب اسلامی سال 57شمسی». اسناد، متون ادبی و اشعار، متون تاریخی و خاطرات شفاهی، بنمایه این کوتاهنوشتارهای تاریخی است.]
پس از ماجرای حمله بیرحمانه رژیم شاه به مدرسه فیضیه قم، عملاً پهلوی ماهیت ضد دینی خود را در اقدامی بیسابقه نشان داد. امام(ره) درست در همین فضای خفقانبار، در آستانه محرم 1383(خرداد 42) دست به کار شد و در آستانه ماه محرم، شبکه سراسری روحانیت و هیئتهای عزاداری را برای «روشنگری دینی» بسیج کرد.
ساواک در تقابل با این حرکت، از مبلغین التزامنامهای گرفت که طی آن، مطالبشان «فقط جنبه مذهبی داشته باشد»، « از آیت الله خمینی و مدرسه فیضیه اسمی نبرند»، و علیه «لوایح ششگانه شاه» سخنی نگویند! و البته به همین اکتفا نکرد و در تاریخ 29 اردیبهشت 42، کمسیون ویژهای به فرمان معاون ساواک تشکیل شد و بر اساس آن قرار شد؛
· روحانیون طراز اول به منظور تفهیم موقعیت کشور و برحذر داشتن از هرگونه تحریک در مجالس عزاداری، نزد هیئت رئیسه ساواک احضار شوند.
· کارگردانان و بانیان مجالس روضه و دستجات عزداری به ساواک احضار شوند برای جلوگیری از تحرکات [سیاسی] و برای حفظ نظم کامل!
· تعداد تکایا بر حسب میزان تندروی(!!) و مخالفت احتمالی آنان تعیین و به صورت درجه 1و2و3 مشخص شوند.
· مأمورین نفوذی(از عوامل ساواک و مأمورین مخفی شهربانی) برای کسب اخبارِ به موقع، در مجالس روضه خوانی گمارده شوند!
امام در(28 اردیبهشت) در ضمن انتشار «رهنموننامهای» خطاب به گویندگان مذهبی و سران هیئتها، از آنان خواست که:
· در نوحههای سینهزنی مصیبتهای وارده بر اسلام و مراکز فقه و دیانت و انصار شریعت را یادآور شوید.
· خطر امروز بر اسلام، کمتر از خطر بنی امیه نیست!
· خطر اسرائیل و عمال آن را به مردم تذکر دهید.
روز تاسوعا، ساواک عدهای از منبریهای تهران را احضار کرد و رسما گفت که «اگر نمی خواهید حملات تبلیغاتی خود را علیه مقامات کشور متوقف سازید، اقلاً این سه موضوع» را مراعات کنید:
· علیه شخص اول مملکت سخنی نگویید!
· علیه اسرائیل نیز سخنی بر زبان نیاورید!
· مرتب به گوش مردم نخوانید که اسلام در خطر است! دیگر هرچه بگوئید آزادید.
امام در سخنرانی عصر عاشورای 42، در مدرسه فیضیه، جواب این سیاستگذاری-های رژیم را اینگونه داد:
«تمام گرفتاریهای ما در همین سه موضوع نهفته است. اگر از این سه موضوع بگذریم، دیگر اختلافی نداریم و باید دید که اگر ما نگوییم اسلام در معرض خطر است، آیا در معرض خطر نیست؟ اگر ما نگوییم شاه چنین و چنان است، آیا آنطور نیست؟ اگر ما نگوییم اسرائیل برای اسلام و مسلمین خطرناک است، آیا خطرناک نیست؟ و اصولا چه ارتباط و تناسبی بین شاه و اسرائیل است...».
(منبع: نهضت امام خمینی، ج1، صص 462-497)
پینوشت:
یک: یادتان که هست در روزگارِ به اصطلاح «توسعه سیاسی»، برخی زیارت عاشورا و هیأتها را منبع تولید خشونت بر می-شمردند!
دو: «سخنرانیها و روضههای غیرسیاسی» هنوز هم گوشه و کنار، پیدا میشوند. حتما پیام امام به گوششان نرسیده است.
سه: برخی به دنبال حذف شعار «مرگ بر آمریکا» هستند! در عین حال که جنایاتِ آمریکا پیش چشم همه روشن است و تنها یکی از سیئات آمریکاییها، حمایت همه جانبه از اسرائیل است. راستی، چه تناسبی بین آنها و آمریکا هست؟!
#اول_محرم_الحرام_۱۴۳۸
https://telegram.me/rozaneebefarda
[این سلسله یادداشتها تأملی است در بازکاوی پیوند و تناسب طرفینیِ «محرم سال 61هجری» و «انقلاب اسلامی سال 57شمسی». اسناد، متون ادبی و اشعار، متون تاریخی و خاطرات شفاهی، بنمایه این کوتاهنوشتارهای تاریخی است.]
پس از ماجرای حمله بیرحمانه رژیم شاه به مدرسه فیضیه قم، عملاً پهلوی ماهیت ضد دینی خود را در اقدامی بیسابقه نشان داد. امام(ره) درست در همین فضای خفقانبار، در آستانه محرم 1383(خرداد 42) دست به کار شد و در آستانه ماه محرم، شبکه سراسری روحانیت و هیئتهای عزاداری را برای «روشنگری دینی» بسیج کرد.
ساواک در تقابل با این حرکت، از مبلغین التزامنامهای گرفت که طی آن، مطالبشان «فقط جنبه مذهبی داشته باشد»، « از آیت الله خمینی و مدرسه فیضیه اسمی نبرند»، و علیه «لوایح ششگانه شاه» سخنی نگویند! و البته به همین اکتفا نکرد و در تاریخ 29 اردیبهشت 42، کمسیون ویژهای به فرمان معاون ساواک تشکیل شد و بر اساس آن قرار شد؛
· روحانیون طراز اول به منظور تفهیم موقعیت کشور و برحذر داشتن از هرگونه تحریک در مجالس عزاداری، نزد هیئت رئیسه ساواک احضار شوند.
· کارگردانان و بانیان مجالس روضه و دستجات عزداری به ساواک احضار شوند برای جلوگیری از تحرکات [سیاسی] و برای حفظ نظم کامل!
· تعداد تکایا بر حسب میزان تندروی(!!) و مخالفت احتمالی آنان تعیین و به صورت درجه 1و2و3 مشخص شوند.
· مأمورین نفوذی(از عوامل ساواک و مأمورین مخفی شهربانی) برای کسب اخبارِ به موقع، در مجالس روضه خوانی گمارده شوند!
امام در(28 اردیبهشت) در ضمن انتشار «رهنموننامهای» خطاب به گویندگان مذهبی و سران هیئتها، از آنان خواست که:
· در نوحههای سینهزنی مصیبتهای وارده بر اسلام و مراکز فقه و دیانت و انصار شریعت را یادآور شوید.
· خطر امروز بر اسلام، کمتر از خطر بنی امیه نیست!
· خطر اسرائیل و عمال آن را به مردم تذکر دهید.
روز تاسوعا، ساواک عدهای از منبریهای تهران را احضار کرد و رسما گفت که «اگر نمی خواهید حملات تبلیغاتی خود را علیه مقامات کشور متوقف سازید، اقلاً این سه موضوع» را مراعات کنید:
· علیه شخص اول مملکت سخنی نگویید!
· علیه اسرائیل نیز سخنی بر زبان نیاورید!
· مرتب به گوش مردم نخوانید که اسلام در خطر است! دیگر هرچه بگوئید آزادید.
امام در سخنرانی عصر عاشورای 42، در مدرسه فیضیه، جواب این سیاستگذاری-های رژیم را اینگونه داد:
«تمام گرفتاریهای ما در همین سه موضوع نهفته است. اگر از این سه موضوع بگذریم، دیگر اختلافی نداریم و باید دید که اگر ما نگوییم اسلام در معرض خطر است، آیا در معرض خطر نیست؟ اگر ما نگوییم شاه چنین و چنان است، آیا آنطور نیست؟ اگر ما نگوییم اسرائیل برای اسلام و مسلمین خطرناک است، آیا خطرناک نیست؟ و اصولا چه ارتباط و تناسبی بین شاه و اسرائیل است...».
(منبع: نهضت امام خمینی، ج1، صص 462-497)
پینوشت:
یک: یادتان که هست در روزگارِ به اصطلاح «توسعه سیاسی»، برخی زیارت عاشورا و هیأتها را منبع تولید خشونت بر می-شمردند!
دو: «سخنرانیها و روضههای غیرسیاسی» هنوز هم گوشه و کنار، پیدا میشوند. حتما پیام امام به گوششان نرسیده است.
سه: برخی به دنبال حذف شعار «مرگ بر آمریکا» هستند! در عین حال که جنایاتِ آمریکا پیش چشم همه روشن است و تنها یکی از سیئات آمریکاییها، حمایت همه جانبه از اسرائیل است. راستی، چه تناسبی بین آنها و آمریکا هست؟!
#اول_محرم_الحرام_۱۴۳۸
https://telegram.me/rozaneebefarda
Telegram
روزنه
دریچه ای به تاریخ٬ سیاست و اندیشه دینی معاصر
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
[سهم من از این سفره گسترده شهادت و سعادت٬ تنها همین چند بیتی است که برای مدافعان حرم (آن حبیب های آقا) سروده ام].
برای حبیب ها
دارد میان همهمه ها محو می شود
کم کم صدای غربت سلطان نینوا
«هل من معین»٬ دوباره بلند است ای حبیب
دعوت شدی دوباره به صحرای کربلا
فریاد العطش ز بیابان بلند شد
از شام٬ از عراق٬ یمن٬ غزه٬ زاریا
در امتداد فاصله ها گم نمی شود
این راه رفتنی است٬ از این فرش تا خدا
کوفی نباش در صف تزویر می کشند
این روزها٬ آل علی را٬ هزارها
آل سعود٬ باز برادرکشی٬ یقین
اینان یهودی اند؛ یزیدان دین نما
داعش مترسکی است٬ یا شتر سرخ موی که
رم داده باز٬ دشمن اسلام سوی ما
آه ای حرم٬ دوباره شکستند حرمتت
خیل حرامیان ستمکار٬ بی حیا
آتش میان کعبه فتاده است ای خلیل
دامن کشان زنان حرم٬ زار٬ پربلا
مسلم٬ ظهیر٬ جون٬ کجایید عاشقان
نامه «من الغریب»٬ برای حبیب ها
#حسن_مقدمی_شهیدانی
#شعر_مدافعان_حرم
#دوم_محرم_الحرام_۱۴۳۸
https://telegram.me/rozaneebefarda
برای حبیب ها
دارد میان همهمه ها محو می شود
کم کم صدای غربت سلطان نینوا
«هل من معین»٬ دوباره بلند است ای حبیب
دعوت شدی دوباره به صحرای کربلا
فریاد العطش ز بیابان بلند شد
از شام٬ از عراق٬ یمن٬ غزه٬ زاریا
در امتداد فاصله ها گم نمی شود
این راه رفتنی است٬ از این فرش تا خدا
کوفی نباش در صف تزویر می کشند
این روزها٬ آل علی را٬ هزارها
آل سعود٬ باز برادرکشی٬ یقین
اینان یهودی اند؛ یزیدان دین نما
داعش مترسکی است٬ یا شتر سرخ موی که
رم داده باز٬ دشمن اسلام سوی ما
آه ای حرم٬ دوباره شکستند حرمتت
خیل حرامیان ستمکار٬ بی حیا
آتش میان کعبه فتاده است ای خلیل
دامن کشان زنان حرم٬ زار٬ پربلا
مسلم٬ ظهیر٬ جون٬ کجایید عاشقان
نامه «من الغریب»٬ برای حبیب ها
#حسن_مقدمی_شهیدانی
#شعر_مدافعان_حرم
#دوم_محرم_الحرام_۱۴۳۸
https://telegram.me/rozaneebefarda
Telegram
روزنه
دریچه ای به تاریخ٬ سیاست و اندیشه دینی معاصر
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
#محرم_و_انقلاب_اسلامی/(2)
امام در ضمن پیامشان(28 اردیبهشت 42) خطاب به گویندگان مذهبی و سران هیئتها، از آنان خواسته بودند که «در نوحه های سینه زنی مصیبتهای وارده بر اسلام و مراکز فقه و دیانت و انصار شریعت را یادآور شوند». با آغاز محرم سال 42، عزاداریها رنگ و بوی انقلاب گرفت و تا پیروزی نهضت، پیوند عزاداری و مبارزه، همچنان برقرار ماند.
پس از رحلت آیت الله بروجردی، مرحوم خوشدل طهرانی در قصیده ای گفته بود:
آیت الله بروجردی اگر بر بست رخت چون خمینی را خدا بر شیعه مولا می کند
حکم کن، فرمان بده، از جان و دل فرمان بریم
مردم در لبیک به ندای رهبر نهضت، در محرم سال 42 در نوحه هایشان، اینچنین دم می گرفتند:
گفت عزیز فاطمه/ نیست ز مرگ واهمه
تا به تنم توان بود/ زیر ستم نمی روم
ننگ حیات و ذلتش/ عزت و مرگ و لذتش
من ز یزیدِ بی پدر/ ظلم و ستم نمیکشم
***
شد ساحت فیضیه عاشورا/ در روز قتل زاده زهرا
در تربت اعلی/ شد موج خون برپا
عمال اسرائیلی رسوا/ کشتند از کین بی پناهان را
در تربت اعلی/ شد موج خون برپا
***
دانشگاه فیضیه/ چو دشت ماریه/ طلاب دینیه
افتاده جسم هر یکی شان از لب بام
واویلا واویلا
قم شده کربلا/ هر روزش عاشورا
فیضیه قتلگاه/ خون جگر علما
واویلا/ واویلا
برخی دیگر از عزادارها هم چنین همخوانی می کردند:
شد موسم یاری مولانا الخمینی/ ای شیعیان برپا کنید شور حسینی
جان را به کف بنهاده ای در راه قرآن/ خمینی، خمینی تو زاده حسینی
خمینی، خمینی، خدا نگهدار تو/ بمیرد، بمیرد، دشمن غدار تو
خمینی خمینی، ملت طرفدار تو/ بمیرد، بمیرد دشمن خونخوار تو
مرگ بر این قلدر قانون شکن/ خمینی شاهشکن، خدا نگهدار تو
***
فرمود والله ان قطعتموا یمینی/ شد موسم یاری مولانا خمینی
ای اهل عالم، الله اکبر
***
یوم القیام است، روز انقلاب است
تنها نه در کربلا قحط آب است
قحط عدل است/ قحط فضل است
حق بر باطل پیروز است
***
رهبر جهانی، مرد آسمانی
حماسه آفرین تاریخ جهانم/ آئینه بابم، امیرالمؤمنانم
الحق دوله، باطل جوله
رهبر انقلاب، تشنه ام نی بر آب
تشنه آزادی و خونِ ستمگر
پس از دستگیری و زندان و تبعیدِ امام نیز، همچنان بازارِ اشعار و نوحه های انقلابی گرم ماند که خود موضوعِ نوشتاری دیگر است.
پی نوشت:
یک: این نخستین بار بود که در دسته های عزاداری علیه اسرائیل شعار داده می شد و یا در مجالس ذکر مصائب سیدالشهدا(ع)، به طور فراگیر از مظالمِ یزید زمان سخن به میان میآمد!
دو: این نوحه ها، اولین تجلی «هنر انقلاب اسلامی» اند که بسیاری به اشتباه، پیشینه آن را به زمان پیروزی نهضت بر می گردانند.
سه: زحمتِ روایت رویدادها، و ثبت شعرها و شعارها، به عهده همان نفوذی هایی بود که به تصویب کمسیون ویژه ساواک، در همه هیئت ها حضور داشتند! این است که مطالب پیشگفته همه در اسناد ساواک آمده است. اسامی سرایندگان نوحه ها و اشعار به دلیل مراعات اختصار ذکر نشده است.
چهار؛ پیوند نهضت امام خمینی با معارف عاشورایی در اشعار متجلی است و بهترین دلیل بر دینی بودن حرکت مردم به رهبری امام
پنج؛ خودجوش بودن هنر انقلاب و مردمی بودنش٬ همه دستگاه فرهنگی و هنری نخبگانی و مزدور رژیم را ناکارآمد کرد.
(منابع: نهضت امام خمینی(ره)، ج۱ صص 467-486؛ محرم و انقلاب اسلامی، ص94-104؛ هیئتهای مذهبی و انقلاب اسلامی، صص112-114)
#دوم_محرم_الحرام_1438
https://telegram.me/rozaneebefarda
امام در ضمن پیامشان(28 اردیبهشت 42) خطاب به گویندگان مذهبی و سران هیئتها، از آنان خواسته بودند که «در نوحه های سینه زنی مصیبتهای وارده بر اسلام و مراکز فقه و دیانت و انصار شریعت را یادآور شوند». با آغاز محرم سال 42، عزاداریها رنگ و بوی انقلاب گرفت و تا پیروزی نهضت، پیوند عزاداری و مبارزه، همچنان برقرار ماند.
پس از رحلت آیت الله بروجردی، مرحوم خوشدل طهرانی در قصیده ای گفته بود:
آیت الله بروجردی اگر بر بست رخت چون خمینی را خدا بر شیعه مولا می کند
حکم کن، فرمان بده، از جان و دل فرمان بریم
مردم در لبیک به ندای رهبر نهضت، در محرم سال 42 در نوحه هایشان، اینچنین دم می گرفتند:
گفت عزیز فاطمه/ نیست ز مرگ واهمه
تا به تنم توان بود/ زیر ستم نمی روم
ننگ حیات و ذلتش/ عزت و مرگ و لذتش
من ز یزیدِ بی پدر/ ظلم و ستم نمیکشم
***
شد ساحت فیضیه عاشورا/ در روز قتل زاده زهرا
در تربت اعلی/ شد موج خون برپا
عمال اسرائیلی رسوا/ کشتند از کین بی پناهان را
در تربت اعلی/ شد موج خون برپا
***
دانشگاه فیضیه/ چو دشت ماریه/ طلاب دینیه
افتاده جسم هر یکی شان از لب بام
واویلا واویلا
قم شده کربلا/ هر روزش عاشورا
فیضیه قتلگاه/ خون جگر علما
واویلا/ واویلا
برخی دیگر از عزادارها هم چنین همخوانی می کردند:
شد موسم یاری مولانا الخمینی/ ای شیعیان برپا کنید شور حسینی
جان را به کف بنهاده ای در راه قرآن/ خمینی، خمینی تو زاده حسینی
خمینی، خمینی، خدا نگهدار تو/ بمیرد، بمیرد، دشمن غدار تو
خمینی خمینی، ملت طرفدار تو/ بمیرد، بمیرد دشمن خونخوار تو
مرگ بر این قلدر قانون شکن/ خمینی شاهشکن، خدا نگهدار تو
***
فرمود والله ان قطعتموا یمینی/ شد موسم یاری مولانا خمینی
ای اهل عالم، الله اکبر
***
یوم القیام است، روز انقلاب است
تنها نه در کربلا قحط آب است
قحط عدل است/ قحط فضل است
حق بر باطل پیروز است
***
رهبر جهانی، مرد آسمانی
حماسه آفرین تاریخ جهانم/ آئینه بابم، امیرالمؤمنانم
الحق دوله، باطل جوله
رهبر انقلاب، تشنه ام نی بر آب
تشنه آزادی و خونِ ستمگر
پس از دستگیری و زندان و تبعیدِ امام نیز، همچنان بازارِ اشعار و نوحه های انقلابی گرم ماند که خود موضوعِ نوشتاری دیگر است.
پی نوشت:
یک: این نخستین بار بود که در دسته های عزاداری علیه اسرائیل شعار داده می شد و یا در مجالس ذکر مصائب سیدالشهدا(ع)، به طور فراگیر از مظالمِ یزید زمان سخن به میان میآمد!
دو: این نوحه ها، اولین تجلی «هنر انقلاب اسلامی» اند که بسیاری به اشتباه، پیشینه آن را به زمان پیروزی نهضت بر می گردانند.
سه: زحمتِ روایت رویدادها، و ثبت شعرها و شعارها، به عهده همان نفوذی هایی بود که به تصویب کمسیون ویژه ساواک، در همه هیئت ها حضور داشتند! این است که مطالب پیشگفته همه در اسناد ساواک آمده است. اسامی سرایندگان نوحه ها و اشعار به دلیل مراعات اختصار ذکر نشده است.
چهار؛ پیوند نهضت امام خمینی با معارف عاشورایی در اشعار متجلی است و بهترین دلیل بر دینی بودن حرکت مردم به رهبری امام
پنج؛ خودجوش بودن هنر انقلاب و مردمی بودنش٬ همه دستگاه فرهنگی و هنری نخبگانی و مزدور رژیم را ناکارآمد کرد.
(منابع: نهضت امام خمینی(ره)، ج۱ صص 467-486؛ محرم و انقلاب اسلامی، ص94-104؛ هیئتهای مذهبی و انقلاب اسلامی، صص112-114)
#دوم_محرم_الحرام_1438
https://telegram.me/rozaneebefarda
Telegram
روزنه
دریچه ای به تاریخ٬ سیاست و اندیشه دینی معاصر
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
#محرم_و_انقلاب_اسلامی/(3)
این تصویر برای همه ایرانی ها آشناست؛ امام دستمال سفیدی به صورت گرفته و شانههایش میلرزد، وقتی که مرحوم کوثری دارد روضه میخواند. فقیهی که تئوری «پیروزی خون بر شمشیر» را مطرح میکند، باید شهادت را سعادت بداند و خود برای این سعادت، همواره آماده باشد. پیوند عمیقِ امام خمینی با عاشورا، در همه سالهای زندگی اش قابل پی جویی است. برای روشن شدن این پرده از زندگی امام، پنج روایت در پی می آید:
یک: آیت الله شبیری زنجانی به نقل از «آشیخ محمدحسین بهاری همدانی»: آقای حاج شیخ عبدالکریم [حائری]، مجلس روضه ای داشت و در آن مجلس زنها هم شرکت میکردند، دو نفر کمسن در آن مجلس چای می دادند: یکی آقا روح الله [خمینی] و دیگری آقا ریحان الله [نخعی گلپایگانی]». (جرعه ای از دریا، ج3، ص675).
دو: از آیت الله مرعشی نجفی منقول است که: «در ایام جوانی، با تنی چند از طلّاب علوم دینی، شبهای محرم تا سحر، با سینه زنی و گریه و زاری بر مظلومیت سیدالشهدا و اهلبیت پاکش علیهم السلام احیاء می گرفتیم، و از جمله کسانی که در این مجلس شرکت می کردند امام خمینی رحمه الله بودند».
سه: مرحوم علی دوانی می گوید: « در سال 1328 شمسی که برای ادامه تحصیل به شهر مقدس قم آمدم، و آیت الله العظمی امام خمینی ـ رضوان الله علیه ـ را در مجالس عزاداری می دیدم، به تعبیر امروز، «فرهنگ عاشورا» در نظرم مجسم می شد.
هنگامی که واعظ به «گریز» می رسید، یا روضه خوان شروع به خواندن روضه می کرد، حاج آقا روح الله خمینی نخستین کسی بود که دستمال سفید و تمیز خود را از جیب درمی آورد و به صورت می گرفت و گریه را سر می داد. اگر تکیه بر دیوار داده بودند، بدون حرکت و تکانی می گریستند، و چنانچه خم می شدند، می دیدی که چطور می لرزند و اشک می ریزند».(امام خمینی و عزاداری امام حسین(ع):کنگره...سال76)
چهار: آقای حاج سیدمحمد کوثری ذاکر امام، نقل کرده: «وقتی امام در نجف اشرف بودند، من سفری برای زیارت به کربلا رفتم. در کربلا عده ای از فضلا .... گفتند، آقای کوثری، به داد امام برس! گفتم موضوع چیست؟ گفتند: می دانی که آقای حاج آقا مصطفی فرزند دانشمند امام به طرز مرموزی جان داده است. کسی گریه امام را در مرگ او ندیده است. یکی دوبار که طلاب در منزل امام یا در سر تربت حاج آقا مصطفی روضه ایشان را خوانده اند، نه تنها امام گریه نکرده، بلکه طلاب را هم منع کرده و گفته اند بروید مشغول کارتان شوید. و به خانم، همسرشان نیز فقط گفته اند: «مصطفی از الطاف خفیه الهی بود. خدا او را از ما گرفت».
آنها گفتند، شما زودتر به نجف بروید و خدمت امام برسید و طبق معمول که اجازه می گرفتید و در حضورشان روضه می خواندید، روضه ای بخوانید و اسم حاج آقا مصطفی را ببرید، بلکه بتوانید امام را در مصیبت فرزندشان بگریانید که ... خدای نکرده صدمه ای نبینند. می گفتند، مرگ حاج آقا مصطفی حوزه نجف را عزادار کرده است، لابد ایران و قم نیز همینطور است، ولی خود امام را کسی ندیده که متأثر باشد و گریه کند» [من] وارد نجف شدم و پس از زیارت، خدمت امام رسیدم، و بعد از تسلیت و مختصر احوالپرسی عرض کردم اجازه می دهید طبق معمولم در حضورتان روضه ای بخوانم؟ فرمودند: «بفرمایید!». پس از مقدمه کوتاهی، هرچه راجع به حاج آقا مصطفی می دانستم که چقدر مورد علاقه امام بود و شخصیتی ممتاز داشت، بیان کردم،... در تمام این مدت، این امام بدون تغییر حال گوش می دادند و کوچک ترین اثری برای گریستن در ایشان پیدا نشد. هرچه به این در و آن در زدم بلکه امام در مرگ فرزند اشکی بریزند نتیجه نداشت. ناچار گریز زدم به کربلا و آمدن امام حسین ـ علیه السلام ـ به بالین حضرت علی اکبر. همین که گفتم، قربان غریبیت یا اباعبدالله! وقتی آمدی به بالین فرزند رشیدت علی اکبر، امام دستمال از جیب درآوردند و به قدری گریستند که تا آن موقع کمتر دیده بودم. (پیشین، به نقل از مرحوم دوانی)
پنج: بعد از قضیه ی سال ۴۲ هنگام بازگشت از مدرسه فیضیه، در خیابان ارم عکسی از حضرت امام خمینی به دیوار زده بودند. حضرت آیت الله اراکی، وقتی نگاهشان به آن عکس افتاد فرمودند: قسم می خورم که صاحب این عکس اگر در کربلا می بود جزء مستشهدین بین یدی امام حسین علیه السلام بودند و ۷۲ نفر میشد ۷۳ نفر .(مصاحبه دکتر مصلحی فرزند آیت الله اراکی با روزنامه رسالت، شماره ۲۵۷۸ پنج شنبه ۱۰ آذر ۷۳)
#سوم_محرم_الحرام_1438
https://telegram.me/rozaneebefarda
این تصویر برای همه ایرانی ها آشناست؛ امام دستمال سفیدی به صورت گرفته و شانههایش میلرزد، وقتی که مرحوم کوثری دارد روضه میخواند. فقیهی که تئوری «پیروزی خون بر شمشیر» را مطرح میکند، باید شهادت را سعادت بداند و خود برای این سعادت، همواره آماده باشد. پیوند عمیقِ امام خمینی با عاشورا، در همه سالهای زندگی اش قابل پی جویی است. برای روشن شدن این پرده از زندگی امام، پنج روایت در پی می آید:
یک: آیت الله شبیری زنجانی به نقل از «آشیخ محمدحسین بهاری همدانی»: آقای حاج شیخ عبدالکریم [حائری]، مجلس روضه ای داشت و در آن مجلس زنها هم شرکت میکردند، دو نفر کمسن در آن مجلس چای می دادند: یکی آقا روح الله [خمینی] و دیگری آقا ریحان الله [نخعی گلپایگانی]». (جرعه ای از دریا، ج3، ص675).
دو: از آیت الله مرعشی نجفی منقول است که: «در ایام جوانی، با تنی چند از طلّاب علوم دینی، شبهای محرم تا سحر، با سینه زنی و گریه و زاری بر مظلومیت سیدالشهدا و اهلبیت پاکش علیهم السلام احیاء می گرفتیم، و از جمله کسانی که در این مجلس شرکت می کردند امام خمینی رحمه الله بودند».
سه: مرحوم علی دوانی می گوید: « در سال 1328 شمسی که برای ادامه تحصیل به شهر مقدس قم آمدم، و آیت الله العظمی امام خمینی ـ رضوان الله علیه ـ را در مجالس عزاداری می دیدم، به تعبیر امروز، «فرهنگ عاشورا» در نظرم مجسم می شد.
هنگامی که واعظ به «گریز» می رسید، یا روضه خوان شروع به خواندن روضه می کرد، حاج آقا روح الله خمینی نخستین کسی بود که دستمال سفید و تمیز خود را از جیب درمی آورد و به صورت می گرفت و گریه را سر می داد. اگر تکیه بر دیوار داده بودند، بدون حرکت و تکانی می گریستند، و چنانچه خم می شدند، می دیدی که چطور می لرزند و اشک می ریزند».(امام خمینی و عزاداری امام حسین(ع):کنگره...سال76)
چهار: آقای حاج سیدمحمد کوثری ذاکر امام، نقل کرده: «وقتی امام در نجف اشرف بودند، من سفری برای زیارت به کربلا رفتم. در کربلا عده ای از فضلا .... گفتند، آقای کوثری، به داد امام برس! گفتم موضوع چیست؟ گفتند: می دانی که آقای حاج آقا مصطفی فرزند دانشمند امام به طرز مرموزی جان داده است. کسی گریه امام را در مرگ او ندیده است. یکی دوبار که طلاب در منزل امام یا در سر تربت حاج آقا مصطفی روضه ایشان را خوانده اند، نه تنها امام گریه نکرده، بلکه طلاب را هم منع کرده و گفته اند بروید مشغول کارتان شوید. و به خانم، همسرشان نیز فقط گفته اند: «مصطفی از الطاف خفیه الهی بود. خدا او را از ما گرفت».
آنها گفتند، شما زودتر به نجف بروید و خدمت امام برسید و طبق معمول که اجازه می گرفتید و در حضورشان روضه می خواندید، روضه ای بخوانید و اسم حاج آقا مصطفی را ببرید، بلکه بتوانید امام را در مصیبت فرزندشان بگریانید که ... خدای نکرده صدمه ای نبینند. می گفتند، مرگ حاج آقا مصطفی حوزه نجف را عزادار کرده است، لابد ایران و قم نیز همینطور است، ولی خود امام را کسی ندیده که متأثر باشد و گریه کند» [من] وارد نجف شدم و پس از زیارت، خدمت امام رسیدم، و بعد از تسلیت و مختصر احوالپرسی عرض کردم اجازه می دهید طبق معمولم در حضورتان روضه ای بخوانم؟ فرمودند: «بفرمایید!». پس از مقدمه کوتاهی، هرچه راجع به حاج آقا مصطفی می دانستم که چقدر مورد علاقه امام بود و شخصیتی ممتاز داشت، بیان کردم،... در تمام این مدت، این امام بدون تغییر حال گوش می دادند و کوچک ترین اثری برای گریستن در ایشان پیدا نشد. هرچه به این در و آن در زدم بلکه امام در مرگ فرزند اشکی بریزند نتیجه نداشت. ناچار گریز زدم به کربلا و آمدن امام حسین ـ علیه السلام ـ به بالین حضرت علی اکبر. همین که گفتم، قربان غریبیت یا اباعبدالله! وقتی آمدی به بالین فرزند رشیدت علی اکبر، امام دستمال از جیب درآوردند و به قدری گریستند که تا آن موقع کمتر دیده بودم. (پیشین، به نقل از مرحوم دوانی)
پنج: بعد از قضیه ی سال ۴۲ هنگام بازگشت از مدرسه فیضیه، در خیابان ارم عکسی از حضرت امام خمینی به دیوار زده بودند. حضرت آیت الله اراکی، وقتی نگاهشان به آن عکس افتاد فرمودند: قسم می خورم که صاحب این عکس اگر در کربلا می بود جزء مستشهدین بین یدی امام حسین علیه السلام بودند و ۷۲ نفر میشد ۷۳ نفر .(مصاحبه دکتر مصلحی فرزند آیت الله اراکی با روزنامه رسالت، شماره ۲۵۷۸ پنج شنبه ۱۰ آذر ۷۳)
#سوم_محرم_الحرام_1438
https://telegram.me/rozaneebefarda
Telegram
روزنه
دریچه ای به تاریخ٬ سیاست و اندیشه دینی معاصر
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
#محرم_و_انقلاب_اسلامی/(۴)
#امام_عاشورایی_بود!
در روزگاری که برخی از روی ترس٬ عافیت طلبی٬ مصلحت سنجی٬ و یا احتیاط شرعی(با استناد به روایات دماع و...)٬ با سکوتشان به نوعی با پهلوی ها بیعت کرده بودند٬ امام دست بیعت با ظلمه را پس زد.مثل مولایش امام حسین(ع) که حاضر نشد در دارالاماره به دعوت مخفیانه بیعت با یزید تن در دهد و نتیجه اش شد کربلا و عاشورا. تآمل پیرامون جنبه هایی عاشورایی شخصیت امام خمینی و نقش آن در پدیدآمدن انقلاب اسلامی و نیز لوازم آن در بقای انقلاب٬ پراهمیت است. و اینکه؛
یک: امام بارها در دوران مبارزه اعلام کرد که آماده شهادت است. این یعنی باور به عاشورا و این باور، خود محصولِ یقین است!
دو: کسی که خود عاشورایی نباشد، نمی تواند میلیون ها انسان را در ایران و جهان، برای جانبازی در راه وصول به اهداف الهی، بسیج کند.
سه:فقیهی که تئوری «پیروزی خون بر شمشیر» را مطرح میکند، باید شهادت را سعادت بداند و خود برای این سعادت، همواره آماده باشد.
چهار: آنها که در بزنگاه ها از معرکه می گریزند و به مهلکه می افتند، عاشورایی نیستند!
پنج: مردانِ عاشورایی اهل تعقلند، اهل مذاکره هم، اما اقتضای تعقل آنستکه میدانِ نبرد، حتی اگر جایِ تذکر به دشمن و دعوت به حقیقت باشد، جای مذاکره نیست!
#چهارم_محرم_الحرام_۱۴۳۸
https://telegram.me/rozaneebefarda
#امام_عاشورایی_بود!
در روزگاری که برخی از روی ترس٬ عافیت طلبی٬ مصلحت سنجی٬ و یا احتیاط شرعی(با استناد به روایات دماع و...)٬ با سکوتشان به نوعی با پهلوی ها بیعت کرده بودند٬ امام دست بیعت با ظلمه را پس زد.مثل مولایش امام حسین(ع) که حاضر نشد در دارالاماره به دعوت مخفیانه بیعت با یزید تن در دهد و نتیجه اش شد کربلا و عاشورا. تآمل پیرامون جنبه هایی عاشورایی شخصیت امام خمینی و نقش آن در پدیدآمدن انقلاب اسلامی و نیز لوازم آن در بقای انقلاب٬ پراهمیت است. و اینکه؛
یک: امام بارها در دوران مبارزه اعلام کرد که آماده شهادت است. این یعنی باور به عاشورا و این باور، خود محصولِ یقین است!
دو: کسی که خود عاشورایی نباشد، نمی تواند میلیون ها انسان را در ایران و جهان، برای جانبازی در راه وصول به اهداف الهی، بسیج کند.
سه:فقیهی که تئوری «پیروزی خون بر شمشیر» را مطرح میکند، باید شهادت را سعادت بداند و خود برای این سعادت، همواره آماده باشد.
چهار: آنها که در بزنگاه ها از معرکه می گریزند و به مهلکه می افتند، عاشورایی نیستند!
پنج: مردانِ عاشورایی اهل تعقلند، اهل مذاکره هم، اما اقتضای تعقل آنستکه میدانِ نبرد، حتی اگر جایِ تذکر به دشمن و دعوت به حقیقت باشد، جای مذاکره نیست!
#چهارم_محرم_الحرام_۱۴۳۸
https://telegram.me/rozaneebefarda
Telegram
روزنه
دریچه ای به تاریخ٬ سیاست و اندیشه دینی معاصر
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
سعود یاسر ستوده٬
کوهنورد بسیجی گیلانی٬ به قله البروس(بام اروپا) و نصب پرچم سیدالشهدا٬ در رسانه های دنیا انعکاس یافت. او مدیرعامل خیریه حمایت از کودکان سرطانی گیلان است.
https://telegram.me/rozaneebefa
کوهنورد بسیجی گیلانی٬ به قله البروس(بام اروپا) و نصب پرچم سیدالشهدا٬ در رسانه های دنیا انعکاس یافت. او مدیرعامل خیریه حمایت از کودکان سرطانی گیلان است.
https://telegram.me/rozaneebefa
https://telegram.me/rozaneebefa
تقدیر آیت الله اعرافی از اقدامات خبرگزاری رسا٬ موجب واکنش تند برخی جریانات حوزوری رادیکال و روشنفکر حامی دولت شد. در یکی از این واکنش ها٬ فرید مدرسی(از نویسندگان مهرنامه) از این خبرگزاری حوزوی فراگیر بعنوان«سایت ضد دولتی» یاد کرده و به مدیر جدید حوزه علمیه حمله کرده است.
فارغ سو برداشت نویسنده نشریات اصلاح طلب از یک تقدیر مکتوب٬ این واکنش ها نشان از عدم مقبولیت حوزوی دولت فعلی در سطح مدیریت کلان و بدنه رسانه ای حوزه علمیه است و در واقع اعتراف به رویکرد منفی نخبگان حوزوی نسبت به دولت دکتر روحانی است. عصبانیت جریانهای دگراندیش از جهت گیری های معقول و محترمانه آیت الله اعرافی٬ پیشتر در ماجرای تقدیر ایشان از فعالیت های مؤسسه آیت الله مصباح نیز بروز کرده بود. گفتنی است چندی پیش انتشار خبر دیدار جمعی از فضلای حوزوی «تحول ستیز» با آیت الله اعرافی منتشر شد و هیچ واکنش تندی را به همراه نداشت و به نظرم «آزادی در ابراز نظر» از حقوق اولیه مدیر حوزه علمیه است که همه طیف ها بهتر است آن را محترم بشمارند. تلاش برخی اصلاح طلبان برای ایجاد حساسیت و پیشبرد پروژه «دو قطبی در دل حوزه علمیه» البته گفتنی های بسیار دارد که در آینده بیشتر از آن خواهم گفت.
اینهم لینک خبر مرتبط با این موضوع:
👇👇
http://www.rasanews.ir/detail/News/453466/2045
تقدیر آیت الله اعرافی از اقدامات خبرگزاری رسا٬ موجب واکنش تند برخی جریانات حوزوری رادیکال و روشنفکر حامی دولت شد. در یکی از این واکنش ها٬ فرید مدرسی(از نویسندگان مهرنامه) از این خبرگزاری حوزوی فراگیر بعنوان«سایت ضد دولتی» یاد کرده و به مدیر جدید حوزه علمیه حمله کرده است.
فارغ سو برداشت نویسنده نشریات اصلاح طلب از یک تقدیر مکتوب٬ این واکنش ها نشان از عدم مقبولیت حوزوی دولت فعلی در سطح مدیریت کلان و بدنه رسانه ای حوزه علمیه است و در واقع اعتراف به رویکرد منفی نخبگان حوزوی نسبت به دولت دکتر روحانی است. عصبانیت جریانهای دگراندیش از جهت گیری های معقول و محترمانه آیت الله اعرافی٬ پیشتر در ماجرای تقدیر ایشان از فعالیت های مؤسسه آیت الله مصباح نیز بروز کرده بود. گفتنی است چندی پیش انتشار خبر دیدار جمعی از فضلای حوزوی «تحول ستیز» با آیت الله اعرافی منتشر شد و هیچ واکنش تندی را به همراه نداشت و به نظرم «آزادی در ابراز نظر» از حقوق اولیه مدیر حوزه علمیه است که همه طیف ها بهتر است آن را محترم بشمارند. تلاش برخی اصلاح طلبان برای ایجاد حساسیت و پیشبرد پروژه «دو قطبی در دل حوزه علمیه» البته گفتنی های بسیار دارد که در آینده بیشتر از آن خواهم گفت.
اینهم لینک خبر مرتبط با این موضوع:
👇👇
http://www.rasanews.ir/detail/News/453466/2045
خبرگزاری رسا
خبرگزاری رسا:تقدیر از خبرگزاری رسا/ حراست از هویت و اصالت حوزه رسالت اصلی رسانههای حوزوی
آیت الله اعرافی در پاسخ به نامه مدیر عامل موسسه رسا از فعالیت این موسسه تقدیر و نقش رسانه به ویژه رسانه های مجازی را در صیانت از اصالت حوزه و هویت حوزوی برجسته و ممتاز خواند.
یادداشت فاضل ارجمند «میثم عبداللهی» پیرامون کتاب «جستارهایی در باب تشکل دینی» که امروز(۱۶مهر۹۵) در سایت «رنگ ایمان» انتشار یافته است.
@M_Shahidani
👇👇
http://www.rangeiman.ir/9216/%da%a9%d8%aa%d8%a7%d8%a8-%d8%ac%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d8%b1%d9%87%d8%a7%db%8c%db%8c-%d8%af%d8%b1-%d8%a8%d8%a7%d8%a8-%d8%aa%d8%b4%da%a9%d9%84-%d8%af%db%8c%d9%86%db%8c-%d9%85%d9%86%d8%aa%d8%b4%d8%b1-%d8%b4/
@M_Shahidani
👇👇
http://www.rangeiman.ir/9216/%da%a9%d8%aa%d8%a7%d8%a8-%d8%ac%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d8%b1%d9%87%d8%a7%db%8c%db%8c-%d8%af%d8%b1-%d8%a8%d8%a7%d8%a8-%d8%aa%d8%b4%da%a9%d9%84-%d8%af%db%8c%d9%86%db%8c-%d9%85%d9%86%d8%aa%d8%b4%d8%b1-%d8%b4/
رنگ ایمان
کتاب جستارهایی در باب تشکل دینی منتشر شد - رنگ ایمان
میثم عبدالهی
نیروهای انقلابی سالهاست که به دنبال محتوای قابل استفاده درباره تشکل هستند و چند سالی می شود که بعضا کارهای پراکنده ای در این زمینه صورت گرفته است ولی یک کتاب به تازگی در این باره منتشر شده است که حاوی نکات مهمی درباره تشکل دینی است.
نیروهای انقلابی سالهاست که به دنبال محتوای قابل استفاده درباره تشکل هستند و چند سالی می شود که بعضا کارهای پراکنده ای در این زمینه صورت گرفته است ولی یک کتاب به تازگی در این باره منتشر شده است که حاوی نکات مهمی درباره تشکل دینی است.
#محرم_و_انقلاب_اسلامی/(۵)
شبکه سراسری «حسینیه ها و هیئت های مذهبی» تجلی تام و تمام تلاش تشکیلاتی تشیع است. این تشکیلات در طول تاریخ٬ فراز و فرودهای فراوانی را به خود دیده و هدف محوری آن٬ تعظیم شعائر حسینی بوده است.
بعد از آنکه آل بویه قهرمان برای نخستین بار توانستند سیطره شیعه بر جهان اسلام و خلیفه را بگسترانند٬ دسته های عزا در خیابانها به راه افتاد٬ مجالس روضه بطور گسترده پا گرفت و این سیره مستمره تا قرنها ادامه یافت.
رضاخان پهلوی (که دیکتاتوری سیاه او نتیجه فعالیت های روشنفکرهای سکولار به اصطلاح مشروطه خواه است)٬ نخستین پادشاه شیعه بود که عزاداری را منع نمود. این رویه با هدف دین زدایی از جامعه ایرانی٬ در عصر پهلوی دوم به شکل پیچیده تری استمرار یافت. ایجاد مراکز فحشا و فساد٬ برگزاری جشنهای مفسده بار و محدودسازی روحانیت و روضه خوانها٬ عملا با هدف حذف شعائر عاشورایی کلید خورد. به این معنا که اگر رضاخان به صورت فیزیکی تلاش به تعطیلی دستگاه امام حسین(ع) کرد٬ محمدرضا تلاش کرد میل و گرایش فطری مردم به امام حسین(ع) را بمیراند.
با همه محدودیت ها٬ توطئه ها و تلاشهای مذبوحانه پهلوی ها٬ شبکه فراگیر دستگاه حسینی همچنان باقی ماند و با آغاز نهضت امام خمینی٬ بعنوان یکی از پشتوانه های اصلی نهضت نقش آفرینی کرد.
اکنون با گذشت چهار دهه از پیروزی انقلاب اسلامی٬ این تشکیلات عاشورایی در گسترده ترین شکل ممکن قرار دارد و منشا تربیت و تعالی فردی و اجتماعی است.
پی نوشت
یک: برخی از غیر انقلابی ها که در مقابل آنهمه هتک حرمت سازمان یافته پهلوی ها علیه عاشورا٬ دم بر نمی آوردند٬ این روزها با دامن زدن به مسئله «تفکیک هیئت از سیاست» و یا با تایید «جداسازی حسینیه از مسجد و روحانیت»٬ در پی تضعیف پیوند تاریخی دستگاه حسینی و نظام اسلامی اند.
دو: حمله علنی به هیئت و حسینیه ها که برای نخستین بار در دوره اصلاحات از زبان برخی روشنفکران دگراندیش مطرح شد٬ خود نشان از نقش پر اهمیت این دستگاه در حراست از انقلاب اسلامی دارد.
سه: نتیجه هتاکی های تئوریسین های «توسعه سیاسی» نسبت به شعائر حسینی٬ یک دهه بعد در فتنه ۸۸ منجر شد به هتک حرمت رسمی دسته های عزا که اقدامی بی سابقه و دردآور بود.
#روز_پنجم_محرم_الحرام_۱۴۳۸
https://telegram.me/rozaneebefarda
شبکه سراسری «حسینیه ها و هیئت های مذهبی» تجلی تام و تمام تلاش تشکیلاتی تشیع است. این تشکیلات در طول تاریخ٬ فراز و فرودهای فراوانی را به خود دیده و هدف محوری آن٬ تعظیم شعائر حسینی بوده است.
بعد از آنکه آل بویه قهرمان برای نخستین بار توانستند سیطره شیعه بر جهان اسلام و خلیفه را بگسترانند٬ دسته های عزا در خیابانها به راه افتاد٬ مجالس روضه بطور گسترده پا گرفت و این سیره مستمره تا قرنها ادامه یافت.
رضاخان پهلوی (که دیکتاتوری سیاه او نتیجه فعالیت های روشنفکرهای سکولار به اصطلاح مشروطه خواه است)٬ نخستین پادشاه شیعه بود که عزاداری را منع نمود. این رویه با هدف دین زدایی از جامعه ایرانی٬ در عصر پهلوی دوم به شکل پیچیده تری استمرار یافت. ایجاد مراکز فحشا و فساد٬ برگزاری جشنهای مفسده بار و محدودسازی روحانیت و روضه خوانها٬ عملا با هدف حذف شعائر عاشورایی کلید خورد. به این معنا که اگر رضاخان به صورت فیزیکی تلاش به تعطیلی دستگاه امام حسین(ع) کرد٬ محمدرضا تلاش کرد میل و گرایش فطری مردم به امام حسین(ع) را بمیراند.
با همه محدودیت ها٬ توطئه ها و تلاشهای مذبوحانه پهلوی ها٬ شبکه فراگیر دستگاه حسینی همچنان باقی ماند و با آغاز نهضت امام خمینی٬ بعنوان یکی از پشتوانه های اصلی نهضت نقش آفرینی کرد.
اکنون با گذشت چهار دهه از پیروزی انقلاب اسلامی٬ این تشکیلات عاشورایی در گسترده ترین شکل ممکن قرار دارد و منشا تربیت و تعالی فردی و اجتماعی است.
پی نوشت
یک: برخی از غیر انقلابی ها که در مقابل آنهمه هتک حرمت سازمان یافته پهلوی ها علیه عاشورا٬ دم بر نمی آوردند٬ این روزها با دامن زدن به مسئله «تفکیک هیئت از سیاست» و یا با تایید «جداسازی حسینیه از مسجد و روحانیت»٬ در پی تضعیف پیوند تاریخی دستگاه حسینی و نظام اسلامی اند.
دو: حمله علنی به هیئت و حسینیه ها که برای نخستین بار در دوره اصلاحات از زبان برخی روشنفکران دگراندیش مطرح شد٬ خود نشان از نقش پر اهمیت این دستگاه در حراست از انقلاب اسلامی دارد.
سه: نتیجه هتاکی های تئوریسین های «توسعه سیاسی» نسبت به شعائر حسینی٬ یک دهه بعد در فتنه ۸۸ منجر شد به هتک حرمت رسمی دسته های عزا که اقدامی بی سابقه و دردآور بود.
#روز_پنجم_محرم_الحرام_۱۴۳۸
https://telegram.me/rozaneebefarda
Telegram
روزنه
دریچه ای به تاریخ٬ سیاست و اندیشه دینی معاصر
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
#محرم_و_انقلاب_اسلامی/(6)
یکی از جریان های فکری-مذهبی شناخته شده که همواره با سر دادن ندای «تعظیم شعائر» شناخته می شده، جریان موسوم به «ولایتی ها»ست. این جریان خود را به پیشگامی در محبت اهل بیت(ع) می شناساند و در مورد دیگرانی که مثل او نمی اندیشند یا رفتار نمی کنند، نوعی بدبینی مفرط دارد و گاه موجب بدگویی و هتاکی و ناسزا می شود! اما این طایفه، هرگز از «عربده کشی و ناسزاگویی» فراتر نرفته و انگار که با حرف، همه دین خود را ادا می کنند. معمولاً به هیچ «ان قلت»ی در مورد آنچه در ذهن شان تقدس دارد، تن نمی دهند.
«ولایتی ها» پایگاه شان معمولا حوزه های فکری «اخباری مسلک» و «فلسفه ستیز» است. خروجی تشکیلاتیِ اندیشه ولایتی، «انجمن حجتیه» است که چرخش بر مدارِ «اسلام منهای روحانیت و مرجعیت» و «اسلامِ منهای سیاست» می چرخد.
ولایتی ها، همواره با دربار رابطه خوبی داشته اند، رفت و آمدهای خارجی شان به راه است، اهل کار اقتصادی گسترده اند، به تحولات سیاسی روز بی تفاوت اند، و بین «عاشورای سال 61» و «ظهور حضرت صاحب(عج)»، تکلیف خاصی را برای خود قائل نیستند؛ از مبارزه با ظلم، تشکیل حکومت دینی، مجاهدت در راه دفاع از ارزشهای اهل بیت(ع) و شهادت در این راه.
این جماعت هیچوقت راهبردِ «اصلی-فرعی کردن مسائل» را در مبارزه درک نکردند و این است که برخلاف خواست امام راحل، در ماجرای «کتاب شهید جاوید» و «دکتر شریعتی»، درگیری های داخلی را گسترش دادند.
پی نوشت
یک: امام راحل، مقدسنماها، روشنفكرمآب ها و منافقان، را «مثلث تزوير و ريا» بر می شمارد و در «منشور روحانیت»، آنان را چنین وصف می کند: « ديروز مقدسنماهاى بيشعور مىگفتند دين از سياست جداست و مبارزه با شاه حرام است، امروز مىگويند مسئولين نظام كمونيست شدهاند! تا ديروز مشروب فروشى و فساد و فحشا و فسق و حكومت ظالمان براى ظهور امام زمان- ارواحنا فداه- را مفيد و راهگشا مىدانستند، امروز از اينكه در گوشهاى خلاف شرعى كه هر گز خواست مسئولين نيست رخ مىدهد، فرياد «وا اسلاما» سر مىدهند! ديروز «حجتيهاى» ها مبارزه را حرام كرده بودند و در بحبوحه مبارزات تمام تلاش خود را نمودند تا اعتصاب چراغانى نيمه شعبان را به نفع شاه بشكنند، امروز انقلابىتر از انقلابيون شدهاند! «ولايتى» هاى ديروز كه در سكوت و تحجر خود آبروى اسلام و مسلمين را ريختهاند، و در عمل پشت پيامبر و اهل بيت عصمت و طهارت را شكستهاند و عنوان ولايت برايشان جز تكسب و تعيش نبوده است، امروز خود را بانى و وارث ولايت نموده و حسرت ولايت دوران شاه را مىخورند! راستى اتهام امريكايى و روسى و التقاطى، اتهام حلال كردن حرامها و حرام كردن حلالها، اتهام كشتن زنان آبستن و حِليّت قمار و موسيقى از چه كسانى صادر مىشود؟ از آدمهاى لا مذهب يا از مقدسنماهاى متحجر و بيشعور؟! فرياد تحريم نبرد با دشمنان خدا و به سخره گرفتن فرهنگ شهادت و شهيدان و اظهار طعنها و كنايهها نسبت به مشروعيت نظام كار كيست؟ كار عوام يا خواص؟ خواص از چه گروهى؟ از به ظاهر معممين يا غير آن؟ بگذريم كه حرف بسيار است. همه اينها نتيجه نفوذ بيگانگان در جايگاه و در فرهنگ حوزههاست، و برخورد واقعى هم با اين خطرات بسيار مشكل و پيچيده است».(صحيفه،ج21،ص281)
دو: کمی عجیب است که؛ ولایتی ها، نه قدرتهای استعماری و نه گروه های تکفیری و نه هنرمندانِ هتاک به ساحت قرآن و نبوت و ولایت را دشمن درجه یک خود نمی دانند، بلکه هنوزهم بر اختلافات داخلی در دل تشیع دامن می زنند! راستی، در همه موضوعات پیشگفته، دستخط یا اظهار نظر یا پویش اجتماعی، یا فعالیت رسانه ای خاصی را از جماعت به اصطلاح ولایتی سراغ دارید؟
سه: امام خمینی، دیروز در مرگ اندودِ سکوتِ ولایتی ها، وقتی که هجمه رسانه ای و فکری به حریم ولایت(در آغاز دهه 20) اوج گرفت، نخستین کسی بود که در دفاع از حریم اهل بیت(ع) به پا خاست و کتاب ماندگار و اثرگذار «کشف اسرار» را نوشت. و با اینهمه، هنوز «ولایتی ها» به واسطه آنکه او استادِ فلسفه است، لیوانِ فرزندش را آب می کشیدند! دیروز همو، شجاعانه فتوای ارتداد سلمان رشدی را صادر کرد، و امروز مردم انقلابیِ پیرو او، یکپارچه بر سر کشیش و کاریکاتوریست هتاک و خواننده مرتد می شورند!
چهار: امروز هم از دل این جریان، «دهه برائت»، «مراسم 9 ربیع»، تعصب به اموری مثل «قمه زنی»، «شیعه انگلیسی»، «بی تفاوتی به هتاکی علیه قرآن و پیغمبر(ص)» و «بی طرفی در کشتار شیعیان و مسلمین»، بیرون آمده است! «باندِ نیویورکی ها» در وزارت خارجه خودمان را هم شاید بتوان عطف کرد به همین جماعت! البته تفصیلش بماند برای بعد!
پنج: پدیده «مدافعانِ حرم»، نشانه صدق عهدِ انقلاب اسلامی بر آرمانِ «پاسداشت حریم ولایت» و نمودی از پیوند عمیق «مکتب محرم» و «نهضت امام خمینی» است.
#ششم_محرم_الحرام_1438
https://telegram.me/rozaneebefarda
یکی از جریان های فکری-مذهبی شناخته شده که همواره با سر دادن ندای «تعظیم شعائر» شناخته می شده، جریان موسوم به «ولایتی ها»ست. این جریان خود را به پیشگامی در محبت اهل بیت(ع) می شناساند و در مورد دیگرانی که مثل او نمی اندیشند یا رفتار نمی کنند، نوعی بدبینی مفرط دارد و گاه موجب بدگویی و هتاکی و ناسزا می شود! اما این طایفه، هرگز از «عربده کشی و ناسزاگویی» فراتر نرفته و انگار که با حرف، همه دین خود را ادا می کنند. معمولاً به هیچ «ان قلت»ی در مورد آنچه در ذهن شان تقدس دارد، تن نمی دهند.
«ولایتی ها» پایگاه شان معمولا حوزه های فکری «اخباری مسلک» و «فلسفه ستیز» است. خروجی تشکیلاتیِ اندیشه ولایتی، «انجمن حجتیه» است که چرخش بر مدارِ «اسلام منهای روحانیت و مرجعیت» و «اسلامِ منهای سیاست» می چرخد.
ولایتی ها، همواره با دربار رابطه خوبی داشته اند، رفت و آمدهای خارجی شان به راه است، اهل کار اقتصادی گسترده اند، به تحولات سیاسی روز بی تفاوت اند، و بین «عاشورای سال 61» و «ظهور حضرت صاحب(عج)»، تکلیف خاصی را برای خود قائل نیستند؛ از مبارزه با ظلم، تشکیل حکومت دینی، مجاهدت در راه دفاع از ارزشهای اهل بیت(ع) و شهادت در این راه.
این جماعت هیچوقت راهبردِ «اصلی-فرعی کردن مسائل» را در مبارزه درک نکردند و این است که برخلاف خواست امام راحل، در ماجرای «کتاب شهید جاوید» و «دکتر شریعتی»، درگیری های داخلی را گسترش دادند.
پی نوشت
یک: امام راحل، مقدسنماها، روشنفكرمآب ها و منافقان، را «مثلث تزوير و ريا» بر می شمارد و در «منشور روحانیت»، آنان را چنین وصف می کند: « ديروز مقدسنماهاى بيشعور مىگفتند دين از سياست جداست و مبارزه با شاه حرام است، امروز مىگويند مسئولين نظام كمونيست شدهاند! تا ديروز مشروب فروشى و فساد و فحشا و فسق و حكومت ظالمان براى ظهور امام زمان- ارواحنا فداه- را مفيد و راهگشا مىدانستند، امروز از اينكه در گوشهاى خلاف شرعى كه هر گز خواست مسئولين نيست رخ مىدهد، فرياد «وا اسلاما» سر مىدهند! ديروز «حجتيهاى» ها مبارزه را حرام كرده بودند و در بحبوحه مبارزات تمام تلاش خود را نمودند تا اعتصاب چراغانى نيمه شعبان را به نفع شاه بشكنند، امروز انقلابىتر از انقلابيون شدهاند! «ولايتى» هاى ديروز كه در سكوت و تحجر خود آبروى اسلام و مسلمين را ريختهاند، و در عمل پشت پيامبر و اهل بيت عصمت و طهارت را شكستهاند و عنوان ولايت برايشان جز تكسب و تعيش نبوده است، امروز خود را بانى و وارث ولايت نموده و حسرت ولايت دوران شاه را مىخورند! راستى اتهام امريكايى و روسى و التقاطى، اتهام حلال كردن حرامها و حرام كردن حلالها، اتهام كشتن زنان آبستن و حِليّت قمار و موسيقى از چه كسانى صادر مىشود؟ از آدمهاى لا مذهب يا از مقدسنماهاى متحجر و بيشعور؟! فرياد تحريم نبرد با دشمنان خدا و به سخره گرفتن فرهنگ شهادت و شهيدان و اظهار طعنها و كنايهها نسبت به مشروعيت نظام كار كيست؟ كار عوام يا خواص؟ خواص از چه گروهى؟ از به ظاهر معممين يا غير آن؟ بگذريم كه حرف بسيار است. همه اينها نتيجه نفوذ بيگانگان در جايگاه و در فرهنگ حوزههاست، و برخورد واقعى هم با اين خطرات بسيار مشكل و پيچيده است».(صحيفه،ج21،ص281)
دو: کمی عجیب است که؛ ولایتی ها، نه قدرتهای استعماری و نه گروه های تکفیری و نه هنرمندانِ هتاک به ساحت قرآن و نبوت و ولایت را دشمن درجه یک خود نمی دانند، بلکه هنوزهم بر اختلافات داخلی در دل تشیع دامن می زنند! راستی، در همه موضوعات پیشگفته، دستخط یا اظهار نظر یا پویش اجتماعی، یا فعالیت رسانه ای خاصی را از جماعت به اصطلاح ولایتی سراغ دارید؟
سه: امام خمینی، دیروز در مرگ اندودِ سکوتِ ولایتی ها، وقتی که هجمه رسانه ای و فکری به حریم ولایت(در آغاز دهه 20) اوج گرفت، نخستین کسی بود که در دفاع از حریم اهل بیت(ع) به پا خاست و کتاب ماندگار و اثرگذار «کشف اسرار» را نوشت. و با اینهمه، هنوز «ولایتی ها» به واسطه آنکه او استادِ فلسفه است، لیوانِ فرزندش را آب می کشیدند! دیروز همو، شجاعانه فتوای ارتداد سلمان رشدی را صادر کرد، و امروز مردم انقلابیِ پیرو او، یکپارچه بر سر کشیش و کاریکاتوریست هتاک و خواننده مرتد می شورند!
چهار: امروز هم از دل این جریان، «دهه برائت»، «مراسم 9 ربیع»، تعصب به اموری مثل «قمه زنی»، «شیعه انگلیسی»، «بی تفاوتی به هتاکی علیه قرآن و پیغمبر(ص)» و «بی طرفی در کشتار شیعیان و مسلمین»، بیرون آمده است! «باندِ نیویورکی ها» در وزارت خارجه خودمان را هم شاید بتوان عطف کرد به همین جماعت! البته تفصیلش بماند برای بعد!
پنج: پدیده «مدافعانِ حرم»، نشانه صدق عهدِ انقلاب اسلامی بر آرمانِ «پاسداشت حریم ولایت» و نمودی از پیوند عمیق «مکتب محرم» و «نهضت امام خمینی» است.
#ششم_محرم_الحرام_1438
https://telegram.me/rozaneebefarda
Telegram
روزنه
دریچه ای به تاریخ٬ سیاست و اندیشه دینی معاصر
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
#محرم_و_انقلاب_اسلامی/(۷) متن
فلسفه تاريخ(Historical of Philosophy) از جمله رشته های پرمناقشه و پردامنه است که بسیاری از تولیدات فکری در حوزه علوم انسانی(بطور خاص مکاتب علوم اجتماعی) را متأثر کرده است. در تمام سالهای پس از شکل گیری «نهضت امام خمینی»، مواجهه با مکاتب فکری مختلف، امری رایج بوده است و بسیاری از این مناقشه ها، به چگونگی و ماهیتِ روایت تاریخی از هستی، باز می گردد. از جمله استفاده های جریان های فکری اسلامی، از مقوله روایت تاریخی، مسئله «تطبیق تاریخی» و یا «عبرت های تاریخی» بوده، که گاه دامنه آن به مقوله «تکرار تاریخ» کشیده شده است. گرچه سایر مکاتب فکری نیز گاه و بی گاه از این ادبیات استفاده کرده و می کنند، اما در ادبیات سیاسی رهبرانِ دینی، مقوله های پیشگفته، جایگاه محوری دارد که در حقیقت معبری است برای استفاده از سیره سیاسی-اجتماعی حضرات معصومین(ع) و تطبیق آن بر موضوعاتِ روزمره. همچنین استفاده از مسئله «تطبیقات تاریخی» در حقیقت استفاده از ذهنیت عمومی مردم در یک اجتماعِ دینی است و القای مفاهیم و مرادات را سهل الوصول تر خواهد کرد.
در آغاز نهضت امام خمینی، یکی از بحث های پردامنه، تطبیق زمانه(مجموعه شرایط و اقتضائات زمانی و مکانی و اجتماعی) بر عصر ائمه(ع) بوده است؛ مسئله مهم که در تعیین سیره سیاسی علما نیز دخالت مستقیم داشت، این بود که آیا مجموعه مختصات محیطی در دهه 40 به هنگامه عاشورای سال 61 هجری و عصر امام حسین(ع) نزدیک است و یا به عصر صلح امام حسن(ع) و یا عصر صادقین(ع) که مبارزه فرهنگی و علمی در آن اولویت دارد! امام خمینی را باور آن بود که هنگامه عاشورایی دیگر است و نباید برکنار ماند و در مقابل برخی دیگر از بزرگان نظر دیگری داشتند. مذاکره و محاجّه امام با یکی از مراجع محترم نجف(در پائیز 1344) گوایای این اختلاف دیدگاه در تحلیل اوضاع و شرایط عصری و تاریخی است؛
«آیت الله...: [اگر] اقدام حاد کنیم مردم از ما تبعیت نمی کنند، مردم دروغ میگویند، آنها پی شهوتند، برای دین سینه چاک نمیکنند.
امام: چطور مردم دروغ میگویند؟ این مردم که جان دادند، زجر دیدند، حبس کشیدند، تبعید شدند، اموالشان به غارت رفت. چطور مردم بقال و عطار سر محل که سینه جلو گلوله دارند، دروغ میگویند؟
آیت الله...: تبعیت نمیکنند، مرید شهوات و اغراض مادیه هستند!
امام: عرض کردم که مردم در 15 خرداد جوانمردی و صداقت خود را نشان دادند.
آیت الله...: اگر قیام کنیم و خون از بینی کسی بریزد، سر و صدایی بشود، مردم به ما ناسزا میگویند و سر و صدا راه میاندازند.
امام: ما که قیام کردیم از احدی به جز مزید احترام و سلام و دستبوسی ندیدیم و هر که کوتاهی کرد، حرف سرد شنید و مورد بیارادتی مردم واقع شد!.... مگر قیام حسین بن علی-علیهماسلام- به تاریخ خدمت نکرد؟ و چه بهره بزرگی از قیام آن حضرت می گیریم؟
آیت الله...: راجع به امام حسن(ع) چه می فرمایید؟ ایشان که قیام نکردند.
امام: اگر امام حسن هم به اندازه شما مرید داشت قیام می کرد. در اول امر قیام کرد دید مریدها فروخته شده اند، لذا فتح نکرد. اما شما در تمام ممالک اسلامی مقلد و مرید دارید.
آیت الله...: من که نمی بینم کسی را داشته باشم که اگر اقدامی کردیم تبعیت نماید.
امام: شما اقدام و قیام نمایید من اولین کسی خواهم بود که از شما تبعیت خواهم کرد!»(نهضت امام خمینی،ج2، ص222).
پس از روزهای پرآشوب فتنه 78، بازهم نزاع بر سر تحلیل شرایط زمانه ای و تطبیق آن بر تاریخ صدر اسلام بالا گرفت و رهبری معظم با اعلام تحلیل راهبردی خود از اوضاع، این نزاع را اینگونه خاتمه داد: « من به شما عرض کنم که... امروز به برکت ملتِ هوشیاری مثل ملت ایران، به برکت افکار برانگیختهای مثل افکار ملت ایران، به برکت انقلاب بزرگی مثل انقلاب اسلامی ایران، نه امریکا و نه بزرگتر از امریکا - اگر در قدرتهای مادّی باشد - قادر نیستند حادثهای مثل حادثه صلح امام حسن(ع) را بر دنیای اسلام تحمیل کنند. اینجا اگر دشمن زیاد فشار بیاورد، حادثه کربلا اتّفاق خواهد افتاد»(1/2/79)
بعدتر در کوران تحریم های ظالمانه نیز، برخی شرایط را به «شعب ابی طالب» تشبیه کردند و در مقابل، ایشان موقعیت ایران اسلامی را «موقعیتِ بدر و خیبر» نامید. در هنگامه مذاکرات هسته ای بار دیگر برای آماده سازی شرایط برای انعقاد یک پیمان بین المللی غیر شفاف(برجام)، برخی از دولتمردان در تحلیلی بی سابقه، حتی عاشورا را هم «مکتب درس آموزی مذاکره» نامیدند!
#روز_هفتم_محرم_الحرام_۱۴۳۸
https://telegram.me/rozaneebefarda
فلسفه تاريخ(Historical of Philosophy) از جمله رشته های پرمناقشه و پردامنه است که بسیاری از تولیدات فکری در حوزه علوم انسانی(بطور خاص مکاتب علوم اجتماعی) را متأثر کرده است. در تمام سالهای پس از شکل گیری «نهضت امام خمینی»، مواجهه با مکاتب فکری مختلف، امری رایج بوده است و بسیاری از این مناقشه ها، به چگونگی و ماهیتِ روایت تاریخی از هستی، باز می گردد. از جمله استفاده های جریان های فکری اسلامی، از مقوله روایت تاریخی، مسئله «تطبیق تاریخی» و یا «عبرت های تاریخی» بوده، که گاه دامنه آن به مقوله «تکرار تاریخ» کشیده شده است. گرچه سایر مکاتب فکری نیز گاه و بی گاه از این ادبیات استفاده کرده و می کنند، اما در ادبیات سیاسی رهبرانِ دینی، مقوله های پیشگفته، جایگاه محوری دارد که در حقیقت معبری است برای استفاده از سیره سیاسی-اجتماعی حضرات معصومین(ع) و تطبیق آن بر موضوعاتِ روزمره. همچنین استفاده از مسئله «تطبیقات تاریخی» در حقیقت استفاده از ذهنیت عمومی مردم در یک اجتماعِ دینی است و القای مفاهیم و مرادات را سهل الوصول تر خواهد کرد.
در آغاز نهضت امام خمینی، یکی از بحث های پردامنه، تطبیق زمانه(مجموعه شرایط و اقتضائات زمانی و مکانی و اجتماعی) بر عصر ائمه(ع) بوده است؛ مسئله مهم که در تعیین سیره سیاسی علما نیز دخالت مستقیم داشت، این بود که آیا مجموعه مختصات محیطی در دهه 40 به هنگامه عاشورای سال 61 هجری و عصر امام حسین(ع) نزدیک است و یا به عصر صلح امام حسن(ع) و یا عصر صادقین(ع) که مبارزه فرهنگی و علمی در آن اولویت دارد! امام خمینی را باور آن بود که هنگامه عاشورایی دیگر است و نباید برکنار ماند و در مقابل برخی دیگر از بزرگان نظر دیگری داشتند. مذاکره و محاجّه امام با یکی از مراجع محترم نجف(در پائیز 1344) گوایای این اختلاف دیدگاه در تحلیل اوضاع و شرایط عصری و تاریخی است؛
«آیت الله...: [اگر] اقدام حاد کنیم مردم از ما تبعیت نمی کنند، مردم دروغ میگویند، آنها پی شهوتند، برای دین سینه چاک نمیکنند.
امام: چطور مردم دروغ میگویند؟ این مردم که جان دادند، زجر دیدند، حبس کشیدند، تبعید شدند، اموالشان به غارت رفت. چطور مردم بقال و عطار سر محل که سینه جلو گلوله دارند، دروغ میگویند؟
آیت الله...: تبعیت نمیکنند، مرید شهوات و اغراض مادیه هستند!
امام: عرض کردم که مردم در 15 خرداد جوانمردی و صداقت خود را نشان دادند.
آیت الله...: اگر قیام کنیم و خون از بینی کسی بریزد، سر و صدایی بشود، مردم به ما ناسزا میگویند و سر و صدا راه میاندازند.
امام: ما که قیام کردیم از احدی به جز مزید احترام و سلام و دستبوسی ندیدیم و هر که کوتاهی کرد، حرف سرد شنید و مورد بیارادتی مردم واقع شد!.... مگر قیام حسین بن علی-علیهماسلام- به تاریخ خدمت نکرد؟ و چه بهره بزرگی از قیام آن حضرت می گیریم؟
آیت الله...: راجع به امام حسن(ع) چه می فرمایید؟ ایشان که قیام نکردند.
امام: اگر امام حسن هم به اندازه شما مرید داشت قیام می کرد. در اول امر قیام کرد دید مریدها فروخته شده اند، لذا فتح نکرد. اما شما در تمام ممالک اسلامی مقلد و مرید دارید.
آیت الله...: من که نمی بینم کسی را داشته باشم که اگر اقدامی کردیم تبعیت نماید.
امام: شما اقدام و قیام نمایید من اولین کسی خواهم بود که از شما تبعیت خواهم کرد!»(نهضت امام خمینی،ج2، ص222).
پس از روزهای پرآشوب فتنه 78، بازهم نزاع بر سر تحلیل شرایط زمانه ای و تطبیق آن بر تاریخ صدر اسلام بالا گرفت و رهبری معظم با اعلام تحلیل راهبردی خود از اوضاع، این نزاع را اینگونه خاتمه داد: « من به شما عرض کنم که... امروز به برکت ملتِ هوشیاری مثل ملت ایران، به برکت افکار برانگیختهای مثل افکار ملت ایران، به برکت انقلاب بزرگی مثل انقلاب اسلامی ایران، نه امریکا و نه بزرگتر از امریکا - اگر در قدرتهای مادّی باشد - قادر نیستند حادثهای مثل حادثه صلح امام حسن(ع) را بر دنیای اسلام تحمیل کنند. اینجا اگر دشمن زیاد فشار بیاورد، حادثه کربلا اتّفاق خواهد افتاد»(1/2/79)
بعدتر در کوران تحریم های ظالمانه نیز، برخی شرایط را به «شعب ابی طالب» تشبیه کردند و در مقابل، ایشان موقعیت ایران اسلامی را «موقعیتِ بدر و خیبر» نامید. در هنگامه مذاکرات هسته ای بار دیگر برای آماده سازی شرایط برای انعقاد یک پیمان بین المللی غیر شفاف(برجام)، برخی از دولتمردان در تحلیلی بی سابقه، حتی عاشورا را هم «مکتب درس آموزی مذاکره» نامیدند!
#روز_هفتم_محرم_الحرام_۱۴۳۸
https://telegram.me/rozaneebefarda
Telegram
روزنه
دریچه ای به تاریخ٬ سیاست و اندیشه دینی معاصر
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
#محرم_و_انقلاب_اسلامی(۷)حاشیه
پی نوشت
یک: تحلیل تاریخی و عصری، تنها نوعی تقابل فکری نیست، بلکه مواجهه «جهاد» با «مصالحه» و مقابله «دفاع مسلحانه» با «حکمیت و مصلحت» است.
دو: انقلاب اسلامی با الهام پذیری مطلق از عاشورا به پیروزی رسید، 72 تن از کارگزارانش را برای «تثبیت نظام اسلامی» و «برملا کردن نقابِ نفاق» تقدیم کرد، جنگ تحمیلی را با روحیه ای حسینی پیش برد، پای پیشرفت های علمی اش را دانشمندان انقلابی با خون امضاء کردند، و «مدافعان حرم» به قصد تحقق شعار «یا لیتنا کنا معک...» خود را به کربلا می رسانند!
سه: در 30 مهر ماه 93 رئیس جمهور محترم در سخنراني خود در زنجان گفته بود: « درس و پيام امام حسين(ع) درس برادري، وحدت، گذشت و قبول توبه از يکديگر است و درس کربلا هم درس تعامل سازنده و مذاکره در چارچوب منطق و موازين ميباشد. در شب تاسوعايي که شما مردم زنجان بزرگترين مراسم گراميداشت را براي آن برگزار ميکنيد به طوري که مايه افتخار و غرور همه ايرانيان است، امام حسين(ع) خيمهاي برپا کرد و عمر سعد را به مذاکره دعوت نمود؛ اماميکه آگاه است که فردا او و يارانش توسط همين عمر بن سعد و ياران نادانش به شهادت خواهند رسيد، اما خواست که با دنيا اتمام حجت کند و از همينرو در آن شب، ساعتها با عمر سعد مذاکره کرد، تا نتيجه رويارويي آنان به جنگ ختم نشود. اين به معناي آن نيست که امام حسين(ع) از شهادت ميترسيد، بلکه امام حسين(ع) از شهادت استقبال هم ميکرد اما با اين حرکت خود به ما ياد داد که حتي با دشمن خود بايد به گونهاي رفتار کنيم که دنيا منطق ما را در صحنه مذاکره پيروز بداند».
چهار: این روزها عمامه به سری «متوسط العلم» که از قضا سخنرانِ ثابت در دیدار معدود روحانیونِ اصلاح طلب و اعتدالی با «پدرخوانده ها» و «دولتی ها»ست، در جمع دانشجویان دانشگاه علامه گفته است که امام حسین(ع) غیر از جنگ، به چیز دیگری نیز می اندیشده و راه مذاکره را باز می دیده و در واقع علما خجالت می کشند بگویند امام حسین(ع) قصد مذاکره داشت!
پنج: آیت الله سیدعلی میلانی، از شاگردان برجسته آیت الله العظمی وحید خراسانی در کتاب «من هم قتلة الحسین(ع)»، انصراف امام از مبارزه با یزید را دروغ بزرگ بر ایشان دانسته و می گوید: «بعد از آن که در میانه راه خبر شهادت مسلم بن عقیل به امام رسید، او به خاندان عقیل رو کرد و گفت: نظرتان چیست که مسلم به شهادت رسیده است؟ آنها پاسخ دادند: هرگز باز نمی گردیم تا این که خونمان ریخته شود. امام هم در پاسخ فرمودند: بعد از این در زندگی دنیا خیری نیست. و این حدیث را علمای فریقین نقل کرده اند».
#روز_هفتم_محرم_الحرام_۱۴۳۸
https://telegram.me/rozaneebefarda
پی نوشت
یک: تحلیل تاریخی و عصری، تنها نوعی تقابل فکری نیست، بلکه مواجهه «جهاد» با «مصالحه» و مقابله «دفاع مسلحانه» با «حکمیت و مصلحت» است.
دو: انقلاب اسلامی با الهام پذیری مطلق از عاشورا به پیروزی رسید، 72 تن از کارگزارانش را برای «تثبیت نظام اسلامی» و «برملا کردن نقابِ نفاق» تقدیم کرد، جنگ تحمیلی را با روحیه ای حسینی پیش برد، پای پیشرفت های علمی اش را دانشمندان انقلابی با خون امضاء کردند، و «مدافعان حرم» به قصد تحقق شعار «یا لیتنا کنا معک...» خود را به کربلا می رسانند!
سه: در 30 مهر ماه 93 رئیس جمهور محترم در سخنراني خود در زنجان گفته بود: « درس و پيام امام حسين(ع) درس برادري، وحدت، گذشت و قبول توبه از يکديگر است و درس کربلا هم درس تعامل سازنده و مذاکره در چارچوب منطق و موازين ميباشد. در شب تاسوعايي که شما مردم زنجان بزرگترين مراسم گراميداشت را براي آن برگزار ميکنيد به طوري که مايه افتخار و غرور همه ايرانيان است، امام حسين(ع) خيمهاي برپا کرد و عمر سعد را به مذاکره دعوت نمود؛ اماميکه آگاه است که فردا او و يارانش توسط همين عمر بن سعد و ياران نادانش به شهادت خواهند رسيد، اما خواست که با دنيا اتمام حجت کند و از همينرو در آن شب، ساعتها با عمر سعد مذاکره کرد، تا نتيجه رويارويي آنان به جنگ ختم نشود. اين به معناي آن نيست که امام حسين(ع) از شهادت ميترسيد، بلکه امام حسين(ع) از شهادت استقبال هم ميکرد اما با اين حرکت خود به ما ياد داد که حتي با دشمن خود بايد به گونهاي رفتار کنيم که دنيا منطق ما را در صحنه مذاکره پيروز بداند».
چهار: این روزها عمامه به سری «متوسط العلم» که از قضا سخنرانِ ثابت در دیدار معدود روحانیونِ اصلاح طلب و اعتدالی با «پدرخوانده ها» و «دولتی ها»ست، در جمع دانشجویان دانشگاه علامه گفته است که امام حسین(ع) غیر از جنگ، به چیز دیگری نیز می اندیشده و راه مذاکره را باز می دیده و در واقع علما خجالت می کشند بگویند امام حسین(ع) قصد مذاکره داشت!
پنج: آیت الله سیدعلی میلانی، از شاگردان برجسته آیت الله العظمی وحید خراسانی در کتاب «من هم قتلة الحسین(ع)»، انصراف امام از مبارزه با یزید را دروغ بزرگ بر ایشان دانسته و می گوید: «بعد از آن که در میانه راه خبر شهادت مسلم بن عقیل به امام رسید، او به خاندان عقیل رو کرد و گفت: نظرتان چیست که مسلم به شهادت رسیده است؟ آنها پاسخ دادند: هرگز باز نمی گردیم تا این که خونمان ریخته شود. امام هم در پاسخ فرمودند: بعد از این در زندگی دنیا خیری نیست. و این حدیث را علمای فریقین نقل کرده اند».
#روز_هفتم_محرم_الحرام_۱۴۳۸
https://telegram.me/rozaneebefarda
Telegram
روزنه
دریچه ای به تاریخ٬ سیاست و اندیشه دینی معاصر
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
بریده ای از مصاحبه ای تقریبا طولانی با خبرگزاری «بسیج» که شاید به دلیل عدم آشنایی خبرنگار محترم با جوانب موضوع و عدم تنظیم فنی٬ چندان گویای مرادم نیست.
👇👇
http://basijnews.ir/fa/news/8751643/%D8%B9%D9%85%D9%84%DB%8C%D8%A7%D8%AA%DB%8C-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%86-%D8%A7%D9%82%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%AF-%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%88%D9%85%D8%AA%DB%8C-%D9%85%D8%AF%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D8%AF%DB%8C-%D8%B1%D8%A7-%D9%85%DB%8C-%D8%B7%D9%84%D8%A8%D8%AF
👇👇
http://basijnews.ir/fa/news/8751643/%D8%B9%D9%85%D9%84%DB%8C%D8%A7%D8%AA%DB%8C-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%86-%D8%A7%D9%82%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%AF-%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%88%D9%85%D8%AA%DB%8C-%D9%85%D8%AF%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D8%AF%DB%8C-%D8%B1%D8%A7-%D9%85%DB%8C-%D8%B7%D9%84%D8%A8%D8%AF
basijnews.ir
عملیاتی کردن اقتصاد مقاومتی، مدیران جهادی را می طلبد
حسن مقدمی گفت: اقتصاد شفاف از اهداف مدیران جهادی است لذا مدیرانی که اعتقاد به تفکر جهادی ندارند اقتصاد مقاومتی را لکه دار میکنند و با آرمان اقتصاد مقاومتی در تضاد است.