متن حکم تنفیذ آیت الله خامنه ای برای دوره دوم ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد
🔻🔻🔻
خداوند را سپاس كه بار ديگر ايران را سرافراز و مردم هوشمند ما را به آفرينش حماسه ماندگار ديگري موفق ساخت. بيست و دوم خرداد ۱۳۸۸، برگ زريني شد از كتاب سرنوشت ايران كه مردم ما سطر سطر آن را با همت والا و عزم استوار خود نگاشته و هشياري و پايداري خود را به حراست از آن گماشتهاند. حضور ۸۵ درصدي در پاي صندوقهاي رأي در انتخابات اخير، نشانهاي آشكار است از احساس دلبستگي و غيرت و اهتمامي كه اين ملت كهن و پرافتخار، به دسترنج ۳۰ ساله خود مي ورزد و اميد و آرزوئي كه به كمال و اعتلاي آن و زدودن كاستيها و كجيها از آن در دل مي پروراند.
اين همه از رحمت و فضل خداوند حكيم و قدير است كه اين بنده بيقدر و ناتوان و همه دلهاي متذكر و خاشع، بايد آن را قدر بشناسيم و جبهه شكر بر آستان منعم محبوب بسائيم.
رأي قاطع و بيسابقهي مردم به رئيسجمهور منتخب و محترم، رأي به ويژگيهائي است كه كارنامه چهارساله دولت نهم بدانها زينت يافته است و سمت و سوي گرايشهاي اكثريتِ بيچون و چراي ملت را آشكار مي سازد. اين، رأي به گفتمان پر بركت و عزتمدار انقلاب اسلامي است؛ رأي به استكبارستيزي و ايستادگي شجاعانه در برابر سلطهطلبان بينالمللي است؛ رأي به مبارزه با فقر و فساد و تبعيض و مبارزه با اشرافيگري است؛ رأي به سادهزيستي و نزديكي با مردم و غمگساري از ضعيفان و مستضعفان است؛ رأي به كار و تلاشِ بيوقفه و خستگيناپذير است.
اينها بخشهاي مهمي است از آنچه ملت ايران از منتخبان خود مطالبه مي كند و هر گاه كسي را با اين سمت و سو بشناسد، به او دل مي بندد و با بهرهگيري از موهبت آزادي كه هديهي انقلاب اسلامي به اين ملت است، او را بر كرسي مسئوليت و مديريت مي نشاند.
اينجانب در آستانه زادروز فرخنده نجاتبخش بشريت، وليّ اعظم خدا و امام صالحان حضرت حجةبنالحسن روحي فداه و عجّل اللَّه فرجه، اين عيد بزرگ را گرامي داشته و انتخاب جناب آقاي دكتر محمود احمدينژاد را در دهمين انتخابات رياست جمهوري تبريك مي گويم و به پيروي از ملت بزرگوار ايران، رأي آنان را تنفيذ و اين مرد شجاع و سختكوش و هوشمند را به رياست جمهوري اسلامي ايران منصوب ميكنم. و براي ايشان و همكارانشان توفيق خدمتگزاري به مردم؛ و تلاش در راه اِعلاء كلمه اسلام؛ و اقدامات بزرگ و ماندگار و شايسته ملت و كشور عزيز؛ و حركت كوشنده به سوي پيشرفت و عدالت، از خداوند متعال مسئلت ميكنم. و بديهي است كه رأي مردم و تنفيذ اينجانب تا هنگامي است كه ايشان بر اين صراط قويم پايدار باشند.
در پايان با تجليل و تكريمِ نام و ياد امام بزرگوار و شهيدان عاليمقام كه ملت ما موفقيتهاي بزرگ خود را به آنان مديون است، علو درجات و شمول رحمت الهي بر ارواح طيبهي آنان را از خداوند متعال مسئلت ميكنم.
والسلام علي عباداللَّه الصالحين. سيّد علي خامنهاي. ۱۲/۵/۱۳۸۸»
#تنفیذ
#احمدی_نژاد
@rozaneebefarda
🔻🔻🔻
خداوند را سپاس كه بار ديگر ايران را سرافراز و مردم هوشمند ما را به آفرينش حماسه ماندگار ديگري موفق ساخت. بيست و دوم خرداد ۱۳۸۸، برگ زريني شد از كتاب سرنوشت ايران كه مردم ما سطر سطر آن را با همت والا و عزم استوار خود نگاشته و هشياري و پايداري خود را به حراست از آن گماشتهاند. حضور ۸۵ درصدي در پاي صندوقهاي رأي در انتخابات اخير، نشانهاي آشكار است از احساس دلبستگي و غيرت و اهتمامي كه اين ملت كهن و پرافتخار، به دسترنج ۳۰ ساله خود مي ورزد و اميد و آرزوئي كه به كمال و اعتلاي آن و زدودن كاستيها و كجيها از آن در دل مي پروراند.
اين همه از رحمت و فضل خداوند حكيم و قدير است كه اين بنده بيقدر و ناتوان و همه دلهاي متذكر و خاشع، بايد آن را قدر بشناسيم و جبهه شكر بر آستان منعم محبوب بسائيم.
رأي قاطع و بيسابقهي مردم به رئيسجمهور منتخب و محترم، رأي به ويژگيهائي است كه كارنامه چهارساله دولت نهم بدانها زينت يافته است و سمت و سوي گرايشهاي اكثريتِ بيچون و چراي ملت را آشكار مي سازد. اين، رأي به گفتمان پر بركت و عزتمدار انقلاب اسلامي است؛ رأي به استكبارستيزي و ايستادگي شجاعانه در برابر سلطهطلبان بينالمللي است؛ رأي به مبارزه با فقر و فساد و تبعيض و مبارزه با اشرافيگري است؛ رأي به سادهزيستي و نزديكي با مردم و غمگساري از ضعيفان و مستضعفان است؛ رأي به كار و تلاشِ بيوقفه و خستگيناپذير است.
اينها بخشهاي مهمي است از آنچه ملت ايران از منتخبان خود مطالبه مي كند و هر گاه كسي را با اين سمت و سو بشناسد، به او دل مي بندد و با بهرهگيري از موهبت آزادي كه هديهي انقلاب اسلامي به اين ملت است، او را بر كرسي مسئوليت و مديريت مي نشاند.
اينجانب در آستانه زادروز فرخنده نجاتبخش بشريت، وليّ اعظم خدا و امام صالحان حضرت حجةبنالحسن روحي فداه و عجّل اللَّه فرجه، اين عيد بزرگ را گرامي داشته و انتخاب جناب آقاي دكتر محمود احمدينژاد را در دهمين انتخابات رياست جمهوري تبريك مي گويم و به پيروي از ملت بزرگوار ايران، رأي آنان را تنفيذ و اين مرد شجاع و سختكوش و هوشمند را به رياست جمهوري اسلامي ايران منصوب ميكنم. و براي ايشان و همكارانشان توفيق خدمتگزاري به مردم؛ و تلاش در راه اِعلاء كلمه اسلام؛ و اقدامات بزرگ و ماندگار و شايسته ملت و كشور عزيز؛ و حركت كوشنده به سوي پيشرفت و عدالت، از خداوند متعال مسئلت ميكنم. و بديهي است كه رأي مردم و تنفيذ اينجانب تا هنگامي است كه ايشان بر اين صراط قويم پايدار باشند.
در پايان با تجليل و تكريمِ نام و ياد امام بزرگوار و شهيدان عاليمقام كه ملت ما موفقيتهاي بزرگ خود را به آنان مديون است، علو درجات و شمول رحمت الهي بر ارواح طيبهي آنان را از خداوند متعال مسئلت ميكنم.
والسلام علي عباداللَّه الصالحين. سيّد علي خامنهاي. ۱۲/۵/۱۳۸۸»
#تنفیذ
#احمدی_نژاد
@rozaneebefarda
نظری اجمالی بر دو اتفاق در حوزه تاریخ نگاری عصر جمهوری اسلامی
🔻🔻🔻
حسین دهباشی و جعفر شیرعلی نیا٬ این روزها بیش از پیش در حوزه تاریخ جمهوری اسلامی فعال شده اند و به شدت مورد اقبال عمومی قرار گرفته اند.
گرچه نقدهای جدی به روایت های این دو عزیز وارد است٬ اما صرف ورود حرفه ای و پشتکار مثال زدنی اینان٬ قابل تقدیر است. خاصه آنکه روایت های ایشان موضوع بحث و بررسی در محافل عمومی و خصوصی می شود.
مدتهاست که دوستان زیادی از مخاطبان #روزنه اصرار دارند که مطالب ایشان مورد نقد جدی و متمرکز قرار گیرد و وقتی این درخواست را محقق نمی یابند٬ گاهی وقتها نگارندگان روزنه را به #ترس یا #سازشکاری متهم می سازند!
واقعیت آن است که محصول تلاش نامبردگان را نمی توان یکسره به دریا ریخت یا یکجا تخطئه کرد. چنانکه نمی توان آنها را نادیده انگاشت. در ضرورت نقد روایت دهباشی و شیرعلی نیا نه #تردید داریم٬ نه #ترس یا #مصلحت_اندیشی در کار است. اما از نظر نباید دور داشت که هر نقد عالمانه ای متفرع بر تصور موضوع مورد نقد و مراعات انصاف علمی است و این لوازم در مورد مسائل مورد توجه این عزیزان٬ به این زودی و به این آسانی به دست نمی آید. چه اینکه ایشان به دلیل برخورداری از روابط ارگانیک مستحکم با جریان سیاسی حاکم٬ تقریبا به تمام #اسناد و #آرشیوهای معتبر داخلی و بعضا بین المللی دسترسی دارند(شرح آن خود موضوع یادداشت مستقلی است که احاله می شود به مستقبل!)
یکی شان مقامی بلندپایه در کتابخانه ملی یافته و دیگری با مقامی بلند پایه حشر و نشر گسترده دارد و این دو٬ گذشته از اسناد٬ از تیم های متمرکز و متخصص(تا حدودی)٬ و نیز از امکانات مالی (بیشتر حکومتی یا دولتی) نیز برخوردارند. حالا آیا با دست خالی می توان به نقد منشورات ایشان مبادرت ورزید؟ حتما منظورم از نقد٬ فحش نامه نویسی نیست! نقد عالمانه٬ نیازمند لوزامی است و به نظر می رسد منتقدان ایشان هنوز نه تنها آن لوازم را مهیا نکرده اند که حتی اراده جدی در نقد و مباحثه تاریخی نیز در ایشان نمی بینیم و نتیجه عادی چنین وضعیتی٬ فراگیر شدن روایت امثال #دهباشی و #شیرعلی_نیا هاست.
در این یادداشت تنها برخی پرسش ها در مورد روایت های تاریخی دهباشی و شیرعلی نیا مطرح می شود تا زمینه بحث و تأمل و احیانا شکل گیری یک پویش انتقادی در مورد روایت های افراد مذکور گردد.
۱) از چه رو اینان به جای استفاده حد اکثری از اسناد٬ به #تاریخ_شفاهی روی آورده اند؟ آیا قابلیت جهت دهی و هدایت مدیریت شده که ذاتی روایت های شفاهی است٬ در این رویه مؤثر بوده است؟!
۲) چرا آقایان دهباشی و شیرعلی نیا٬ همواره روایت خویش را بر مدار مواضع٬ سخنان و سلوک سیاسی مرحوم #هاشمی_رفسنجانی بنا می کنند و از چه رو آقای هاشمی نوعا قهرمان قصه های ایشان است و تا کنون اینان از سرایت خوانش های انتقادی در مورد سابقه سیاسی آقای هاشمی به آثار خود جلوگیری کرده و بلکه در مقام #مدافع_تمام_عیار ایشان بر آمده اند؟!
۳) روایت دو قطبی و دو وجهی در تاریخ نگاری ایشان با چه هدفی اصل قرار گرفته است؛ و تمرکز بر القای اختلاف ارتش و سپاه٬ پر رنگ کردن اختلافات یک خط سیاسی به رهبری آقای هاشمی با جریانی دیگر (منسوب به مقام معظم رهبری) با چه هدفی دنبال می شود؟
۴) آیا این عزیزان واقعا مطابق شعارها و ژست های شان٬ وامدار هیچ جریان سیاسی و اقتصادی خاص نیستند و افرادی #مستقل هستند؟ اگر مستقل نیستند٬ منابع مالی و رانت اداری و سیاسی شان را مدیون کدام جریان هستند؟
پاسخ به این پرسش ها می تواند به عنوان پیش درآمد نقد عالمانه روایت تاریخی این دو عزیز مورد توجه قرار گیرد. در آینده گفتنی هایی در مورد محتوای منشورات ایشان نیز در روزنه در می شود. انشالله
دوشنبه. #۱۶_۵_۹۶
https://t.me/rozaneebefarda
🔻🔻🔻
حسین دهباشی و جعفر شیرعلی نیا٬ این روزها بیش از پیش در حوزه تاریخ جمهوری اسلامی فعال شده اند و به شدت مورد اقبال عمومی قرار گرفته اند.
گرچه نقدهای جدی به روایت های این دو عزیز وارد است٬ اما صرف ورود حرفه ای و پشتکار مثال زدنی اینان٬ قابل تقدیر است. خاصه آنکه روایت های ایشان موضوع بحث و بررسی در محافل عمومی و خصوصی می شود.
مدتهاست که دوستان زیادی از مخاطبان #روزنه اصرار دارند که مطالب ایشان مورد نقد جدی و متمرکز قرار گیرد و وقتی این درخواست را محقق نمی یابند٬ گاهی وقتها نگارندگان روزنه را به #ترس یا #سازشکاری متهم می سازند!
واقعیت آن است که محصول تلاش نامبردگان را نمی توان یکسره به دریا ریخت یا یکجا تخطئه کرد. چنانکه نمی توان آنها را نادیده انگاشت. در ضرورت نقد روایت دهباشی و شیرعلی نیا نه #تردید داریم٬ نه #ترس یا #مصلحت_اندیشی در کار است. اما از نظر نباید دور داشت که هر نقد عالمانه ای متفرع بر تصور موضوع مورد نقد و مراعات انصاف علمی است و این لوازم در مورد مسائل مورد توجه این عزیزان٬ به این زودی و به این آسانی به دست نمی آید. چه اینکه ایشان به دلیل برخورداری از روابط ارگانیک مستحکم با جریان سیاسی حاکم٬ تقریبا به تمام #اسناد و #آرشیوهای معتبر داخلی و بعضا بین المللی دسترسی دارند(شرح آن خود موضوع یادداشت مستقلی است که احاله می شود به مستقبل!)
یکی شان مقامی بلندپایه در کتابخانه ملی یافته و دیگری با مقامی بلند پایه حشر و نشر گسترده دارد و این دو٬ گذشته از اسناد٬ از تیم های متمرکز و متخصص(تا حدودی)٬ و نیز از امکانات مالی (بیشتر حکومتی یا دولتی) نیز برخوردارند. حالا آیا با دست خالی می توان به نقد منشورات ایشان مبادرت ورزید؟ حتما منظورم از نقد٬ فحش نامه نویسی نیست! نقد عالمانه٬ نیازمند لوزامی است و به نظر می رسد منتقدان ایشان هنوز نه تنها آن لوازم را مهیا نکرده اند که حتی اراده جدی در نقد و مباحثه تاریخی نیز در ایشان نمی بینیم و نتیجه عادی چنین وضعیتی٬ فراگیر شدن روایت امثال #دهباشی و #شیرعلی_نیا هاست.
در این یادداشت تنها برخی پرسش ها در مورد روایت های تاریخی دهباشی و شیرعلی نیا مطرح می شود تا زمینه بحث و تأمل و احیانا شکل گیری یک پویش انتقادی در مورد روایت های افراد مذکور گردد.
۱) از چه رو اینان به جای استفاده حد اکثری از اسناد٬ به #تاریخ_شفاهی روی آورده اند؟ آیا قابلیت جهت دهی و هدایت مدیریت شده که ذاتی روایت های شفاهی است٬ در این رویه مؤثر بوده است؟!
۲) چرا آقایان دهباشی و شیرعلی نیا٬ همواره روایت خویش را بر مدار مواضع٬ سخنان و سلوک سیاسی مرحوم #هاشمی_رفسنجانی بنا می کنند و از چه رو آقای هاشمی نوعا قهرمان قصه های ایشان است و تا کنون اینان از سرایت خوانش های انتقادی در مورد سابقه سیاسی آقای هاشمی به آثار خود جلوگیری کرده و بلکه در مقام #مدافع_تمام_عیار ایشان بر آمده اند؟!
۳) روایت دو قطبی و دو وجهی در تاریخ نگاری ایشان با چه هدفی اصل قرار گرفته است؛ و تمرکز بر القای اختلاف ارتش و سپاه٬ پر رنگ کردن اختلافات یک خط سیاسی به رهبری آقای هاشمی با جریانی دیگر (منسوب به مقام معظم رهبری) با چه هدفی دنبال می شود؟
۴) آیا این عزیزان واقعا مطابق شعارها و ژست های شان٬ وامدار هیچ جریان سیاسی و اقتصادی خاص نیستند و افرادی #مستقل هستند؟ اگر مستقل نیستند٬ منابع مالی و رانت اداری و سیاسی شان را مدیون کدام جریان هستند؟
پاسخ به این پرسش ها می تواند به عنوان پیش درآمد نقد عالمانه روایت تاریخی این دو عزیز مورد توجه قرار گیرد. در آینده گفتنی هایی در مورد محتوای منشورات ایشان نیز در روزنه در می شود. انشالله
دوشنبه. #۱۶_۵_۹۶
https://t.me/rozaneebefarda
Telegram
روزنه
دریچه ای به تاریخ٬ سیاست و اندیشه دینی معاصر
ارتباط با مدیر:
@Montazerahkar
ارتباط با مدیر:
@Montazerahkar
Forwarded from فرزاد جهان بین
برادر گرامی جناب آقای شیرعلی نیا
با سلام و احترام
بنده جنابعالی را تا حدودی می شناسم و همیشه برای شما به عنوان فردی که دفاع مقدس را تجربه نکرده اما به عنوان یک راوی، وقت فراوانی برای دقت و تامل در تاریخ دفاع مقدس گذاشته است قائلم. از وقتی هم که کانال شما راه اندازی شده است، پیگیر مطالب منتشره هستم و بهره نیز می برم. منتها واقعا برای من قابل هضم نیست که شما چرا اصرار و تاکید بر دوگانه سازی و دو قطبی کردن رهبری و هاشمی دارید و در این دوگانه کردن نیز عمدتا خط تضعیف رهبری را پی می گیرید. نمونه اخیر آن، یادداشت شما در مورد مساله حضور رهبری در عملیات شکست حصر آبادان است که بلافاصله آن را به موضوع سخن منسوب به مرحوم هاشمی در خصوص توسعه نسبت می دهید. اگر موضوع حضور رهبری در عملیات شکست حصر آبادان را مطرح می کردید که می شد در خصوص استفاده درست یا نادرست از واژگان و کیفیت حضور حجت الاسلام خامنه ای در این رخداد بحث کرد اما وقتی آن را در کنار مطلب دیگری که در خصوص اقای هاشمی است و هدف آن نشان دادن نسبت های ناروا به مرحوم ایشان است قرار می دهید، پیام خوبی به دست نمی دهد.
حقیر به عنوان برادر کوچک شما توصیه می کنم رهبری را مورد نقد قرار دهید اما از دوگانه سازی کاذب پرهیز کنید.غیر از اشکال روشی که در مطالعات شما هست و قبلا بدان اشاره کرده ام این خط نامرئی که در عموم نوشته های شما در تضعیف رهبری و بزرگداشت هاشمی است، مناسب نیست. من نه مطهری ام و نه شما جوان شوخ و شنگ تازه کار، اما وظیفه خود می دانم به عنوان برادر دینی این توصیه را داشته باشم.
با درود
فرزاد جهان بین
https://t.me/farzadjahanbein
با سلام و احترام
بنده جنابعالی را تا حدودی می شناسم و همیشه برای شما به عنوان فردی که دفاع مقدس را تجربه نکرده اما به عنوان یک راوی، وقت فراوانی برای دقت و تامل در تاریخ دفاع مقدس گذاشته است قائلم. از وقتی هم که کانال شما راه اندازی شده است، پیگیر مطالب منتشره هستم و بهره نیز می برم. منتها واقعا برای من قابل هضم نیست که شما چرا اصرار و تاکید بر دوگانه سازی و دو قطبی کردن رهبری و هاشمی دارید و در این دوگانه کردن نیز عمدتا خط تضعیف رهبری را پی می گیرید. نمونه اخیر آن، یادداشت شما در مورد مساله حضور رهبری در عملیات شکست حصر آبادان است که بلافاصله آن را به موضوع سخن منسوب به مرحوم هاشمی در خصوص توسعه نسبت می دهید. اگر موضوع حضور رهبری در عملیات شکست حصر آبادان را مطرح می کردید که می شد در خصوص استفاده درست یا نادرست از واژگان و کیفیت حضور حجت الاسلام خامنه ای در این رخداد بحث کرد اما وقتی آن را در کنار مطلب دیگری که در خصوص اقای هاشمی است و هدف آن نشان دادن نسبت های ناروا به مرحوم ایشان است قرار می دهید، پیام خوبی به دست نمی دهد.
حقیر به عنوان برادر کوچک شما توصیه می کنم رهبری را مورد نقد قرار دهید اما از دوگانه سازی کاذب پرهیز کنید.غیر از اشکال روشی که در مطالعات شما هست و قبلا بدان اشاره کرده ام این خط نامرئی که در عموم نوشته های شما در تضعیف رهبری و بزرگداشت هاشمی است، مناسب نیست. من نه مطهری ام و نه شما جوان شوخ و شنگ تازه کار، اما وظیفه خود می دانم به عنوان برادر دینی این توصیه را داشته باشم.
با درود
فرزاد جهان بین
https://t.me/farzadjahanbein
Forwarded from مباحثات
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مجموعه گفتوگوهای تصویری«مباحثات»
🔸نوبت اول:مصاحبه با حجتالاسلام ابوالحسن نواب
به زودی پخش اختصاصی از آپارات
🔻🔻🔻
@mobahesatmagz
🔸نوبت اول:مصاحبه با حجتالاسلام ابوالحسن نواب
به زودی پخش اختصاصی از آپارات
🔻🔻🔻
@mobahesatmagz
Forwarded from سرائر | مجله دین و روحانیت
زندگي فردي ناشناخته.PDF
2.6 MB
🔺رسول جعفریان ضمن انتشار این کتاب، در توضیح نوشت: شخصی از شاگردان حاج شیخ عبدالکریم که زندگی و روزگارش را نوشته اما نخواسته نامش را بنویسد. کتاب مهمی ازوضعیت حوزه وقم دوره پهلوی اول ودوم است
@saraeer
@saraeer
Forwarded from ﷽ بحوث
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
استادی از اساتید حوزه هر چه میشود میگوید روحانیت پدری کند جایگاهش بین مردم بازگشته و حفظ میشودhttps://t.me/mr_naeinii/764 بفرمایید آیا این فسادهای ساماندهی شده هم با پدری حل میشود یا ...
@salmanraoofi
@salmanraoofi
Forwarded from تلنگر سیاسی
Gharbzadegi_rozbook.com.pdf
4.8 MB
Forwarded from رنگ ایمان
@rangeiman_ir
حاج محمد جوادی روزنامه نگار گیلانی در ۲۱ مرداد ۱۳۹۶ و در سن ۹۶ سالگی دار فانی را وداع گفت. جوادی یکی از روزنامه نگاران قدیمی کشور بود که با مجله طالب حق شناخته میشد.
روزنامه ارزشی و متعهد «طالب حق» به مدیر مسئولی و صاحب امتیازی «محمد جوادی» از سال ۱۳۳۱ و با همکاری «حاج سید محمد تیاب»، حاج محمدعلی انشایی، حاج حسن حجتی، ابراهیم فخرایی و… در موضوعات سیاسی، اجتماعی و دینی منتشر می شد.
این روزنامه یک ضمیمه به نام «ماهنامه راه حق» داشت که ماهنامه ای پرمحتوا، مذهبی و مبارز بود که توسط حجت الاسلام شیخ حسن حجتی، واعظ معروف گیلان از خرداد ۱۳۳۶ ش منتشر می شد. این ماهنامه با همکاری حجت الاسلام اشراقی، حاج سراج انصاری، حاج محمدعلی انشایی، حاج میرزا ابوالحسن فقیهی و… منتشر می شد.
حاج محمد جوادی بعد از انقلاب اسلامی نیز مدتی در انتشار هفتگی «طالب حق» کوشش کرد.
او در سال ۱۳۸۳ سفرنامه ای خطی از پدربزرگ خود حاج ملک محمد را که سالها آروزی چاپ آن را داشت بالاخره با عنوان «سفرنامه مکه معظمه حاج ملک» منتشر ساخت.
http://www.rangeiman.ir/11263
👌عضویت در #رنگ_ایمان👇
t.me/joinchat/AAAAADwqd8ogqph8DBt-Vw
حاج محمد جوادی روزنامه نگار گیلانی در ۲۱ مرداد ۱۳۹۶ و در سن ۹۶ سالگی دار فانی را وداع گفت. جوادی یکی از روزنامه نگاران قدیمی کشور بود که با مجله طالب حق شناخته میشد.
روزنامه ارزشی و متعهد «طالب حق» به مدیر مسئولی و صاحب امتیازی «محمد جوادی» از سال ۱۳۳۱ و با همکاری «حاج سید محمد تیاب»، حاج محمدعلی انشایی، حاج حسن حجتی، ابراهیم فخرایی و… در موضوعات سیاسی، اجتماعی و دینی منتشر می شد.
این روزنامه یک ضمیمه به نام «ماهنامه راه حق» داشت که ماهنامه ای پرمحتوا، مذهبی و مبارز بود که توسط حجت الاسلام شیخ حسن حجتی، واعظ معروف گیلان از خرداد ۱۳۳۶ ش منتشر می شد. این ماهنامه با همکاری حجت الاسلام اشراقی، حاج سراج انصاری، حاج محمدعلی انشایی، حاج میرزا ابوالحسن فقیهی و… منتشر می شد.
حاج محمد جوادی بعد از انقلاب اسلامی نیز مدتی در انتشار هفتگی «طالب حق» کوشش کرد.
او در سال ۱۳۸۳ سفرنامه ای خطی از پدربزرگ خود حاج ملک محمد را که سالها آروزی چاپ آن را داشت بالاخره با عنوان «سفرنامه مکه معظمه حاج ملک» منتشر ساخت.
http://www.rangeiman.ir/11263
👌عضویت در #رنگ_ایمان👇
t.me/joinchat/AAAAADwqd8ogqph8DBt-Vw
رنگ ایمان
حاج محمد جوادی روزنامه نگار قدیمی گیلانی دار فانی را وداع گفت + اسناد - رنگ ایمان
حاج محمد جوادی سردبیر و صاحب امتیاز روزنامه قدیمی طالب حق در سن ۹۶ سالگی دار فانی را وداع گفت
"توپ را وارد داروزه رژیم صهیونیستی کنیم"
🔻🔻🔻
اخیرا دو ملی پوش کشورمان در مقابل تیم مکابی تلآویو بازی کردند که با واکنشهای متعددی مواجه شد. بهتر است یک گزارش کوتاه ابتدا بیان شود:
مسعود شجاعی کاپیتان تیم ملی و احسان حاج صفی مدافع چپ تیم ملی هستند که در بازیهای صعود تیم ملی ایران به جام جهانی روسیه حضور داشتند. و زحمت کشیدهاند که این دو بازیکن هم اکنون طی قرار دادی عضو باشگاه پانیونیوس یونان شدهاند. این دو بازیکن در بازی رفت این باشگاه در فلسطین اشغالی حاضر نشدند و طبق بیانه فدراسیون فوتبال ایران علی رغم فشارهای سنگین باشگاه یونانی و پذیرش جریمه مالی در این بازی شرکت نکردهاند که این خود جای تقدیر از آنها را دارد. و باشگاه پانیونیوس در بیانیهای به این تصمیم این دو بازیکن احترام گذاشت ولی حضور آنها را در بازی برگشت ضروری دانست. و از آنها خواست به قرارداد خود با این باشگاه احترام بگذارند و این دو بازیکن در بازی برگشت مقابل تیم مکابی تلآویو بازی کردند.
که بازتابهای مختلف و موافق و مخالف فراوانی داشت؛ برخی خواهان برخورد جدی با آنها و محرومیت این دو ملی پوش از تیم ملی شدند و برخی چهرههای ورزشی و .... از این دو ملی پوش و عمل کردن به قرار دادهای خود حمایت کردند. و به نقل رادیو فردا، سایت وزارت خارجه رژیم اسرائیل بخاطر اینکه تابوی مسابقه ندادن با اسرائیل را شکستهاند از آنها تقدیر کرده است.
ولی تذکر چند نکته در این زمینه لازم است:
1- حضور در زمین بازی در مقابل اسرائیل با توجه به ماهیت رژیم صهیونیستی قابل توجیه نیست و ان شاالله این دو بازیکن ملی پوش عذر خواهی می کنند.
2- اینکه ما با یک هجمه قابل توجه به این دو بازیکن حمله میکنیم و بحث محرومیت از تیم ملی برای آنها مطرح میشود. بازخوردهای جالبی در فضای مجازی و حقیقی بین جوانان و نوجوانان فوتبال دوست ندارد. و برخی کانالهای معاند و خاص هم از این آب گل آلود سوء استفاده کرده و دشمنی دینی و سیاسی ما با رژیم اشغال گر قدس را با شبهات سست و بی پایه مورد هجمه قرار میدهند که در این فضا ممکن است مورد استقبال و پذیرش برخی هموطنان فوتبال دوست عزیزمان شود.
3- با توجه خودداری آنها از سفر به فلسطین اشغالی و شرکت در بازی رفت و گریهها بعد از شکست در مقابل اسرائیل که نشانهای از علاقه آنها به شکست دادن اسرائیل است و با توجه به محبوبیت این دو بازیکن در بین فوتبالی های کشورمان بهتر بود ابتدا حرف و دلیل خود این دو بازیکن برای شرکت در این بازی به با گفتگوی رو در رو شنیده شده و به آنها تذکر لازم در مورد این اشتباه داده میشد و حتی در صورت لزوم تعهد هم گرفته شود.
و در عین حال اقدامات لازم دیگری نظیر: تصویب قوانین لازم در وزارت ورزش و جوانان و فدراسیون فوتبال برای این موارد و با هماهنگی با فدراسیون جهانی فوتبال "فیفا" اقداماتی صورت گیرد که بازیکنان ایرانی در صورت قرار داد با هر باشگاه خارجی مجبور به بازی در مقابل تیم های اسرائیلی نباشند. و یا طرح های دیگری پیشیگیری لازم و قانونی برای موارد مشابه مورد بررسی قرار گیرد.
"چهرههای دلسوز و انقلابی مواظب باشند یک اتفاق هرچند تلخ و غیر قابل قبول موجب ایجاد شبهه و تفرقه در صف مبارزه دینی- سیاسی مردم ایران با رژیم صهیونیستی نشود."
با آرزوی آزادی قدس عزیز از چنگال دیو صفتان
ابوالقاسم کریمی 17/5/96
https://t.me/rozaneebefarda
🔻🔻🔻
اخیرا دو ملی پوش کشورمان در مقابل تیم مکابی تلآویو بازی کردند که با واکنشهای متعددی مواجه شد. بهتر است یک گزارش کوتاه ابتدا بیان شود:
مسعود شجاعی کاپیتان تیم ملی و احسان حاج صفی مدافع چپ تیم ملی هستند که در بازیهای صعود تیم ملی ایران به جام جهانی روسیه حضور داشتند. و زحمت کشیدهاند که این دو بازیکن هم اکنون طی قرار دادی عضو باشگاه پانیونیوس یونان شدهاند. این دو بازیکن در بازی رفت این باشگاه در فلسطین اشغالی حاضر نشدند و طبق بیانه فدراسیون فوتبال ایران علی رغم فشارهای سنگین باشگاه یونانی و پذیرش جریمه مالی در این بازی شرکت نکردهاند که این خود جای تقدیر از آنها را دارد. و باشگاه پانیونیوس در بیانیهای به این تصمیم این دو بازیکن احترام گذاشت ولی حضور آنها را در بازی برگشت ضروری دانست. و از آنها خواست به قرارداد خود با این باشگاه احترام بگذارند و این دو بازیکن در بازی برگشت مقابل تیم مکابی تلآویو بازی کردند.
که بازتابهای مختلف و موافق و مخالف فراوانی داشت؛ برخی خواهان برخورد جدی با آنها و محرومیت این دو ملی پوش از تیم ملی شدند و برخی چهرههای ورزشی و .... از این دو ملی پوش و عمل کردن به قرار دادهای خود حمایت کردند. و به نقل رادیو فردا، سایت وزارت خارجه رژیم اسرائیل بخاطر اینکه تابوی مسابقه ندادن با اسرائیل را شکستهاند از آنها تقدیر کرده است.
ولی تذکر چند نکته در این زمینه لازم است:
1- حضور در زمین بازی در مقابل اسرائیل با توجه به ماهیت رژیم صهیونیستی قابل توجیه نیست و ان شاالله این دو بازیکن ملی پوش عذر خواهی می کنند.
2- اینکه ما با یک هجمه قابل توجه به این دو بازیکن حمله میکنیم و بحث محرومیت از تیم ملی برای آنها مطرح میشود. بازخوردهای جالبی در فضای مجازی و حقیقی بین جوانان و نوجوانان فوتبال دوست ندارد. و برخی کانالهای معاند و خاص هم از این آب گل آلود سوء استفاده کرده و دشمنی دینی و سیاسی ما با رژیم اشغال گر قدس را با شبهات سست و بی پایه مورد هجمه قرار میدهند که در این فضا ممکن است مورد استقبال و پذیرش برخی هموطنان فوتبال دوست عزیزمان شود.
3- با توجه خودداری آنها از سفر به فلسطین اشغالی و شرکت در بازی رفت و گریهها بعد از شکست در مقابل اسرائیل که نشانهای از علاقه آنها به شکست دادن اسرائیل است و با توجه به محبوبیت این دو بازیکن در بین فوتبالی های کشورمان بهتر بود ابتدا حرف و دلیل خود این دو بازیکن برای شرکت در این بازی به با گفتگوی رو در رو شنیده شده و به آنها تذکر لازم در مورد این اشتباه داده میشد و حتی در صورت لزوم تعهد هم گرفته شود.
و در عین حال اقدامات لازم دیگری نظیر: تصویب قوانین لازم در وزارت ورزش و جوانان و فدراسیون فوتبال برای این موارد و با هماهنگی با فدراسیون جهانی فوتبال "فیفا" اقداماتی صورت گیرد که بازیکنان ایرانی در صورت قرار داد با هر باشگاه خارجی مجبور به بازی در مقابل تیم های اسرائیلی نباشند. و یا طرح های دیگری پیشیگیری لازم و قانونی برای موارد مشابه مورد بررسی قرار گیرد.
"چهرههای دلسوز و انقلابی مواظب باشند یک اتفاق هرچند تلخ و غیر قابل قبول موجب ایجاد شبهه و تفرقه در صف مبارزه دینی- سیاسی مردم ایران با رژیم صهیونیستی نشود."
با آرزوی آزادی قدس عزیز از چنگال دیو صفتان
ابوالقاسم کریمی 17/5/96
https://t.me/rozaneebefarda
Telegram
روزنه
دریچه ای به تاریخ٬ سیاست و اندیشه دینی معاصر
ارتباط با مدیر:
@Montazerahkar
ارتباط با مدیر:
@Montazerahkar
ریاست و اعضای دوره جدید مجمع تشخیص مصلحت نظام با حکم مقام معظم رهبری تعیین شدند
🔻🔻🔻
http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=13960523000558
🔻🔻🔻
http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=13960523000558
خبرگزاری فارس
اعضای جدید مجمع تشخیص مصلحت نظام منصوب شدند/آیتالله هاشمی شاهرودی رئیس جدید مجمع/محسن رضایی ابقا شد
رهبر معظم انقلاب اسلامی در حکمی رئیس، دبیر و اعضای مجمع تشخیص مصلحت نظام را برای یک دوره پنجساله منصوب کردند.
Forwarded from عبدالله شهبازی
گزارش «رسانه ایران» درباره درگذشت عبدی نیکبین:
یکشنبه اول مرداد ۱۳۹۶ عبدالرضا نیک بین رودسری (معروف به عبدی) یکی از سه عضو موسس سازمان مجاهدین خلق، در پی چند سال ابتلا به بیماری سرطان، در تهران و در سن ۷۶ سالگی درگذشت. آقای نیک بین، متولد ۱۳۲۱ در مشهد بود.
بی بی سی فارسی به بهانه درگذشت او در یادداشتی با عنوان «عبدالرضا نیک بین؛ از بنیانگذاری سازمان مجاهدین خلق تا جدایی از آن» به ارائه گزارشی کوتاه از زندگی سیاسی او پرداخت. این یادداشت به قلم «سعید شاهسوندی» منتشر شده که BBC او را عضو سابق سازمان مجاهدین خلق معرفی کرده است.
بررسی تطبیقی مطالب گفته شده در یادداشت با مقاله ای که پیشتر، عبدالله شهبازی، مورخ معاصر، در این باره نوشته، نشان می دهد که یادداشت BBC نکته جدیدی از زندگی آقای نیک بین ارائه نمی دهد و پیشتر، اغلب مطالب با تفصیل بیشتری بیان شده. از این رو بعید نیست برخی بخش های یادداشت از سوی شبکه سانسور شده باشد.
عبدالرضا نیک بین یکی از سه عضو موسس و بنیان گذار تشکیلاتی مخفی در سال ۱۳۴۴ بود که شش سال بعد نام «سازمان مجاهدین خلق ایران» بر آن گذاشته شد. آقای نیک بین علاوه بر عضویت در گروه موسس، در سه سال نخست، یکی از چهار عضو مرکزی گروه بود اما در سال ۱۳۴۷ از تشکیلاتی که خود یکی از پایه گذاران آن بود جدا شد. با توجه به نقش وی در بنیانگذاری و به ویژه حضور پررنگی که در تعلیمات اولیه گروه داشت، ماجرای جدایی اش، به او جایگاه ویژه ای در تاریخچه این سازمان داد هرچند در سال های بعد، سران این سازمان تلاش کردند تا نام او را سابقه تشکیلات حذف کنند.
بر طبق روایت کنونی سازمان مجاهدین خلق که در بیانیه ۱۲ ماده ای سازمان توسط مسعود رجوی در سال ۱۳۵۵ تنظیم شده، سازمان مجاهدین توسط محمد حنیف نژاد، سعید محسن و اصغر بدیع زادگان در سال ۱۳۴۴ بنیاد نهاده شده اما چنانکه BBC هم بر آن تاکید دارد، واقعیت این است که گرچه در میان افراد گفته شده، محمد حنیف نژاد و سعید محسن نقشی تعیین کننده داشتند، اما نفر دیگر نه اصغر بدیع زادگان بلکه عبدالرضا نیک بین رودسری (عبدی) بوده و اصغر بدیع زادگان یک سال بعد از تاسیس گروه و در سال ۱۳۴۵ با تایید سه نفر نخست به این جمع پیوسته است.
مشخص است تحریف تاریخچه تشکیلات مجاهدین خلق از سوی مسعود رجوی به طور آشکاری صورت گرفته. اسناد بسیاری هم درباره تاثیرگذاری بالای عبدی نیک بین در تشکیلات ارائه شده چنانکه سعید محسن در بازجویی های ساواک (شهریور۱۳۵۰) نوشته: «از همان اوان کار، ما [خودش و حنیف نژاد] با یکی از نهضتی ها به نام نیک بین آشنا شدیم. مطالعات وی کمک فراوانی به بالا بردن ما داشت. نیک بین با من از دوره دانشجویی سابقه رفاقت داشت و در کوی دانشگاه من او را می شناختم. بعد از شروع کار ما، در حدود تابستان ۴۴، وی نیز گاهی به خانه ما رفت و آمد داشت و در حدود زمستان همان سال وی از کار ما مطلع شد... از لحاظ مطالعات اقتصادی نسبت به ما جلو بود و من و محمد حنیف نژاد در این مورد از وی استفاده می کردیم...» (بازجویی های سعید محسن در ساواک، به نقل از کتاب سازمان مجاهدین خلق؛ پیدایی تا فرجام) آقای محسن توضیح می دهد که اغلب کتاب های آموزشی گروه تازه تاسیس شده که تا سال ها بعد هم نامی نداشت، توسط عبدالرضا نیک بین تنظیم شده است.
نکته دیگر اینکه آقای نیک بین در این روایت، پیش از تاسیس تشکیلات یک «نهضتی» معرفی شده. اما عبدالله شهبازی در این باره توضیح می دهد که عبدی نیک بین در دوران تحصیل در دانشگاه تهران با تأثیرپذیری از فضای سیاسی اوایل دهه ۱۳۴۰، به دلیل تعلقات اولیه دینی پس از تشکیل نهضت آزادی ایران مدتی هوادار این سازمان بود. هرچند در یادداشتهای زندان مهدی بازرگان ضمن ذکر نام کسانی که به مناسبت درگذشت مادر او تسلیت گفتهاند از آقای نیکبین با عنوان «غیرنهضتی» یاد شده که نشان میدهد آقای نیک بین عضو رسمی نهضت آزادی نبوده و برخلاف محمد حنیفنژاد و سعید محسن با مهندس بازرگان و سایر رهبران نهضت آزادی رابطه نزدیک نداشته است.
با توجه به این موضوع و همچنین جدایی بعدی او از تشکیلات شاید بتوان به یافته های بیشتری درباره افکار او و نگاهش به لیبرالیسم و مارکسیسم رسید. به علاوه که در برخی از روایت ها، علت کناره گیری آقای نیک بین از تشکیلات که به یک معما تبدیل شده، به افکار او پیوند زده شده است.
[ادامه در پست بعد: ]
@abdollahshahbazi
یکشنبه اول مرداد ۱۳۹۶ عبدالرضا نیک بین رودسری (معروف به عبدی) یکی از سه عضو موسس سازمان مجاهدین خلق، در پی چند سال ابتلا به بیماری سرطان، در تهران و در سن ۷۶ سالگی درگذشت. آقای نیک بین، متولد ۱۳۲۱ در مشهد بود.
بی بی سی فارسی به بهانه درگذشت او در یادداشتی با عنوان «عبدالرضا نیک بین؛ از بنیانگذاری سازمان مجاهدین خلق تا جدایی از آن» به ارائه گزارشی کوتاه از زندگی سیاسی او پرداخت. این یادداشت به قلم «سعید شاهسوندی» منتشر شده که BBC او را عضو سابق سازمان مجاهدین خلق معرفی کرده است.
بررسی تطبیقی مطالب گفته شده در یادداشت با مقاله ای که پیشتر، عبدالله شهبازی، مورخ معاصر، در این باره نوشته، نشان می دهد که یادداشت BBC نکته جدیدی از زندگی آقای نیک بین ارائه نمی دهد و پیشتر، اغلب مطالب با تفصیل بیشتری بیان شده. از این رو بعید نیست برخی بخش های یادداشت از سوی شبکه سانسور شده باشد.
عبدالرضا نیک بین یکی از سه عضو موسس و بنیان گذار تشکیلاتی مخفی در سال ۱۳۴۴ بود که شش سال بعد نام «سازمان مجاهدین خلق ایران» بر آن گذاشته شد. آقای نیک بین علاوه بر عضویت در گروه موسس، در سه سال نخست، یکی از چهار عضو مرکزی گروه بود اما در سال ۱۳۴۷ از تشکیلاتی که خود یکی از پایه گذاران آن بود جدا شد. با توجه به نقش وی در بنیانگذاری و به ویژه حضور پررنگی که در تعلیمات اولیه گروه داشت، ماجرای جدایی اش، به او جایگاه ویژه ای در تاریخچه این سازمان داد هرچند در سال های بعد، سران این سازمان تلاش کردند تا نام او را سابقه تشکیلات حذف کنند.
بر طبق روایت کنونی سازمان مجاهدین خلق که در بیانیه ۱۲ ماده ای سازمان توسط مسعود رجوی در سال ۱۳۵۵ تنظیم شده، سازمان مجاهدین توسط محمد حنیف نژاد، سعید محسن و اصغر بدیع زادگان در سال ۱۳۴۴ بنیاد نهاده شده اما چنانکه BBC هم بر آن تاکید دارد، واقعیت این است که گرچه در میان افراد گفته شده، محمد حنیف نژاد و سعید محسن نقشی تعیین کننده داشتند، اما نفر دیگر نه اصغر بدیع زادگان بلکه عبدالرضا نیک بین رودسری (عبدی) بوده و اصغر بدیع زادگان یک سال بعد از تاسیس گروه و در سال ۱۳۴۵ با تایید سه نفر نخست به این جمع پیوسته است.
مشخص است تحریف تاریخچه تشکیلات مجاهدین خلق از سوی مسعود رجوی به طور آشکاری صورت گرفته. اسناد بسیاری هم درباره تاثیرگذاری بالای عبدی نیک بین در تشکیلات ارائه شده چنانکه سعید محسن در بازجویی های ساواک (شهریور۱۳۵۰) نوشته: «از همان اوان کار، ما [خودش و حنیف نژاد] با یکی از نهضتی ها به نام نیک بین آشنا شدیم. مطالعات وی کمک فراوانی به بالا بردن ما داشت. نیک بین با من از دوره دانشجویی سابقه رفاقت داشت و در کوی دانشگاه من او را می شناختم. بعد از شروع کار ما، در حدود تابستان ۴۴، وی نیز گاهی به خانه ما رفت و آمد داشت و در حدود زمستان همان سال وی از کار ما مطلع شد... از لحاظ مطالعات اقتصادی نسبت به ما جلو بود و من و محمد حنیف نژاد در این مورد از وی استفاده می کردیم...» (بازجویی های سعید محسن در ساواک، به نقل از کتاب سازمان مجاهدین خلق؛ پیدایی تا فرجام) آقای محسن توضیح می دهد که اغلب کتاب های آموزشی گروه تازه تاسیس شده که تا سال ها بعد هم نامی نداشت، توسط عبدالرضا نیک بین تنظیم شده است.
نکته دیگر اینکه آقای نیک بین در این روایت، پیش از تاسیس تشکیلات یک «نهضتی» معرفی شده. اما عبدالله شهبازی در این باره توضیح می دهد که عبدی نیک بین در دوران تحصیل در دانشگاه تهران با تأثیرپذیری از فضای سیاسی اوایل دهه ۱۳۴۰، به دلیل تعلقات اولیه دینی پس از تشکیل نهضت آزادی ایران مدتی هوادار این سازمان بود. هرچند در یادداشتهای زندان مهدی بازرگان ضمن ذکر نام کسانی که به مناسبت درگذشت مادر او تسلیت گفتهاند از آقای نیکبین با عنوان «غیرنهضتی» یاد شده که نشان میدهد آقای نیک بین عضو رسمی نهضت آزادی نبوده و برخلاف محمد حنیفنژاد و سعید محسن با مهندس بازرگان و سایر رهبران نهضت آزادی رابطه نزدیک نداشته است.
با توجه به این موضوع و همچنین جدایی بعدی او از تشکیلات شاید بتوان به یافته های بیشتری درباره افکار او و نگاهش به لیبرالیسم و مارکسیسم رسید. به علاوه که در برخی از روایت ها، علت کناره گیری آقای نیک بین از تشکیلات که به یک معما تبدیل شده، به افکار او پیوند زده شده است.
[ادامه در پست بعد: ]
@abdollahshahbazi
Forwarded from عبدالله شهبازی
[ادامه از پست قبل: ]
در بازجویی های ساواک از سعید محسن، وی درباره عبدی نیک بین گفته: «او تا اوایل سال ۴۶ در جریان کارهای ما بود و در بعضی از موارد تعلیماتی همفکری می کرد. کتاب ها قبلا توسط عبدالرضا نیک بین مطالعه [و تلخیص] شده بود. وی در آن موقع اغلب وقت خود را صرف مطالعه می نمود و تقریبا کمتر با دیگران تماس می گرفت. یک نوع روحیه گریز از افراد داشت. از سال ۴۷ وی مریض شد و تقریبا مدت یک سال [بیماری] او طول کشید. و در زمستان ۴۷ تقریبا همیشه در خانه ما می خوابید. بعدا دکتر به وی تجویز نمود برای نجات از ناراحتی ازدواج نماید. او که تقریبا از کارکردن عاجز بود در بهار سال ۴۸ ازدواج کرد و بعد از آن دیگر فعالیتی نداشته و زندگی عادی [در پیش] گرفته است ...» روایتی که در آن به بیماری آقای نیک بین اشاره شده که یک سال طول کشیده اما نوع آن مشخص نشده. بر طبق مقاله آقای شهبازی، احتمال دارد که بیماری عبدالرضا نیک بین، صرع بوده باشد. در روایت آقای محسن همچنین علت کناره گیری عبدی نیک بین از تشکیلات هم گویا با ازدواج او مرتبط دانسته شده. اما در روایت BBC هم وجه معمایی کناره گیری آقای نیک بین هم آمده: «بازجویی های سعید محسن گرچه طبق یک سنت و دستورالعمل تشکیلاتی برای کاستن از بار مسئولیت نیک بین، بیماری او را بیشتر از حد واقعی مطرح می کند، اما واقعیت این است که به دلایلی که هنوز تمام جوانب آن روشن نشده، نیک بین «اولین» و نیز «مهمترین» فرد از افراد جدا شده از تشکیلات مجاهدین خلق است.»
عبدالله شهبازی در این باره نوشته که اعضای بلندپایه سازمان درباره علت جدایی آقای نیکبین عوامل مختلفی را عنوان کردهاند؛ از جمله ضعف انگیزه مبارزاتی و دلبستگی به زندگی عادی، ازدواج و تشکیل خانواده، تغییر ایدئولوژی از اسلام به مارکسیسم و بیماری صرع. اما روشن نیست که علت واقعی جدایی این عضو موسس از سازمان، چنانکه در این گونه موارد عنوان میشد، «از میان رفتن انگیزه مبارزه» و «ضعفهای شخصیتی» و «خصلتهای خرده بورژوایی» بود یا تعمیق دانش او؟ آقای شهبازی معتقد است که شاید آقای نیکبین در پیامد مطالعات مارکسیستی خود به این نتیجه رسید که تروریسم، حتی با عنوان «تروریسم انقلابی»، روشی نادرست و ناکارآمد است. او در بررسی های گسترده خود در متون دست اول مارکسیستی (آثار مارکس، انگلس و لنین)، مجاهدین خلق نو پا را نمونهای تمام عیار از گروههای مخفی توطئهگر آنارشیستی و بلانکیستی یافته و مخالفت خود را با روشهای توطئهگرانه و تروریستی مبارزه بیان کرده؛ روش هایی که در اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی در میان جوانان و دانشجویان انقلابی سراسر جهان جاذبه فراوان یافت و محمد حنیفنژاد و سعید محسن نیز مجذوب آن بودند. به این ترتیب او سرانجام از سازمان گسسته است.
اگر چنین باشد چرا آقای نیک بین تا زمان درگذشتش در ایران توسط سازمان ترور نشد؟ آیا آقای شهبازی با او ملاقاتی داشته و از بیم خطراتی که ممکن است برای عبدی نیک بین به وجود بیاید، از جانب خود سخن گفته است؟
بی. بی. سی. اما در روایت خود، علاوه بر «بیماری» و «ضعف انگیزههای مبارزاتی»، دلیل سومی را هم بیان کرده. روایتی مبنی بر عمل گرایی عبدی نیک بین که گویا می گفته؛ یا ترور شاه یا بقیه کارها فایده ندارد. پاسخ معمای جدا شدن عبدی نیک بین از تشکیلات هرچه که باشد، کناره گیری یک موسس که اطلاعات فراوانی هم دارد از گروهی که با هدف مبارزه مسلحانه تشکیل شده، هنوز در مراحل جنینی و دوران مخفی کاری بوده و ضربهپذیری آن بسیار بالاست، به سادگی ممکن نیست. بی. بی. سی. نیز تایید کرده که تجربههای پیش از این ماجرا و متاسفانه بعد از آن نشان میدهند که در این گونه موارد عکس العمل ها بسیار شدید و خشن است. اما با مدیریت محمد حنیف نژاد و سعید محسن، هرچند از جدایی عبدی نیک بین بسیار ناراحت بودند، این جدایی به صورتی کاملا مسالمتآمیز و بدون توهین و فحاشی و در واقع بدون ترور فیزیکی یا شخصیتی انجام گرفت.
اما به گفته بی. بی. سی.، این روش، متاسفانه در سالهای بعد به فراموشی سپرده شد.
گزارش «رسانه ایران»:
https://t.me/abdollah_shahbazi/174
مقاله سعید شاهسوندی بمناسبت درگذشت عبدی نیکبین:
https://t.me/abdollah_shahbazi/175
مقاله عبدالله شهبازی درباره بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق:
https://t.me/abdollahshahbazi/4150
@abdollahshahbazi
در بازجویی های ساواک از سعید محسن، وی درباره عبدی نیک بین گفته: «او تا اوایل سال ۴۶ در جریان کارهای ما بود و در بعضی از موارد تعلیماتی همفکری می کرد. کتاب ها قبلا توسط عبدالرضا نیک بین مطالعه [و تلخیص] شده بود. وی در آن موقع اغلب وقت خود را صرف مطالعه می نمود و تقریبا کمتر با دیگران تماس می گرفت. یک نوع روحیه گریز از افراد داشت. از سال ۴۷ وی مریض شد و تقریبا مدت یک سال [بیماری] او طول کشید. و در زمستان ۴۷ تقریبا همیشه در خانه ما می خوابید. بعدا دکتر به وی تجویز نمود برای نجات از ناراحتی ازدواج نماید. او که تقریبا از کارکردن عاجز بود در بهار سال ۴۸ ازدواج کرد و بعد از آن دیگر فعالیتی نداشته و زندگی عادی [در پیش] گرفته است ...» روایتی که در آن به بیماری آقای نیک بین اشاره شده که یک سال طول کشیده اما نوع آن مشخص نشده. بر طبق مقاله آقای شهبازی، احتمال دارد که بیماری عبدالرضا نیک بین، صرع بوده باشد. در روایت آقای محسن همچنین علت کناره گیری عبدی نیک بین از تشکیلات هم گویا با ازدواج او مرتبط دانسته شده. اما در روایت BBC هم وجه معمایی کناره گیری آقای نیک بین هم آمده: «بازجویی های سعید محسن گرچه طبق یک سنت و دستورالعمل تشکیلاتی برای کاستن از بار مسئولیت نیک بین، بیماری او را بیشتر از حد واقعی مطرح می کند، اما واقعیت این است که به دلایلی که هنوز تمام جوانب آن روشن نشده، نیک بین «اولین» و نیز «مهمترین» فرد از افراد جدا شده از تشکیلات مجاهدین خلق است.»
عبدالله شهبازی در این باره نوشته که اعضای بلندپایه سازمان درباره علت جدایی آقای نیکبین عوامل مختلفی را عنوان کردهاند؛ از جمله ضعف انگیزه مبارزاتی و دلبستگی به زندگی عادی، ازدواج و تشکیل خانواده، تغییر ایدئولوژی از اسلام به مارکسیسم و بیماری صرع. اما روشن نیست که علت واقعی جدایی این عضو موسس از سازمان، چنانکه در این گونه موارد عنوان میشد، «از میان رفتن انگیزه مبارزه» و «ضعفهای شخصیتی» و «خصلتهای خرده بورژوایی» بود یا تعمیق دانش او؟ آقای شهبازی معتقد است که شاید آقای نیکبین در پیامد مطالعات مارکسیستی خود به این نتیجه رسید که تروریسم، حتی با عنوان «تروریسم انقلابی»، روشی نادرست و ناکارآمد است. او در بررسی های گسترده خود در متون دست اول مارکسیستی (آثار مارکس، انگلس و لنین)، مجاهدین خلق نو پا را نمونهای تمام عیار از گروههای مخفی توطئهگر آنارشیستی و بلانکیستی یافته و مخالفت خود را با روشهای توطئهگرانه و تروریستی مبارزه بیان کرده؛ روش هایی که در اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی در میان جوانان و دانشجویان انقلابی سراسر جهان جاذبه فراوان یافت و محمد حنیفنژاد و سعید محسن نیز مجذوب آن بودند. به این ترتیب او سرانجام از سازمان گسسته است.
اگر چنین باشد چرا آقای نیک بین تا زمان درگذشتش در ایران توسط سازمان ترور نشد؟ آیا آقای شهبازی با او ملاقاتی داشته و از بیم خطراتی که ممکن است برای عبدی نیک بین به وجود بیاید، از جانب خود سخن گفته است؟
بی. بی. سی. اما در روایت خود، علاوه بر «بیماری» و «ضعف انگیزههای مبارزاتی»، دلیل سومی را هم بیان کرده. روایتی مبنی بر عمل گرایی عبدی نیک بین که گویا می گفته؛ یا ترور شاه یا بقیه کارها فایده ندارد. پاسخ معمای جدا شدن عبدی نیک بین از تشکیلات هرچه که باشد، کناره گیری یک موسس که اطلاعات فراوانی هم دارد از گروهی که با هدف مبارزه مسلحانه تشکیل شده، هنوز در مراحل جنینی و دوران مخفی کاری بوده و ضربهپذیری آن بسیار بالاست، به سادگی ممکن نیست. بی. بی. سی. نیز تایید کرده که تجربههای پیش از این ماجرا و متاسفانه بعد از آن نشان میدهند که در این گونه موارد عکس العمل ها بسیار شدید و خشن است. اما با مدیریت محمد حنیف نژاد و سعید محسن، هرچند از جدایی عبدی نیک بین بسیار ناراحت بودند، این جدایی به صورتی کاملا مسالمتآمیز و بدون توهین و فحاشی و در واقع بدون ترور فیزیکی یا شخصیتی انجام گرفت.
اما به گفته بی. بی. سی.، این روش، متاسفانه در سالهای بعد به فراموشی سپرده شد.
گزارش «رسانه ایران»:
https://t.me/abdollah_shahbazi/174
مقاله سعید شاهسوندی بمناسبت درگذشت عبدی نیکبین:
https://t.me/abdollah_shahbazi/175
مقاله عبدالله شهبازی درباره بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق:
https://t.me/abdollahshahbazi/4150
@abdollahshahbazi
Telegram
shahbazi
#بهشت
🔻🔻🔻
نمی دانیم دقیقا بهشت چه حالی دارد٬ اما شاید بتوان آن را با اقامت ابدی در خنکای صحن #گوهرشاد حرم امام رئوف(ع) عوض کرد!
جایی که سرهای بی شمارها بر آستان عبودیت الهی بر خاک افتاده٬ و آنجا که پیکرهای بی شمارها٬ بی جان بر خاک اوفتاده است.
اینجا در بهشت امام هشتم٬ آنهم درست در شب زیارت مخصوص٬ جای هیچ آرزومندی خالی نیست.....
@rozaneebefarda
🔻🔻🔻
نمی دانیم دقیقا بهشت چه حالی دارد٬ اما شاید بتوان آن را با اقامت ابدی در خنکای صحن #گوهرشاد حرم امام رئوف(ع) عوض کرد!
جایی که سرهای بی شمارها بر آستان عبودیت الهی بر خاک افتاده٬ و آنجا که پیکرهای بی شمارها٬ بی جان بر خاک اوفتاده است.
اینجا در بهشت امام هشتم٬ آنهم درست در شب زیارت مخصوص٬ جای هیچ آرزومندی خالی نیست.....
@rozaneebefarda
جناب آقای #مهدی_سلیمانیه از دوستان جناب آقای #محسن_حسام_مظاهری و ضمنا از اعضای تحریریه #نشریه_حوزوی_تقریرات است!
اطلاع از زاویه نگاه او به مقولات دینی و #شعائر_شیعی مانند #حجاب٬ مطلوب است.
جالب است که از جماعت به اصطلاح #پدران_روحانی در مورد این موضوعات و افراد٬ کمتر اظهار نظری نمی بینیم!
خب اگر با این سنخ سخنان مشکلی ندارند که با سایر مواضع شان در تناقض است و اگر نقدی دارند٬ از چه رو لب فرو بسته اند؟ آیا احیانا وابستگی ها و مصالح سیاسی مانع می شود؟! والله العالم.
یک نمونه از اظهار نظرهای جناب آقای سلیمانیه را در ذیل می خوانید
👇👇👇
اطلاع از زاویه نگاه او به مقولات دینی و #شعائر_شیعی مانند #حجاب٬ مطلوب است.
جالب است که از جماعت به اصطلاح #پدران_روحانی در مورد این موضوعات و افراد٬ کمتر اظهار نظری نمی بینیم!
خب اگر با این سنخ سخنان مشکلی ندارند که با سایر مواضع شان در تناقض است و اگر نقدی دارند٬ از چه رو لب فرو بسته اند؟ آیا احیانا وابستگی ها و مصالح سیاسی مانع می شود؟! والله العالم.
یک نمونه از اظهار نظرهای جناب آقای سلیمانیه را در ذیل می خوانید
👇👇👇
Forwarded from اینکُجا - ایده نوشت های مهدی سلیمانیه (M)
♦️شیرینترین توبیخ♦️
(وقتی دین، حلقهی وصل میشود)
▪️سال 89، تغییری در دانشکده اتفاق افتاد: علاوه بر حراست در ورودی دانشکده، اتاقکی برای حضور چند نفر خانم حراستی جدید ساختند که به صورت خاص، مسوول نظارت بر پوشش دانشجویان بودند. یک قدم هم از این جلوتر رفتند: دیگر فقط مسأله نظارت هنگام ورود به دانشکده نبود. یکی از این افراد در فضای دانشکده قدم میزد و در تمام نقاط آن تذکر حجاب میداد و کارت دانشجویانی را که مطابق "استاندارد" سیستم نبودند، میگرفت. دانشکده را میشناختم. میدانستم که دانشکده علوم اجتماعی، با سنت دانشجویی سابقهدارش، فضایی نیست که به راحتی بتوان در آن دست به چنین اقداماتی زد. اما اتفاقی افتاد که پیشبینیاش را نمیکردم.
▪️اولین اعتراضات آغاز شد. اولین بحث و جدلها با خانمهای حراستی مستقر در ورودی دانشکده. انتظارم این بود که این دانشجویان دارای پوشش پذیرفتهنشده در سیستم باشند که به اعتراض برخیزند. درست هم بود. اما گروهی دیگر از دانشجویان، فعالانهتر از گروه اول در پیشانی اعتراضات بودند: جمعی از دانشجویان محجبه و "چادری" و مقنعهای انجمن اسلامی. دانشجویانی که در زندگی شخصی و جامعه، عمیقاً مقید به قواعد دینی و از جمله حجاب کامل بودند. حتی یکی از آنان، همزمان طلبهی جامعهالزهرا بود (و هست). این دسته از دانشجویان، معترضین جدی این حرکت حراست بودند. کار بالا گرفت. روزی نبود که این دسته از دانشجویان در کنار دانشجویان غیر معتقد به حجاب نایستند و با حراست مستقر در ورودی و حراست سیار وارد بحث و جدل نشوند. پیشنهاد نگارش یک طومار اعتراضی به این حرکت و جمعآوری امضایش از دانشجویان دانشکده، از سوی یکی از همین دانشجویان محجبه ارائه و انجام شد. در این مدت و در جریان اعتراضات متعدد، قیافههای متعجب نیروهای حراست را میدیدم که مشخص بود از دفاع این دختران محجبه از دانشجویان دیگر شگفت زده بودند.
▪️من میدانستم که دفاع این دختران دیندار محجبه، از "لزوم" چنین پوششی نبود. طبعاً اگر چنین بود، آنان چنین پوششی را برای خود برمیگزیدند. دفاع آنان از «حق انتخاب» دیگران بود. از «حرمت ِ آزادی».
▪️کار به کمیته انضباطی و حراست دانشگاه کشید. روزی که احکام کمیته انضباطی دانشگاه اعلام شد، سنگینترین احکام صادر شده، مربوط به همین دختران محجبه بود. و من، بدون اغراق، یکی از شادترین روزهای زندهگیام را با خواندن آن نامها تجربه کردم. چرا که مشاهدهی چنین بلوغی در یک جامعه، نیازمند صدها سال پیشینهی فرهنگی، تلاش مستمر و تحولات مبنایی است؛ روز بلوغ ِ هزینه دادن برای یک «دیگری»: "دیگری"ای که انتخابش با انتخاب تو متفاوت است. دیگری که سبکی از زندگی را برگزیدهاست که با انتخاب تو متفاوت است. اما تو، برای حمایت از حق انتخاب متفاوت او، به میدان میآیی. به حرمت ِ آزادی.
▪️چنین بلوغی در یک جامعهی دیندار، بیش از همه، به نفع نهاد دین و دینداران است. به تجربهی تاریخی برگردیم: فرانسهی پس از انقلاب کبیر در 1789 میلادی تا کنون، پایینترین سطح دینداری را در میان تمام جوامع دیگر در جهان دارد. چرا؟ چون نهاد دین، در کنار نهاد سلطنت (نمایندهی استبداد) ایستاد و از حق انتخاب و آزادی جامعه دفاع نکرد و بر آن تاخت. به تعبیر مورخی، در جریان انقلاب، مردم در دفاع از آزادیشان، "شاه و کلیسا را با هم به گیوتین سپردند". اما در امریکا، نهاد دین در کنار آزادیخواهان ایستاد و امروز جامعهی امریکا، از دیندارترین جوامع جهان است. در ایران، نهاد دین در انقلاب مشروطه به عنوان نماد ازادیخواهی مردم ایران، در کنار آزادیخواهان ایستاد و عملاً رهبران اصلی مشروطه، رهبران دینی بودند. این تجربهی ارزشمند که خاطرهاش در حمایت مردم از آیتالله خمینی در انقلاب 57 تأثیر فراوان داشت، نباید از دست برود. نهاد دین و دینداران، باید همچنان از "حق انتخاب و آزادی" جامعه - ولو به قیمت انتخاب غیردینی - دفاع کنند تا جامعه نیز از دین و دینداری، با خاطرهای پرمهر، حمایت کند.
▪️امروز خوشبختانه دوستان غیردینداری دارم که میدانم در لحظهی سرنوشت، برای حمایت از حق انتخاب حجاب و دینداری دیگران، از جان مایه خواهند گذاشت و دوستان دینداری که چنین هزینههایی را برای "حق انتخاب" دیگری ِ غیردیندار پرداختهاند. میدانم که این الگو، الگوی غالب نیست. هنوز ماندهاست تا به چنین جامعهای برسیم. اما وجود همین اقلیت ِ ارزشمند، دستاوردی است که جامعهی ما باید به آن ببالد. دستاوردی که رسیدن به آن را شخصاً از پیامدهای انقلاب 57 میدانم. و چه باک؟ به قول امیل دورکیم، جامعهشناس، "اقلیتِ امروز، میتواند قاعدهی عمومی ِ فردا باشد". من به این جامعه، افتخار میکنم و به فردایش امیدوارم.
#نقد_سیاستهای_دینی_جمهوری_اسلامی
#مساله_حجاب
کانال اینکُجا
@inkojaa
ایده نوشت های مهدی سلیمانیه
(وقتی دین، حلقهی وصل میشود)
▪️سال 89، تغییری در دانشکده اتفاق افتاد: علاوه بر حراست در ورودی دانشکده، اتاقکی برای حضور چند نفر خانم حراستی جدید ساختند که به صورت خاص، مسوول نظارت بر پوشش دانشجویان بودند. یک قدم هم از این جلوتر رفتند: دیگر فقط مسأله نظارت هنگام ورود به دانشکده نبود. یکی از این افراد در فضای دانشکده قدم میزد و در تمام نقاط آن تذکر حجاب میداد و کارت دانشجویانی را که مطابق "استاندارد" سیستم نبودند، میگرفت. دانشکده را میشناختم. میدانستم که دانشکده علوم اجتماعی، با سنت دانشجویی سابقهدارش، فضایی نیست که به راحتی بتوان در آن دست به چنین اقداماتی زد. اما اتفاقی افتاد که پیشبینیاش را نمیکردم.
▪️اولین اعتراضات آغاز شد. اولین بحث و جدلها با خانمهای حراستی مستقر در ورودی دانشکده. انتظارم این بود که این دانشجویان دارای پوشش پذیرفتهنشده در سیستم باشند که به اعتراض برخیزند. درست هم بود. اما گروهی دیگر از دانشجویان، فعالانهتر از گروه اول در پیشانی اعتراضات بودند: جمعی از دانشجویان محجبه و "چادری" و مقنعهای انجمن اسلامی. دانشجویانی که در زندگی شخصی و جامعه، عمیقاً مقید به قواعد دینی و از جمله حجاب کامل بودند. حتی یکی از آنان، همزمان طلبهی جامعهالزهرا بود (و هست). این دسته از دانشجویان، معترضین جدی این حرکت حراست بودند. کار بالا گرفت. روزی نبود که این دسته از دانشجویان در کنار دانشجویان غیر معتقد به حجاب نایستند و با حراست مستقر در ورودی و حراست سیار وارد بحث و جدل نشوند. پیشنهاد نگارش یک طومار اعتراضی به این حرکت و جمعآوری امضایش از دانشجویان دانشکده، از سوی یکی از همین دانشجویان محجبه ارائه و انجام شد. در این مدت و در جریان اعتراضات متعدد، قیافههای متعجب نیروهای حراست را میدیدم که مشخص بود از دفاع این دختران محجبه از دانشجویان دیگر شگفت زده بودند.
▪️من میدانستم که دفاع این دختران دیندار محجبه، از "لزوم" چنین پوششی نبود. طبعاً اگر چنین بود، آنان چنین پوششی را برای خود برمیگزیدند. دفاع آنان از «حق انتخاب» دیگران بود. از «حرمت ِ آزادی».
▪️کار به کمیته انضباطی و حراست دانشگاه کشید. روزی که احکام کمیته انضباطی دانشگاه اعلام شد، سنگینترین احکام صادر شده، مربوط به همین دختران محجبه بود. و من، بدون اغراق، یکی از شادترین روزهای زندهگیام را با خواندن آن نامها تجربه کردم. چرا که مشاهدهی چنین بلوغی در یک جامعه، نیازمند صدها سال پیشینهی فرهنگی، تلاش مستمر و تحولات مبنایی است؛ روز بلوغ ِ هزینه دادن برای یک «دیگری»: "دیگری"ای که انتخابش با انتخاب تو متفاوت است. دیگری که سبکی از زندگی را برگزیدهاست که با انتخاب تو متفاوت است. اما تو، برای حمایت از حق انتخاب متفاوت او، به میدان میآیی. به حرمت ِ آزادی.
▪️چنین بلوغی در یک جامعهی دیندار، بیش از همه، به نفع نهاد دین و دینداران است. به تجربهی تاریخی برگردیم: فرانسهی پس از انقلاب کبیر در 1789 میلادی تا کنون، پایینترین سطح دینداری را در میان تمام جوامع دیگر در جهان دارد. چرا؟ چون نهاد دین، در کنار نهاد سلطنت (نمایندهی استبداد) ایستاد و از حق انتخاب و آزادی جامعه دفاع نکرد و بر آن تاخت. به تعبیر مورخی، در جریان انقلاب، مردم در دفاع از آزادیشان، "شاه و کلیسا را با هم به گیوتین سپردند". اما در امریکا، نهاد دین در کنار آزادیخواهان ایستاد و امروز جامعهی امریکا، از دیندارترین جوامع جهان است. در ایران، نهاد دین در انقلاب مشروطه به عنوان نماد ازادیخواهی مردم ایران، در کنار آزادیخواهان ایستاد و عملاً رهبران اصلی مشروطه، رهبران دینی بودند. این تجربهی ارزشمند که خاطرهاش در حمایت مردم از آیتالله خمینی در انقلاب 57 تأثیر فراوان داشت، نباید از دست برود. نهاد دین و دینداران، باید همچنان از "حق انتخاب و آزادی" جامعه - ولو به قیمت انتخاب غیردینی - دفاع کنند تا جامعه نیز از دین و دینداری، با خاطرهای پرمهر، حمایت کند.
▪️امروز خوشبختانه دوستان غیردینداری دارم که میدانم در لحظهی سرنوشت، برای حمایت از حق انتخاب حجاب و دینداری دیگران، از جان مایه خواهند گذاشت و دوستان دینداری که چنین هزینههایی را برای "حق انتخاب" دیگری ِ غیردیندار پرداختهاند. میدانم که این الگو، الگوی غالب نیست. هنوز ماندهاست تا به چنین جامعهای برسیم. اما وجود همین اقلیت ِ ارزشمند، دستاوردی است که جامعهی ما باید به آن ببالد. دستاوردی که رسیدن به آن را شخصاً از پیامدهای انقلاب 57 میدانم. و چه باک؟ به قول امیل دورکیم، جامعهشناس، "اقلیتِ امروز، میتواند قاعدهی عمومی ِ فردا باشد". من به این جامعه، افتخار میکنم و به فردایش امیدوارم.
#نقد_سیاستهای_دینی_جمهوری_اسلامی
#مساله_حجاب
کانال اینکُجا
@inkojaa
ایده نوشت های مهدی سلیمانیه
سوتی وحشتناک سایت ضد انقلاب کلمه؛
باید از آنها پرسید چه جوری یک ونیم روز اعتصاب غذای کروبی شده ۶۰ ساعت؟! فورمول های این جماعت در تحلیل و بازتاب وقایع٬ معمولا غیر دقیق و غیر واقعی است.
@rozaneebefarda
باید از آنها پرسید چه جوری یک ونیم روز اعتصاب غذای کروبی شده ۶۰ ساعت؟! فورمول های این جماعت در تحلیل و بازتاب وقایع٬ معمولا غیر دقیق و غیر واقعی است.
@rozaneebefarda
Forwarded from تاملات حوزوی
🖍تابوی "حوزه سکولار"🖍
▶️ اولین بار دو واژه "سکولار" و "حوزه" توسط آیت الله خامنه ای به کار برده شد. کلیدواژه هایی که طی سالهای گذشته در حوزه و روحانیت بازخوردهای متفاوت داشته است. ایشان پس از دیدار با اعضای جامعه مدرسین در آبان ماه 89 و یک بار دیگر در دیدار با علماء و روحانیون خراسان شمالی نیز از این دو عبارت استفاده کردند. فهمی متفاوت از سکولاریزم که گرچه با معنای فلسفی و اجتماعی آن مقارنت هایی داشت اما صورت بندی متفاوتی از این کلیدواژه ارائه می کرد که در نهایت بر نقد روحانیت منزوی و گوشه نشینی که کاری به نظام و مسائل سیاسی نداشتند، تاکید داشت.
▶️پس از راه افتادن برخی موج های کوتاه مدت در خصوص سکولاریزم حوزوی، تعجیل در مصداق یابی آن از سوی برخی حوزویان باعث شد تا بیشتر اظهارات و سخنرانی ها و همایش ها رویکرد توصیه ای نسبت به این مقوله داشته باشند تا توصیفی.
اما آنچه بیش از محتوای این بحث شایان توجه می باشد این است که امروزه هیچ طلبه، بیت و مرجعی نمی پذیرد که عنوان تابوی سکولار به وی برچسب زده شود . حتی رهبری هم در یکی از بیانات خود تاکید دارد که اصراری بر این واژه نیست و می توان واژه های جایگزین انتخاب کرد.
▶️یکی از حساسیت های به جای جریان فلسفه تحلیلی در غرب تاکید بر استفاده از کلیدواژه های مناسب و البته تبیین آنهاست. بر این اساس یکی از دلایلی که کلیدواژه "حوزه سکولار" در فضای حوزه و روحانیت به سرانجام مناسبی نرسیده است نبود کلیدواژه مناسب و بومی حوزوی برای شکل گیری ادبیات موضوعی است چرا که سکولارترین جریانات حوزوی، هم هیچ وقت تابوی سکولار بودن را نخواهد پذیرفت.
▶️ اولین بار دو واژه "سکولار" و "حوزه" توسط آیت الله خامنه ای به کار برده شد. کلیدواژه هایی که طی سالهای گذشته در حوزه و روحانیت بازخوردهای متفاوت داشته است. ایشان پس از دیدار با اعضای جامعه مدرسین در آبان ماه 89 و یک بار دیگر در دیدار با علماء و روحانیون خراسان شمالی نیز از این دو عبارت استفاده کردند. فهمی متفاوت از سکولاریزم که گرچه با معنای فلسفی و اجتماعی آن مقارنت هایی داشت اما صورت بندی متفاوتی از این کلیدواژه ارائه می کرد که در نهایت بر نقد روحانیت منزوی و گوشه نشینی که کاری به نظام و مسائل سیاسی نداشتند، تاکید داشت.
▶️پس از راه افتادن برخی موج های کوتاه مدت در خصوص سکولاریزم حوزوی، تعجیل در مصداق یابی آن از سوی برخی حوزویان باعث شد تا بیشتر اظهارات و سخنرانی ها و همایش ها رویکرد توصیه ای نسبت به این مقوله داشته باشند تا توصیفی.
اما آنچه بیش از محتوای این بحث شایان توجه می باشد این است که امروزه هیچ طلبه، بیت و مرجعی نمی پذیرد که عنوان تابوی سکولار به وی برچسب زده شود . حتی رهبری هم در یکی از بیانات خود تاکید دارد که اصراری بر این واژه نیست و می توان واژه های جایگزین انتخاب کرد.
▶️یکی از حساسیت های به جای جریان فلسفه تحلیلی در غرب تاکید بر استفاده از کلیدواژه های مناسب و البته تبیین آنهاست. بر این اساس یکی از دلایلی که کلیدواژه "حوزه سکولار" در فضای حوزه و روحانیت به سرانجام مناسبی نرسیده است نبود کلیدواژه مناسب و بومی حوزوی برای شکل گیری ادبیات موضوعی است چرا که سکولارترین جریانات حوزوی، هم هیچ وقت تابوی سکولار بودن را نخواهد پذیرفت.
Forwarded from تلنگر سیاسی
نقش آمریکا در کودتای 28 مرداد.pdf
914.8 KB
♦️نقش آمریکا در کودتای 28 مرداد ♦️
🔴 گفتگو با موسی حقانی به بهانه سالروز کودتای 28 مرداد
#کودتای_28_مرداد
زمان مطالعه : 14 دقیقه
(رویش اندیشه)
♦️تلنگر سیاسی ♦️
@Politics_and_insight
🔴 گفتگو با موسی حقانی به بهانه سالروز کودتای 28 مرداد
#کودتای_28_مرداد
زمان مطالعه : 14 دقیقه
(رویش اندیشه)
♦️تلنگر سیاسی ♦️
@Politics_and_insight
استاد پروازی
🔻🔻🔻
دانشگاه رضوی از موسسات اقماری وابسته با آستان قدس رضوی است که طبعا تحت اشراف جناب حجت الاسلام رئیسی اداره می شود.
جناب آقای حجت الاسلام مهریزی از روحانیون طرفدار دولت و از منتقدان جدی جریان انقلابی است.
جالب آنکه جناب مهریزی بعنوان #استاد_پروازی درس اندیشه سیاسی(ولایت فقیه) مشغول خدمت در دانشگاه رضوی اند! و البته محتوای مباحث شان هم جالب توجه است.
این ماجرا اگرچه از سوی برخی به عنوان سهل انگاری تلقی می شود اما بیش از هر چیز٬ وسعت مشرب جریان انقلابی و جناب رئیسی را نشان می دهد.
https://t.me/rozaneebefarda
🔻🔻🔻
دانشگاه رضوی از موسسات اقماری وابسته با آستان قدس رضوی است که طبعا تحت اشراف جناب حجت الاسلام رئیسی اداره می شود.
جناب آقای حجت الاسلام مهریزی از روحانیون طرفدار دولت و از منتقدان جدی جریان انقلابی است.
جالب آنکه جناب مهریزی بعنوان #استاد_پروازی درس اندیشه سیاسی(ولایت فقیه) مشغول خدمت در دانشگاه رضوی اند! و البته محتوای مباحث شان هم جالب توجه است.
این ماجرا اگرچه از سوی برخی به عنوان سهل انگاری تلقی می شود اما بیش از هر چیز٬ وسعت مشرب جریان انقلابی و جناب رئیسی را نشان می دهد.
https://t.me/rozaneebefarda
Telegram
روزنه
دریچه ای به تاریخ٬ سیاست و اندیشه دینی معاصر
ارتباط با مدیر:
@Montazerahkar
ارتباط با مدیر:
@Montazerahkar
Forwarded from کانون اندیشه جوان| کاج
💢کانون اندیشه جوان برگزار میکند:
📝کارگاه مقالهنویسی ژورنالیستی-پژوهشی "صفر تا صد یک مقاله"
🔸مدرّس: فرید مدرّسی
🗓مهلت ثبتنام: تا ۵ شهریورماه ۹۶
#خبر
#کارگاه
کانون اندیشه جوان
♦️ @Canoon_org
📝کارگاه مقالهنویسی ژورنالیستی-پژوهشی "صفر تا صد یک مقاله"
🔸مدرّس: فرید مدرّسی
🗓مهلت ثبتنام: تا ۵ شهریورماه ۹۶
#خبر
#کارگاه
کانون اندیشه جوان
♦️ @Canoon_org