#آیت_الله_سیفی_مازندرانی از فقهای برجسته حوزه علمیه قم٬ امروز #۱۵_۸_۹۵ در درس خارج فقه خود٬ نسبت به #سخنان_موهن_علی_مطهری واکنش نشان داد.
مطهری چندی پیش در ضمن سخنرانی خود در #سمنان٬ و در مقام دفاع از #کنسرت_و_موسیقی٬ سخنان #توهین_آمیز و #بی_سابقه ای نسبت به #حضرت_رضا(علیه السلام)٬ مطرح کرده بود.
با توجه به روحیه تهاجمی علی مطهری٬ پیش بینی می شود مواضع این استاد حوزوی نیز با واکنش موهن دیگری از سوی مطهری مواجه شود.
@rozaneebefarda
بخش هایی از متن سخنان آیت الله سیفی مازندرانی به قرار زیر است؛
👇👇👇
بعضا اشخاص چنان با بعضی از این لهو و لعب ها مثل :غناء خو می گیرند که حتی برای توجیه کار خودشان متوسل به مرجع تقلید وصاحب فتوا می شوند ، تا اینکه به گونه ای سوال را مطرح بکنند که این مرجع تقلید یک جوازی برای او صادر کند .
در روایت است که ریان بن صلت میگوید: روزی درخراسان به حضرت رضا گفتم: مأمون عباسی از قول شما نقل كرده كه درغناء ترخیص دادهاید وحضرت فرمود: (كذب الزّندیق ) بی دین دروغ می گوید. من این گونه به او نگفتم. او از من درباره غناء پرسید. پاسخ دادم كه مردی بر امام باقر ـ علیهالسلام ـ وارد شد و از حكم غناء از او سؤال كرد، آن حضرت فرمود: وقتی خداوند بین حق و باطل جدا كند، غنا در كدام قسمت قرار خواهد گرفت؟ گفت: در صف باطل. فرمود: تو خود حكم آن را بیان كردی.( وسائل الشیعه، ج12، ابواب ما یكتب به، باب 99، ح 14)..
بیزاری امام رضا علیه السلام درحدی بود که در مورد آن شخص فرمود (کذب الزندیق) از این کلام معلوم می شود که خیلی این کار یعنی غناء در نزد حضرت مبغوض بود وبا عباسی به مثل یک دشمن برخورد کرد و هم نسبت کذب وهم نسبت زندیق بودن را به اوداد.
آقا یون وفضلا شما تک تکتان مسئول هستید وقتی امروز کسی که تریبون مجلس را در دست دارد بیاید ودر دانشگاهی بگوبد اگر امام رضا هم بود شاید در این مجالس کنسرت می نشست .
آبروی #شهید_مطهری را بردید شما، #خلف_ناصالح هستید با چنین لفظی که حتی پای امام معصوم(ع) را برای #مطامع_جناحی خودتان وسط می کشید.
@M_Shahidani
@rozaneebefarda
لینک مرتبط با سخنان علی مطهری؛
👇👇👇👇
http://www.dana.ir/news/938375.html
مطهری چندی پیش در ضمن سخنرانی خود در #سمنان٬ و در مقام دفاع از #کنسرت_و_موسیقی٬ سخنان #توهین_آمیز و #بی_سابقه ای نسبت به #حضرت_رضا(علیه السلام)٬ مطرح کرده بود.
با توجه به روحیه تهاجمی علی مطهری٬ پیش بینی می شود مواضع این استاد حوزوی نیز با واکنش موهن دیگری از سوی مطهری مواجه شود.
@rozaneebefarda
بخش هایی از متن سخنان آیت الله سیفی مازندرانی به قرار زیر است؛
👇👇👇
بعضا اشخاص چنان با بعضی از این لهو و لعب ها مثل :غناء خو می گیرند که حتی برای توجیه کار خودشان متوسل به مرجع تقلید وصاحب فتوا می شوند ، تا اینکه به گونه ای سوال را مطرح بکنند که این مرجع تقلید یک جوازی برای او صادر کند .
در روایت است که ریان بن صلت میگوید: روزی درخراسان به حضرت رضا گفتم: مأمون عباسی از قول شما نقل كرده كه درغناء ترخیص دادهاید وحضرت فرمود: (كذب الزّندیق ) بی دین دروغ می گوید. من این گونه به او نگفتم. او از من درباره غناء پرسید. پاسخ دادم كه مردی بر امام باقر ـ علیهالسلام ـ وارد شد و از حكم غناء از او سؤال كرد، آن حضرت فرمود: وقتی خداوند بین حق و باطل جدا كند، غنا در كدام قسمت قرار خواهد گرفت؟ گفت: در صف باطل. فرمود: تو خود حكم آن را بیان كردی.( وسائل الشیعه، ج12، ابواب ما یكتب به، باب 99، ح 14)..
بیزاری امام رضا علیه السلام درحدی بود که در مورد آن شخص فرمود (کذب الزندیق) از این کلام معلوم می شود که خیلی این کار یعنی غناء در نزد حضرت مبغوض بود وبا عباسی به مثل یک دشمن برخورد کرد و هم نسبت کذب وهم نسبت زندیق بودن را به اوداد.
آقا یون وفضلا شما تک تکتان مسئول هستید وقتی امروز کسی که تریبون مجلس را در دست دارد بیاید ودر دانشگاهی بگوبد اگر امام رضا هم بود شاید در این مجالس کنسرت می نشست .
آبروی #شهید_مطهری را بردید شما، #خلف_ناصالح هستید با چنین لفظی که حتی پای امام معصوم(ع) را برای #مطامع_جناحی خودتان وسط می کشید.
@M_Shahidani
@rozaneebefarda
لینک مرتبط با سخنان علی مطهری؛
👇👇👇👇
http://www.dana.ir/news/938375.html
www.dana.ir
توهین مطهری به ساحت مقدس امام رضا (ع) پذیرفتنی نیست
شبکه اطلاع رسانی راه دانا-توهین مطهری به ساحت مقدس امام رضا (ع) پذیرفتنی نیست : مسئول نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه سمنان در واکنش به اظهارات موهن علی مطهری در این دانشگاه گفت: توهین علی مطهری به ساحت مقدس امام رضا (ع) به هیچ وجه پذیرفتنی نیست.
دیروز #۱۵_۸_۹۵ #رسول_جعفریان در کانال رسمی خود٬ مطلبی تامل برانگیز در #نقد_شعائر_شیعی نوشت.
جعفریان #پیاده_روی_اربعین٬ #پیاده_روی_شهادت_حضرت_زهرا
(س)٬ مراسم #شیرخوارگان_حسینی٬ #جمکران و #مراسم_حضرت_رقیه(س) را به مثابه #خلق_جدید معرفی کرده است!
نویسنده در پایان تلاش کرده با تفکیک #جنبه_تاریخی از #جنبه_مذهبی٬ نوشته اش را صرفا تاریخی تلقی کند. با این وجود معلوم نیست ضابطه چنین تفکیکی چیست و اساسا آیا می توان با رویکرد تاریخی٬ شعائر شیعی را #خلق_جدید نامید؟ امیدواریم مراد جعفریان از این تعبیر٬ #بدعت_دینی نبوده باشد.
مساله قابل توجه آنکه به زعم جناب جعفریان مراسمات و جریاناتی از این دست #برساخته_حکومت_ها بوده است. او به بررسی مقایسه ای عملکرد صفویه٬ قاجاریه و جمهوری اسلامی در ترویج این شعائر پرداخته و سهم جمهوری اسلامی را از همه بیشتر دانسته است.
گفتنی آنکه علی رغم اظهارنظرهایی از این دست٬ برخی از مدعیان طرفداری از شعائر شیعی همچنان ارتباطات وثیقی با جعفریان دارند و شاید همین ارتباطات شخصی موجب عدم واکنش آنها شده است. صد البته برخورد دوگانه و سلیقه ای و مصلحت سنجی در واکنش نسبت به منتقدان شعائر شیعی٬ اصلا مورد انتظار و پسندیده نیست. چه اینکه همین جماعت ساکت٬ قبلا شدیدترین برخوردها را با شخصیت هایی مانند مرحومین آقایان مطهری٬ فضل الله و خوشوقت داشته اند.
برای اطلاع از متن جعفریان بنگرید به؛
👇👇👇
@rozaneebefarda
جعفریان #پیاده_روی_اربعین٬ #پیاده_روی_شهادت_حضرت_زهرا
(س)٬ مراسم #شیرخوارگان_حسینی٬ #جمکران و #مراسم_حضرت_رقیه(س) را به مثابه #خلق_جدید معرفی کرده است!
نویسنده در پایان تلاش کرده با تفکیک #جنبه_تاریخی از #جنبه_مذهبی٬ نوشته اش را صرفا تاریخی تلقی کند. با این وجود معلوم نیست ضابطه چنین تفکیکی چیست و اساسا آیا می توان با رویکرد تاریخی٬ شعائر شیعی را #خلق_جدید نامید؟ امیدواریم مراد جعفریان از این تعبیر٬ #بدعت_دینی نبوده باشد.
مساله قابل توجه آنکه به زعم جناب جعفریان مراسمات و جریاناتی از این دست #برساخته_حکومت_ها بوده است. او به بررسی مقایسه ای عملکرد صفویه٬ قاجاریه و جمهوری اسلامی در ترویج این شعائر پرداخته و سهم جمهوری اسلامی را از همه بیشتر دانسته است.
گفتنی آنکه علی رغم اظهارنظرهایی از این دست٬ برخی از مدعیان طرفداری از شعائر شیعی همچنان ارتباطات وثیقی با جعفریان دارند و شاید همین ارتباطات شخصی موجب عدم واکنش آنها شده است. صد البته برخورد دوگانه و سلیقه ای و مصلحت سنجی در واکنش نسبت به منتقدان شعائر شیعی٬ اصلا مورد انتظار و پسندیده نیست. چه اینکه همین جماعت ساکت٬ قبلا شدیدترین برخوردها را با شخصیت هایی مانند مرحومین آقایان مطهری٬ فضل الله و خوشوقت داشته اند.
برای اطلاع از متن جعفریان بنگرید به؛
👇👇👇
@rozaneebefarda
رسول جعفریان٬ در کانال تلگرامی اش jafarian1964@ در نقد شعائر شیعی چنین می نویسد؛
👇👇👇
کدام یک موفق تر بودیم؟
امروز هم مراسم تازه ای بود، یعنی بعد ازمراسم شیرخوارگان حسینی ، حالا نوبت دختران سه ساله حسینی بود که خیلی نهادها درگیر بودند و هزینه کردند. به این مناسبت، گاهی فکر می کنم در 230 سال حکومت صفوی و 130 سال قاجار و بعد هم این 38 سال دوران ما کدام یک از این دولتها با همراهی توده ها، در خلق آثار جدید مذهبی موفق تر بوده ایم؟ مثلا می دانیم تعزیه از دوره زندیه است،و توسعه برخی از کارهای شگفت در عزاداری ها هم که این خارجی های کافر از دوره صفوی گزارش کرده اند، و حالا شماری از آنها هم تقریبا فراموش شده، از ابتکارات دوره صفوی است. قاجاریه هم در توسعه تعزیه کارهای شگرفی کردند و هزاران متن که آدم حتی فهرست آنها را هم بخواهد بخواند، ماهها وقت می خواهد. البته هر یک از شهرها هم خودشان در خلق آثار تازه به مناسبت های مذهبی مختلف و بیشتر محترم ابتکاراتی دارند. شهرهایی در آذربایجان یا استان گیلان، یا یزد و جز اینها. اما در این سی و هشت سال، فکر می کنم ما هم دست کمی از آنها نداشته ایم. بالاخره همه ایرانی هستیم. یک وقتی جمکران یک مسجد بسیار کوچک بود، حالا تبدیل به یک مراسم بزرگ شده و شامل حال میلیونها نفر به صورت سالانه است. همین راه پیمایی اربعین هم از قدیم وجود داشت، مقصودم پیاده روی اربعین است، به نظرم روایت هم دارد، اما حالا مخصوصا این دو سه چهار سال، در حال تبدیل شدن به یک جریان بسیار بزرگ است. مخصوصا حالا که حج هم تعطیل شده. در باره حضرت رقیه هم، از وقتی که مرحوم آقای خوشوقت چیزی گفت، یک مرتبه انقلاب شد. قدری نفرین و ناله پشت سرش بود، اما به نظرم باید دعایش کنند که حرفهایش سبب خلاقیت فراوانی در این زمینه شد. خدا رحم کرد آقای مطهری نماند که آن مطالب را در باره حضرت رقیه گفته بود و الا معلوم نبود در باره وی هم چه بگویند. البته در قم هم مراسم تازه ای در ایام شهادت صدیقه طاهره (س) در حدود بیست سال گذشته درست شد ـ روضه که از قدیم بود ـ مقصودم راه پیمایی حرم است، و این را هم مدیون مخالفت آن آقای لبنانی است که مخالفتش خیلی تبعات عکس داشت. به نظرم اگر کسی می خواهد، خلق جدیدی باشد، باید کسی از این جماعت را وادار کنند مطلبی بگوید و آن وقت دنبالش، هیئت جهانی و شهری در این زمینه ها درست کنند. این سفره حضرت رقیه (س) که این روزها عکسش را گذاشته بودند، خودش پدیده مهمی بود. امیدواریم غذای تهیه شده بیشتر برای فقرا باشد. حالا برای همین است که عرض می کنم، مقایسه این سه دولت شیعی، کدام یک خلاقیت بیشتری داشته اند؟ این گزارش یا سوال من تاریخی است و صد البته جنبه مذهبی ندارد.
@rozaneebefarda
👇👇👇
کدام یک موفق تر بودیم؟
امروز هم مراسم تازه ای بود، یعنی بعد ازمراسم شیرخوارگان حسینی ، حالا نوبت دختران سه ساله حسینی بود که خیلی نهادها درگیر بودند و هزینه کردند. به این مناسبت، گاهی فکر می کنم در 230 سال حکومت صفوی و 130 سال قاجار و بعد هم این 38 سال دوران ما کدام یک از این دولتها با همراهی توده ها، در خلق آثار جدید مذهبی موفق تر بوده ایم؟ مثلا می دانیم تعزیه از دوره زندیه است،و توسعه برخی از کارهای شگفت در عزاداری ها هم که این خارجی های کافر از دوره صفوی گزارش کرده اند، و حالا شماری از آنها هم تقریبا فراموش شده، از ابتکارات دوره صفوی است. قاجاریه هم در توسعه تعزیه کارهای شگرفی کردند و هزاران متن که آدم حتی فهرست آنها را هم بخواهد بخواند، ماهها وقت می خواهد. البته هر یک از شهرها هم خودشان در خلق آثار تازه به مناسبت های مذهبی مختلف و بیشتر محترم ابتکاراتی دارند. شهرهایی در آذربایجان یا استان گیلان، یا یزد و جز اینها. اما در این سی و هشت سال، فکر می کنم ما هم دست کمی از آنها نداشته ایم. بالاخره همه ایرانی هستیم. یک وقتی جمکران یک مسجد بسیار کوچک بود، حالا تبدیل به یک مراسم بزرگ شده و شامل حال میلیونها نفر به صورت سالانه است. همین راه پیمایی اربعین هم از قدیم وجود داشت، مقصودم پیاده روی اربعین است، به نظرم روایت هم دارد، اما حالا مخصوصا این دو سه چهار سال، در حال تبدیل شدن به یک جریان بسیار بزرگ است. مخصوصا حالا که حج هم تعطیل شده. در باره حضرت رقیه هم، از وقتی که مرحوم آقای خوشوقت چیزی گفت، یک مرتبه انقلاب شد. قدری نفرین و ناله پشت سرش بود، اما به نظرم باید دعایش کنند که حرفهایش سبب خلاقیت فراوانی در این زمینه شد. خدا رحم کرد آقای مطهری نماند که آن مطالب را در باره حضرت رقیه گفته بود و الا معلوم نبود در باره وی هم چه بگویند. البته در قم هم مراسم تازه ای در ایام شهادت صدیقه طاهره (س) در حدود بیست سال گذشته درست شد ـ روضه که از قدیم بود ـ مقصودم راه پیمایی حرم است، و این را هم مدیون مخالفت آن آقای لبنانی است که مخالفتش خیلی تبعات عکس داشت. به نظرم اگر کسی می خواهد، خلق جدیدی باشد، باید کسی از این جماعت را وادار کنند مطلبی بگوید و آن وقت دنبالش، هیئت جهانی و شهری در این زمینه ها درست کنند. این سفره حضرت رقیه (س) که این روزها عکسش را گذاشته بودند، خودش پدیده مهمی بود. امیدواریم غذای تهیه شده بیشتر برای فقرا باشد. حالا برای همین است که عرض می کنم، مقایسه این سه دولت شیعی، کدام یک خلاقیت بیشتری داشته اند؟ این گزارش یا سوال من تاریخی است و صد البته جنبه مذهبی ندارد.
@rozaneebefarda
امروز #۱۶_۸_۹۵ #روحانی_مبارز #حجةالاسلام_شجونی٬ درگذشت.
مرحوم شیخ جعفر شجونی متولد ۱۳۱۱ در فومن است. پدرش شیخ محمد و اجدادش شیخ جواد و شیخ اسماعیل همه از روحانیون شهیر گیلان بودند.
تحصیلات حوزوی را از سال۲۷ شروع کرد. لمعه را نزد #آیت_الله_نوری_همدانی٬ کفایه را نزد #امام_خمینی و درس خارج فقه را نزد #آیت_العظمی_بهجت و بخشی از فلسفه را نزد #شهید_مطهری تلمذ کرد.
او از اعضای اولیه و فعال #فدائیان_اسلام بود و سالهای ۳۱-۳۴ به واسطه همراهی با فدائیان زندانی شد. سال ۴۱ بخاطر مبارزه با رفراندوم دوباره زندان رفت.
وی در تمام سالهای پرحادثه #نهضت_امام_خمینی #شجاعانه در سنگر مبارزه باقی ماند و مدام طعم #زندان و #شکنجه چشید.
او از وعاظ مشهور تهران در دهه های چهل و پنجاه بود و از کرسی #خطابه پیام نهضت را به صورت علنی مطرح می کرد. او در بدو پیروزی راهی نوفل لوشاتو شد و با پرواز انقلاب به ایران بازگشت.
شجونی پس از پیروزی انقلاب اسلامی نیز -علی رغم برخی اشتغالات سیاسی- همچنان بر همان #مسند_منبر باقی ماند و زندگی ساده و مردمی خود را ادامه داد.
ایشان در #وقایع_تلخ_سال_۸۸ به میدان آمد و همه حیثیت سیاسی خود را در دفاع از #موجودیت_نظام_اسلامی هزینه کرد. وی از عملکرد جناب آقای #هاشمی_رفسنجانی نیز به شدت انتقاد داشت و در جلسات عمومی و خصوصی انتقادهایش را صراحتا مطرح می کرد.
@rozaneebefarda
مرحوم شیخ جعفر شجونی متولد ۱۳۱۱ در فومن است. پدرش شیخ محمد و اجدادش شیخ جواد و شیخ اسماعیل همه از روحانیون شهیر گیلان بودند.
تحصیلات حوزوی را از سال۲۷ شروع کرد. لمعه را نزد #آیت_الله_نوری_همدانی٬ کفایه را نزد #امام_خمینی و درس خارج فقه را نزد #آیت_العظمی_بهجت و بخشی از فلسفه را نزد #شهید_مطهری تلمذ کرد.
او از اعضای اولیه و فعال #فدائیان_اسلام بود و سالهای ۳۱-۳۴ به واسطه همراهی با فدائیان زندانی شد. سال ۴۱ بخاطر مبارزه با رفراندوم دوباره زندان رفت.
وی در تمام سالهای پرحادثه #نهضت_امام_خمینی #شجاعانه در سنگر مبارزه باقی ماند و مدام طعم #زندان و #شکنجه چشید.
او از وعاظ مشهور تهران در دهه های چهل و پنجاه بود و از کرسی #خطابه پیام نهضت را به صورت علنی مطرح می کرد. او در بدو پیروزی راهی نوفل لوشاتو شد و با پرواز انقلاب به ایران بازگشت.
شجونی پس از پیروزی انقلاب اسلامی نیز -علی رغم برخی اشتغالات سیاسی- همچنان بر همان #مسند_منبر باقی ماند و زندگی ساده و مردمی خود را ادامه داد.
ایشان در #وقایع_تلخ_سال_۸۸ به میدان آمد و همه حیثیت سیاسی خود را در دفاع از #موجودیت_نظام_اسلامی هزینه کرد. وی از عملکرد جناب آقای #هاشمی_رفسنجانی نیز به شدت انتقاد داشت و در جلسات عمومی و خصوصی انتقادهایش را صراحتا مطرح می کرد.
@rozaneebefarda
کتاب خاطرات #حجةالاسلام_شجونی.۱۳۸۱
شامل سیر زندگی و مبارزات تا ۱۲ بهمن ۵۷. بعلاوه اسناد و تصاویر و گاهشمار زندگی
@rozaneebefarda
شامل سیر زندگی و مبارزات تا ۱۲ بهمن ۵۷. بعلاوه اسناد و تصاویر و گاهشمار زندگی
@rozaneebefarda
یادداشت دوست پژوهشگر جناب آقای #حسین_قاسمی در موضوع واکاوی یک شبهه در مورد کارنامه سیاسی جناب حجةالاسلام #سیدمحمود_دعایی در #پارس_نیوز منتشر شده است.
https://telegram.me/rozaneebefarda
متن کامل یادداشت در لینک زیر قابل دستیابی است
👇👇👇
متن كامل در:
http://www.parsnews.com/fa/tiny/news-405776
@hosseinghasemi57
بخش هایی از این یادداشت به قرار زیر است:
👇👇
#پارس🔴بررسي مي كند:چگونه رئیس ایستگاه ساواک در بغداد مقام امنیتی پس از انقلاب میشود؟
چگونه رهبر عملیات مشترک ساواک و موساد و رئیس ایستگاه ساواک در بغداد و مسئول مستقیم فعالیتهای اطلاعاتی علیه امام خمینی، مقام امنیتی پس از انقلاب میشود؟
🔸عراق از مهمترین اهداف اطلاعاتی ـ امنیتی و جاسوسی مشترک ساواک و موساد محسوب میشد و به تبع آن بیشترین سرمایهگذاریهای اطلاعاتی ـ جاسوسی هم در این کشور صورت میگرفت.
🔸بسیاری از جاسوسان مشترک ساواک و موساد راهی عراق میشدند و در همان حال مأموران ساواک، در پوششهای مختلف سیاسی و دیپلماتیک و فرهنگی و اقتصادی، اخبار و دیدگاههای اطلاعاتی ـ امنیتی قابل اعتنایی در اختیار سرویس اسرائیل قرار میدادند. بر اساس دادههای اطلاعاتی ـ جاسوسی از این نوع، دو سرویس تحرکات و اقدامات سیاسی، نظامی، امنیتی و اقتصادی عراق را تحت مراقبت قرار داده، برای مواجه احتمالی با آن چارهاندیشی میکردند. پایگاههای اطلاعاتی دو سرویس در سراسر مرزهای غربی و جنوبی ایران، همگام با اخبار و اطلاعاتی که از سوی خبرچینان اعزامی به عراق میرسید، همواره دادههای اطلاعاتی طرفین را به روز میکرد.
🔸#سیدمحموددعایی در سالهای اخیر در چند گفتگو نحوه معرفی مسئول ایستگاه ساواک در عراق را به خسرو تهرانی، مسئول اطلاعات نخستوزیری در سالهای ابتدای انقلاب، تشریح کرده است. دعایی برای اولین بار در گفتگو با هفتهنامه شهروند (شماره ۴۹، یکشنبه ۱۲خرداد ۱۳۸۷، صص ۵۶- ۶۱) به این مسئله اشاره کرده است:
«قبل از انقلاب پس از قرارداد الجزایر که دو رژیم با یکدیگر آشتی کردند بنای ارتباطات، ارتباطات دیپلماتیک نبود، روابط امنیتی بود. هر دو رژیم سفیر داشتند اما دو نماینده رژیم دو مقام امنیتی بودند. لباف مسئول امنیتی ایران بود...»
🔸لایحه انحلال ساواک، که به مجلس شورای ملی ارائه شده بود، در ۱۷ بهمن ۱۳۵۷ به تصویب رسید. یعنی انحلال ساواک فقط پنج روز قبل از پیروزی انقلاب بود. لذا، ادعای آقای دعایی درباره انحلال ساواک در آبان ۱۳۵۷ بیاساس اس و آنچه بر شالوده این ادعا بنا شده نیز سست و قابل خدشه است.
🔸برخلاف ادعای آقای دعایی، ساواک نه تنها در آبان ۱۳۵۷ منحل نشد بلکه در پرکارتر نیز شد. در دوران حضور امام خمینی (ره) در پاریس سازمان اطلاعاتی فرانسه به درخواست و با همکاری ساواک تلاشهای فراوانی برای مقابله با فعالیتهای امام به عمل آورد و یک تیم قوی و آشنا با موضوع توسط ساواک در فرانسه مستقر شد.
🔸آیا رئیس ایستگاه ساواک در عراق، که سید محمود دعایی القابی چون «میهندوست، بزرگوار، باعث افتخار، حساس به مردم و میهن» و غیره نثار ایشان میکند، سوابق دیگری در ندارد و تاریخ تولد او همان داستان دروغین انحلال ساواک در آبان ۵۷ و پیشنهاد استخبارات عراق به اوست؟
🔸امام خمینی مهمترین سوژه ساواک بود و از آنجا که به دلیل تبعید ایشان ستاد فرماندهی انقلاب در عراق قرار گرفت، اصلیترین هدف ایستگاه ساواک در بغداد ایشان بود و قطعاً بخش عمده عملیات ایستگاه بغداد بر جاسوسی و سایر فعالیتهای اطلاعاتی علیه امام متمرکز بود. این مقام ساواک حتماً خاطرات منحصربفرد و اطلاعات دست اول از فعالیتهای امام خمینی در سالهای منجر به انقلاب دارد که در طول این ۳۷ سال میتوانست بارها و بارها، حداقل با نام مستعار، بیان کند. چرا ایشان در این دوره طولانی کاملاً سکوت کرده است؟
🔸حیرتانگیز است که فردی با چنین مسئولیت حساس، در مقام رهبر ایرانی عملیات مشترک «کریستال» با موساد اسرائیل، که لازمه آن ارتباطات مستمر و بسیار نزدیک با موساد است، و قطعاً مورد اعتماد مقامات اطلاعاتی اسرائیل بوده، با معرفی آقای دعایی به آقای خسرو تهرانی وارد سیستم اطلاعاتی و امنیتی پس از انقلاب شود.
🔸آقای سعید حجاریان، مسئول گزینش اطلاعات نخستوزیری در آن زمان، بر اساس چه شناختی رهبر عملیات ایران در «طرح کریستال» و رئیس ایستگاه ساواک در عراق و همکار نزدیک موساد را پذیرش و استخدام کرده و مجوز فعالیت و رشد او را صادر نموده بنحوی که سالیان سال به فعالیت خود در قلب دستگاه اطلاعاتی جمهوری اسلامی ایران بپردازد و در این جایگاه بازنشسته شود؟
https://telegram.me/rozaneebefarda
متن کامل یادداشت در لینک زیر قابل دستیابی است
👇👇👇
متن كامل در:
http://www.parsnews.com/fa/tiny/news-405776
@hosseinghasemi57
بخش هایی از این یادداشت به قرار زیر است:
👇👇
#پارس🔴بررسي مي كند:چگونه رئیس ایستگاه ساواک در بغداد مقام امنیتی پس از انقلاب میشود؟
چگونه رهبر عملیات مشترک ساواک و موساد و رئیس ایستگاه ساواک در بغداد و مسئول مستقیم فعالیتهای اطلاعاتی علیه امام خمینی، مقام امنیتی پس از انقلاب میشود؟
🔸عراق از مهمترین اهداف اطلاعاتی ـ امنیتی و جاسوسی مشترک ساواک و موساد محسوب میشد و به تبع آن بیشترین سرمایهگذاریهای اطلاعاتی ـ جاسوسی هم در این کشور صورت میگرفت.
🔸بسیاری از جاسوسان مشترک ساواک و موساد راهی عراق میشدند و در همان حال مأموران ساواک، در پوششهای مختلف سیاسی و دیپلماتیک و فرهنگی و اقتصادی، اخبار و دیدگاههای اطلاعاتی ـ امنیتی قابل اعتنایی در اختیار سرویس اسرائیل قرار میدادند. بر اساس دادههای اطلاعاتی ـ جاسوسی از این نوع، دو سرویس تحرکات و اقدامات سیاسی، نظامی، امنیتی و اقتصادی عراق را تحت مراقبت قرار داده، برای مواجه احتمالی با آن چارهاندیشی میکردند. پایگاههای اطلاعاتی دو سرویس در سراسر مرزهای غربی و جنوبی ایران، همگام با اخبار و اطلاعاتی که از سوی خبرچینان اعزامی به عراق میرسید، همواره دادههای اطلاعاتی طرفین را به روز میکرد.
🔸#سیدمحموددعایی در سالهای اخیر در چند گفتگو نحوه معرفی مسئول ایستگاه ساواک در عراق را به خسرو تهرانی، مسئول اطلاعات نخستوزیری در سالهای ابتدای انقلاب، تشریح کرده است. دعایی برای اولین بار در گفتگو با هفتهنامه شهروند (شماره ۴۹، یکشنبه ۱۲خرداد ۱۳۸۷، صص ۵۶- ۶۱) به این مسئله اشاره کرده است:
«قبل از انقلاب پس از قرارداد الجزایر که دو رژیم با یکدیگر آشتی کردند بنای ارتباطات، ارتباطات دیپلماتیک نبود، روابط امنیتی بود. هر دو رژیم سفیر داشتند اما دو نماینده رژیم دو مقام امنیتی بودند. لباف مسئول امنیتی ایران بود...»
🔸لایحه انحلال ساواک، که به مجلس شورای ملی ارائه شده بود، در ۱۷ بهمن ۱۳۵۷ به تصویب رسید. یعنی انحلال ساواک فقط پنج روز قبل از پیروزی انقلاب بود. لذا، ادعای آقای دعایی درباره انحلال ساواک در آبان ۱۳۵۷ بیاساس اس و آنچه بر شالوده این ادعا بنا شده نیز سست و قابل خدشه است.
🔸برخلاف ادعای آقای دعایی، ساواک نه تنها در آبان ۱۳۵۷ منحل نشد بلکه در پرکارتر نیز شد. در دوران حضور امام خمینی (ره) در پاریس سازمان اطلاعاتی فرانسه به درخواست و با همکاری ساواک تلاشهای فراوانی برای مقابله با فعالیتهای امام به عمل آورد و یک تیم قوی و آشنا با موضوع توسط ساواک در فرانسه مستقر شد.
🔸آیا رئیس ایستگاه ساواک در عراق، که سید محمود دعایی القابی چون «میهندوست، بزرگوار، باعث افتخار، حساس به مردم و میهن» و غیره نثار ایشان میکند، سوابق دیگری در ندارد و تاریخ تولد او همان داستان دروغین انحلال ساواک در آبان ۵۷ و پیشنهاد استخبارات عراق به اوست؟
🔸امام خمینی مهمترین سوژه ساواک بود و از آنجا که به دلیل تبعید ایشان ستاد فرماندهی انقلاب در عراق قرار گرفت، اصلیترین هدف ایستگاه ساواک در بغداد ایشان بود و قطعاً بخش عمده عملیات ایستگاه بغداد بر جاسوسی و سایر فعالیتهای اطلاعاتی علیه امام متمرکز بود. این مقام ساواک حتماً خاطرات منحصربفرد و اطلاعات دست اول از فعالیتهای امام خمینی در سالهای منجر به انقلاب دارد که در طول این ۳۷ سال میتوانست بارها و بارها، حداقل با نام مستعار، بیان کند. چرا ایشان در این دوره طولانی کاملاً سکوت کرده است؟
🔸حیرتانگیز است که فردی با چنین مسئولیت حساس، در مقام رهبر ایرانی عملیات مشترک «کریستال» با موساد اسرائیل، که لازمه آن ارتباطات مستمر و بسیار نزدیک با موساد است، و قطعاً مورد اعتماد مقامات اطلاعاتی اسرائیل بوده، با معرفی آقای دعایی به آقای خسرو تهرانی وارد سیستم اطلاعاتی و امنیتی پس از انقلاب شود.
🔸آقای سعید حجاریان، مسئول گزینش اطلاعات نخستوزیری در آن زمان، بر اساس چه شناختی رهبر عملیات ایران در «طرح کریستال» و رئیس ایستگاه ساواک در عراق و همکار نزدیک موساد را پذیرش و استخدام کرده و مجوز فعالیت و رشد او را صادر نموده بنحوی که سالیان سال به فعالیت خود در قلب دستگاه اطلاعاتی جمهوری اسلامی ایران بپردازد و در این جایگاه بازنشسته شود؟
Telegram
روزنه
دریچه ای به تاریخ٬ سیاست و اندیشه دینی معاصر
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
کتاب خاطرات سیاسی و اسناد مبارزاتی #حجةالاسلام_شجونی
در سال۸۴ توسط نشر ممتاز در ۵۶۰ صفحه منتشر شده است.
@rozaneebefarda
در سال۸۴ توسط نشر ممتاز در ۵۶۰ صفحه منتشر شده است.
@rozaneebefarda
کتاب خاطرات سیاسی و اسناد مبارزاتی #حجةالاسلام_شجونی
در سال۸۴ توسط نشر ممتاز در ۵۶۰ صفحه منتشر شده است.
@rozaneebefarda
در سال۸۴ توسط نشر ممتاز در ۵۶۰ صفحه منتشر شده است.
@rozaneebefarda
دستخط حکم #امام_خمینی خطاب به #حجةالاسلام_شجونی
در مورد مسئولیت نگهداری و تعیین تکلیف اموال باقی مانده از پهلوی ها.
@rozaneebefarda
در مورد مسئولیت نگهداری و تعیین تکلیف اموال باقی مانده از پهلوی ها.
@rozaneebefarda
#حجةالاسلام_شجونی در صفحه پایانی کتاب خاطرات خود٬ از مجاهدت های همسرش تقدیر کرده است.
@rozaneebefarda
@rozaneebefarda
#چهل_روایت_از_پیاده_روی_اربعین
[این سلسله یادداشت ها٬ حاصل همراهی با زائرهای اربعین در سال ۹۴ است. انشالله به چهل برسد]
#روایت_نهم؛ #نسوان!
نسوان تعبیر عربی از همان «زنان» است. زنان در زیارت اربعین عالمی دارند برای خودشان. از همان گیت های خروجی مرز غُر زدن های مردسالاران –از همه طیف های سنتی، مذهبی، ملی و...- بر سر زنان زائر را می شود مشاهده کرد. البته پر بی راه هم نمی گویند، ازدحام جمعیت زیاد است، معبر های خروجی تنگ و کوچک و اختلاط ناخواسته زنان و مردان و هزار اتفاق نابجای دیگر، اعصاب برخی را چنان خورد می کند که بلند بلند تکرار می کنند با خودشان یا اطرافیان شان که؛ من نمی فهمم حضور این زنها در اینجا چه معنی دارد؟ خوب شد خانواده را نیاوردیم. زیارت مستحب است و اختلاط زن و مرد... .
راستش فکرم چند سال است که مشغول همین قصه است که آیا اصلاً زنان باید باشند در چنین اجتماعاتی یانه؟ برای پاسخ به سوالم چاره ای نیست جز مراجعه به تاریخ عاشورا. آنجا که زنها حسابی حضور داشته اند؛ در رأس همه زینب(س) بود که از مدینه حسین(ع) را رها نکرده بود. وقت خروج از مکه و هنگام حرکت به سوی کربلا هم عبدالله شوهر زینب(س) به امام(ع) پیشنهاد داده بود، اگر بر رفتن به سوی کوفه اصرار دارند، لا اقل زنان و کودکان را نبرند! امام(ع) اما تصمیمش قطعی بود. با آنکه جهاد بر زنان واجب نیست ولی آنان باید باشند در این کارزار خونین! راستی اگر همسر ظهیر بن قین همراهش نبود، چه کسی ظهیر را از تردید همراهی با کاروان کربلا بیرون می آورد و بهشتی اش می کرد؟ اگر مادر وهب نبود چه کسی فرزندِ مسحییاش را به قربانگاهِ امامِ شیعیان می فرستاد و سرش را به نشانه قمار عشق با خدا و تحقیر لشکر دشمن به سمت دشمنان پرتاب می کرد؟ اگر فاطمه و سکینه و زینب نبودند بزم شاهانه کوفه و شام را کدام خطابه آتشین بهم می ریخت؟ اشک دوست و دشمن را چه کسی در می آورد؟
زنها باید باشند در سفر اربعین به نظرم. نباید به خاطر برخی مشکلات و موانع صورت مسئله را پاک کنیم. مادرانی که پای پیاده با آن اشتیاق عاشورائی راهی کربلا می شوند، حتما فرزندانی تربیت خواهند کرد حسینی و خطابه هایی خواهند خواند زینبی. حتی اگر کوفه همان شهر و دیار کوچک شان باشد. حتی اگر یزیدشان به اندازه یزید سال 61 شقات و قساوت نداشته باشد، اما آنها شهامت شان، از سنخ شهامت خواتینِ حرم سیدالشهداء(ع) است.
یکشنبه #۱۶_۸_۹۵
https://telegram.me/rozaneebefarda
[این سلسله یادداشت ها٬ حاصل همراهی با زائرهای اربعین در سال ۹۴ است. انشالله به چهل برسد]
#روایت_نهم؛ #نسوان!
نسوان تعبیر عربی از همان «زنان» است. زنان در زیارت اربعین عالمی دارند برای خودشان. از همان گیت های خروجی مرز غُر زدن های مردسالاران –از همه طیف های سنتی، مذهبی، ملی و...- بر سر زنان زائر را می شود مشاهده کرد. البته پر بی راه هم نمی گویند، ازدحام جمعیت زیاد است، معبر های خروجی تنگ و کوچک و اختلاط ناخواسته زنان و مردان و هزار اتفاق نابجای دیگر، اعصاب برخی را چنان خورد می کند که بلند بلند تکرار می کنند با خودشان یا اطرافیان شان که؛ من نمی فهمم حضور این زنها در اینجا چه معنی دارد؟ خوب شد خانواده را نیاوردیم. زیارت مستحب است و اختلاط زن و مرد... .
راستش فکرم چند سال است که مشغول همین قصه است که آیا اصلاً زنان باید باشند در چنین اجتماعاتی یانه؟ برای پاسخ به سوالم چاره ای نیست جز مراجعه به تاریخ عاشورا. آنجا که زنها حسابی حضور داشته اند؛ در رأس همه زینب(س) بود که از مدینه حسین(ع) را رها نکرده بود. وقت خروج از مکه و هنگام حرکت به سوی کربلا هم عبدالله شوهر زینب(س) به امام(ع) پیشنهاد داده بود، اگر بر رفتن به سوی کوفه اصرار دارند، لا اقل زنان و کودکان را نبرند! امام(ع) اما تصمیمش قطعی بود. با آنکه جهاد بر زنان واجب نیست ولی آنان باید باشند در این کارزار خونین! راستی اگر همسر ظهیر بن قین همراهش نبود، چه کسی ظهیر را از تردید همراهی با کاروان کربلا بیرون می آورد و بهشتی اش می کرد؟ اگر مادر وهب نبود چه کسی فرزندِ مسحییاش را به قربانگاهِ امامِ شیعیان می فرستاد و سرش را به نشانه قمار عشق با خدا و تحقیر لشکر دشمن به سمت دشمنان پرتاب می کرد؟ اگر فاطمه و سکینه و زینب نبودند بزم شاهانه کوفه و شام را کدام خطابه آتشین بهم می ریخت؟ اشک دوست و دشمن را چه کسی در می آورد؟
زنها باید باشند در سفر اربعین به نظرم. نباید به خاطر برخی مشکلات و موانع صورت مسئله را پاک کنیم. مادرانی که پای پیاده با آن اشتیاق عاشورائی راهی کربلا می شوند، حتما فرزندانی تربیت خواهند کرد حسینی و خطابه هایی خواهند خواند زینبی. حتی اگر کوفه همان شهر و دیار کوچک شان باشد. حتی اگر یزیدشان به اندازه یزید سال 61 شقات و قساوت نداشته باشد، اما آنها شهامت شان، از سنخ شهامت خواتینِ حرم سیدالشهداء(ع) است.
یکشنبه #۱۶_۸_۹۵
https://telegram.me/rozaneebefarda
Telegram
روزنه
دریچه ای به تاریخ٬ سیاست و اندیشه دینی معاصر
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
#تاریخ_نگاری؛ تاملات-۱
تاریخ مجموعه ای از گزاره های جزئی است که در اغلب موارد راوی آن منفرد است. اتکا به اسناد نیز مادامی که به روش تشابک قرائن نباشد -که در اغلب آثار اینطور نیست_ در حقیقت کتابت همان روایت های منفرد از زبان مخالف یا موافق یک واقعه است.
#بی_طرفی و #غیرجهت_دار_نویسی یکی از ناشدنی ترین اصول در تاریخ نگاری است که اکثرا حتی اگر شعارش را بدهند در عمل نمی توانند ملتزم بمانند.
#روشنفکرها که نوعا گرفتار #نسبیت_گرایی و #هرمنوتیک و #جبرمحیطی و نظریاتی از این قبیل اند و عملا ناگفته٬ مبنای شان با این شعار در تناقض است!
#تاریخنویسان_دینمدار همواره در منظومه #حق_و_باطل ماجرا را روایت می کنند و اساسا بی طرفی و بی جهتی و قضاوت نکردن و عدم تفکیک خائن از خادم و حق از باطل٬ در این منظومه بی معناست.
بدیهی است همزمان همه حق نیستند و در این رویه٬ تلاش در توصیف طرفداران حق و باطل است البته عناصری چون
#امانت_داری و #تقوا بعنوان پیشفرض های ورود تاریخی در میان این طیف مطرح است. حتی اگر در عمل نتوان از خطا مبرا ماند.
#تاریخنگاری_ایدئولوژیک نیز مکتب و نظریه خود را مدار و دال مرکزی همه روایت های تاریخی می داند و گاه #تحلیل_فرا_روایت_تاریخی خود مساله بنیادین یک مکتب فکری است! لذا آنها خواسته یا ناخواسته از زاویه دید خود روایت می کنند.
#تاریخ_نویسان_حاکمیتی معمولا در محدوده اراده و امیال اصحاب قدرت قلم می زنند و موضوعا برایشان غیرجهتدار نویسی موضوع ندارد. تاریخنگاری عصر قاجار و پهلوی نمونه های فراوان به دست می دهد.
#تاریخنگاران_وابسته_به_قدرتهای_خارجی وضع شان از همه وخیم تر است و مهم ترین نقش را در وارونه نمایی روایت تاریخی دارند. و جالب آنکه برای تبرئه خود٬ تئوری #توهم_توطئه را نیز ترویج می کنند!
دوشنبه #۱۷_۸_۹۵
https://telegram.me/rozaneebefarda
تاریخ مجموعه ای از گزاره های جزئی است که در اغلب موارد راوی آن منفرد است. اتکا به اسناد نیز مادامی که به روش تشابک قرائن نباشد -که در اغلب آثار اینطور نیست_ در حقیقت کتابت همان روایت های منفرد از زبان مخالف یا موافق یک واقعه است.
#بی_طرفی و #غیرجهت_دار_نویسی یکی از ناشدنی ترین اصول در تاریخ نگاری است که اکثرا حتی اگر شعارش را بدهند در عمل نمی توانند ملتزم بمانند.
#روشنفکرها که نوعا گرفتار #نسبیت_گرایی و #هرمنوتیک و #جبرمحیطی و نظریاتی از این قبیل اند و عملا ناگفته٬ مبنای شان با این شعار در تناقض است!
#تاریخنویسان_دینمدار همواره در منظومه #حق_و_باطل ماجرا را روایت می کنند و اساسا بی طرفی و بی جهتی و قضاوت نکردن و عدم تفکیک خائن از خادم و حق از باطل٬ در این منظومه بی معناست.
بدیهی است همزمان همه حق نیستند و در این رویه٬ تلاش در توصیف طرفداران حق و باطل است البته عناصری چون
#امانت_داری و #تقوا بعنوان پیشفرض های ورود تاریخی در میان این طیف مطرح است. حتی اگر در عمل نتوان از خطا مبرا ماند.
#تاریخنگاری_ایدئولوژیک نیز مکتب و نظریه خود را مدار و دال مرکزی همه روایت های تاریخی می داند و گاه #تحلیل_فرا_روایت_تاریخی خود مساله بنیادین یک مکتب فکری است! لذا آنها خواسته یا ناخواسته از زاویه دید خود روایت می کنند.
#تاریخ_نویسان_حاکمیتی معمولا در محدوده اراده و امیال اصحاب قدرت قلم می زنند و موضوعا برایشان غیرجهتدار نویسی موضوع ندارد. تاریخنگاری عصر قاجار و پهلوی نمونه های فراوان به دست می دهد.
#تاریخنگاران_وابسته_به_قدرتهای_خارجی وضع شان از همه وخیم تر است و مهم ترین نقش را در وارونه نمایی روایت تاریخی دارند. و جالب آنکه برای تبرئه خود٬ تئوری #توهم_توطئه را نیز ترویج می کنند!
دوشنبه #۱۷_۸_۹۵
https://telegram.me/rozaneebefarda
Telegram
روزنه
دریچه ای به تاریخ٬ سیاست و اندیشه دینی معاصر
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
#پیام_تسلیت #رهبر_معظم انقلاب_اسلامی٬ بمناسبت درگذشت #حجةالاسلام_شجونی
👇👇
بسمه تعالی
با تأسف فراوان خبر درگذشت #روحانی_مبارز_و_آزاده جناب حجةالاسلام آقای حاج #شیخ_جعفر_شجونی را دریافت کردم.
آن مرحوم از مبارزان دیرین با رژیم طاغوت و از وفاداران به امام و انقلاب و نظام مقدس جمهوری اسلامی در سراسر عمر تبلیغی خود بود.
#منبرهای_روشنگر و #بیان_صریح و شیرین او خاطرههای ماندگاری در ذهن و دل آشنایان این روحانی #شجاع بر جای گذاشته است.
از خداوند متعال غفران و رحمت برای آن مرحوم و صبر و اجر برای بازماندگانشان مسألت میکنم.
سیّد علی خامنهای
۱۷/آبان/۱۳۹۵
https://telegram.me/rozaneebefarda
👇👇
بسمه تعالی
با تأسف فراوان خبر درگذشت #روحانی_مبارز_و_آزاده جناب حجةالاسلام آقای حاج #شیخ_جعفر_شجونی را دریافت کردم.
آن مرحوم از مبارزان دیرین با رژیم طاغوت و از وفاداران به امام و انقلاب و نظام مقدس جمهوری اسلامی در سراسر عمر تبلیغی خود بود.
#منبرهای_روشنگر و #بیان_صریح و شیرین او خاطرههای ماندگاری در ذهن و دل آشنایان این روحانی #شجاع بر جای گذاشته است.
از خداوند متعال غفران و رحمت برای آن مرحوم و صبر و اجر برای بازماندگانشان مسألت میکنم.
سیّد علی خامنهای
۱۷/آبان/۱۳۹۵
https://telegram.me/rozaneebefarda
Telegram
روزنه
دریچه ای به تاریخ٬ سیاست و اندیشه دینی معاصر
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
ارتباط با مدیر:
@M_Shahidani
#آیت_الله_آملی_لاریجانی امروز #۱۷_۸_۹۵ در جمع مسئولان عالی قضائی٬ نسبت به اظهارات رئیس جمهور #حسن_روحانی در #افتتاحیه_نمایشگاه_مطبوعات واکنش نشان داد.
خلاصه بیانات ایشان به قرار زیر است؛
👇👇👇
🔹برخی میگویند قلمها را به بهانههای واهی نشکنیم یا دهانها را به بهانهای غیر اساسی نبندیم؛ واضح است خطاب آنان به دستگاه قضایی است
🔹برخی مسئولین به صورت شفاهی یا کتبی، با واسطه یا بی واسطه درخواست برخورد با برخی مطبوعات و رسانهها را دارند اما وقتی در میان اهالی رسانه قرار می گیرند، ندای آزادی مطبوعات سر می دهند.
🔹برخی تلاش دارند بغض و دشمنی آمریکا را نسبت به کشور ما و انقلاب تا حد یک تعصب تقلیل دهند و آن را کمرنگ کنند که البته خوشبختانه مقام معظم رهبری این سخن فریبکارانه را افشا کردند.
🔹آمریکاییها تا امروز ظلم های بسیاری بر ملت ما روا داشتهاند و فریبکاری آنها بیش از بیش آشکار شده است که آخرین مورد آن نیز بدعهدی و خلف وعده آمریکا در موضوع برجام بود.
راه حل اساسی مشکلات کشور همانگونه که رهبر معظم انقلاب نیز بارها تاکید فرموده اند، نه اتکا به آمریکا بلکه اتکا به خود، خود باوری و میدان دادن به جوانان کشور است
🔹آزادی بیان در جمهوری اسلامی با وجود تبلیغات مسمومی که در این زمینه می شود، یک آزادی معقول و منطقی و واقعی است.
🔹 در عرصه مطبوعات و رسانه ها از صدا و سیما گرفته تا روزنامه ها، همه قوا را نقد می کنند منتهی برخی انتظارات بالایی دارند و می خواهند آزادیشان مطلق باشد در حالیکه در هیچ کجای دنیا و در هیچ نظام سیاسی، آزادی مطلق وجود ندارد
🔹برخی فشار می آورند که چرا فلان روزنامه را نمی بندید و برخی دیگر فشار می آورند که چرا فلان رسانه را توقیف کرده اید؛ در پاسخ به تمام این فشارها ما یک سخن داریم و آن اینکه ما راه خود را براساس قوانین کشور و موازین شرعی طی می کند
🔹برادر بزرگوار شما خودتان شفاهاً یا کتباً با واسطه یا بیواسطه بارها گفته اید که چرا با فلان روزنامه یا فلان سایت برخورد نمی کنید یا نزد مقام معظم رهبری گلایه می کنید که چرا دستگاه قضایی با فلان روزنامه برخورد نکرده است. اما وقتی در بین اهالی مطبوعات و رسانه حضور می یابید ندای آزادی مطبوعات سر می دهید و اینکه قلمها را نشکنید و دهانها را نبندید! البته ما به هیچ کدام از این سخنان کاری نداریم و راه قانونی خود را می رویم.
@rozaneebefarda
خلاصه بیانات ایشان به قرار زیر است؛
👇👇👇
🔹برخی میگویند قلمها را به بهانههای واهی نشکنیم یا دهانها را به بهانهای غیر اساسی نبندیم؛ واضح است خطاب آنان به دستگاه قضایی است
🔹برخی مسئولین به صورت شفاهی یا کتبی، با واسطه یا بی واسطه درخواست برخورد با برخی مطبوعات و رسانهها را دارند اما وقتی در میان اهالی رسانه قرار می گیرند، ندای آزادی مطبوعات سر می دهند.
🔹برخی تلاش دارند بغض و دشمنی آمریکا را نسبت به کشور ما و انقلاب تا حد یک تعصب تقلیل دهند و آن را کمرنگ کنند که البته خوشبختانه مقام معظم رهبری این سخن فریبکارانه را افشا کردند.
🔹آمریکاییها تا امروز ظلم های بسیاری بر ملت ما روا داشتهاند و فریبکاری آنها بیش از بیش آشکار شده است که آخرین مورد آن نیز بدعهدی و خلف وعده آمریکا در موضوع برجام بود.
راه حل اساسی مشکلات کشور همانگونه که رهبر معظم انقلاب نیز بارها تاکید فرموده اند، نه اتکا به آمریکا بلکه اتکا به خود، خود باوری و میدان دادن به جوانان کشور است
🔹آزادی بیان در جمهوری اسلامی با وجود تبلیغات مسمومی که در این زمینه می شود، یک آزادی معقول و منطقی و واقعی است.
🔹 در عرصه مطبوعات و رسانه ها از صدا و سیما گرفته تا روزنامه ها، همه قوا را نقد می کنند منتهی برخی انتظارات بالایی دارند و می خواهند آزادیشان مطلق باشد در حالیکه در هیچ کجای دنیا و در هیچ نظام سیاسی، آزادی مطلق وجود ندارد
🔹برخی فشار می آورند که چرا فلان روزنامه را نمی بندید و برخی دیگر فشار می آورند که چرا فلان رسانه را توقیف کرده اید؛ در پاسخ به تمام این فشارها ما یک سخن داریم و آن اینکه ما راه خود را براساس قوانین کشور و موازین شرعی طی می کند
🔹برادر بزرگوار شما خودتان شفاهاً یا کتباً با واسطه یا بیواسطه بارها گفته اید که چرا با فلان روزنامه یا فلان سایت برخورد نمی کنید یا نزد مقام معظم رهبری گلایه می کنید که چرا دستگاه قضایی با فلان روزنامه برخورد نکرده است. اما وقتی در بین اهالی مطبوعات و رسانه حضور می یابید ندای آزادی مطبوعات سر می دهید و اینکه قلمها را نشکنید و دهانها را نبندید! البته ما به هیچ کدام از این سخنان کاری نداریم و راه قانونی خود را می رویم.
@rozaneebefarda
#تحول_نویسی و #تحول_ستیزی؛
دو روی یک سکه
[تأملی در «تقابل بی حاصل» و «نزاعِ زرگری» میان «تحول نویسان» و «تحول ستیزان»]/ #بخش_اول
چندسالی است که گفتگو در بابِ «تحول در حوزه های علمیه»، حسابی داغ است! دسته ای شدیداً مدافعِ «تحول» شده اند و دسته ای دیگر تقابل و ستیز با تحول را تکلیفِ خود می دانند. گروه اول از نگاه نگارنده این سطور، به عنوان جماعتِ «تحولنویس» و دسته دوم با عنوانِ جماعتِ «تحول ستیز» یا «تحول گریز» نام یافته اند. این هر دو دسته از طلاب و روحانیان که نوعاً دست به قلم هم هستند، ویژگیهایی را واجد اند که در خورِ تأمل است.
طرفدارنِ دوآتشه «تحول در حوزه» که نوعا در سطحی شعاری، احساسی و نازل، به دنبال پیگیری این گفتمان بوده اند، غالباً پیشتر از طلبگی شان، دارای تحصیلات دانشگاهی -آنهم در رشته های فنی یا رشته های غیرمرتبط با علوم اسلامی و انسانی_ بوده اند. فارغ از اینکه غرض و نیت این عزیزان چه بوده است، بی تعارف باید گفت حاصل تلاش این جریان، خالی کردن تحول از مفهوم واقعی خود بوده است!
آنچه مورد تأمل است اینکه، این جماعت با برخورداری از امکانات و حمایت های مستمر، و در پوششِ نمایندگی از فضلا و طلابِ جوان، کمترین ارتباط را با بدنه طلاب دارد و علی رغم سردادنِ شعاری بزرگ، محدود شده است به جمعی کوچک و خاص.
باید از این عزیزان بپرسیم، در تمامِ سالهایی که متولیِ خودخوانده و خودخواسته امرِ تحول بوده اند، کدام طرح و ایده عملیاتی، کاربردی، راهبردی و جامع را ارائه کرده اند؟ ایده ها و نسخه هایشان بر مبنای کدامین آمار و ارقام و مطالعاتِ میدانی بوده است؟ آینده پژوهی و مطالعاتِ راهبردی به چه میزان در فرایندِ اندیشه شان در مورد تحولات حوزوی نقش داشته است؟ اساساً به چه میزان با تاریخ تحولاتِ حوزهای علمیه آشنایی دارند؟ و اینکه، حاصلِ تأملات و مطالعات در موضوعاتِ پیشگفته را در کدام رسانه عمومی منتشر ساخته اند و اگرنه، کی قرار است محتوای مطالعاتشان، در اختیارِ بدنه طلاب –که سرنوشت آنها گره خورده است با امرِ تحول و اینان به نوعی خود موضوعِ تحولاند_ قرار گیرد؟
دسته دوم، یعنی همان جماعتِ «تحول ستیز» یا «تحول گریز»، بیشتر سنت گرایانی هستند که همچنان و همیشه، به صورت کاملاً شعاری، احساسی و خطابی، طرفدار حفظ وضع موجود در تمامِ شؤون و مراتب –از کتب درسی گرفته تا ساختار آموزشی و..._ بوده اند. اینان با هر نوع تغییر در سیاست گذاری و تصمیم گیری راهبردی به مبارزه برخاستهاند. و در این مبارزه با سنگر گرفتن در پشت برخی شخصیتهای محترم و موجه حوزوی، با شعارِ «حفظِ استقلالِ حوزه» و «پرهیز از حکومتی و دولتی شدنِ حوزه ها»، حرف خود را پیش برده اند. صد البته این دسته به مراتب بیشتر از گروهِ نخست، رویکردی سلبی و نقضی داشته اند و تا کنون جز نقد و نقض و در برخی موارد «نِق»، چیزی ارائه نکرده اند. گرچه اینان لبه دومِ قیچیِ نزاع در موضوع تحول اند و سخنرانی ها و مقاله ها و جلسه های علنی و غیرعلنی بسیار در بابِ تحول از این عزیزان سراغ داریم، اما هنوز نتوانسته اند ذهنِ پرسشگرِ طلاب جوان و اساتید و فضلایِ دغدغه مند را نسبت به گفتمانِ مورد نظر خود قانع سازند. جالب آنکه این دسته از عزیزان نیز با راه اندازی تشکیلاتی حوزوی، به نوعی خود را به یک جریان سیاسی خاص در بدنه نظام اسلامی متصل و مربوط کرده و همگام با سیاست گذاری های ایشان پیش می رود و حتی با کمالِ تأسف در سفر برخی مقاماتِ اجرایی به قم مقدسه، استمدادِ کمک های مالیِ دولتی را نیز در کارنامه خود دارد که بیش از هر چیز منافی شعارِ استقلال خواهی ایشان است و شرح و نقد آن بماند برای بعد.
در مورد عملکردِ هر دو دسته از سروران و عزیزان، نقاطِ مشترک و گفتنی های بسیار وجود دارد. جالب آنکه هر دو دسته تلاش کرده اند ضمنِ دامن زدن به یک «دو قطبیِ خطرناک در دل حوزه علمیه»، اندیشه ها و اقدامات حود را منتسب کنند به برخی بزرگان و آیات و احیاناً بعضی دفاتر. هر دو تلاش کرده اند از بدنه حوزه یارگیری کنند و نوعی «انقلابِ از درون» را «له یا علیه تحول» سامان دهند. هر دو سعی کرده اند امکانات محدود و سرمایه های انسانیِ محدودترِ حوزوی را در گرداب گفتمان بی حاصلِ خود ببلعند. هر دو با راه اندازی «مباحثه های طولانی و حوصله بر»، یک «نزاعِ زرگریِ بی هدف» را راه انداخته اند؛ نزاعی مشابه دعواهای دهه پنجاه (مثل نزاع بر سر کتاب شهید جاوید یا موضوع دکتر شریعتی) که با همه اهمیتی که در جای خود داشت و دارد، ولی امری فرعی بود. در این میان شاید موضوعی که هر دو دسته از یاد برده اند انذار و ِاخباری بود که یکی از آیات سالها پیشتر از این، متذکر آن شد؛ اگر در باب تحول بطور جدی و نه در سطح نزاع زرگری اندیشه نکنیم، حوزه هزارساله به انزوا یا حذف از مناسبات دچار می شود و آنوقت است که «نه تو مانی و نه من»!
دوشنبه #۱۷_۸_۹۵
#حسن_مقدمی_شهیدانی
@rozaneebefarda
دو روی یک سکه
[تأملی در «تقابل بی حاصل» و «نزاعِ زرگری» میان «تحول نویسان» و «تحول ستیزان»]/ #بخش_اول
چندسالی است که گفتگو در بابِ «تحول در حوزه های علمیه»، حسابی داغ است! دسته ای شدیداً مدافعِ «تحول» شده اند و دسته ای دیگر تقابل و ستیز با تحول را تکلیفِ خود می دانند. گروه اول از نگاه نگارنده این سطور، به عنوان جماعتِ «تحولنویس» و دسته دوم با عنوانِ جماعتِ «تحول ستیز» یا «تحول گریز» نام یافته اند. این هر دو دسته از طلاب و روحانیان که نوعاً دست به قلم هم هستند، ویژگیهایی را واجد اند که در خورِ تأمل است.
طرفدارنِ دوآتشه «تحول در حوزه» که نوعا در سطحی شعاری، احساسی و نازل، به دنبال پیگیری این گفتمان بوده اند، غالباً پیشتر از طلبگی شان، دارای تحصیلات دانشگاهی -آنهم در رشته های فنی یا رشته های غیرمرتبط با علوم اسلامی و انسانی_ بوده اند. فارغ از اینکه غرض و نیت این عزیزان چه بوده است، بی تعارف باید گفت حاصل تلاش این جریان، خالی کردن تحول از مفهوم واقعی خود بوده است!
آنچه مورد تأمل است اینکه، این جماعت با برخورداری از امکانات و حمایت های مستمر، و در پوششِ نمایندگی از فضلا و طلابِ جوان، کمترین ارتباط را با بدنه طلاب دارد و علی رغم سردادنِ شعاری بزرگ، محدود شده است به جمعی کوچک و خاص.
باید از این عزیزان بپرسیم، در تمامِ سالهایی که متولیِ خودخوانده و خودخواسته امرِ تحول بوده اند، کدام طرح و ایده عملیاتی، کاربردی، راهبردی و جامع را ارائه کرده اند؟ ایده ها و نسخه هایشان بر مبنای کدامین آمار و ارقام و مطالعاتِ میدانی بوده است؟ آینده پژوهی و مطالعاتِ راهبردی به چه میزان در فرایندِ اندیشه شان در مورد تحولات حوزوی نقش داشته است؟ اساساً به چه میزان با تاریخ تحولاتِ حوزهای علمیه آشنایی دارند؟ و اینکه، حاصلِ تأملات و مطالعات در موضوعاتِ پیشگفته را در کدام رسانه عمومی منتشر ساخته اند و اگرنه، کی قرار است محتوای مطالعاتشان، در اختیارِ بدنه طلاب –که سرنوشت آنها گره خورده است با امرِ تحول و اینان به نوعی خود موضوعِ تحولاند_ قرار گیرد؟
دسته دوم، یعنی همان جماعتِ «تحول ستیز» یا «تحول گریز»، بیشتر سنت گرایانی هستند که همچنان و همیشه، به صورت کاملاً شعاری، احساسی و خطابی، طرفدار حفظ وضع موجود در تمامِ شؤون و مراتب –از کتب درسی گرفته تا ساختار آموزشی و..._ بوده اند. اینان با هر نوع تغییر در سیاست گذاری و تصمیم گیری راهبردی به مبارزه برخاستهاند. و در این مبارزه با سنگر گرفتن در پشت برخی شخصیتهای محترم و موجه حوزوی، با شعارِ «حفظِ استقلالِ حوزه» و «پرهیز از حکومتی و دولتی شدنِ حوزه ها»، حرف خود را پیش برده اند. صد البته این دسته به مراتب بیشتر از گروهِ نخست، رویکردی سلبی و نقضی داشته اند و تا کنون جز نقد و نقض و در برخی موارد «نِق»، چیزی ارائه نکرده اند. گرچه اینان لبه دومِ قیچیِ نزاع در موضوع تحول اند و سخنرانی ها و مقاله ها و جلسه های علنی و غیرعلنی بسیار در بابِ تحول از این عزیزان سراغ داریم، اما هنوز نتوانسته اند ذهنِ پرسشگرِ طلاب جوان و اساتید و فضلایِ دغدغه مند را نسبت به گفتمانِ مورد نظر خود قانع سازند. جالب آنکه این دسته از عزیزان نیز با راه اندازی تشکیلاتی حوزوی، به نوعی خود را به یک جریان سیاسی خاص در بدنه نظام اسلامی متصل و مربوط کرده و همگام با سیاست گذاری های ایشان پیش می رود و حتی با کمالِ تأسف در سفر برخی مقاماتِ اجرایی به قم مقدسه، استمدادِ کمک های مالیِ دولتی را نیز در کارنامه خود دارد که بیش از هر چیز منافی شعارِ استقلال خواهی ایشان است و شرح و نقد آن بماند برای بعد.
در مورد عملکردِ هر دو دسته از سروران و عزیزان، نقاطِ مشترک و گفتنی های بسیار وجود دارد. جالب آنکه هر دو دسته تلاش کرده اند ضمنِ دامن زدن به یک «دو قطبیِ خطرناک در دل حوزه علمیه»، اندیشه ها و اقدامات حود را منتسب کنند به برخی بزرگان و آیات و احیاناً بعضی دفاتر. هر دو تلاش کرده اند از بدنه حوزه یارگیری کنند و نوعی «انقلابِ از درون» را «له یا علیه تحول» سامان دهند. هر دو سعی کرده اند امکانات محدود و سرمایه های انسانیِ محدودترِ حوزوی را در گرداب گفتمان بی حاصلِ خود ببلعند. هر دو با راه اندازی «مباحثه های طولانی و حوصله بر»، یک «نزاعِ زرگریِ بی هدف» را راه انداخته اند؛ نزاعی مشابه دعواهای دهه پنجاه (مثل نزاع بر سر کتاب شهید جاوید یا موضوع دکتر شریعتی) که با همه اهمیتی که در جای خود داشت و دارد، ولی امری فرعی بود. در این میان شاید موضوعی که هر دو دسته از یاد برده اند انذار و ِاخباری بود که یکی از آیات سالها پیشتر از این، متذکر آن شد؛ اگر در باب تحول بطور جدی و نه در سطح نزاع زرگری اندیشه نکنیم، حوزه هزارساله به انزوا یا حذف از مناسبات دچار می شود و آنوقت است که «نه تو مانی و نه من»!
دوشنبه #۱۷_۸_۹۵
#حسن_مقدمی_شهیدانی
@rozaneebefarda
#تحول_نویسی و #تحول_ستیزی؛
دو روی یک سکه
[تأملی در «تقابل بی حاصل» و «نزاعِ زرگری» میان «تحول نویسان» و «تحول ستیزان»]/ #بخش_دوم
خوب است طرفداران و مخالفانِ تحول پاسخ دهند که حوزه علمیه مقدسه٬ در مورد تحولات دینی جهانی چه راهبردی اتخاذ کرده است؟ در مورد انقلابهای دینی در سطح جهان اسلام چه کرده ایم؟ در تقابل با اندیشه تکفیر در داخل و خارج از ایران، چه کارنامه ای داریم؟ در تولید متن درسی و مطالعاتی با هدف آشنایی مخاطب داخلی و بین المللی با معارف اسلامی و شیعی کدام اقدام اساسی در کارنامه ماست؟ در مسئله علم دینی، فقه تمدنی، حکومت اسلامی، بانکداری و اقتصادِ اسلامی، مطالعات منطقه ای، مقوله زباندانی و حضور تبلیغی موفق در عرصه های جهانی، عرصه فرصت ساز و در عین حال پرآسیبِ فضای مجازی و هزارها موضوع دیگر چه کرده ایم؟ از چه رو پرچمداران تحول به یک یا چند سخنرانی و مقاله تکراری بسنده کرده اند و از چه باب، مخالفان به چند پست تلگرامی و یا اظهارنظر در چند «اقتراح ژورنال» محدود و محبوس شده اند. به نظر میرسد مخالفان و موافقانِ تحول حد اقل در یک موضوع اجماع دارند و آن، «عدم اقدام و عمل» در مسیر آرمان های بلندِ حوزی است که در پیشرو داریم. بد نیست از یاد نبریم که اسلاف مان و خصوصا زعمای بلندنظرمان، همواره با اندیشه های جهانی در پی تنظیم سیاست گذاری های کلانِ حوزوی بوده اند. تصمیماتی که لازمه اش نه تنها تحول ساختاری حوزه های علمیه بوه٬ بلکه خود، «تحول ساز» شده است. قوه محرکه و نشانه حیاتِ حوزه های علمیه، روزآمدیِ همراه با حفظِ پیشینه ها و سرمایه های تاریخی و اجتماعی است. اسمِ این امرِ تطورپذیر را هرچه می خواهند بگذارند! روشن است که تحول امری است که واقعیتِ عینی دارد، صیرورت دارد و در بسیاری از موارد اگر اراده ها و اندیشه ها مسیرش را مشخص نکنند، چونان سیلی خروشان، یا گدازه های آتشینِ یک آتشفشان، راهِ خود را باز خواهد کرد و آنوقت معلوم نیست، این «چه کنم چه کنم»های دیرهنگام، نوش داروی مؤثری باشند! بدیهی است که با حماسه سرایی و شعر و شعار، متن و مبنا و برنامه تحول ساز تولید نمی شود، همانطور که با تکیه بر قداست و یا کارآمدیِ مادام العمرِ برخی متون علمی و یا روشهای آموزشی و تربیتیِ حوزوی نمیتوان «تحول» را به بند کشید! روشن است که توقف بر متونِ شریفِ پیشین، -که نگارنده این سطور با افتخار سالهاست که همه آنها را تعلیم دیده و برخی از آثار را دوبرابر وقتِ معمول درس گرفته و افتخار تدریس برخی را داشته است-، تنها به داعی و انگیزه حفظ میراث اصیل حوزه علمیه نیست، بلکه برخی وقتها بهانه ای است برای رهایی از زحمتِ نگارشِ «رسائل» و «کفایه» و «لمعه»ای دیگر! بعید است دوستان این گزاره را نپذیرند که این کتابها «تحول ساز» بوده اند و باز بعید است که عزیزان قبول نداشته باشند که نگارشِ چنین متونِ ارزشمندی به معنای مهر بطلان بر آثارِ سلفِ صالح مان نبوده است؛ چه اینکه در این صورت باید نخست به شهید و شیخ و آخوند رحمهم الله خرده بگیرند که چرا سنت شکنی کرده اند! شاید برخی را باور آن باشد که دیگر عالمی در این حدود نباشد که بتواند چنان اثر علمی بیافریند؟ خب این سخن نیز تالی فاسدهایی دارد؛ نخست آنکه مدعی چنین سخنی همه فضلا و علما را یکجا زیر سوال برده است! دیگر آنکه ناکارآمدی نظامِ علمیِ فعلی را اثبات کرده است! برخی را گمان آن است که شاید بی اعتنایی و بی میلی به تحول ساختاری در حوزه آموزش و تربیت، ناشی از آن باشد که تغییر زحمت های تازه-ای را به همراه داشته باشد و هزینه های مضاعفی را لازم آید که تن دادن به آن آسان نیست! متن حاضر در پی مشاهده برخی مشاجره های تلگرامی میانِ برخی از طرفداران و مخالفانِ تحول به تحریر درآمد بلکه تنبهی باشد برای آنکه نزاع های خسته کننده داخلی مان را به دل فضای بی حساب و کتابِ مجازی نبریم که مبادا خدای ناکرده از آن برداشتِ تضعیف حوزه های مقدسه علمیه گردد.
دوشنبه #۱۷_۸_۹۵
#حسن_مقدمی_شهیدانی
@rozaneebefarda
دو روی یک سکه
[تأملی در «تقابل بی حاصل» و «نزاعِ زرگری» میان «تحول نویسان» و «تحول ستیزان»]/ #بخش_دوم
خوب است طرفداران و مخالفانِ تحول پاسخ دهند که حوزه علمیه مقدسه٬ در مورد تحولات دینی جهانی چه راهبردی اتخاذ کرده است؟ در مورد انقلابهای دینی در سطح جهان اسلام چه کرده ایم؟ در تقابل با اندیشه تکفیر در داخل و خارج از ایران، چه کارنامه ای داریم؟ در تولید متن درسی و مطالعاتی با هدف آشنایی مخاطب داخلی و بین المللی با معارف اسلامی و شیعی کدام اقدام اساسی در کارنامه ماست؟ در مسئله علم دینی، فقه تمدنی، حکومت اسلامی، بانکداری و اقتصادِ اسلامی، مطالعات منطقه ای، مقوله زباندانی و حضور تبلیغی موفق در عرصه های جهانی، عرصه فرصت ساز و در عین حال پرآسیبِ فضای مجازی و هزارها موضوع دیگر چه کرده ایم؟ از چه رو پرچمداران تحول به یک یا چند سخنرانی و مقاله تکراری بسنده کرده اند و از چه باب، مخالفان به چند پست تلگرامی و یا اظهارنظر در چند «اقتراح ژورنال» محدود و محبوس شده اند. به نظر میرسد مخالفان و موافقانِ تحول حد اقل در یک موضوع اجماع دارند و آن، «عدم اقدام و عمل» در مسیر آرمان های بلندِ حوزی است که در پیشرو داریم. بد نیست از یاد نبریم که اسلاف مان و خصوصا زعمای بلندنظرمان، همواره با اندیشه های جهانی در پی تنظیم سیاست گذاری های کلانِ حوزوی بوده اند. تصمیماتی که لازمه اش نه تنها تحول ساختاری حوزه های علمیه بوه٬ بلکه خود، «تحول ساز» شده است. قوه محرکه و نشانه حیاتِ حوزه های علمیه، روزآمدیِ همراه با حفظِ پیشینه ها و سرمایه های تاریخی و اجتماعی است. اسمِ این امرِ تطورپذیر را هرچه می خواهند بگذارند! روشن است که تحول امری است که واقعیتِ عینی دارد، صیرورت دارد و در بسیاری از موارد اگر اراده ها و اندیشه ها مسیرش را مشخص نکنند، چونان سیلی خروشان، یا گدازه های آتشینِ یک آتشفشان، راهِ خود را باز خواهد کرد و آنوقت معلوم نیست، این «چه کنم چه کنم»های دیرهنگام، نوش داروی مؤثری باشند! بدیهی است که با حماسه سرایی و شعر و شعار، متن و مبنا و برنامه تحول ساز تولید نمی شود، همانطور که با تکیه بر قداست و یا کارآمدیِ مادام العمرِ برخی متون علمی و یا روشهای آموزشی و تربیتیِ حوزوی نمیتوان «تحول» را به بند کشید! روشن است که توقف بر متونِ شریفِ پیشین، -که نگارنده این سطور با افتخار سالهاست که همه آنها را تعلیم دیده و برخی از آثار را دوبرابر وقتِ معمول درس گرفته و افتخار تدریس برخی را داشته است-، تنها به داعی و انگیزه حفظ میراث اصیل حوزه علمیه نیست، بلکه برخی وقتها بهانه ای است برای رهایی از زحمتِ نگارشِ «رسائل» و «کفایه» و «لمعه»ای دیگر! بعید است دوستان این گزاره را نپذیرند که این کتابها «تحول ساز» بوده اند و باز بعید است که عزیزان قبول نداشته باشند که نگارشِ چنین متونِ ارزشمندی به معنای مهر بطلان بر آثارِ سلفِ صالح مان نبوده است؛ چه اینکه در این صورت باید نخست به شهید و شیخ و آخوند رحمهم الله خرده بگیرند که چرا سنت شکنی کرده اند! شاید برخی را باور آن باشد که دیگر عالمی در این حدود نباشد که بتواند چنان اثر علمی بیافریند؟ خب این سخن نیز تالی فاسدهایی دارد؛ نخست آنکه مدعی چنین سخنی همه فضلا و علما را یکجا زیر سوال برده است! دیگر آنکه ناکارآمدی نظامِ علمیِ فعلی را اثبات کرده است! برخی را گمان آن است که شاید بی اعتنایی و بی میلی به تحول ساختاری در حوزه آموزش و تربیت، ناشی از آن باشد که تغییر زحمت های تازه-ای را به همراه داشته باشد و هزینه های مضاعفی را لازم آید که تن دادن به آن آسان نیست! متن حاضر در پی مشاهده برخی مشاجره های تلگرامی میانِ برخی از طرفداران و مخالفانِ تحول به تحریر درآمد بلکه تنبهی باشد برای آنکه نزاع های خسته کننده داخلی مان را به دل فضای بی حساب و کتابِ مجازی نبریم که مبادا خدای ناکرده از آن برداشتِ تضعیف حوزه های مقدسه علمیه گردد.
دوشنبه #۱۷_۸_۹۵
#حسن_مقدمی_شهیدانی
@rozaneebefarda
#محسن_حسام_مظاهری از فعالان رسانه ای و نویسنده کتاب جنجالی #رسانه_شیعه است.
مظاهری در کانال رسمی خود٬ مطلب قابل تاملی در نقد گفتمان دینی نگاشته و در تعبیری تند و تکان دهنده٬ مباحثات دینی در برخی موضوعات را مصداق #ابتذال_فکر_دینی نامیده و آن را نشانه ای از قرار گرفتن در مسیر #انحطاط دانسته است.
مظاهری پیشتر بارها در نوشته هایش تصریح کرده که در اندیشه دینی و خصوصا #عاشورا_پژوهی به شدت از شخصیت هایی مانند #دکتر_شریعتی و #صالحی_نجف_آبادی
(نویسنده کتاب شهید جاوید) متاثر بوده است.
در میان مخاطبان و منتقدان نوشته های دینی مظاهری یک اشتراک نظر وجود دارد و آن اینکه٬ وی در مطالب خود تلاش می کند با نگاهی #آبجکتیو به بازخوانی گزاره ها و شعائر دینی٬ بپردازد. که این نیز ریشه در معلومات (البته نه چندان کامل) او در #جامعه_شناسی دارد.
طبیعی است که افراط در چنین رویکردی٬ منجر می شود به؛ #تقدس_زدایی از آموزه ها و گزاره ها و مناسک دینی!
سه شنبه #۱۸_۸_۹۵ #مقدمی_شهیدانی
متن محسن مظاهری به قرار زیر است؛
👇👇👇
• واقعیت داشتن یا نداشتن دختری به نام رقیه
• شاهدباز و منحرف جنسی و کافر بودن یا نبودن شمس تبریزی و مولوی و دیگر عرفا
• ولادت (امامکاظم) یا شهادت (امامحسن) بودن هفتم صفر
• برهنهشدن یا نشدن حین سینهزنی
• زیادکردن یا نکردن مناسبتهای عزاداری
• استحباب یا حرمت قمهزنی
• اسلامی بودن یا نبودن طب سنتی
اینها و نظایر اینها عمدهترین محورهای مباحثات و مجادلاتی است که در محافل علمی و مذهبی جامعه در این ماهها و سالها جریان داشته و دارد.
*
آیا برای نشاندادن ابتذال در فکر دینی و در مسیر انحطاط بودن یک جامعه نشانههای آشکارتری لازم است؟
#از_رنجی_که_می_بریم
#دغدغه_های_دینداری_در_جامعه_امروز
#انحطاط
@rozaneebefarda
مظاهری در کانال رسمی خود٬ مطلب قابل تاملی در نقد گفتمان دینی نگاشته و در تعبیری تند و تکان دهنده٬ مباحثات دینی در برخی موضوعات را مصداق #ابتذال_فکر_دینی نامیده و آن را نشانه ای از قرار گرفتن در مسیر #انحطاط دانسته است.
مظاهری پیشتر بارها در نوشته هایش تصریح کرده که در اندیشه دینی و خصوصا #عاشورا_پژوهی به شدت از شخصیت هایی مانند #دکتر_شریعتی و #صالحی_نجف_آبادی
(نویسنده کتاب شهید جاوید) متاثر بوده است.
در میان مخاطبان و منتقدان نوشته های دینی مظاهری یک اشتراک نظر وجود دارد و آن اینکه٬ وی در مطالب خود تلاش می کند با نگاهی #آبجکتیو به بازخوانی گزاره ها و شعائر دینی٬ بپردازد. که این نیز ریشه در معلومات (البته نه چندان کامل) او در #جامعه_شناسی دارد.
طبیعی است که افراط در چنین رویکردی٬ منجر می شود به؛ #تقدس_زدایی از آموزه ها و گزاره ها و مناسک دینی!
سه شنبه #۱۸_۸_۹۵ #مقدمی_شهیدانی
متن محسن مظاهری به قرار زیر است؛
👇👇👇
• واقعیت داشتن یا نداشتن دختری به نام رقیه
• شاهدباز و منحرف جنسی و کافر بودن یا نبودن شمس تبریزی و مولوی و دیگر عرفا
• ولادت (امامکاظم) یا شهادت (امامحسن) بودن هفتم صفر
• برهنهشدن یا نشدن حین سینهزنی
• زیادکردن یا نکردن مناسبتهای عزاداری
• استحباب یا حرمت قمهزنی
• اسلامی بودن یا نبودن طب سنتی
اینها و نظایر اینها عمدهترین محورهای مباحثات و مجادلاتی است که در محافل علمی و مذهبی جامعه در این ماهها و سالها جریان داشته و دارد.
*
آیا برای نشاندادن ابتذال در فکر دینی و در مسیر انحطاط بودن یک جامعه نشانههای آشکارتری لازم است؟
#از_رنجی_که_می_بریم
#دغدغه_های_دینداری_در_جامعه_امروز
#انحطاط
@rozaneebefarda