روزنه
416 subscribers
2.46K photos
734 videos
208 files
1.85K links
دریچه ای به تاریخ٬ سیاست و اندیشه دینی معاصر



ارتباط با مدیر:
@Montazerahkar
Download Telegram
هر کس در برابر انقلاب بایستد، هلاک می‌شود!

رؤیای صادقه‌ی #آیت‌الله_بهجت(قدس‌سره) که تعبیر شد!


◽️اختصاصی|| #حافظه_تاریخی
@rozaneebefarda
🔻🔻🔻


🔸قبل از پیروزی انقلاب، خواب دیدم که شاه به سید جوانی، خیلی احترام می‌کرد. در عالم رؤیا فهمیدم که پس از شاه، او [رهبر] خواهد بود.

🔸پس از پیروزی انقلاب، دیدم که همان‌طور شد؛ ولی قیافۀ آقای خمینی(قدس‌سره) با آن جوان، تطبیق نمی‌کرد؛ امّا وقتی عکس جوانی ایشان را آوردند، دیدم عیناً همان است.

🔸در عالم رؤیا، آن جوان، چیزی گفت که از آنچه می‌گویم، معلوم می‌شود.

🔹پس از انقلاب، آقای خمینی(قدس‌سره) گفت: «هر کس در برابر انقلاب بایستد، هلاک می‌شود»

🔻و به این شکل، آنچه در خواب دیده بودم، تعبیر شد.


📚محمدی ری‌شهری، زمزم عرفان، ص٣١۵.


#پرونده_ویژه_روزنه به مناسبت #ارتحال_امام/۱


@rozaneebefarda
امام خمینی به روایت امام خامنه‌ای

آشنایی با موضوع «امام خمینی(ره)» در بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی


@rozaneebefarda
🔻🔻🔻


▫️به‌مناسبت فرارسیدن سالگرد ارتحال حضرت امام(ره) پایگاه اطلاع‌رسانی KHAMENEI.IR مجموعه‌ فیش‌هایِ موضوع «امام خمینی(ره)» را در اختیار مخاطبین عزیز قرار می‌دهد.

▫️در بخش «موضوعی»، بیانات رهبر انقلاب درباره‌ی ابعاد مختلف موضوعِ مدنظر و در بخش «جملات برگزیده» هم جملات طلایی و ناب حضرت آیت‌الله خامنه‌ای استخراج شده است.

⏪ «جامعیتِ محتواییِ مناسب» از جمله ویژگی‌های این مجموعه‌ است.
⏪ مجموعه فیش‌های بخش موضوعی افزون بر ۹۵ هزار کلمه و مجموعه جملات طلایی بیش از ۷۲ هزار کلمه است.

🔸این محتوای استخراجی از بیانات حضرت آیت‌الله خامنه‌ای علاوه بر کارکردهای عمومی و مطالعاتی و... می‌تواند به‌صورت خاص از سوی تحلیل‌گران، فعالین فرهنگی و رسانه‌ای و پژوهشگران مورد بهره‌برداری قرار گیرد.

دسترسی: ↙️↙️

فیش‌های موضوعی امام خمینی(ره):
https://farsi.khamenei.ir/newspart-index?tid=1504&npt=12#92397

فیش‌های جملات برگزیده‌ی امام خمینی(ره):
https://farsi.khamenei.ir/newspart-index?tid=1504&npt=2#94758



@rozaneebefarda
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
📹ببينيد|| لحظات پایانی عمر شریف امام خمینی به روایت آیت‌الله خامنه‌ای


در لحظات آخر مشغول ذکر بودند....


#ارتحال_امام/۲

@rozaneebefarda
#روح_خدا_به_خدا_پیوست

سالگرد ارتحال امام عظیم الشأن(قدس‌سره) را تسلیت عرض می‌کنیم.



@rozaneebefarda
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
#ببينيد|| روح بلند و ملکوتی رهبر مستضعفان و آزادی‌خواهان جهان به ملکوت اعلی پیوست...

بخشی از قرائت وصيتنامه اما (ره) توسط حضرت آیت الله خامنه‌ای

#ارتحال_امام/۳


@rozaneebefarda
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
📹 لحظاتی از حضور آیت الله خامنه‌ای در مراسم تشییع امام خمینی

➕ صوت نشست دوم مجلس خبرگان در مردادماه ۶۸ پس از تصویب قانون اساسی جدید


#ارتحال_امام/۴
@rozaneebefarda
همه باید وصیت‌نامه امام را مطالعه کنند


رهبر معظم انقلاب اسلامی: #وصیتنامه_امام، میثاق همیشگی امام با امّت است. همه باید این کلمات را درست بفهمیم و بر آن تدبّر کنیم، تا راه امام را اشتباه نکنیم.

⚠️کسانی که دم از امام می‌زنند، اما حاضر نیستند فکر امام و راه امام را بپذیرند و به آن تن بدهند، اشتباه می‌کنند. ۱۳۷۷/۳/۱۴

📝متن کامل وصیت‌نامه امام خمینی👇🏻
https://t.me/rozaneebefarda/6405


#ارتحال_امام/۵
@rozaneebefarda
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎬 #ببینید|| هشدار تاریخی آیت‌الله حاج آقا مجتبی تهرانی درباره دشمنی با امام خمینی(ره) و #تحریف_خط_امام



#پرونده‌ویژه روزنه به‌مناسبت #ارتحال_امام/۶
@rozaneebefarda
🔻🔻🔻


◽️ خمینی(ره) از حسین(ع) بالاتر نیست... حسین علیه‌السلام را در تاریخ یک شورشی معرفی کردند!
پس‌فردا امام را همینجور معرفی خواهند کرد این خبیث‌ها!

▫️والله قسم اگر این شخصیت در تاریخ کوبیده شود، اسلام کوبیده خواهد شد. قرن‌ها بگذرد مسلمین قد علم نخواهند کرد.

▫️من این حرف‌ها را می‌زنم که اگر در روز قیامت خدا به من گفت مجتبی تو که فهمیدی چرا نگفتی...

▫️ تا افکار او، نظریات او، و تا احکام او، تا شعاع حرکت او هست، این مانع بر سر راه وجود دارد.



@rozaneebefarda
امام در بستر بیماری هم نماز شب را ترک نکرد!


#پرونده_ویژه به‌مناسبت #ارتحال_امام/۷
@rozaneebefarda
🔻🔻🔻


▫️دکتر ایرج فاضل:
در ایامی که امام در بیمارستان تحت معالجه و عمل جراحی بودند، لوله تنفسی در تراشه ایشان بود.
با وجود لوله تنفس نماز شب خواندند
در ایامی که امام در بیمارستان تحت معالجه و عمل جراحی بودند، لوله تنفسی در تراشه ایشان بود.
وقتی این لوله در مجرای تنفسی قرار می‏گیرد شخص نمی‏تواند صحبت بکند. اما امام با وجودی که لوله به تراشه ایشان وصل بود، نماز ظهر و عصر آن روز را به همان وضع ادا نمودند و حتی نماز شب خود را نیز ترک نکردند.

▫️روزنامه اطلاعات - 28 / 3 / 68


@rozaneebefarda
امام رصد سمپاشی‌های #رسانه‌های_معاند را حتی در بستر بیماری هم ادامه داد!



پرونده ویژه به‌مناسبت #ارتحال_امام/۸
@rozaneebefarda
🔻🔻🔻


▫️حشمت‏اللّه‏ رنجبر(از گروه پزشکى حضرت امام خمینى«س»):

رفتن امام به بیمارستان در یکم خرداد68
امروز صبح، روز اول خرداد 1368 طبق برنامه، امام آماده براى رفتن به بیمارستان هستند.
قبل از هر چیز به حضور همسرشان مى‏رسند و ضمن خداحافظى، از ایشان حلالیت مى‏طلبند و از اینکه وجود ایشان در طول سالهاى تبعید و مبارزه، مشکلاتى را براى خانم ایجاد کرده است، عذرخواهى مى‏کنند.
پسرشان #احمد را مى‏بوسند و از وى و بقیه اهالى خانواده بخصوص دخترانشان خداحافظى مى‏کنند؛ و اکنون عصا به‏دست و قدم‏زنان با همان روحیه عالى و صفاى باطنى با همراهان وارد بیمارستان مى‏شوند و در اتاق بسترى مى‏گردند.

▫️کار نمونه‏بردارى از معده و آندوسکوپى شروع مى‏شود. لوله‏اى که از طریق دهان و مرى باید وارد معده شود، یک شى‏ء زمخت و غیرقابل تحمل است و همه نگران آنند که کار به خوبى انجام نشود؛ زیرا علاوه بر اینکه یک کار آزار دهنده براى بیمار به حساب مى‏آید، فشار و مشقت آن مى‏تواند براى قلب امام هم مضر و خطرناک باشد. توان و طاقت بیمار در تحمل این کار لازمه موفقیت کار است. این کار به سادگى و بدون اینکه امام واکنشى نشان بدهند، انجام مى‏پذیرد.

▫️به خاطر پایین بودن گلبول هاى خون به ایشان یک واحد خون وصل مى‏شود.

▫️ امام در هر موردى با پزشکان همکارى دارند و تسلیم محض آنان هستند و در تمام این مدت، امام کارها و عبادت هاى خود را سروقت انجام مى‏دهند.
🔻حتى شنیدن اخبار رادیوهاى بیگانه را نیز فراموش نمى‏کنند. سرساعت به اخبار گوش مى‏دهند و به خاطر این مورد از پسرشان مى‏خواهند که رادیوى مخصوص ایشان را بیاورد.

▪️حاج احمد در کنار پرستاران که در اتاق و پشت دستگاه قرار دارند، مى‏نشیند و به مزاح مى‏گوید: آقا در این وضعیت هم از شنیدن اخبار رادیوى بیگانه صرف‏نظر نمى‏کنند! اگر هر کدام از ما به اندازه ایشان کار و تلاش مى‏کردیم، دنیا گلستان مى‏شد.

▫️ گوهرى در دستهاى لرزان،حشمت‏اللّه‏ رنجبر، ص47.


@rozaneebefarda
به روایت #سیداحمد_خمینی/۱



@rozaneebefarda
🔻🔻🔻

‏
در مورد کسالت حضرت امام، از این نشیب و فرازها، همیشه وجود‌‎ ‌‏داشت.
امام در نجف هم گاهی از ناحیه قلب ناراحتی داشتند، اما با مختصر‌‎ ‌‏مداوایی مرتفع می شد. به ایران که آمدیم کار زیاد و نامناسب بودن محیط کار‌‎ ‌‏و زندگی خصوصا در قم، موجب تشدید ناراحتی ایشان شد. ایشان در قم در‌‎ ‌‏یک اتاق کوچک، روزی چند ملاقات عمومی داشتند و هوای اتاق به خاطر‌‎ ‌‏دستگاههای فیلمبرداری خیلی گرم بود، آنهم در قم که هوا خودش به‌طور‌‎ ‌‏طبیعی گرم است. ‏

‌‏از همان سال58 دکتر عارفی به قم آمد و گفت: ایشان ناراحتی قلبی دارند‌‎ ‌‏و باید استراحت کنند که ناچار به ایشان استراحت داده شد. شبی که حال امام‌‎ ‌‏بد شد، دوستان را از تهران خواستیم. مرحوم شهید بهشتی، مرحوم شهید‌‎ ‌‏باهنر، آقای هاشمی، رهبر عزیزمان آقای خامنه ای و اعضای دیگر شورای‌‎ ‌‏انقلاب بودند که به قم آمدند.

مشورت کردیم و تصمیم بر این شد که امام به‌‎ ‌‏تهران بیایند که شبانه با ماشین به تهران منتقل شدند. یادم هست که آن شب هم‌‎ ‌‏هوا خیلی سرد بود. به هر حال؛ در بیمارستان قلب تهران حال ایشان نسبتا بهتر‌‎ ‌‏شد و سرانجام قضیه منجر به این شد که امام به جماران تشریف آوردند.‌‎ ‌‏خلاصه از این نگرانیها قبلاً هم داشتیم، سالی یکدفعه، دوسالی یکدفعه، ایشان‌‎ ‌‏ناراحتی قلبی پیدا می کردند که البته شدید نبود و ما هم در نظر نداشتیم که‌‎ ‌‏دوستان امام را بیازاریم و خبر کسالت ایشان را به دوستانشان بدهیم. چون‌‎ ‌‏می دیدیم که دشمنان امام خوشحال می شوند و دوستان امام متاثّر می گردند و‌‎ ‌‏چنین چیزی صحیح نیست. عشق مردم به امام خیلی زیاد بود.

از اول هم‏ خیلی ها می گفتند که: امام مریضند، یک یا دوماه دیگر می روند و بعد از امام‌‎ ‌‏هم دیگر معلوم نیست چه بشود! از سال اول این را می گفتند، اما دیدیم که‌‎ ‌‏اینطور نشد و امام یازده سال بعد از انقلاب زنده ماندند.

تا مرتبه آخر که امام‌‎ ‌‏در مزاج خودشان ناراحتی احساس کرده و به دکتر گفته بودند. دکترها جلسه‌‎ ‌‏کردند و گفتند که باید یکی از اطبای متخصص امراض داخلی ایشان را ببیند.‌‎ ‌‏ما برای قلب امام هر چه از دستمان برمی آمد، انجام دادیم. دستگاهی را در‌‎ ‌‏جیب امام می گذاشتیم و شبانه روز قلب امام را کنترل می کردیم، ما هم‌‎ ‌‏خیالمان راحت بود. حتی اگر بنا بود چند دقیقه بعد برای قلب امام مساله ای‌‎ ‌‏پیش بیاید، احساس می شد و روی صفحه تلویزیون مشاهده می کردند و سریعا‌‎ ‌‏اقدام می کردیم. مثلاً اگر داشتند راه میرفتند سریع می رفتیم میگفتیم، شما‌‎ ‌‏الآن بنشینید یا استراحت کنید. من هم از جماران خیلی کم بیرون می رفتم.

این‌‎ ‌‏جریانی که پیش آمد، مربوط به قلب نبود و ما به قول نظامیها، دور خوردیم.‌‎ ‌‏ما تمام نیرویمان را در قسمت قلب گذاشته بودیم و فکر می کردیم که امام از‌‎ ‌‏دیگر نواحی بدن مشکلی ندارند و سالم هستند.

مساله اخیر مربوط به جهاز‌‎ ‌‏هاضمه ایشان می شد و چون اکثر دکترهای امام متخصص قلب بودند، بنا شد‌‎ ‌‏دکترهای متخصص گوارش، امام را معاینه کنند. آقای دکتر زالی امام را معاینه‌‎ ‌‏کرد و گفت که باید آندوسکوپی کنیم. بعد از اینکه کار آندوسکوپی تمام‌‏ شد،‌‎ ‌‏آقای دکتر طباطبایی که از نزدیکان ماست، آمد پیش من. من به او نگاه کردم،‌‎ ‌‏دیدم که همینطور دارد یک حرفهایی می زند احساس کردم، قصّه ای است که‌‎ ‌‏اینها نمی خواهند به صراحت به من بگویند. گفتم: خوب اول باید بفهمیم چه‌‎ ‌‏شده، تا بعد برای آن فکری بکنیم. بعد خودم قضیه را دنبال کردم و به دکترها‌‎ ‌‏گفتم که: خوب، من که نمی شود از قضیه خبر نداشته باشم، شما باید جریان را‏ به من بگویید. ایشان گفتند که: «یک زخمی در معده هست که این ناراحتی‌‎ ‌‏امام مربوط به آن زخم است. ایشان خونریزی داشتند منتهی، چون قرص‌‎ ‌‏آسپرین مصرف کرده اند، ناراحتی معلوم نشده است و درد نداشته اند. الآن هم‌‎ ‌‏ماندیم که چه بکنیم. عقیده آقایان این است که عمل بکنیم، یکی دو نفر‌‎ ‌‏معتقدند که نباید عمل کنیم.» من گفتم، اصلاً چه هست؟ گفتند: احتمالاً‌‎ ‌‏سرطان است. گفتم: چند درصد احتمال دارد؟گفتند: آقای دکتر زالی گفته:‏ ‌‏«برای من قطعی است، امّا حالا می گوییم یکی یا دو درصد احتمال دارد که‌‎ ‌‏شاید نباشد.»

حالِ من را می توانید حدس بزنید. من خیلی سعی کردم خودم را‌‎ ‌‏عادی نگه دارم و تا آخر هم سعی کردم. چون حضرت امام به من گفته بودند‌‎ ‌‏که اگر قضیه ای پیش آمد، تو مواظب باش هیچ کاری که دلیل ضعف باشد،‌‎ ‌‏انجام ندهی. من هم اولاً سعی می کردم خودم را نگه دارم، ثانیا هم آن موقع‌‎ ‌‏ما هنوز خیلی امید داشتیم که مساله حل بشود.

من هم از آقایان روسای سه‌‎ ‌‏قوّه آن موقع یعنی حضرت آیت‌الله خامنه‌ای و آقای هاشمی و آيت‌الله ‌‏موسوی اردبیلی و جناب نخست وزیر ـ‌آقای موسوی‌ـ دعوت کردم و‌‎ ‌‏جریان را به آنها گفتم.


@rozaneebefarda
به روایت #سیداحمد_خمینی/۲

همان موقع دکترهای امام و دکترهای دیگری را که در‌‎ ‌‏این زمینه کار می کردند، جمع کردیم.‏ ساعت یازده شب، وقتی که ما خودمان با هم صحبت کردیم و دکترها هم‌‎ ‌‏با هم صحبت کردند، یک جلسه مشترک با آقایان دکترها گذاشتیم و قضیه را‌‎ ‌‏پرسیدیم. گفتند که:«از نظر ما قضیه محرز است و ما هم می گوییم باید عمل‌‎ ‌‏کنند.»
البته یکی از آقایان با عمل مخالف بود. ما هم در مقابل جمع‌‎ ‌‏نمی توانستیم نظر یک نفر را ملاک قرار دهیم. بعد بحث کردیم که اگر عمل‌‎ ‌‏نکنیم، امام چند ماه دیگر زنده خواهند بود؟ اگر عمل کنیم چه مدّت دیگری‏ ‌‎زنده خواهند بود؟ گفتند: اگر عمل خوب باشد و مرض به جاهای دیگر چنگ‌‎ ‌‏نینداخته باشد، ممکن است تا 5سال دیگر هم زندگی خوبی داشته باشند. و اگر‌‎ ‌‏به جاهای دیگر چنگ انداخته باشد، الآن نمی توانیم جواب بدهیم. باید کبد و‌‎ ‌‏طحال و جاهای دیگر را ببینیم و بعد بگوییم. امّا اگر عمل نکنیم، بستگی دارد‌‎ ‌‏این زخم چه جوری باشد. اگر زخم، معده را پاره کند که دیگر آن موقع‌‎ ‌‏احتمال زنده ماندن خیلی کم است. ‏

با روسای سیاسی کشور و آقایان دکترها مجددا جلسه تشکیل دادیم. در‌‎ ‌‏آن جلسه مطرح کردیم که از ما هیچ کاری ساخته نیست و فکر خاصی هم‌‎ ‌‏نداریم، آنچه که شما فکر می کنید مفیدتر است، در مورد امام انجام دهید.‌‎ ‌‏حتّی من به آنها پیشنهاد کردم که برای برخورد بهتر و مفیدتر، بهتر است شما‌‎ ‌‏به اسم و عنوان امام کاری نداشته باشید و تنها بعنوان یک مریض با امام‌‎ ‌‏برخورد کنید که در اینصورت بهتر می توانید به معالجه بپردازید. اینها گفتند، ما‌‎ ‌‏شک نداریم که باید وظیفه پزشکی خودمان را خوب عمل کنیم، گفتیم:‌‎ ‌‏یاعلی.‏

در اینجا لازم است من از همه دکترها به ویژه آقای دکتر عارفی تشکر‌‎ ‌‏کنم، زیرا آنها واقعا دین بزرگی به گردن من و همه ما دارند. آنها در طول این‌‎ ‌‏یازده سال، تلاش بسیار زیادی کردند، واقعا از اینها ممنون هستم. ان شاءاللّه ‌‎ ‌‏خداوند به اینها اجر دهد و الاّما در مقابل خدمات و تلاش شبانه روزی همه‌‎ ‌‏دکترها، کاری از دستمان ساخته نیست. یعنی واقعا نمی توانیم تشکر کنیم.‏

‏دکترها گفتند که: ما به این نتیجه رسیدیم که یکی دو نفر دیگر از دکترها‌‎ ‌‏هم بیایند و بعد آزمایشها را بدهیم نمونه برداری کنند. این کار چندروز طول‌‎ ‌‏کشید. دکترها طی جلساتی که بعضا 7ساعت، 8ساعت طول می کشید و من‏ هم در آنها شرکت داشتم، به این نتیجه رسیدند که باید روی حضرت امام‌‎ ‌‏عمل جرّاحی صورت بگیرد. به امام هم نگفتیم که نوع بیماری چیست.

مانده‌‎ ‌‏بودیم که چطور به حضرت امام بگوییم، می خواهیم شما را عمل کنیم. آقای‌‎ ‌‏دکتر عارفی و دکترهایی که در اینجا سابقه حضور داشتند، می دانستند که وقتی‌‎ ‌‏بروند به امام بگویند، امام زیاد پافشاری نمی کنند و فورا قبول می کنند.

چون‌‎ ‌‏قبلاً هم امام را دیده بودند که چطوری است! مثلاً در هر زمینه ای که به امام‌‎ ‌‏می گفتند، امام فورا می گفتند: بسم اللّه . مثل اینکه می گفتند: باید خون بگیریم،‌‎ ‌‏یا اینکه آقا شما باید نشسته نماز بخوانید. کلاً مریض خوبی بودند. خلاصه‌‎ ‌‏دکترها همه جمع شدند، آمدند خدمت امام. آقای دکتر عارفی گفتند: آقا شما‌‎ ‌‏یک کسالتی در معده دارید که ما به این نتیجه رسیده ایم که باید شما را عمل‌‎ ‌‏کنیم. امام به سینه مبارکشان اشاره کرده و گفتند: یعنی اینجا را باز کنید؟ گفتند:‌‎ ‌‏بله. گفتند: بسیار خوب، هر طور صلاح می دانید. و بعد از جا برخاستند و‌‎ ‌‏خداحافظی کردند و رفتند. من به دکترها نگاه کردم، دیدم بعضی ها آنقدر‌‎ ‌‏متاثرند که نمی توانند از اتاق بیرون بروند.

بعضی ها هم در حیاط یا راهرو گریه‌‎ ‌‏می کردند؛ آنها فکر نمی کردند امام بدون اینکه جمله ای بگوید یا حرفی بزند،‌‎ ‌‏به این سادگی به عمل رضایت دهد. خلاصه، قرار شد فرداشب عمل صورت‌‎ ‌‏بگیرد. من دیگر تحمل اینکه بروم پیش امام و بنشینم با ایشان حرف بزنم را‌‎ ‌‏نداشتم. می رفتم اگر کاری بود، انجام می دادم و می آمدم.‏

یادم هست حضرت امام، آن موقع کارهای سیاسی داشتند که انجام‌‎ ‌‏می دادند. آخرین حکمی که ایشان دادند؛ هفت، هشت ساعت قبل از عمل‌‎ ‌‏بود. حکم راجع به یک موضوع قضایی بود که به آقای موسوی اردبیلی‌‎ ‌‏دادند و آقای رئیسی و آقای نیری را مامور پی گیری موضوعی کردند.



@rozaneebefarda
به روایت #سیداحمد_خمینی/۳


بعد‏ امام گفته بودند خانمها بیایند پیش من کارشان دارم، که خانمها [همسر و‌‎ ‌‏دختران و نوه های امام] رفته بودند، حضرت امام آنها را نصیحت کرده بودند‌‎ ‌‏و گفته بودند که: بالاخره همه ما می میریم و سفارش کرده بودند که اگر اتّفاقی‌‎ ‌‏افتاد، خودتان را حفظ کنید. سعی کنید ضجّه نکنید و آرام باشید. سفارش‌‎ ‌‏مادر را کرده بودند. گفته بودند: مرگ حقّ است، همه می میرند. من هم دیر یا‌‎ ‌‏زود می میرم. امیدوارم شماها من را حلال کنید و ممکن است من شما را‌‎ ‌‏رنجانده باشم.
آنها خیلی ناراحت شده بودند و جوّ عاطفی شدیدی آنجا به‌‎ ‌‏وجود آمده بود. من در آن جلسه شرکت نکردم، چون اصلاً تحمّل نداشتم.‌‎ ‌‏من دم در بیمارستان ایستادم، دیدم امام آمدند.‏

‌‏   در این مدت در جماران درمانگاه کوچکی درست کرده بودیم که اگر‌‎ ‌‏برای امام اتفاقی افتاد، به مداوای ایشان بپردازیم. علّت اقدام به این کار هم‌‎ ‌‏مختلف بود، از جمله مساله جنگ و مجروحین جنگی و ضرورت رسیدگی‌‎ ‌‏بیمارستانها به آنها، مساله حفاظت از حضرت امام در بیمارستان که قطعا برای‌‎ ‌‏دیگران محدودیتهایی را ایجاد می کرد و نیز مسائل امنیتی و ... . ‏

‌‏   شبی که امام به بیمارستان می رفتند تا فردا صبح عمل کنند، من دیدم امام‌‎ ‌‏بطرف من می آیند. خیال کردم ایشان با من کاری دارند و نزدیک رفتم. به‌‎ ‌‏محض اینکه به ایشان رسیدم، امام گونه من را بوسیدند و به من گفتند:‌‎ ‌‏خداحافظ و رفتند داخل بیمارستان. حتی آن شب هم نماز شبشان ترک نشد.‌‎ ‌‏صبح امام رفتند اتاق عمل و ما هم پای تلویزیون مدار بسته نشسته بودیم و‌‎ ‌‏عمل را تماشا می کردیم. جریان عمل بوسیله تلویزیون در اتاقهای دیگر پخش‌‎ ‌‏می شد. خانمها هم آمدند و پای تلویزیون نشستند. ولی هنوز نمی دانستند‌‎ ‌‏قضیه چیست. من نه به مادرم و نه به خواهرهایم نگفته بودم و قرار شده بود‏ فقط من بدانم. حالا من می رفتم در خانه، پیش اعضاء خانواده، خواهرم یک‌‎ ‌‏سوال می کند، مادرم سوال می کند، می آیند، می روند، خاله ها هستند. خلاصه‌‎ ‌‏همه و همه سوال می کنند. من هم نمی دانستم به اینها چه بگویم. بنا نبود که‌‎ ‌‏چیزی بگویم و نمی دانستم که چه باید بگویم! چون جوّ شایعه بلافاصله زیاد‌‎ ‌‏می شد. آنوقت اوضاع ناجوری پیش می آمد. لذا تنها من بودم که عمق فاجعه‌‎ ‌‏را تحمل می کردم. آنها فکر می کردند که یک زخم معمولی در معده آقا‌‎ ‌‏هست و با عمل جرّاحی خوب می شود.‏

‌‏   بعد از عمل که آقا را آوردند بیرون، نیم ساعت نشده بود که دیدم لب آقا‌‎ ‌‏تکان می خورد. یکه خوردم. گفتم: چه می گویند؟ رفتم جلو، گوشم را گذاشتم‌‎ ‌‏جلوی دهن آقا به فاصله یک سانتیمتر، دیدم آقا دارند می گویند: الله‌اکبر، اللّه اکبر.

‌‏   بعدا امام به هوش آمدند. دو سه روز اوّل هم همانطور که در آن‌‎ ‌‏اطلاعیه ها اعلام می شد، حالشان نسبتا خوب بود. باز در اینکه به مردم بگوییم‌‎ ‌‏یا نه، اختلاف نظر وجود داشت. بعضی ها معتقد بودند که ما خبر را اعلام‌‎ ‌‏کنیم، چون این مرتبه با مرتبه های قبلی فرق می کندو بعضی ها می گفتند، نه، ما‌‎ ‌‏چه داعیه ای داریم که دوستان امام را برنجانیم و دشمنان امام را شاد کنیم.‌‎ ‌‏بالاخره تصمیم بر این شد که قضیه اعلام شود که ما هم اطلاعیه دادیم و گفتیم‌‎ ‌‏که قصّه اینجوری است. روزهای اول حال امام خیلی خوب بود، اما در آن‌‎ ‌‏هفت، هشت روز خیلی درد کشیدند و صدمه خوردند. البته به ایشان دواهای‌‎ ‌‏ضد درد می دادند اما درد هم داشتند. مسائل پزشکی را که من وارد نیستم،‌‎ ‌‏باید برویم سراغ پزشکها که ببینیم مثلاً روز اول امام چطور بوده اند؟ کبد‌‎ ‌‏چطور بود؟ کسالت چقدر در معده نفوذ کرده بود؟ چه مقدار از معده را‏

برداشتند؟ آیا به کبد هم سرایت کرده بود یا نه؟ و مسائلی از این قبیل که دیگر‌‎ ‌‏با من نیست و باید پزشکان پاسخ بدهند. امّا بر محیط درمانگاه و دوستانی که‌‎ ‌‏برای دیدن امام می آمدند، جوّ تاثرانگیزی حاکم بود، کسانی که پیش من‌‎ ‌‏می آمدند بعضا نمی توانستند حرف بزنند. همان موقع به من التماس می کردند‌‎ ‌‏که ما برویم یکبار دیگر امام را ببینیم. من می رفتم به امام می گفتم. امام مثل‌‎ ‌‏اینکه خودشان بدانند، خیلی راحت از قبل می گفتند: بیایند اینجا چند دقیقه و‌‎ ‌‏می خواهند بروند، بروند. ‏

‌‏  

@rozaneebefarda
به روایت #سیداحمد_خمینی/۴



تا بالاخره کار به اینجا کشید که یکروز آقای هاشمی به ملاقات امام (دو،‌‎ ‌‏سه روز قبل از فوت امام) آمد و گفت: امروز امامت جمعه با من است. من‌‎ ‌‏می خواهم به نماز جمعه بروم، شما فرمایشی ندارید که من بروم از شما چیزی‌‎ ‌‏برای مردم بگویم تا دل مردم شاد شود. امام همین طور که خوابیده بودند‌‎ ‌‏گفتند: از قول من به مردم سلام برسانید و بگویید دعا کنید که خدا من را‌‎ ‌‏بپذیرد، دعا کنید که خدا من را ببرد. من و آقای هاشمی از بس منقلب شدیم،‌‎ ‌‏آمدیم بیرون و آقای هاشمی موقعی که می خواست برود، به من گفت: آخر‌‎ ‌‏من که نمی توانم این حرف را به مردم بگویم. از طرفی هم امام گفته اند که باید‌‎ ‌‏به مردم بگویید.
من گفتم، خوب امام گفته اند شما باید بگویید، نمی شود که‌‎ ‌‏نگفت. بعد چیزی به ذهنم آمد گفتم که: اگر به امام بگوییم، مردم ناراحت‌‎ ‌‏می شوند، روی علاقه ای که به مردم دارند، نمی گذارند مردم ناراحت شوند‌‎ ‌‏وخلاصه خودش یکجوری درست می کند.
من از طرف خودم و آقای‌‎ ‌‏هاشمی رفتم به امام گفتم که: قضیه اینجوری است و مردم ناراحت می شوند.‌‎ ‌‏امام فرمودند: خیلی خوب، اگر می بینید مردم ناراحت می شوند، بگویید اگر ان‌‎ ‌‏شاءالله خوب شدم و بیرون آمدم، خودم جواب محبتهای شما را می دهم که‏ آقای هاشمی رفتند و همین را به مردم گفتند.‏

‌‏فردای آن روز، امام را آوردیم در حیاط، امام گفتند: احمد، این ساختمان‌‎ ‌‏روبروی من کجاست؟ من گفتم: این ساختمان حسینیه است. شما همیشه از آن‌‎ ‌‏طرف می دیدید و این طرف را نمی دیدید، حالا از این طرف دارید می بینید. از‌‎ ‌‏طرف شرق. گفتم که ان شاءاللهخوب می شوید، با هم می رویم توی حسینیه و‌‎ ‌‏دوباره مشغول همان کارهایتان می شوید. ایشان به من گفتند که: احمد تو‌‎ ‌‏مطمئن باش که من از این کسالت خوب نمی شوم و می میرم. من باز خیلی متاثر‌‎ ‌‏شدم. گفتم: نه آقا، این حرفها چیست که می فرمایید؟ گفتند: همین است که‌‎ ‌‏می گویم. بعد دیگر تخت آقا را بردیم داخل اتاق. از پیش از ظهر روز بعد،‌‎ ‌‏حال آقا دگرگون شد. ‏

روز آخر که روز سیزدهم خرداد ماه بود دکترها هم دیگر مایوس شده‌‎ ‌‏بودند. برای اینکه هر چه دارو بکار می بردند، فشار خون بالا نمی آمد. آقایان‌‎ ‌‏دکترها و چند تا از دوستان این طرف و آن طرف با حالت ناراحتی نشسته‌‎ ‌‏بودند و نمی توانستند چیزی بگویند. آقای دکتر فاضل و آقای دکتر عارفی‌‎ ‌‏یک جا نشسته بودند، من رفتم پیششان گفتم چه خبر است؟ چرااینطوری‌‎ ‌‏نشسته اید و زانوی غم بغل کردید؟ دکتر فاضل به من گفت: فلانی، آقا تا یکی‌‎ ‌‏دو ساعت دیگر، بیشتر نمی توانند حرف بزنند. شما برو هر چه می خواهی از‌‎ ‌‏آقا بپرس. گفتم: خیلی خوب و رفتم در اتاق، دیدم صورت آقا نورانی شده و‌‎ ‌‏چهره ایشان گل انداخته است و دارند نماز می خوانند. آقا از شب پیش نماز‌‎ ‌‏می خواندند.

یعنی از ساعت ده شب قبل از روز فوتشان نماز می خواندند و آن‌‎ ‌‏شب دیگر آقای انصاری ایشان را برای وضو مهیا نکرد. برای اینکه خودشان‌‎ ‌‏دیگر نگفتند که من وضو می خواهم، چون از شب تا صبح بیدار بودند و نماز‏ می خواندند. آقا هیچ کار دیگری انجام نمی دادند، فقط نماز می خواندند.

من‌‎ ‌‏رفتم داخل اتاق، دیدم دارند نماز می خوانند. همان طور که خوابیده بودند، با‌‎ ‌‏آن فشار سرشان را بالا می آوردند به عنوان رکوع و بعد دوباره برای سجود.‌‎ ‌‏من هر چه کردم با آقا حرف بزنم، دلم نیامد آن فضای معنوی را به هم بزنم.‌‎ ‌‏بعد فقط یک کمی به ایشان نگاه کردم و از اتاق آمدم بیرون.

ساعت سه‌‎ ‌‏بعدازظهر حالشان بد شدکه دستگاهها شروع کرد به کار و ساعت ده شب هم‌‎ ‌‏ایشان فوت کردند. روسای سه قوه و سایر مسئولین و افراد دیگری از جاهای‌‎ ‌‏دیگر آمدند، از قم آمدند که: چه باید کرد؟ امام که اینطور شدند، اینجا‌‎ ‌‏غوغایی برپا شد.


@rozaneebefarda
به روایت #سیداحمد_خمینی/۵


قبلاً راجع به محل دفن فکر کرده بودیم. یعنی یک روز من‌‎ ‌‏پیش خودم گفتم: اگر روزی امام طوری شدند، ما اینقدر ناراحتیم که نمی دانیم‌‎ ‌‏باید کجا دفن کنیم و کجا مناسب است! فکر کردم بین قم و تهران جای مناسبی‌‎ ‌‏است که، یک جایی را درست کنیم که باز باشد و شاید از شش، هفت ماه قبل‌‎ ‌‏ما خاکریز آنجا را به عنوان موسسه تنظیم و نشر آثار امام زدیم و برای محلّ‌‎ ‌‏مرقد ایشان هم در نظر گرفتیم. اما اوّلاً آنجا درست نشد.

در ثانی در اینکه‌‎ ‌‏امام کجا دفن شود، اختلاف نظر به وجود آمد. بعضی ها می گفتند: ببریم قم در‌‎ ‌‏مسجد بالاسر، بعضی ها می گفتند: نه. من از آنهایی بودم که پافشاری می کردم‌‎ ‌‏امام را به قم نبریم، بلکه در آنجایی که در نظر گرفتیم، دفن شوند. بعد گفته شد‌‎ ‌‏که آنجا دور است و هنوز هم هیچگونه آماده و تسطیح نشده است. من گفتم:‌‎ ‌‏باشد، ولی به شرطی حاضرم که یک جایی باشد در کنار بهشت زهرا که دو سه‌‎ ‌‏کیلومتر در دو سه کیلومتر باز باشد تا اگر خواستیم فعالیتهای فرهنگی در آنجا‌‎ ‌‏انجام دهیم امکان داشته باشد. خلاصه با یکی، دو سه نفر از دوستانمان رفتیم‌‎ ‌‏و همین محل فعلی مرقد مطهر را انتخاب کردیم.

روزهای آخر که احساس‏ کردیم حال امام روز به روز سخت تر می شود و کسی هم به جز من به نظر‌‎ ‌‏می رسید که از وخامت مریضی اطلاع ندارد، تصمیم گرفتم که اعضای‌‎ ‌‏خانواده را به جز مادرم را جمع کنم و ماجرا را بگویم. لذا آنها را جمع کردم‌‎ ‌‏و در یک گوشه ای از حسینیه نشستیم.

آنجا من مطرح کردم که تاکنون جریان‌‎ ‌‏را به شما نگفته ام و موضوع چنین است. بعضی ها دلخور شده بودند که چرا ما‌‎ ‌‏را در جریان نگذاشتید. گفتم: علت این بود که ما نمی خواستیم شما ناراحت‌‎ ‌‏شوید؛ در ثانی نمی خواستیم مساله کسالت امام درز پیدا کند. زیرا ممکن بود‌‎ ‌‏که بتوانیم این کسالت را کنترل کنیم و قصه را حل کنیم. امیدوار بودیم که‌‎ ‌‏اتفاقی نیفتد. برای آنها هم مساله حل شد و واقعیت را تمکین کردند. ‏

‌‏آن شب یکی از خواهرانم برای رعایت حال والده به ایشان قرص خواب‌‎ ‌‏آور داده بودند تا به استراحت بپردازد. به همین خاطر ایشان در یک اتاق‌‎ ‌‏خلوتی خوابیده بودند. لذا تا فردا صبح از قضیه مطّلع نشدند.‏

‌‏حال و هوای اینجا در آن موقع قابل ترسیم نیست. مثلاً چهار تا وزیر با‌‎ ‌‏چهارتا نماینده یک گوشه نشسته بودند، گریه می کردند؛ یک گوشه ای رئیس‌‎ ‌‏مجلس نشسته بودند؛ رئیس جمهور آنوقت (رهبر عزیزمان) با آقای موسوی‌‎ ‌‏یک گوشه دیگر نشسته بودند.
آقای مشکینی و بعضی از افراد شورای نگهبان‌‎ ‌‏و خبرگان هم گوشه دیگر.

اصلاً قابل توصیف نیست که در آن موقع چه‌‎ ‌‏گذشت! چیزی که می شود گفت، بزرگی واقعه است که واقعا در آن موقع قابل‌‎ ‌‏درک و هضم نبود و اکنون قابل وصف نیست. لذا در عین اینکه همه ناراحت‌‎ ‌‏بودند، اما هیچ کس به اندازه بزرگی حادثه متاثر نبود، برای اینکه نمی توانست‌‎ ‌‏هضم کند. ‏


پرونده ویژه به‌مناسبت #ارتحال_امام/۹

🔘 روزنه؛ دریچه ای به تاریخ، سیاست و اندیشه دینی معاصر:
https://t.me/rozaneebefarda/6414
هم‌اکنون

سخنان مهم مقام معظم رهبری به مناسبت سالگرد ارتحال امام خمینی


@rozaneebefarda
جوسازی جدید تحریریه #خبرآنلاین و کلید زدن #فتنه #تعویق_انتخابات!


🔶حاشیه روزنه
نظام جمهوری اسلامی ایران و رهبری آن، از جهت توجه به ابعاد انسانی و دینی و ظلم‌ستیزی، در دنیا نظیر ندارد؛ اینکه رهبر یک کشور بلافاصله بعد از اثبات واقعیت یک شائبه سیاسی، جهت تدارک حیثیت برخی کاندیداها در سخنرانی عمومی اقدام می‌کنند و درخواست جبران دارند، نشانگر اوج عدالت‌مداری سیاسی نظام است و قبلا هم بارها بدان تأکید شده بود که #جریان_انقلابی، به تأسی از رهبران دینی و الهی خود، در واگویه کردن کاستی‌ها و خطاهای سیاسی و مطالبه #جبران آن، هیچ #لکنت و #ترسی ندارد.

اما مواجهه برخی جریان‌های سیاسی با این رویه سیاسی/ اخلاقی، کاملا #کاسبکارانه و #غیراخلاقی است.
واقعا اینکه چگونه به ذهن شان رسیده که از دل این توصیه و تذکر، فتنه تعویق انتخابات را کلید زده‌اند، فقط خدا می‌داند!



@rozaneebefarda
روزنه
هم‌اکنون سخنان مهم مقام معظم رهبری به مناسبت سالگرد ارتحال امام خمینی @rozaneebefarda
درنگی در تصریح مقام معظم رهبری به وجود پدیده #سکولاریسم_مذهبی


همگرایی و همراهی برخی جریان‌های مذهبی با جریان‌های روشنفکری/ عرفی، در نفی #حکمرانی_دینی و ترویج #سکولاریسم، از جمله مهم‌ترین محورهای بیانات امروز مقام معظم رهبری بود که ضمن صحه گذاردن به هشدارهای امام خمینی در منشور روحانیت، خط تحریف حوزوی در نفی سکولاریسم مذهبی و سکولاریسم حوزوی را باطل کرد!



@rozaneebefarda