تهرانی های بیکار و علاف و علاقمند!
البته علوم شناختی یا همون کاگنیتیو ساینس موجب خسران در دنیا و آخرت است. به جاهای خوبی ختم نمیشود. من فقط برای دیدار دکتر نجل رحیم عزیز می روم!

تاملاتی چند：
*اول اینکه سید محمد خاتمی نشون داد با پنج دقیقه کلیپ ساختن حتی از تتلو و اونایی که صبح تا غروب تو صدا و سیما حرفاشون پخش میشه، هم محبوب تره هم با نفوذ تر. دمت گرم سید با همه ی انتقاد هایی که بهت دارم.
*دوم اینکه دم شما هم گرم. دست تون رو می بوسم. نظر سنجی ها نشون می ده با تلاش های شما عزیزان مشارکت بالاتر رفته تو این یک هفته. شما عالی هستید. گریه م گرفت!
*سوم اینکه بازم تلاش کنید. نا امید نشید. نباید نا امید شد. فاشیست ها و تند رو ها هر کاری می کنن که بین ما اختلاف و دلسردی ایجاد کنند. قدرت خودتون رو دست کم نگیرید. این رد صلاحیت ها این دو دوزه بازی ها همه از ترس و دلهره ست.
*خانواده های عزیزان در حصر ما مهندس میرحسین موسوی(روزت مبارک مهندس) و شیخ مهدی کروبی، از طرف اون ها ما رو به حضور در انتخابات دعوت کردند. وسیله ی ایاب زفاف! حاضر نیست خودتون قدم رنجه کنید.
*هیچی نمی تونم بگم. هم نگران هستم هم خوشحال. از آقا/خانم تلگرام ممنونم. همین ：)
@mamrizzio

یک عده هستند که با سیستم مشکل دارند. در حدی که قهر کردند و در انتخابات شرکت نمی کنند. من علت قهر اون ها رو نمی دونم اما خودم و بیشتر از من پدرم، صدمات جبران ناپذیری از جمهوری اسلامی دریافت! کردیم.
تمام اموال و سرمایه ی پدرم در بیست و دوم بهمن سال پنجاه و هفت توقیف شد و غارت شد و به ما برنگشت. در اواسط جنگ مجبور به مهاجرت به گیلان شدیم. تا سال های زیاد پدرم دچار ناراحتی های متعدد روحی بود و تقریبا زندگی ما به دست جمهوری اسلامی تباه شد. از خزان خونبار سال شصت و هفت هم چیزی نمی گم. از دست دادن اشخاص...
اگر قرار به هزینه دادن باشه، اگر قرار به تحریم انتخابات باشه، اگر کسی از نظام طلبکاره و اون رو غیر عادلانه می دونه، من هم تو همین صف هستم. حق خانواده ی من و اقوام پدری من این نبود.
اما... من یک لیبرال هستم. تمام رگ و پی و گوشت و خون من آزادی خواه و اصلاح طلبه. به دموکراسی با تمام خلل ها و ضعف هاش اعتقاد دارم. باور دارم که شورش و انقلاب جواب نمی ده و عقلانی نیست. امثال ما تلاش کردند و در خانه ننشستند. با چشم گریان و دل خونین هم به پای صندوق رای رفتند.
من از دوم خرداد سال هفتاد و شش که یک نوجوان رای- اولی بودم رای دادم و همیشه حامی جناح میانه رو و اصلاح طلب ها بودم. منتقد صریح شون هم بودم و هستم. من در این انتخابات هم رای می دم و قهر نمی کنم چون امید دارم که می شه وضع رو بهبود بخشید. چون عمیقا درک کردم که راه بهبود زمان بر و پر پیچ و خمه. ممکنه نسل من به قول دکتر سروش نسل کامکاری نباشه اما من به افق بلند تری فکر می کنم.
امیدوارم که شما هم فردا حامی اون اندک کسانی باشید که در این زمانه ی آشوب، به عقلانیت و اعتدال فکر می کنند.
@mamrizzio

دوستان عزیز یه چند تا نکته：
لیست کاندیداهای خودتون رو بنویسید یا به همراه داشته باشید. جایی غیر از گوشی تلفن همراه.
فینگلیش رای ندید. میدونم که به دلیل وجود گوشی های لمسی و سوالات چهار گزینه ای، سال هاست روی کاغذ چیزی ننوشتید. ولی این چند دقیقه رو تحمل کنید و از خودکار های خز و بی ریخت استفاده کنید. ایشالا در آینده این مشکل با حذف کامل انتخابات... ببخشید کاغذ و خودکار، حل میشه.
سعی کنید آدامس نجوید ولی بطری آب معدنی مجاز! بلامانع است. خوشبختانه هوا سرده و کسی دمپایی لا انگشتی و استخری پاش نمی کنه. نبینما...
غلط املایی... جون مادرتون اسم ها رو یه بار مرور کنید. متحری نه مطهری.
دهه ی هفتادی ها! ما دهه ی شصتی ها رو ببخشید. خداوکیلی ما با کتک و کنفت! شدن بزرگ شدیم و الان اینقدر نچسب هستیم!
همین!
این انتخابات تموم شه بساط زر زدن و بالا منبر رفتن ما تموم بشه. خسته شدم!
@mamrizzio

رای بنده در مسجد امام حسن عسکری بلوار فردوس

من از انگلیسی ها پول گرفته ام و مامور بودم که جناح اعتدال و اصلاح طلب رای بیاورند. من سال ها تلاش کردم تا در کشور خودم بتوانم فعالیتی مرتبط با رشته ی تحصیلی ام چه در ادارات دولتی یا چه در سطوح غیر دولتی انجام دهم. به دلایل بسیار نتوانستم.
الان موقتا استخدام انگلیسی ها شدم. هم پول خوبی می دهند هم اشتغال زایی شده. با این کار توانستم مقداری هرچند اندک ارز خارجی وارد کشورم کنم. ارزهایی که هشت سال در دولت قبلی از کشور خارج شد.
آن دولت هر چه وعده داد عمل نکرد ولی انگلیس هم پول زیادی داد و هم کاری که بر عهده ی من گذاشت سخت نبود.
حاصل هشت سال زحمات دولت قبلی، فوجی از هم نسلان من هستند که دچار وضعیت ناگواری هستند. بیکاری، افسردگی و اعتیاد. من چقدر باید احمق باشم که باز به هواداران آن دولت رای بدهم. من به همین سادگی نفوذی شدم
@mamrizzio

دو روزه درست و حسابی نخوابیدم. اگه ریاضیم خوب بود میرفتم کمک بچه های وزارت کشور. ولی خب میترسم خرابکاری کنم.

*من فکر نمی کنم اتفاقی که در تهران افتاد، در تاریخ دموکراسی افتاده باشد. یک اپوزیسیون سیاسی با تمام قوا پیروز شد. یک پیروزی صد در صدی و بی حرف و حدیث. تمام یک لیست، تمام کرسی ها را در اختیار گرفتند. این یک پیروزی تمام عیار بود.
*باز هم سید محمد خاتمی. بدون سهم خواهی و خالصانه وارد میدان شد و با تاکتیکی عالی، جناح مقابل را شکست داد. بدون رسانه ی آزاد و مستقل، بدون تریبون و فقط با یک کلیپ تصویری تکرار می کنم یک کلیپ تصویری.
*از نقش دولت روحانی و ایستادگی اش در برابر فشارهای باندهای قدرت و دست های نامریی و صاحبان زر و زور و تزویر به سادگی نباید گذشت. وزارت کشور و وزارت ارتباطات نقش آفرینی مهم و تاثیرگذاری داشتند.
*ما یک برنده ی دیگر هم داشتیم که البته هیچ رایی نیاورد. سید حسن خمینی. محبوبیت و مقبولیتی مثال زدنی پیدا کرد. امید به اصلاح در درون حاکمیت و با استفاده از همین قانون اساسی هنوز وجود دارد.
*و باز هم سپاس بی کران از رای های شما. هفت اسفند روز به یاد ماندنی بود. با دستان بسته و با تیم امید! پیروز شدیم. ای کاش قدر بدانیم و بدانند.

عشق رازی ست
لبخند رازی ست
اشک رازی ست
.
.
.
نشیمن گاه متزلزل هر چه ناراضی ست!

الف. با خودکار
@mamrizzio

هیچ وقت نمی دانی کی شروع شده. به ناگاه خودت را میانه ی اتفاق می بینی. اصلا قرار نبود این طوری ادامه پیدا کند. ولی کسی چه می داند.
نزدیک به صد و پنجاه پاراگراف را امروز فرستادم به سطل آشغال. جوری ریز ریزشان کردم که تو گویی اسناد لانه ی جاسوسی ست.
پاراگراف هایی که قرار بود روزی با نخ تسبیحی که هیچ وقت نیافتمش، بشود یک رمان.
اما نه. دیگر نمی خواهم. کار بی مایه و سست را اصلا نمی توانم انجام دهم. قریحه ی داستان سرایی هم ندارم. بیش از دو صفحه نمی توانم هیچ چیزی را شرح بدهم. خودم از نوشته ام حوصله ام سر می رود.
رمان بیست و یک فصلی، همان کودکی ست که زاده نشد. به روح هم که اعتقاد نداریم.
ثین گرام! تو را امروز وسط صد و پنجاه پاراگراف بی ربط گم کردم و شاید به قتل رساندم. دستم را به خونت بر بالای جلجتا شستم و پایین آمدم که زندگی کنم.
@mamrizzio

یاد قهرمان/ناقهرمان داستان بلند "تنهایی پر هیاهو" افتادم.
سی و پنج سال است که... سی و پنج سال است که...
من خودم را معمولا جای شخصیت های داستان نمی گذارم اما این یکی و البته ایوان کارامازوف استثنا بودند. نتوانستم تاب بیاورم و خودم را در پوستین شخصیت انداختم.
زندگی همین است. چندین و چند پوستین داری و هر وقت به تناسبی یا فراخوری چیزی تن می کنی. ممکن است طی یک روز کتاب فروشی باشی آرام و کم حرف، ساعتی بعد توپ زیر پایت و مشغول جبران همه ی آن آرامش و کم حرفی، لختی بعد پشت گوشی تلفن چشم ببندی فحش بدهی و بخندی و باز موقعیتی دیگر و پوستین و نقابی دیگر.
First person plural
@mamrizzio

ناتاناییل! تمام می شود این عشق زمینی. تو را به ژرفا خواهند سپرد. چندین روز بر مزارت خواهند گریست و آن وقت است که سردی و تنهایی و هجوم حشرات آغاز خواهد شد.
ناتاناییل! این مایده های زمینی و تازه روزگاری کهنه خواهند شد و تو میهمان و شاید میزبان سفره ای زیر زمینی خواهی شد. بزمی که در آن هم میزبانی و هم میهمان و هم سفره و هم آشپز.
مایده های زیرزمینی/مامریتزیو/ترجمه ی محمدرضا/فصل اول، در سوم، پلاک چهار.
*ممنون دار! مهربانانی هستم که این اراجیف و شطحیات را باز-نشر می کنند. آبروی تان را کف دست گرفته اید.
**هنگام تایپ نمی توانم همزه را تایپ کنم. صفحه کلید هم نصب کردم نشد. مراد از مایده همان ماءده است! امیدوارم منظورم را رسانده باشم.
@mamrizzio

گند قضیه از اونجایی درمیاد که آدمها خوشی و آرامش خودشون رو میخوان از بقیه دریافت کنند. از فرزند، از دوست، از والدین، از همسر. اونها اگر بفهمند که خوشی و آرامش یک چیز کاملا درونی و فردیه که نباید از دیگران اون رو بگیرند، اوضاع خیلی بهتر میشه.
ثین گرام! نظر من اینه. خیلی از روابط به این دلیل -از نظر من بی ارزش- به وجود میان و دقیقا به همین دلیل از بین میرن. رابطه ای که قرار بوده همه چیز رو خوب کنه، همه چیز رو به تباهی می کشه.
آدمها باید یاد بگیرن که خودشون آرامش خودشون رو پیدا کنند. سخته. معلومه که سخته! ولی بعدش چنان آسایشی داره که نگو و نپرس!
به شخصه وقتی حس کنم کسی -خواسته یا ناخواسته- قصد داره آرامش من رو برای آرامش و خوشی خودش به هم بزنه، واکنش نشون می دم.
بگذار بگویند دیوانه و عجیب و غریب و عصبی ست!
@mamrizzio

یکی بر سر شاخ، بن می برید
خجل شد چو پهنای دریا بدید
خر گم شده ای بر او گذر کرد
گفتا ز که نالیم؟ که از ماست که بر ماست

این شعر من-درآوردی و وصله پینه، ماجرای فکر کردن و حرف زدن و عمل کردن ماست!
@mamrizzio

حرف زدن به "وقت" ضرورت و به "قدر" ضرورت. حرف زدن بیش از این، غبار می پراکند بر جان ها.
چه خوب گفت مصطفی ملکیان. از این حکمت سکوت، بیشتر یاد بگیر ای ثین!
@mamrizzio

"سایه ی سنگین سانسور" می ناممش. حتی اگر نوشته ای به هر دلیلی سانسور نشده باشد، هنوز فکر می کنیم که ممکن است جایی، چیزی را از قلم انداخته اند و حذفش کرده اند.
ذهنیت یک فرد در جامعه ی استبدادی تحت تاثیر سانسور است. خلاقیت نویسنده به صورت نامتقارن رشد می کند. البته اگر رشد کند. سانسور هم نباشد، ذهن ما خودش یک سانسورچی ماهر و حواس جمع است. خیلی بهتر از محرمعلی خان و حتی Big Brother.
تا به حال نوشته ای را خوانده اید که فکر کنید از زیر نظر ناظری مستبد رد نشده است؟
@mamrizzio

گفت که بابک زنجانی گفته که اگر اجازه دهند به هر ایرانی دویست میلیون تومان می دهم تا فلان شود و بهمان شود و ...
گفتم از اساس مزخرف است چون ...
گفت تو نمی فهمی اصلا.
گفتم دویست میلیون من هم برای تو.
این دیالوگ با پرتاب محصولات نهایی چرخه ی کربن به دانشگاه و مدرک دانشگاهی همدیگر پایان یافت و مشاجره ای دیگر در باب فوتبال بین ما شروع شد.
*گاهی فکر می کنم اگر اعراب به ما حمله نکرده بودند، اسم بابک زنجانی چه می شد؟ فکر خوبی نیست. ولش کن. هشتم مارس هم تمام شد. تو که در این وادی ها نیستی ای ثین!