در ستایش کارگران ایران

✍️میلاد تاجیک


گاهی انسان در دلِ ویرانی بهتر می‌فهمد که چه کسانی واقعاً ستونِ این سرزمین‌اند. جنگ که آمد، پل‌ها را زدند، مسیرهای ارتباطی آسیب دیدند و کرکس‌ها و بوزینگان خیال کردند زندگی هم مثل همان سنگ و آهن فرو می‌ریزد. در آن لحظه‌ها، کارگران بودند که بی‌هیاهو و بی‌منت، وارد میدان می‌شدند. در کمتر از پنج روز خط ریلی میانه-زنجان، دوباره راه اندازی شد. این یعنی امید را از زیر آوار بیرون کشیدن، یعنی تداوم جریان زندگی، یعنی گفتنِ روشنِ طبقه‌ی کارگر به تاریخ: ما هستیم، ما می‌سازیم، ما نمی‌گذاریم زندگی متوقف شود.


فقط پل نبود. به چشم خود در نارمک تهران دیدم وقتی خانه‌ای موشک خورد، وقتی خیابان‌های اطراف پر از خاک و آوار شد، وقتی تکه‌های بدن مردمِ ما (بله! تکه‌های بدن مردم ما) بر بستر آسفالت خیابان آرمیده بود، باز هم همین دست‌های زحمتکش بودند که زودتر از همه پاکسازی را شروع کردند و دو ساعت بعد، انگار نه انگار که تن شهر، زخمیِ موشک‌های صهیون شده بود. خیابانِ موشک‌خورده را تمیز کردند، راه را باز کردند، شهر زخمی را پانسمان کردند. اکنون نیز بازسازی فولاد مبارکه اصفهان در حال انجام و بخش‌هایی از آن راه اندازی شده است. همچنین اکنون مسیرِ کنار پل‌های آسیب دیده در جنوب عزیز، آسفالت شده و خودروها دیگر می‌توانند به راحتی و با سرعت عبور کنند. راستی از خودمان پرسیده‌ایم که تکه‌های باقی مانده از گل‌های پر پر میناب را چه کسانی پیدا کرده‌اند؟

آدم می‌ماند که این سرعت و این مسئولیت را با چه کلمه‌ای توصیف کند. این عشق به مردم است. این شرافتِ طبقاتی است.

مهندسان زحمتکش ایران را از یاد نبریم، همان‌هایی که طراح پروژه‌های عمرانی‌ای هستند که همین چند ده سال گذشته، قادر به انجام آن نبودیم. اکنون این عزیزان نیز مشغول به خدمت‌رسانی هستند.

وظیفه داریم از آن‌ها که در روزهای سخت، وقتی همه‌چیز تیره و سنگین می‌شود، در سکوت اما استوار جلو می‌آیند، پیشگام می‌شوند و نمی‌گذارند چراغ زندگی خاموش بماند، تشکر کنیم.

از آن‌ها که با دست‌هایشان خرابی را به سامان تبدیل می‌کنند و با غیرتشان به شهر دوباره نفس می‌دهند تشکر می‌کنیم.

تداوم جریان زندگی، بویژه در شرایط تجاوز به میهن‌مان، مدیون زحمت‌کشان بود. پشتِ همه‌ی این‌ها زحمت‌کشانی هستند که بی‌ادعا کار می‌کنند و عظمتشان در همان بی‌ادعایی‌شان است.

دست همه‌ی شما درد نکند رفقا!
انصافاً گل کاشتید. زندگی‌تان گلستان باد.

سپاس از شما که در سخت‌ترین روزها، امید را از نو می‌سازید و نشان می‌دهید که نیروی واقعیِ زندگی، از دلِ کار و رفاقت و ایستادگی می‌آید❤️🌹❤️

پی‌نوشت: فراموش هم نمی‌کنیم که طبقه‌ی کارگر چه در ایران و چه در جهان باید رها شود، نه تقدیس.


#اندیشکده_مزدک
@mazdakacademy


کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران



https://t.me/sfelezkar

این پیمانکاران را به همه پروژه ای ها معرفی کنید!

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، با شروع جنگ و بیکار شدن کارگران پروژه ای، پیمانکاران نابکاری دستمزدی بسیاری از کارگران را بالا کشیده و حتا پررویی هم می کنند.
۱- پیمانکار حمید سمیعی تبار از شرکت پیشگامان کنگان، پیمانکار داربست در فاز ۱۳ عسلویه که به تازگی در بندرعباس کار گرفته است دستمزد ۱۰ کارگر خود را که آذر و دیماه برایش کار کرده اند را نداده و فعلن مفقود است. هرکسی از او خبری دارد به سندیکای کارگری و یا در گروههای داربست بندان اطلاع رسانی کند تا برادران کارگرمان به حق و حقوق خود برسند. این کارگران حکم جلب گرفته و در پی دستگیری این فرد بی شخصیت هستند.

۲- پیمانکار عزیزاله طالبی از شرکت مانا صنعت در خزائق یزد، دستمزد چند نفر از کارگرانش را نداده و جواب تلفن و پیامک هایشان را هم نمی دهد. این کارگران از بهمن ماه طلبکار دستمزدهایشان هستند. این فرد آن قدر جسارت پیدا کرده که به کارگر می گوید: «برو شکایت کن تا دستمزدها را بدهم»

دوستان کارگر،
پیمانکاران بدحساب را تحریم کارگری کرده نام این افراد را در همه گروههای کارگری پخش کنیم تا همه کارگران این افراد را شناخته و برایشان کار نکنند.

تا ما کار نکنیم هیچ پیچی بسته نخواهد شد، هیچ داربستی سر به آسمان نمی کشد، هیچ خط لوله ای بدون جوشکاری ما پیش نخواهد رفت.
قدر شخصیت کارگری خود را بدانید ارزان کار نکنید.
قبل از رفتن به هر پروژه و کار برای هر پیمانکاری، در موردش تحقیق کنید، از سندیکای کارگری بپرسید و یا در گروههای کارگری پرس و جو کنید.

سفره همه ما یکی است، اگر دزدی به سفره یکی دستبرد بزند به سفره همه کارگران دستبرد زده است.

علیه پیمانکاران نابکار متحد شویم و اجازه سواستفاده و پولدار شدن و پدرسوخته تر شدن را به آنها ندهیم.

سندیکای کارگری فلزکارمکانیک ایران
گروه پایپینگ و اکیپ پروژه ای ها
اول مرداد ۱۴۰۵


https://t.me/sfelezkar

در گرمای بیش از ۴۵ درجه کار نکنید!!

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، با وجود گرمای ۵۰ درجه در جنوب؛ تعطیلی برای کارمندان ابلاغ شده اما در مورد کارگران حتا به کاهش ساعت کاری هم منجر نشده است.
دمای هوا در استان‌های جنوبی به بالای ۵۰ درجه سانتی‌گراد رسیده و ادارات دولتی و بانک‌ها با اعلام تعطیلی کارمندان خود را از این شرایط مصون داشته‌اند، ولی کارگران صنایع نفت، گاز و پتروشیمی همچنان در فضای باز مشغول کار هستند. گزارش‌های میدانی از افزایش موارد گرمازدگی و حتا مرگ کارگران در پالایشگاه‌های جنوب در سالهای گذشته حکایت دارد.
این تبعیض را چگونه می توان توضیح داد؟؟
در حالی کارمندان با دورکاری از گرمای سوزان در امانند، کارگران با حداقل امکانات و بدون کاهش ساعت کار، در معرض گرمازدگی مرگبار قرار دارند. البته این کار در گرمای کشنده شامل همه کارگران در ایران می شود.
چرا نباید حداقل استانداردهای ایمنی در شرایط گرمای شدید و کاهش ساعات کاری در ساعات اوج گرما برای کارگران رعایت شود؟؟
تصمیم دولت برای تعطیلی ادارات و بانک‌ها در روزهای گرم، اگرچه با هدف کاهش مصرف انرژی و حفظ سلامت کارمندان گرفته شده، اما این سوال را ایجاد کرده که چرا این سیاست به همه کارگران بخش‌های عملیاتی تعمیم داده نمی‌شود؟ کارگری که در دمای ۵۰ درجه و در پالایشگاهها، پتروشیمی‌ها، سکوهای صدور نفت کار می‌کند، چه تفاوتی با کارمندی دارد که در اتاقی خنک به دورکاری مشغول است؟
این جاست که گرما؛ آزمونی برای عدالت اجتماعی تلقی می شود.
در شرایطی که دمای هوا در استان‌های جنوبی رکوردهای تاریخی را ثبت می‌کند، اصرار بر ادامه کار در فضای باز بدون ارائه امکانات اولیه، نه تنها به سلامت کارگران آسیب می‌زند، بلکه ادامه این روند، به افزایش حوادث ناشی از کار و فرسایش نیروی کار خواهد انجامید.

به همه کارگران توصیه می کنیم:
۱- در گرمای بیش از ۴۵ درجه کار نکنند
۲- بدون سایبان در محیط باز کار نکنید
۳- کارفرما موظف است نوشیدنی های چون لیموناد در اختیار کارگران بگذارد
۴- از خوردن غذای مانده خودداری کنید
۵- بعد از هر ۲ ساعت کار نیم ساعت استراحت کنید

کار همیشه هست اما نباید به نابودی جسم کارگران منجر شود.

اول سلامتی دوم ایمنی سپس کار


کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران


https://t.me/sfelezkar

🌹🔨🌹🔧🍃🍀
کارگران امروز و هر روز در آتش جان می‌سپارند!

هنوز دستورالعمل خاصی برای شرایط بد آب وهوایی و تعیین میزان دمای منجر به تعطیلی صراحتا در قانون کار وجود ندارد؛ جز این که بارها تاکید شده که کار کردن در یک محیط با دمای بالای ۵۰ درجه می‌تواند آسیب‌رسان باشد.
👈قانون کار در این خصوص سکوت کرده است و تنها در سه ماده ۸۵، ۹۱ و ۹۳ این قانون، تامین حفاظت و سلامت و بهداشت کارگران در محیط کار بر عهده کارفرمایان گذاشته شده است.

کارشناسان ایمنی و بهداشت کار معتقدند در شرایط خلا قانونی تنها می‌توان با کنترل و کاهش ساعات کار، توقف فعالیت در ساعات تشدید گرما، استفاده از لباس‌های مخصوص و آموزش کارگران برای جلوگیری از گرمازدگی، از سلامت آنان حفاظت کرد.

کانال رسمی سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
Telegram (https://telegram.me/sfelezkar)
#کانال_رسمی_سندیکای_کارگران_فلزکار_مکانیک_ایران
🌹🔨🌹🔧🍃🍀🌻🌺⚙️🌸

یکشنبه اعتراض/ علیه ظلم و بیداد!!

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، این هفته هم چون روال هفته های گذشته بازنشستگان تامین اجتماعی در شهرهای تهران، رشت، قزوین، شوش، کرمانشاه، اهواز، تبریز، دزفول به خیابان آمدند. دما در شهرهای جنوب کشور از ۵۵ درجه بیشتر است و در تهران و تبریز و رشت و قزوین هم بیش از ۴۰ درجه بود اما همانگونه که سالهاست بازنشستگان فریاد می زنند:«نه گرما نه سرما/ نیست جلودارمان»
در تهران بازنشستگان با شعارهای:«با حقوق کم ما/ میدری زندگی کن-گران کردن بنزین/ فرمان قتل مردم-آی کانون بی‌عرضه/ استعفا، استعفا-آزادی، عدالت/ اینست شعار ملت-همبستگی، اتحاد/پایان ظلم و بیداد-گرانی، اختلاس/ این اقتصاد شماس-ارزهای صادراتی/ به کشور باید برگردد-بدهی های دولت/ پرداخت باید گردد-درمان رایگان/ حق مسلم ماست-مسکن مناسب/ حق مسلم ماست-کنترل نرخ ارز/ حق مسلم ماست-گرانی بی علت/ شلیک بسوی ملت»
در رشت فرزندان به پاخاسته همراه با سایر شهرها و استانها، با شعار توفنده "معلم زندانی، کارگر زندانی ،معترض زندانی آزاد باید گردد" در کنار شعار محوری "تا لغو حکم اعدام ایستاده ایم تا پایان" ؛ لرزه بر اندام حاکمان سرمايه داری انداخته و با در دست داشتن تصویر زهرا طبری، زندانی سیاسی محکوم به اعدام محبوس در زندان لاکان و تصاویر معلمان مبارز و آزادیخواه دربند، هاشم خواستار و مسعود فرهیخته ؛خشم و انزجار خود را بر سر فرومایگان سرسپرده، فریاد زده و خواستار آزادی بى قيد و شرط آنها و سایر زندانیان سیاسی‌ در بند شدند.
در قزوین پلیس سیاسی بازنشستگان را مجبور کرد پیش معاون مدیرکل تامین اجتماعی شهر رفته و بازنشستگان از نبود داروی کافی و وضعیت غیرطبیعی درمانگاهها و چرایی نپرداختن مبالغ افزایش یافته حقوق ها و اضافه نشدن مزایا صحبت کردند که معاون فقط اظهار داشت:« درست خواهد شد»
در شوش بازنشستگان گفتند:ما همان دستانی هستیم که چرخ‌های تولید را به حرکت درآورند؛ همان‌هایی که ثروت این جامعه را خلق کردند. اما از ما می‌خواهند به «زندگی معمولی» قانع باشیم، در حالی که حاصل کار ما، در خدمت رفاه و آسایش اقلیتی ناچیز قرار می گیرد. ما به فقر، تبعیض و محرومیت «نه» می‌گوییم. مطالبه ما روشن است: زندگی‌ای شایسته، همراه با حقوقی عادلانه، برابری، آزادی، رفاه، امنیت، مسکن مناسب، آموزش، درمان باکیفیت و آینده‌ای مطمئن. این‌ها خواسته‌های غیرمنطقی نیستند؛ این‌ها حقوق اولیه هر انسانی هستند. ما تولیدکنندگان ثروت جامعه‌ایم؛ شایسته بهترین‌ها هستیم، نه حداقل‌ها.
در کرمانشاه بازنشستگان نه تنها از صلح بلکه حقوق های فقیرانه، گرانی های روزافزون و لی قانونی و فساد مسلط بر دستگاههای دولتی سخن گفتند و خواستار لغو اعدام فرزندانی شدند که تربیت شده این نظام هستند و اعدام را شایسته فاسدانی که جامعه را به این روز انداخته اند، شدند.
در اهواز و دزفول بازنشستگان ضمن تاکید بر مطالبات چندسال گذشته، خواستار توجه دولت و مجلس به خواسته‌های قانونی خود شدند. آن‌ها نادیده گرفتن حقوق قانونی خود را عامل حضور در میدان مطالبه‌گری در گرمای شدید دانسته و اعلام کردند: بعد از چندین سال جلسه، مکاتبه، پیگیری و مطالبه‌گری حتی حضور در کف خیابان طبق ماده ۲۷ قانون اساسی، گوش شنوایی برای شنیدن صدایمان پیدا نکرده‌ایم. استقلال سازمان تامین اجتماعی و عدم دخالت دولت در مدیریت و سرمایه آن و پرداخت بدهی‌های سازمان و همچنین عدم تصویب تکالیف جدید برای این صندوق، یکی از مهم‌ترین مطالبات بازنشستگان است؛ ضمن اینکه اجرای مواد ۹۶ و ۵۴ قانون تامین اجتماعی و حذف ماده ۸۹، اجرای ماده ۶۹ برای بازنشستگان همکار و غیرهمکار، اصلاح احکام متناسب‌سازی، افزایش مزایا و برقراری مزایا برای بازماندگان، از دیگر خواسته‌های آنان است. بازنشستگان می‌گویند «مستمری شایسته و درمان رایگان نداریم».
در تبریز بازنشستگان در دو گروه جداگانه یک عده در مقابل تامین اجتماعی و عده ای هم برای اعتراض به کانون بازنشستگان شهر رفتند. بازنشستگان تصمیم گرفتند با گفتگو هر دو گروه یکی شده:«فریادها را بلندتر کرده وگرنه تشکل‌های زرد و دولت فرموده مثل خانه کارگر آبی برای ما گرم نخواهند کرد»،قرار شد خبرنگارها دعوت شوند در مورد جوابگو کردن هیات مدیره کانون و بازرسان.

بی تردید جنبش بازنشستگان تا برپایی صلح، حقوق های شایسته یک زندگی انسانی، و بازگشت فرزندان از زندان به آغوش خانواده از پا نخواهند نشست.

بازنشستگان متحد تهرانی

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران

https://t.me/sfelezkar

مصاحبه مازیار گیلانی نژاد مسوول سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران با خبرگزاری ایلنا


کارگران در دمای ۵۰ درجه مشغول کارند!/ فاجعه‌ی مرگبار سال‌های گذشته تکرار نشود
کد خبر : 1817963


یک فعال کارگری گفت: با وجود اینکه در دمای نزدیک به ۵۰ درجه سانتی‌گراد، تعطیلی ادارات و دورکاری برای کارمندان ابلاغ شده، این تصمیم درباره کارگران حتی به کاهش ساعت کاری نیز منجر نشده است.

مازیار گیلانی‌نژاد، فعال کارگری، با اشاره به تداوم گرمای شدید در استان‌های جنوبی کشور، به خبرنگار ایلنا گفت: با وجود اینکه در دمای نزدیک به ۵۰ درجه سانتی‌گراد، تعطیلی ادارات و دورکاری برای کارمندان ابلاغ شده، این تصمیم درباره کارگران حتی به کاهش ساعت کاری نیز منجر نشده است.

این فعال کارگری افزود: دمای هوا در استان‌های جنوبی به بیش از ۵۰ درجه سانتی‌گراد رسیده و در حالی که ادارات دولتی و بانک‌ها با تعطیلی یا دورکاری از سلامت کارمندان محافظت می‌کنند، کارگران صنایع نفت، گاز و پتروشیمی همچنان در فضای باز به فعالیت مشغول هستند.

وی ادامه داد: گزارش‌های میدانی از افزایش موارد گرمازدگی و حتی مرگ کارگران در پالایشگاه‌های جنوب طی سال‌های گذشته حکایت دارد؛ بدون تردید این وضعیت، مصداق تبعیض میان کارگران و کارمندان است.

گیلانی‌نژاد اظهار کرد: در حالی که کارمندان با دورکاری از گرمای سوزان در امان هستند، کارگران با حداقل امکانات و بدون کاهش ساعت کار، در معرض گرمازدگی مرگبار قرار دارند؛ متاسفانه این شرایط تنها محدود به صنایع نفت و گاز نیست، بلکه بسیاری از کارگران در سراسر کشور با آن مواجه هستند.

وی تأکید کرد: رعایت حداقل استانداردهای ایمنی در شرایط گرمای شدید، از جمله کاهش ساعات کاری در زمان اوج گرما، ضرورتی انکارناپذیر است. تصمیم دولت برای تعطیلی ادارات و بانک‌ها با هدف حفظ سلامت کارمندان، این پرسش را ایجاد می‌کند که چرا چنین سیاستی برای کارگران بخش‌های عملیاتی اجرا نمی‌شود.

وی گفت: کارگری که در دمای ۵۰ درجه سانتی‌گراد در پالایشگاه‌ها، پتروشیمی‌ها و سکوهای صدور نفت فعالیت می‌کند، نباید از حمایت‌های ایمنی و بهداشتی کمتری نسبت به کارمندی که در محیطی خنک به دورکاری مشغول است، برخوردار باشد.

گیلانی‌نژاد افزود: گرمای شدید امروز به آزمونی برای عدالت اجتماعی تبدیل شده است. در شرایطی که دمای هوا در استان‌های جنوبی رکوردهای تاریخی را ثبت می‌کند، اصرار بر ادامه کار در فضای باز، بدون تأمین امکانات اولیه، علاوه بر تهدید سلامت کارگران، موجب افزایش حوادث ناشی از کار و فرسایش نیروی انسانی خواهد شد.

این فعال کارگری در پایان به کارگران توصیه کرد در دمای بالاتر از ۴۵ درجه سانتی‌گراد از کار در فضای باز خودداری کنند، بدون سایبان فعالیت نداشته باشند، از کارفرمایان تأمین نوشیدنی‌های مناسب را مطالبه کنند، از مصرف غذای مانده بپرهیزند و پس از هر دو ساعت کار، نیم ساعت استراحت داشته باشند.

گیلانی‌نژاد تأکید کرد: کار همیشه وجود دارد، اما نباید به بهای نابودی جسم کارگران تمام شود؛ سلامت و ایمنی، همواره بر کار مقدم است.

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران

https://t.me/sfelezkar

یکشنبه اعتراض در قزوین!

امروز یکشنبه ۱۴۰۵/۵/۴ ما تعدادی از بازنشستگان تامین اجتماعی قزوین طبق روال هفته های گذشته از ساعت ۱۰/۵جهت اعتراض به عدم پرداخت معوقه های فروردین واردیبهشت و اجرایی نشدن ماده ۵۴ که مربوط به درمان و ماده۹۶ که مربوط به تورم و دخل و خرج ما بازنشستگان است جمع شدیم.
متاسفانه تیم نیروهای امنیت که برای محافظت از ما آمده بود(طبق ماده ۲۷ قانون اساسی)بیشتراز ما معترضین بودند.بنا به پیشنهاد مسئول امنیتی ؛تعداد چهار نفراز ما بعنوان نماینده بازنشستگان به دیدار معاون محترم مدیر کل تامین اجتماعی رفتیم.
جناب معاون فرمودند در شرایط حاضر که کارگاه ها و کارخانجات با کمترین تولید مواجهند سازمان با کمبود بودجه مواجه شده؛ آقای معاون فراموش کردند که ما بازنشسته ایم و در اوج تولیدشرکت ؛ ما حق بیمه خود که سی درصداز کل درآمدمان بوده پرداخت کردیم که سازمان تامین اجتماعی در جایی سرمایه گذاری کند و امروز از سود سپرده های ما بما خدمات و حقوق پرداخت کند.اینکه امروز کارخانجات با حداقل تولید سرپا هستند مربوط به آینده پرسنلی ست که الان یعنی امروز دارد حق بیمه پرداخت میکند.نه من.!!!

دوستان نماینده از کمبود دارو و از نابرابری حقوق و تورم ؛وهمچنین از اجرا نشدن کامل متناسب سازی حرف زدند و در نهایت معاونت محترم قول داد نظرات مارا به مرکز انعکاس دهد.

با احترام گروهی از بازنشستگان مطالبه گر شهرستان قزوین


https://t.me/sfelezkar

مصاحبه محمدرضا قربانی از بازنشستگان متحد تهرانی با خبرگزاری ایلنا

بازنشستگان دیگر رمق ندارند/ نگرانی فرودستان از گرانی بنزین
کد خبر : 1819145

امیدِ «یک زندگی معمولی» برای فرودستانی مثل محمدرضا قربانی که نه به امید بهبود قطعی اوضاع، بلکه از ترس بدتر شدن شرایط زندگی و به خاطر نگرانی بابت آینده، در گرمای شدید تابستان، کف خیابان تجمع می‌کنند، چیزی شبیه یک امید بی‌سرانجام است.

به گزارش خبرنگار ایلنا، وقتی از پله‌ها بالا می‌آیند، در این گرمای سختِ چهارم مردادِ تهران، نفس نفس می‌زنند؛ معلوم است جانی برایشان نمانده؛ «این بازنشستگان» دیگر رمق ندارند…
یکشنبه چهارم مرداد، چند نفر از بازنشستگان تامین اجتماعی بعد از تجمع مقابل سازمان تامین اجتماعی به خبرگزاری آمدند؛ این بازنشستگان می‌گویند «هفته ها، ماه‌ها و سال‌ها، بدون وقفه، در گرما و سرما، زیر باران و در آلودگی هوا، اعتراض کردیم، مطالبه‌گری هیچ زمان تعطیل نشد اما هرگز گوش شنوایی نیافتیم. مجموعه‌ی حاکمیت آیا اصلاً فکر می‌کند بازنشسته با حقوق ۱۸ یا ۲۰ میلیون تومانی، چطور باید زندگی کند؟ چرا هرچه قول می‌دهند، وعده‌ی پا درهوا و توخالی‌ست؟ از اینهمه ثروت و سرمایه در این مملکتِ درندشت، بی‌پولی و اعتراض کف خیابان، سهم ما بازنشسته‌ها شده. ما بازنشسته‌ای داریم که سرطان دارد و شیمی درمانی می‌کند اما بازهم هر هفته برای تجمع مقابل تامین اجتماعی می‌آید. آخر کمی از این ثروت‌ها را بدهند به صندوق تامین اجتماعی که خرج ۵ میلیون بازنشسته فقیر شود، مگر چه می‌شود؟ چرا به هیچ وعده‌ای عمل نمی‌کنند؟ حقوق ما که امسال به نصف خط فقر هم نرسید، اعتبار کالابرگ را که زیاد نکردند، حالا می‌خواهند بنزین را هم گران کنند، یعنی دوباره یک موج تورمیِ سهمگین…»
اینها فقط بخشی از درد دل‌های این بازنشستگان است؛ این مستمری‌بگیران، سنت مطالبه‌گری و اعتراض را فراموش نکرده‌اند؛ آن‌ها اما مشکلات را ساختاری و فراتر از تعامل دوسویه‌ی خود با صندوق تامین اجتماعی می‌دانند؛ از نگاه این مزدبگیران خسته که مدت‌هاست نشاط جوانی را پشت سر گذاشته‌اند، ثروت‌های ملی به یغما رفته و امروز سهم زحمتکشان، در جیب دیگران است…

روایت یک بازنشسته از دردسرهای کالابرگ
«محمدرضا قربانی» یکی از این بازنشستگان، صحبت کردن در مورد «معیشت» را تکراری و بی‌فایده می‌داند؛ او می‌گوید: فریادهای ما، اعتراض‌های ما و اینهمه سختی و مرارت که در زندگی داریم، برای بالایی‌ها اهمیتی ندارد که اگر داشت، ذره‌ای به وعده‌هایشان عمل می‌کردند.
قربانی نگران آینده است: «اگر این شرایط، این جنگ، ادامه داشته باشد، ما چطور باید زندگی کنیم، مثلاً قرار بود با کالابرگ، مشکلات معیشتی ما را رفع و رجوع کنند؛ قرار بود در تامین کالاهای اساسی مشکل نداشته باشیم، اما نتیجه چه شد؟ وقتی طرح کالابرگ را شروع کردند که تورم صعودی شده بود؛ بعد هم جنگ اتفاق افتاد؛ در عرض چند ماه، ارزش کالابرگ سقوط کرد، چند بار قول دادند مبلغ کالابرگ را دوبرابر می‌کنند؛ اما چه شد؟ به این وعده عمل نکردند که هیچ، حتی محلی برای تامین اعتبار کالابرگ نداشتند…».
این بازنشسته ساکن محله «علایین» در شهرری است؛ آنجا تقریباً همه‌ی فروشگاه‌های کوچکی که با کالابرگ به مردم کالا می‌دادند، در مرز ورشکستگی قرار دادند، دولت خیلی با تاخیر طلب‌های کالابرگ را با این مغازه‌ها تسویه می‌کند. قربانی می‌گوید: «چند تا مغازه در محله‌ی ما بود که با کالابرگ خرید می‌کردیم، دولت با این مغازه‌ها تسویه حساب نکرد و طلب‌هایشان را نداده؛ همه این فروشگاه‌ها در تیرماه اعلام کردند که دیگر از طرح کالابرگ خارج شده‌اند؛ منِ پیرمرد برای خرید با کالابرگ یک میلیون تومانی، مجبور شدم چند خیابان آنورتر بروم که بتوانم یک روغن یک کیلویی و یک بسته شکر بخرم.»
این بازنشسته تاکید می‌کند «اگر اصلاحات سیستمی اتفاق نیفتد، معیشت کامل به فنا می‌رود» و می‌پرسد: «مگر قرار نبود اعتبار کالابرگ دو برابر شود؟ چرا دولت برای همین یک میلیون تومان فعلی هم محل تامین اعتبار درست و حسابی ندارد؟ چرا قبل از تسویه، طلب فروشگاه‌های کالابرگ از دولت، به چند میلیارد می‌رسد؟ چرا طلب‌ها به موقع تسویه نمی‌شود؟»
قربانی اضافه می‌کند: کالابرگِ دولت فقط طبل توخالی بود؛ کلی تبلیغ کردند اما آخرسر هیچ چیز دست ما را نگرفت؛ گویا به این هم راضی نیستند، می‌خواهند بنزین را هم گران کنند، یعنی باز از جیب‌های خالی ما مردم بردارند؛ به خدا مدت‌هاست آرزوی ما «مردم» یک زندگی معمولی‌ست، فقط یک زندگی بسیار معمولی…
بقیه مصاحبه در متن بعدی👇👇

آب پاکی روی دست مردم

سوم مردادماه، بعد از ماه‌ها تبلیغات و وعده در مورد افزایش مبلغ کالابرگ، سخنگوی دولت، آب پاکی را روی دست فرودستان ریخت و با این بهانه که دولت «رویافروشی» نمی‌کند، افزایش اعتبار کالابرگ را منتفی دانست؛ مهاجرانی رو به دوربین‌ها گفت: اگر قرار باشد منابعی افزایش پیدا کند، دولت علاقه‌مند است که این منابع از محل‌های پایدار تأمین شود. دولت به هیچ عنوان «رویافروشی» نمی‌کند و آنچه را که مبتنی بر واقعیت باشد، صادقانه با مردم در میان خواهد گذاشت». اما سخنگوی دولت خبر بدتر دیگری هم برای مردم داشت: «برای بنزین برنامه‌هایی در راه است و اینکه اصلاحات احتمالی از طریق سهمیه‌بندی یا قیمت‌گذاری انجام شود، در صورت نهایی شدن، با دقت، شفافیت و صداقت همانند دفعات گذشته به مردم اعلام خواهد شد.». البته در عمل فرق چندانی بین اصلاحات احتمالی دولت نیست، چه قیمت هر لیتر بنزین گران شود و چه سهمیه بنزین دولتی کاهش یابد، نتیجه یک چیز است: اعمال فشار تورمی مجدد به زندگی مردم و سرایت گرانی به تمام حوزه‌ها، از نان گرفته تا حمل و نقل و اجاره خانه.

وقتی این دو خبر را کنار هم می‌گذاریم، معادله واضح‌تر می‌شود؛ کالابرگ یک میلیون تومانی که دیگر پول دو کیلو برنج ایرانی نیست و با آن می‌شود یک لیتر روغن مایع، یک کیلو شکر ونهایتاً چند دانه تخم مرغ خرید، ارزشی در زندگی فرودستان ندارد. اسف‌بار اینکه، بعد از حداقل ده بار وعده و خبررسانی در مورد دو برابر شدن مبلغ یک میلیون تومانیِ کالابرگ، فعلاً خبری از این افزایش نیست. از آن سو، موج جدید تورم در راه است؛ فضاسازی رسانه‌ای برای افزایش قیمت بنزین در سطح گسترده صورت گرفته و الگوی مصرف مردم در رسانه‌های دست راستی به شدت مورد انتقاد قرار گرفته است.

در آرزوی یک زندگی معمولی

در این بین، امیدِ «یک زندگی معمولی» برای فرودستانی مثل محمدرضا قربانی که از ترس بدتر شدن شرایط زندگی و به خاطر نگرانی بابت آینده، در گرمای شدید تابستان، کف خیابان تجمع می‌کنند، یک امید بی‌سرانجام است.

چراغ کم‌سوی امید در حال خاموش شدن است؛ مدت‌هاست که انتظار مزدبگیران و دهک‌های فرودست، نه یک زندگی شایسته و مرفه، بلکه یک زندگی بسیار معمولی‌ست؛ قربانی می‌گوید «زندگی معمولی پیشکش، روزی سه وعده غذای ساده هم از طبقات فقیر دریغ شده است، سفره‌های مردم خالی‌ست اما ثروت ملی در دست یک درصدی‌هاست و حتی ده درصد آن برای «معیشت» هزینه نمی‌شود…».

گزارش: نسرین هزاره مقدم


کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران


https://t.me/sfelezkar

برای بدحساب ها کار نکرده، رسوایشان کنیم!!

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، با توجه به شرایط جنگی، پیمانکاران دغلباز به صرافت افتاده اند که دستمزدهای کارگران پروژه ای را بالا بکشند. در آخرین لیستی که به سندیکای کارگری ارسال شده:

۱- پیمانکار حبیب بخشی در نیروگاه سیکل ترکیبی خاتون آباد شهربابک کرمان دستمزد ۳۰ کارگر جوشکار و مونتاژکار و... را بالا کشیده و بیمه کارگران را هم رد نکرده است و از دست کارگرانش فراری است.
۲- پیمانکار اعتمادی از شرکت سگال آذر در پتروشیمی تبریز ۳ ماه کارکرد کارگران را نپرداخته است. امکانات رفاهی صفر و کارگران را اجباری به مرخصی تحمیلی می فرستنده تا کارگران اعتصاب نکنند. این آقا هیچ سر رشته ای از کار ساخت مخزن نداشته و با رانت در اینجا مشغول به کار شده است.
۳- پیمانکاران محمد و مهرداد رودباری، شریف زاده از شرکت پتروپیشگامان صنعت هرمز در پتروشیمی سیراف انرژی که کارفرمای بالا دستی شرکت فرایند بخار است به کارگرانی که بهمن و اسفند دستمزد طلبکارند را در زمان جنگ بدون هیچ پولی به خانه فرستاد و حتا پول سرویس و رستوران توراهی را هم نپرداخت. ۳۰ کارگر جوشکار، کمکی، فیلتر، تک زن اگر موفق به تماس شوند جز فحاشی چیز دیگری نمی شنوند.
۴- خط ۹۶ اینچ مهران نیز از نظر غذا و خوابگاه افتضاح و حتا آب آشامیدنی به قدر کافی برای کارگران نیست.

این پروژه ها و پیمانکاران تحریم کارگری هستند.
به همه کارگران اطلاع رسانی کنید برای این پیمانکاران بدحساب کار نکنند.

سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
گروه پایپینگ و اکیپ پروژه ای ها
۶ مرداد ۱۴۰۵

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران


https://t.me/sfelezkar

نه به اعدام، خواستی همگانی!

طی یک ماه گذشته سیر اعدام در زندان ها افزایش یافته است. به ویژه در اصفهان و در یک عمل غیرانسانی ۲ تن از جوانان معترض دیماه سال گذشته در مقابل چشمان مردم معترض اصفهان دار زده شدند. این عمل پیامی روشن به جامعه دارد: ارعاب و ناتوانی در پاسخگویی.
تجربه حداقل ۴۰ ساله اخیر نشان داده است حذف انسان ها هیچ مشکلی را حل نمی کند که اگر می کرد در دهه ۶۰ صدها جوان و نوجوان و در سال ۶۷ هم قتل عام زندانیان سیاسی مشکلات جامعه را حل می کرد. تورم ماند، فقر گسترش یافت، فحشا هر روز چهره زشت خود را نمایان تر کرد، بیکاری، دزدی و اختلاس همچنان در جامعه ماندگار شده است.
این جوانانی که اعدام می شوند ۴۷ سال در این جامعه بالیده اند. از منابر و مساجد و صداوسیما و کتب درسی هرچه خواستید برایشان تبلیغ کردید. پس اگر امروز همچنان شما را بر نمی تابند ریشه در عملکرد شما دارد.
دزدهای خانگی با ریش و تسبیح همچون خاوری ها، هر آنچه زحمتکشان ثروت تولید می کنند را می دزدند و این از چشمان تیزبین جوانان این روزگار پوشیده نمی ماند، پس معترض می شوند.
فقر، بی عدالتی، نابرابری اجتماعی، دادرسی های ناعادلانه و روشی که برای اثبات حقانیت خود به اعدام پناه می برد، اعتراض همگانی را بر می انگیزد. اعدام اعتراف به ناتوانی حل مشکلات جامعه است که به جای تولید اعتماد، پس گرفتن سیاست های غلط اجتماعی و اقتصادی برای مهار بحران، باز تولید مرگ را انتخاب کرده است. این نه اقتدار است و نه قدرت، بلکه شکست کامل سیاستی است که از دهه ۶۰ آغاز شده، در گفتگو و شفافیت را بسته و هیچ طرفی هم نبسته است.
این جوانان هیچکدام از طبقه برخوردار جامعه نیستند. فرزندان زحمتکشان و مزدبگیرانی هستند که بار مشکلات جامعه ایران را به دوش می کشند. از تورم تا جنگ. به همین دلیل است که اعدام را بر نمی تابند.
طبق آمار بانک مرکزی تورم نقطه به نقطه مردادماه به ۸۰ درصد رسیده است. آیا با اعدام این جوانان تورم کاهش خواهد یافت؟؟ معضل بیکاری حل می گردد؟؟

سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران این اعدام ها را محکوم کرده و آن را یک قتل حکومتی می داند و خواستار توقف فوری آن است.
اعتراض، اعتصاب، راهپیمایی حق مردم ایران است و هیچکسی به این خاطر نباید مجازات شود.

آزادی و عدالت و برابری خواست ۱۲۰ ساله مردم ایران است و هیچگاه از دستورکار مبارزات اجتماعی خارج نخواهد شد.

سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
۷ مرداد ۱۴۰۵



کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
https://t.me/sfelezkar

نشریه کارگری «پیام سندیکا» شماره ۱۵۰ به صورت کاغذی و مجازی منتشر شد.
در این شماره اعلامیه ها، اخبار کارگری، اخبار یکشنبه های اعتراض، مصاحبه های کوشندگان سندیکایی و بازنشستگی، مقالات کارگری-اجتماعی-بازنشستگی و فلسفه را می خوانیم.
این نشریه به دیگران معرفی کنیم.
برای مطالعه نشریه به کانال تلگرامی سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران به آدرس زیر مراجعه کنید.


https://t.me/sfelezkar

نشریه کارگری «پیام سندیکا» شماره ۱۵۰ به صورت کاغذی و مجازی منتشر شد. اعلامیه ها، اخبار کارگری، اخبار یکشنبه های اعتراض، مصاحبه های کوشندگان سندیکایی و بازنشستگی، مقالات کارگری-اجتماعی-بازنشستگی و فلسفه را می خوانیم.


https://t.me/sfelezkar

ثروت ملی بازیچه دزدها!!

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، ارزش پول ملی هر روز اب می رود، برای پروژه های عمرانی پول نیست، یارانه مردم را افزایش نمی دهند و کالا برگ به قیمت ۲ شانه تخم مرغ هم نمی رسد، برای افزایش حقوق کارگران و بازنشستگان عمله مافیا در دولت جان می دهند، و بدتر از همه مذاکره کنندگان برای ۶ میلیارد دلار گردن کج کرده اند. دلیل آن را از زبان مسوولین بشنویم.
قاسم نوده فراهانی رییس اتاق اصناف ایران:«از سال ۹۷ تاکنون بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار ارز صادراتی به کشور بازنگشته است»
رییس سازمان بازرسی:«یک نفر ۲۰۰ میلیون دلار سرمایه کشور را برداشته و فرار کرده و ۲۰ هزار شخص حقیقی و حقوقی ۹۴ میلیارد یورو پول نفت کشور را به کشور بازنگردادند»
همچنین در خبرهاست که فردی به نام تاج که احتمال می رود برادر رییس فدراسیون فوتبال کشور باشد پس از خارج کردن صدها میلیون دلار پول به خارج حالا شرط کرده است به جای پول ۸ تا ۱۰ هزار خودرو لوکس وارداتی تحویل دهد. به اینها اضافه کنیم ۵۰۰ میلیارد دلار در امارات مانده را.
از دولت احمدی نژاد تاکنون که بیش از ۲۵ سال می گذرد حداقل ۳ هزار میلیارد دلار پول از کشور غارت شده و به خارج برده شده است. برای آنکه درک بهتری از غارت ثروت ملی مردم ایران داشته باشیم کافی است نظری به مبلغ بودجه امسال کشور بیاندازیم. بودجه کشور ۱۵۵۱۳۳۰۱۷۲۷۵ معادل ۱۰۰ میلیارد دلار است یعنی بودجه ۳۰ سال کشور در جلوی چشمان قوه مجریه، قوه قضاییه، بازرسی کل کشور، بانک مرکزی، وزارت اقتصاد و دهها نهاد نظارتی به غارت رفته است که نشانگر بی خاصیتی و ناکارآمدی این نهادهاست. این ۳ میلیارد دلار منهای حقوق های نجومی، دکل های گمشده، بریز و بپاش ها، و میلیاردها دلار که مسوولین بی خاصیت و همدست دزدها حقوق دریافت کرده اند و با مدیریت خود گند به اقتصاد و سیاست و اخلاق این کشور زده اند، است.
در کشور ما پول هست برای دزدها، نه برای ۹۰ میلیون ایرانی. امروز در جلوی چشم همه مسوولین ۳ میلیارد دلار بودجه غذا و دارو را به واردات خودروهای لوکس اختصاص داده اند. امروز اگر بازنشسته و کارگر و آحاد مردم بی دارو مانده اند، هر قرص نان بربری به ۵۰ هزارتومان رسیده و حتا آن جوان نظامی پای لانچر که دست و پای خود را از دست داده است باید با حقوق ماهانه ۱۷ میلیون تومان سر کند، به این دلیل واضح هست:
مافیا همه ارکان را در دست دارد. می دزد، فرار می کند، قانون را مسخره می کند، به مردم نوکرم چاکرم می گوید اما دستش تا آرنج در جیب هر ایرانی است.
پول هست اما نه برای ۹۰ میلیون ایرانی بلکه برای ۴ تا ۵ هزار دزد بی پدر و مادر.

متحد شویم، در سندیکاهای کارگری متشکل شده، و یا به بازنشستگان در یکشنبه های اعتراض پیوسته تا دستان این پلیدان را از زندگی خود کوتاه کنیم.

اتحاد اتحاد علیه فقر و فساد

تحریریه نشریه کارگری پیام سندیکا

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران



https://t.me/sfelezkar