از فروش اموال تامین اجتماعی تا حمله به دستمزدها!!

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، با شروع جنگ و بمباران کارخانه های بزرگ و کوچک و بیکاری ۳ میلیون شاغل، مافیای لانه کرده در دولت و اقتصاد و سیاست به فکر افتاده دست به تهاجمی بزرگ علیه خانواده های کارگران و دستاوردهای پدران مان بزند و دسترنج مزدبگیران را تقدیم رانتخوران بکند.
تیم میدری به دنبال نابودی تامین اجتماعی و روابط کار است از فروش اموال تامین اجتماعی تا ادعاهایی در مورد کاهش دستمزد. کاری که ده سال است کارفرمایان و موسسه نذر و اشتغال اصفهان به دنبال آن هستند و امروز از دهان میدری بیرون می آید. وزیرکار در شهر فسا طبق گزارش خبرگزاری ایرنا می گوید:«یک کارخانه دار تولید فرآوری قیر به او گفته ۳۰۰ نفر متقاضی کار به کارخانه قیر مراجعه کرده اند که با حقوق پیشنهادی کمتر از ۸ میلیون تومان حاضر به اشتغال بوده اند»
اول: اینکه چقدر این روایت درست است و دروغ نیست بخشی از یک پیام است
دوم: میدری به عنوان وزیرکار و مجری قانون کار آیا نباید پدر این کارخانه دار متخلف را در می آورد نه اینکه موضوع را با افتخار رسانه ای کند؟؟ طرح این روایت از سوی وزیرکار چه پیامی در دل خود برای جامعه کارگری دارد؟؟
این روایت پیامی در خود دارد، آن هم زمانی که قرار است در مورد افزایش دستمزد برای ششماهه دوم جلسه گذاشت. پیام این است:
۱- منتظر افزایش دستمزد نباشید
۲- با نصف دستمزد فعلی هم می توان کارگران را به کار گرفت
۳- با این دستمزد کارگر می تواند زندگی کند چطور که در کارخانه قیر فسا می کنند.
سالهاست کارفرمایان و دولت های بی اراده و نوکر مافیا ادعا می کنند که کارگران می توانند با کمتر از حداقل حقوق هم کار کنند. بله می شود با کمتر از حداقل حقوق کار کرد اما این دیگر زندگی نیست بلکه مرگی است با شیب بالا و تحمیل شده به زحمتکشان. همچنین کارفرمایان هر ساله به غلط ادعا می کنند افزایش دستمزدها به تورم منجر می شود و حالا می خواهند با خط فقر ۹۰ میلیونی دستمزد ۸ میلیونی پیشنهاد کنند.
از قدیم گفته‌اند به مرده که رو بدهید، کثافتکاری در کفن آغاز می شود. شده کار میدری وزیرکار و رفاه!!!. رفاهی که وزیرکار به کارگران و بازنشستگان پیشنهاد می کند این است نصف دستمزد امسال، فروش اموال تامین اجتماعی.
از دیدگاه میدری و مافیای به کار گماشته او، قانون اساسی یعنی ورق پاره، قانون کار هم کشک و قانون یعنی میدری و مافیایی که او را روی کار آورده است.

دیروز و در مطلب «دزدی از اندوخته های زحمتکشان موقوف» گفتیم که مافیا طبقه زحمتکش را به هماوردی می خواند. بهتر است یادش بیاوریم:
یکشنبه های اعتراضی بازنشستگان تامین اجتماعی
دوشنبه های اعتراضی بازنشستگان مخابرات
و همچنین
دوشنبه های اعتراضی کارگران نفت و گاز در سکوهای صدور نفت.

سفره ما و تمامیت ارضی ایران، خط قرمز ماست!

آقای میدری، همانطوری که سالاری را فرستادیم جایی که «عرب نی انداخت» منتظر باش شما و آقازاده را نیز به زودی به همان جا خواهیم فرستاد.

پیروزی در هر جنگی از سفره های زحمتکشان می گذرد. این را تاریخ بارها و بارها ثابت کرده است.
میدری تاریخ بخوان، نادانی فضیلت نیست.

همبستگی اتحاد/ پایان ظلم و بیداد

تحریریه نشریه کارگری پیام سندیکا

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران

https://t.me/sfelezkar

هزینه جنگ در سفره‌ی مردم ایران؟


به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، همه می گویند پیروزیم، تاب آوری مردم ایران زیاد شده است، قدرت چهارم جهانیم، کالاها در فروشگاهها بسیار زیاد است، . . . .
همه‌ی این حرف‌هایِ قشنگ، وقتی به سفره‌ی کارگر می‌رسد، به یک پرسشِ ساده تبدیل می‌شود: "با این همه پیروزیِ نظامی، چرا هنوز برای خریدِ نانِ شب، قدرت خرید نداریم؟!؟
پاسخِ ما این است:«تا وقتی پیروزیِ نظامی، به "عدالتِ اقتصادی" و "امنیتِ معیشتی" تبدیل نشود، فقط یک "پیروزیِ روی کاغذ" است. کارگر، «صلح» را در «سفره‌یِ پربرکت» می‌بیند، نه در «موشک‌هایِ افتخارآمیز».
کارگران و اقشار کم‌درآمد، در شرایطی که تورم نقطه‌به‌نقطه به ۸۸.۶ درصد رسیده و سبد معیشت یک خانواده کارگری به ۹۰ میلیون تومان افزایش یافته است، «موشک‌هایِ افتخارآمیز» را نمی‌بینند؛ بلکه «سفره‌هایِ خالی» و «صف‌هایِ طولانیِ نان» را می‌بینند. کارگری که با حقوق ۲۵ میلیون تومانی، باید ۹۰ میلیون تومان هزینه زندگی را تأمین کند، «پیروزیِ نظامی» را در «عدالتِ اقتصادی» جست‌وجو می‌کند، نه در «ادعاهایِ سیاسی».
اگر می‌خواهیم «پیروزِ واقعی» باشیم، باید «قدرتِ موشکی» را به «قدرتِِ تولیدی»، و «قدرتِ سیاسیِ منطقه‌ای» را به «قدرتِ اقتصادیِ سفره‌ها» تبدیل کنیم. «قدرتِ تولیدی»، یعنی «اشتغالِ پایدار»، «حقوقِ عادلانه» و «امنیتِ شغلی» برای کارگران. «قدرتِ اقتصادیِ سفره‌ها»، یعنی «کنترلِ تورم»، «توزیعِ عادلانه‌یِ ثروت» و «دسترسیِ همه به نیازهایِ اولیه».
فراموش نکنیم وقتی پیروزیم، که «نان» سر سفره محرومین و طبقه کارگر به وفور یافت شود. «نان»، نمادِ «امنیتِ معیشتی» و «عدالتِ اقتصادی» است. تا زمانی که «کارگر» برای تأمین «نانِ شب» خود، در «صف» بماند، «صلحِ واقعی» برقرار نشده است و «پیروزی»، فقط یک «ادعایِ توخالی» خواهد بود.
کارگر گرسنه، سفره بی نان، بیمار بدون دارو، کارگر جوان بیکار، بچه ترک تحصیل کرده، افزایش خودکشی، رشد بی سابقه فقر، عادی شدن تن فروشی نشان از شکست در همه عرصه هاست حتا اگر قدرت چهارم جهانی هم باشیم، یک طبل توخالی بیش نیستیم.
زمانی پیروزیم که اقتصاد بدون فساد، رانت و آقازادگی داشته باشیم، بودجه به جای واردات پورشه به واردات اصلی مواد اولیه کارخانه ها اختصاص داده شود، دارو و درمان در دسترس همگانی باشد، بیکاری از جامعه زدوده شود، کودک کاری وجود نداشته باشد، تن فروشی ریشه کن شده باشد و طناب داری در کشور برپا نشود.
آری آنگه پیروزیم!

کشوری که دومین منابع گازی داشته باشد و چهارمین قدرت نفتی، اما وارداتش پوست خربزه و چوب بستی و کش شلوار و دسته بیل، باشد، پیروز نیست بازنده ای است که خود را به حماقت زده است.

طبقه کارگر در همه دوران ها ثابت کرده است تا آخرین نفس پای استقلال، آزادی، و برابری اجتماعی ایستاده است و پا پس نخواهد کشید.
قفس سرمایه داری نئولیبرال را درهم خواهیم شکست چون بیشماریم و جهانی بدون سیستم سرمایه داری هم ممکن.

تا آخرین نفر، تا آخرین نفس
کوشیم و بشکنیم ، دیوار این قفس

سردبیر نشریه کارگری پیام سندیکا
۱۲ شهریور ۱۴۰۵

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران

https://t.me/sfelezkar

آیا ما ونزوئلا نشده آیم!؟!

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، در حالی در گفتار سیاسیون دولتی و چه اپوزیسیون هایی چون بیژن عبدالکریمی، یاسر جبراییلی، یزدی زاده از اقتدار و ونزوئلا نشدن ایران حرف می زنند که انگار چنین اتفاقی در کشور ما نیفتاده است.
در آمار وزارت بهداشت اعلام شده در ایران ۳ میلیون و ۸۰۰ هزار نفر معتاد هستند. اگر این افراد روزانه ۵ گرم موادمخدر از هر نوع استفاده کنند در ماه ۵۷۰ تن مواد در ایران مصرف می شود.
حال پرسش این است چه کسی جرات، توان، سازماندهی و منابع مالی برای ورود و پخش آن در سراسر ایران دارد؟؟ ارزش پولی این همه مواد طبق برآورد کارشناسان ۶ میلیارد و ۲۰۰ میلیون دلار است.
این پولی است که هر ماهه از ایران خارج و به دست قاچاقچیان حرفه ای و بین المللی و داخلی می رسد. ۶ میلیارد و ۲۰۰ میلیون دلار در هر ماه به عبارت ۷۴ میلیارد و ۴۰۰ میلیون دلار در هر سال است. برای آنکه تصویر بهتری از این رقم داشته باشیم باید به اطلاع خواننده برسانیم که بودجه کشور امسال ۱۰۵ میلیارد دلار است و ما سالانه به اندازه ۷۰ درصد بودجه کشور فقط اجازه می دهیم دود شود و به آسمان برود.
در ضمن در مذاکرات، کارمندان وزارت خارجه برای ۶ میلیارد دلار بدو بدو از قطر به پاکستان و امارات سگ دو زدند.
چرا اجازه داده می شود چنین حجمی از مواد در کشور جابجا شود؟؟ سود این پول به جیب چه کسانی می رود؟؟ آیا هدف از معتاد کردن جوانان ایران جز ساکت کردنشان در مقابل ظلم و دزدی ثروت ایران است؟؟
آمریکا فقط نفت ونزوئلا را مال خود کرده و می برد.
در ایران مافیا نفت را از پالایشگاهها لوله کشی کرده و می فروشد. ارزهای نفتی که از ثروت ملی بدست آمده فقط ۵۰۰ میلیارد دلارش در امارات انبار شده که بی تردید با احتساب دزدی های آشکار و پنهان بیش از ۵ هزار میلیارد دلار از دهه ۷۰ تاکنون به خارج برده شده است.
ارز برای دارو و درمان و غذا از ۲۸۸۰۰ تومان به ۲۰۰ هزار تومان با یک دستور افزایش یافته‌است. نان از ۲ هزار تومان به ۵۰ هزار تومان، گوشت، برنج، مرغ، روغن و دیگر مایحتاج ۳۰۰ درصد، دارو و درمان ۵۰۰ درصد گران شده است و سودهای باد آورده به جیب همان کسانی می رود که ۳ میلیارد دلار بودجه غذا و دارو را در دولت و مجلس اختصاص به واردات ماشین های لوکس و گران قیمت داده اند تا ثروتمندان از رنج سوار شدن به خودروهای داخلی خلاص شوند.
اگر در ونزوئلا فقط آمریکا نفت را می برد و قبل از آن رییس جمهوری را به گروگان می گیرد در کشور ما به یومن قدرت مافیا از نان تا نفت را می دزدند و از کشور خارج می کنند و رییس جمهور هم شب ها در تخت خواب همیشگی می خوابند.
ما سالهاست ونزوئلا شده ایم و کسانی چون جبراییلی و یزدی زاده و دیگر سخنرانان که در مقابل دوربین های فیلمبرداری سرخ و سفید می شوند و سالها در دستگاه اداری کار کرده اند حرفی از این مافیا به میان نمی اورند.
به قول معاون اول رییس‌جمهور، سقای اصفهانی چه اصلاح‌طلب و چه اصولگرا همگی در دزدی ها سهیم اند و از آنچنان قدرتی برخوردارند که می توانند شیشه‌های دفتر معاون رییس جمهور را بشکنند و او سکوت کند.

سیستم دزدپرور باید از اعدام حمایت کند، باید از گرسنگی دادن و بیمار نگه داشتن مردم حمایت کند، باید چشمان کور خود را بر روی ترانزیت زنان و دختران برای فاحشه گری ببندد.
به قول صادق هدایت:
«فاحشه را خدا فاحشه نکرد. آنان که در شهر نان تقسیم می کنند او را لنگ نان گذاشتند تا هر زمانی لنگ هم آغوشی ماندند، او را به نانی بخرند»

این بنای کهنه ی پوسیده ویران گشته است
جای آن با طرح نو، از نو باید نمود.

تحریریه نشریه کارگری پیام سندیکا
۱۳ شهریور ۱۴۰۵

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران

https://t.me/sfelezkar

نفتگران زحمتکش حق خود را می خواهند!!

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، در حالی که شرکت های پیمانکاری و کارفرمایان در این بحبوحه بحران و دروان جنگ به ثروت اندوزی و اختلاس و خارج کردن ارز از کشور مشغولند و از آب کره می گیرند و عوامل شان در دولت و مجلس راه دزدی و ثروت اندوزی را برایشان فراهم می کنند، در گوشه تب دار کشور کارگران نفت و گاز به تولید ثروت مشغولند و شوربختانه از بدیهی ترین حقوق خود محروم هستند و کسی به خواسته های آنان اعتنایی نمی کند. حتا آقای پزشکیان که در اردیبهشت ماه وعده حذف شرکت های پیمانکاری را داده بود نیز از ترس مافیا سکوت اختیار کرده است.
با دیدن این بی اعتنایی ها کارگران و کارکنان شرکت مجتمع گاز پارس جنوبی در پالایشگاه دوازدهم، کنگان، عسلویه و سکوهای صدور نفت، دوشنبه های اعتراض را بصورت هفتگی و از ساعت ۱۰ تا ۱۲ آغاز کردند و هر دوشنبه ادامه خواهند داد تا زمانی که:
سقف حقوق برداشته شود،
کف حقوق ترمیم و اصلاح گردد،
یک پی ماده ۱۰ اجرایی و پرداخت شود،
و از همه مهمتر حذف شرکت های پیمانکاری از صنعت نفت و گاز صورت گیرد.
کارگران خواستار بسته شدن قراردادهای مستقیم با شرکت نفت و برخورداری از مزایای شرکت نفت هستند.

کارگران سالهاست در عرصه های مختلف خواستار کوتاه شدن دست مافیای پیمانکاری از عرصه های تولید و خدمات هستند.

کارگران نفت زیر بمباران شدید و گرمای شرجی ۵۵ درجه صحنه تولید را رها نکردند و حتا اگر امکان جابجایی شیفت نبود، به جای همکاران خود ایستاده و تولید را رها نکردند. اما با بی اعتنایی مسوولین روبرو‌ شدند.
در بهمن ماه معاون وزیر قول پرداخت «بک پی ماده ۱۰» را داد اما هنوز بعد از ۷ ماه از آن تاریخ، پولی که امروز حداقل ۵۰ درصد ارزش خود را از دست داده است، پرداخت نگردیده است. دلار ۱۶۰ هزار تومانی بهمن ماه کجا و دلار ۲۲۵ هزار تومانی شهریور کجا؟؟
کسانی که امروز به خواسته‌های کارگران توجه نمی کنند همان موریانه هایی هستند که سخت در تلاشند تا پایه های استقلال و آبادانی این کشور را ویران کنند. اینها همان کسانی هستند که شاید به فارسی سخن بگویند اما نوکران بی جیره و مواجب دشمن هستند.
کارگران صنعت نفت همان گونه که در سال ۵۷ با بستن شیرهای نفت ژنرال ها و دیکتاتور را به زانو در آوردند بی تردید حساب این مسوولین بی کفایت و خانه خراب کن را هم خواهند رسید.
سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران و همه کارگران ایران پشتیبان خواهران و برادران خود در شرکت نفت و گاز و پتروشیمی هستند و بازنشستگان تامین اجتماعی در تجمعات هفتگی خود از دوشنبه های اعتراضی کارگران و کارکنان مجتمع گاز پارس جنوبی حمایت می کنند.

ظلم و ستم فراوان کار کشاند به میدان

زنده باد دوشنبه های اعتراضی کارکنان نفت!
درود بر کارگر نفت ما، کارگر دلیر و سرسخت ما!

روابط عمومی سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
۱۴ شهریور ۱۴۰۵

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران

https://t.me/sfelezkar

یکشنبه های اعتراضی!
حمایت از کارگران معترض سکوهای نفتی

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، امروز ۱۵ شهریور بازنشستگان تامین اجتماعی در شهرهای تهران، رشت، شوش، کرمانشاه، اهواز، دزفول، تبریز، قزوین تجمع اعتراضی هفتگی خود را برگزار کردند.
اعتراض بازنشستگان به فروش اموال تامین اجتماعی برای فراهم کردن حقوق های بازنشستگی، واریز قطره چکانی افزایش حقوق عقب افتاده فروردین و مبهم بودن واریز افزایش حقوق اردیبهشت، بی عملی کانون های بازنشستگان، بی اعتنایی دولت به مشکلات کارگران و بازنشستگان و همچنین اعتراض به اعدام جوانان معترض که در شهرهای تهران، رشت طنین انداز بود. در موضوع اعتراض به جنگ و جنگ افروزی نیز شهرهای تهران، رشت و کرمانشاه دست مایه شعارهای بازنشستگان بود.
همسو گشتن شعارهای صنفی و اجتماعی و ارتقا سطح جنبش بازنشستگان پیام شورافرینی را به جامعه منتقل می کند و بی تردید باعث رشد و گسترش جنبش اعتراضی خواهد بود.
خوشحالیم که آموزگاران امروز در تهران در مقابل ساختمان برنامه و بودجه تجمع داشتند که توان دیگری به جنبش می دهد.
شعارهای امروز بازنشستگان:
اموال بازنشسته/ غارت میشه پیوسته - دلار نفتی کجاست/ تورمش مال ماست - نان گران، دارو گران/ دولت شده دشمن جان - درمان بازنشسته/ فاجعه ای گسترده - مرگ بر گرانی/ فقر و جنگ و ویرانی - ارز و سکه و بنزین/ نان دانی مسئولین - رجزخوانی کافیه/ سفره ما خالیه - طرح خصوصی سازی/ علیه بازنشسته محکومست محکومست - نرخ دلار عدد نیست /نابودی زندگیست - خیابان خیابان/ سنگر زحمتکشان - ظلم و ستم فراوان/ ما رو کشاند خیابان - نالیدن مسیولین/ فریب است فریب است - معترض زندانی آزاد باید گردد - معلم زندانی آزاد باید گردد - فریاد فریاد/ از این همه بیداد - اتحاد اتحاد/ علیه فقر و فساد - بیکاری، تورم/ بلای جان مردم - اختلاس نجومی/ فلاکت عمومی - حاصل کار دولت/ عادت جیب ملت - خواسته ما هر زمان/ صلح رفاه آزادی - بودجه بندی دولت/ بلای جان ملت - دیگه نگید نداریم/خسته از این ریاییم - تورم گرانی/ نه به جنگ و ویرانی - فقط کف خیابان/ بدست میاد حقمان- درمان رایگان/ حق ماست حق ماست - تجمع اعتراض/ حق ماست حق ماست - یه اختلاس رو میشه/ چند تا مسئول پشتشه - حداقل حقوق/ برای همه وزیران - با حقوق کم ما/ میدری زندگی کن - درود بر کارگر نفت ما/ کارگر دلیر و سرسخت ما - کارگر معترض نفت ما/ حمایتت می کنیم.
در تهران در مقابل وزارت کار بازنشستگان صندوق آینده ساز در اعتراض به عدم اجرای همسان سازی و بازنشستگان تامین اجتماعی در مقابل سازمان تامین اجتماعی تجمع داشتند که نماینده ای از هر دو سو برای بازنشستگان سخن گفته خواهان اتحاد شدند.
در تبریز در دو نقطه شهر یکی در مقابل کانون بازنشستگان و یکی هم در مقابل تامین اجتماعی تجمع صورت گرفت که بین هر دو گروه صحبت اتحاد داغ بود.
در شوش پس از ۳ روز تجمع مقابل دفتر نماینده مجلس شهر بازنشستگان نه تنها مسایل معیشتی بلکه ایجاد یک بیمارستان تخصصی را خواستار شدند.
در گیلان سرافراز، علیرغم مزاحمت نيروى انتظامى، خواستار لغو حکم ظالمانه ى اعدام و آزادی بی قید و شرط کارگران، معلمان و معترضان زندانی شدند. فریاد رسای همبستگی آنان، با طنین پرصلابت "کارگر، معلم، کشوری، لشکری-اتحاد، اتحاد"، دیوارهای هراس را درنوردید و چنان پژواکی در فضای شهر افکند که نیروهای سرکوب، که برای جمع‌آوری و ضبط تراکت‌ها و به ويژه بنر "ظلم و ستم فراوان-ما را کشاند خیابان" آمده بودند، در برابر اراده و ایستادگی معترضان، ناگزیر از عقب‌نشینی و چشم‌پوشی از اقدام خود شدند.
تجمع اعتراضی فرهنگیان بازنشسته یاسوجی مقابل اداره کل آموزش و پرورش استان در حمایت از همکاران اعزامی به تهران برگزار شد. مطالبات معترضان شامل اجرای کامل رتبه‌بندی معلمان و همسان‌سازی حقوق، افزایش مستمری‌ها متناسب با تورم، تأمین بیمه کارآمد و پرداخت فوری تمام معوقات است.
خشم خروشان طبقه زحمتکش هر روز علیه تصمیمات ضد انسانی، گرانی و تورم کمرشکن، همسویی مسوولین حکومتی با مافیا نضج می گیرد و خاموش نخواهد شد.

بازنشستگان متحد تهرانی

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران

https://t.me/sfelezkar

تاب آوری مردم از نظر مسوولین تا کجاست؟؟

هر روز که می گذرد چهره زشت فقر در زندگی مردم عریان تر و غیرقابل تحمل تر می شود. جوانان بیکار، فحشا گسترده‌تر و اظهارات بی خردانه مسوولین بیشتر می شود که مردم را به «تاب آوری» می خوانند.
کارگران، کارمندان، بازنشستگان با تصمیمات ضدانسانی مسوولین با خط فقر ۱۲۰ میلیونی روبرو شده و جامعه را به روش زندگی با شش برابر زیر خط فقر می خواهند. با بالا رفتن قیمت دلار و بی ارزش شدن پول ملی بی تردید فاصله زندگی انسانی با خط فقر بیشتر و بیشتر خواهد شد. از نظر مسوولین چقدر باید تاب آوری داشته باشیم یا به زبان ساده در فلاکت فرو برویم تا آنان راضی شده و دست از تصمیمات غلط خود بردارند؟؟ جناب وزیرکار در فسا اعلام حقوق ۸ میلیون در ماه را نموده است، یعنی چه؟؟
از کوچک‌شدن سفره ها دیگر خبری نیست چون سفره ای باقی نمانده که کوچک شود. چرا سخنگوی دولت آمار تعداد زیر خط فقر را امنیتی اعلام می کند؟؟ مگر مردم یخچال های خالی و سفره های بی نان خود را نمی بینند؟؟ فروش یخچال و لباسشویی ها در محله های فقیر به امری عادی تبدیل شده است چون دیگر نیازی به آن ندارند. مردم نه تنها کمتر لباس می شویند بلکه خود را نیز کمتر می شویند با این گران شدن شوینده ها. با پنهان سازی آمار و امنیتی کردن فقر، عدم تاب آوری مردم را نمی توان کتمان کرد.
وضعیت درمان چنان نزول کرده که یک قرص سرماخوردگی ساده را باید با چند برابر قیمت قبل از جنگ ۴۰ روزه تهیه کرد. پیرزنان و پیرمردان مان از ۵۰ سالگی بدون دندان زندگی می کنند و سرطان معده، نای، روده بیداد می کند. بسیاری از مردم که بیماری های زمینه ای دارند به دلیل گرانی دارو و درمان آگاهانه مرگ را انتخاب کرده اند. متوسط سن درگذشتگان در تهران ۶۶/۲ سال و در سیستان و بلوچستان ۵۰/۴ در سال ۱۴۰۳ بوده است، بی تردید در این دوسال کاهش هم داشته است.
آرزو برای جوانان هیچ شده است. بیکاری، نداشتن توانایی برای ازدواج و یا یک زندگی انسانی آنان را سرخورده نموده است. از نظر نهادهای مسوول جوانان تا کجا باید درمانده شوند که نقطه پایان تاب آوری باشد؟؟
امسال ۳ میلیون دانش آموز ترک تحصیل کرده اند و راهی خیابان برای دستفروشی و یا کار در کارگاههای استثمار وحشیانه با حقوقی کمتر از ۵ میلیون برای ۱۲ ساعت کار شده اند. تاب آوری تا کجا؟؟
جوانانی که در ۴۷ سال اخیر بالیده اند و تلاش شد تا از منابر، مساجد، صداوسیما، کتب درسی، به اینجا برسند که شما اعدام شان کنید؟؟ چه کرده اید که جوانان تاب آوری حضور شما را از دست داده اند؟؟
به خاطر این که مردم نان ندارند، دارو گران شده، ۹۹ درصد مردم در بیغوله هایی به نام مسکن زندگی می کنند، هیات دولت، وکلای مجلس تصمیم به حذف ۳ میلیارد دلار بودجه غذا و دارو و تخصیص آن جهت ورود خودروهای لوکس برای آقازاده های مافیا گرفتند. تاب آوری دیوانگی مسوولین کجا پایان می یابد؟؟
البته اینطور نیست که سرمایه داری نئولیبرال تنها مردم کشورها را به بردگی بگیرد بلکه مسوولین را هم برده خود می کند. صندوق بین المللی پول، سازمان تجارت جهانی کسانی چون وزیر اقتصاد، رییس بانک مرکزی، روسای اتاق های بازرگانی، وکلای مجلس، مشاورین رییس دولت وووو را چنان شیفته خود کرده است که به قیمت مرگ و نابودی هموطنانشان قلاده بردگی به گردن می آویزند وگرنه کدام انسان میهن دوستی ارز ترجیحی ۲۸۸۰۰ تومانی را با ارز ۲۰۰ هزار تومانی عوض می کند و دست به جراحی معده مردم کشورش می زند؟؟ با باید دیوانه باشی یا نوکر.
نئولیبرالیسم اخلاقیات خود را همراه با اقتصاد و سیاست وارد جامعه می کند. فحشا، دروغگویی، فساد، نوکری اصل اساسی نئولیبرالیسم است. اگر تا چند سال پیش دختران بی پناه بلوچ برای فاحشه گری به کشورهای عربی ترانزیت می شدند امروز از پایتخت تا روستاهای کوچک این ترانزیت صورت می گیرد و ما دلخوش به اقتدار و چهارمین قدرت جهانی هستیم. زنان و دختران ما در کشورهای عربی که ما با موشک آنان را می زنیم شب ها در اتاق خواب دشمن مایه کامجویی هستند. ۵۰۰ میلیارد دلار ثروت مان در امارات به گروگان گرفته شده بعد حرف از تاب آوری می زنند. آقایان به ما بگویید اگر سن فاحشه گری در ایران به چند سال برسد و مقدار دزدی ها سر به چند میلیارد دلار بزند به مرز پایان تاب آوری از منظر شما می رسیم؟؟
این سیستم اقتصادی سیاسی، همه دار و ندار ثروت ملی مان را می خواهد اما آنچه در محاسبه این سیستم ضد انسان وجود ندارد، واکنش مردم است.

سیلی سخت زحمتکشان در راه است!!
یکشنبه های اعتراضی بازنشستگان، دوشنبه های اعتراضی کارگران سکوهای نفتی و بازنشستگان مخابرات، سه شنبه های نه به اعدام، پیش درآمد این سیلی است.
یکشنبه های اعتراضی را بنیان گذاشتیم تا بنیان فساد، بردگی و مافیا را بر کنیم.

مازیارگیلانی‌نژاد مسوول سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
۱۶ شهریور ۱۴۰۵

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک

مصاحبه خسرو رنجبر از بازنشستگان متحد تهرانی با خبرگزاری ایلنا:
کاهش سطح دسترسی مردم به مواد غذایی

قیمت «یک شانه تخم‌مرغ» بیشتر از دستمزد روزانه کارگر است/ یخچال‌ خانه‌های مزدبگیران خالی‌ست
کد خبر : 1835973

قحط مواد غذایی در سفره‌ها و یخچال‌های مردم، محصول سیستمی‌ست که برون‌داد معیشتی آن، فقیرترسازی شاغلان و افولِ هر روزه‌ی سطح زندگی طبقه‌ی کارگر است؛ تخم مرغی که ۱۴۰ سال قبل در زمانه‌ی «ابراهیم صحاف‌باشی» حداقل برای بخش عظیمی از مردم، ابداً شأنی نداشت و کنار سفره‌ها به وفور یافت می‌شد، حالا دور از دسترس است؛ پول هر شانه تخم مرغ بیشتر از دستمزد یک روز کارگر است…

گرانی‌های اخیر
دوشنبه ۱۶ شهریورماه، چراغ‌خاموش دوباره تخم مرغ گران شد؛ نرخ فروش تخم مرغ فله درب کارخانه از ۲۰۰ هزار تومان به ۲۲۵ هزار تومان برای هر کیلوگرم افزایش پیدا کرد؛ یعنی نرخ پایه تولید ۱۲.۵ درصد رشد داشت. این افزایش هنوز به یک شکل روی تمام بسته‌های فروشگاهی منتقل نشده، اما نشانه روشنی از بالا رفتن فشار هزینه در ابتدای زنجیره است. در بازار مصرف، شانه‌های ۳۰ عددی از حدود ۴۹۶ هزار و ۶۲ تومان تا حدود ۶۲۰ هزار تومان به فروش می‌رسد.
زندگی کارگر فقط تخم مرغ نیست؛ همه کالاهای خوراکی در بازه یکساله منتهی به تیر و مرداد امسال بیش از ۱۰۰ درصد افزایش قیمت داشته‌اند (داده‌های مرکز آمار هم تورم نقطه به نقطه خوراکی‌ها را بیش از ۱۲۰ درصد اعلام کرده است) در یکی دو هفته اخیر نیز با صعود بی‌امان نرخ دلار به بالای ۲۲۰ هزار تومان، یک موج خزنده‌ی گرانی، قیمت اقلام ساده‌ی سفره‌ها را یک پله بالاتر برده است. با افزایش قیمت سوم بنزین که از امروز صبح اجرایی شده، احتمالاً یک تکانه‌ی تورمی جدید در بازار کالاهای اساسی اتفاق خواهد افتاد.
این شرایط، چیزی جز ایجاد قحطی در زندگی کارگران و مزدبگیران نیست. در بازار، «کالاهای خوراکی» به وفور هست اما این اقلام ساده، از چنان‌ شأن و ارزشی برخوردارند که پای سفره‌های مردم نمی‌نشینند.
در سال‌های اخیر، تورم پیاپی کالاهای اساسی به همراه سرکوب مدام مزدی، به گسترش پدیده‌ی شاغلان فقیر انجامیده؛ مزدبگیران حتی شاغلانی که روزی هشت ساعت، در یک فضای رسمی کار می‌کنند و بیمه هستند، توان خرید بسیاری از کالاها حتی خوراکی‌ها را ندارند. وخامت اوضاع در ماه‌های اخیر تشدید شده است. کالا در بازار هست اما با کار کردن نمی‌توانی نیازهای روزمره‌ی خود را فراهم کنی؛ حتی ۳۰ سال جان کندن برای تامین حداقل‌های سفره کافی نیست؛ بحران امروز را می‌توان به سادگی «قحط مواد غذایی برای شاغلان فقیر» نامید.

مسئله «وجود کالا» نیست!
حالا اما کالا و غذا به وفور هست، چیزی «قحط» نیست اما در یخچال‌های بخش بزرگی از مردم، گوشت، مرغ و تخم مرغ یافت نمی‌شود!

«خسرو رنجبری» فعال صنفی بازنشستگان کارگری در این رابطه به ایلنا می‌گوید: قحطی فقط این نیست که کالا در فروشگاه و بازار نباشد، گاهی کالا هست، اما مردم قدرت خرید آن را ندارند؛ امروز برای بخش بزرگی از جامعه، عملاً غذا و دارو در دسترس نیست؛ وقتی قیمت یک شانه تخم‌مرغ، مبلغی بیش از دستمزد روزانه یک کارگر است، گفتنِ اینکه «کالا به وفور هست» به نوعی به سخره گرفتن اجتماع است. در قحطی سنتی، کالا نبود و مردم نمی‌توانستند چیزی بخرند؛ در «قحطی نوین» کالا هست، اما قیمت آن به حدی رسیده که مردم توان خرید ندارند.
او ادامه داد: پس مسئله فقط «وجود کالا» نیست، مهم‌تر از وجود کالا، قدرت خرید مردم و امکان دسترسی واقعی به کالاهاست. با ماهانه ۱۶ تا ۲۰ میلیون تومان چه اندازه می‌توان خرید کرد؟ آیا مسئولان و مقامات حاکمیت یکبار از خود پرسیده‌اند چرا تعداد تراکنش‌های بانکی ماهانه‌ی مردم ۱۰۳ میلیون کمتر شده و اکثر تراکنش‌ها زیر ۶۰۰ هزار تومان است!
رنجبری می‌افزاید: قحطی را فقط با موجودی انبارها نمی‌سنجند، قدرت خرید مردم هم بخشی از چرخه‌ی دسترسی به کالاست؛ مسئولان باید «امنیت غذایی مردم» را تامین کنند اما در عوض با تصمیمات غلطِ انقباضی و نئولیبرالی، فرودستان و طبقه‌ی متوسط را هر روز بیشتر دچار محرومیت می‌سازند…
امروز «مزدبگیران» توان دسترسی به کالاهایی را ندارند که در قفسه‌های فروشگاه‌ها به وفور یافت می‌شود؛ پولی برای خرید در جیب‌های مردم نیست…

قحط مواد غذایی در سفره‌ها و یخچال‌های مردم، محصول سیستمی‌ست که برون‌داد معیشتی آن، فقیرترسازی شاغلان و افولِ هر روزه‌ی سطح زندگی طبقه‌ی کارگر است؛ تخم مرغی که ۱۴۰ سال قبل در زمانه‌ی «ابراهیم صحاف‌باشی» حداقل برای بخش عظیمی از مردم، ابداً شأنی نداشت و کنار سفره‌ها به وفور یافت می‌شد، حالا دور از دسترس است؛ پول هر شانه تخم مرغ بیشتر از دستمزد یک روز کارگر است…

گزارش: نسرین هزاره مقدم

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران

https://t.me/sfelezkar

از اسماعیل بخشی حمایت می کنیم!

اسماعیل بخشی از کوشندگان به نام شرکت کشت و صنعت کارگران نیشکر هفت تپه است. او به خاطر کوشش هایش در راه بهبودی وضعیت کارگران نیشکر هفت تپه و سازماندهی مخالفت با خصوصی سازی این شرکت، توسط مافیا از این شرکت اخراج شد.
در فیلم منتشره از او، اعلام کرده است:«به خاطر این اخراج غیرقانونی از روز ۱۷ شهریور در مقابل شرکت هفت تپه دست به تحصن می زند.
سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران ضمن حمایت از اسماعیل بخشی از همه تشکل‌های کارگری و بازنشستگی می خواهد او را در رسیدن به حق قانونی خود، «کار» ، همراهی و از هیچ کوششی دریغ نکنند.

سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
۱۸ شهریور ۱۴۰۵

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران

https://t.me/sfelezkar