کانال رسمی سندیکای کارگران فلزکار مکانیک ایران
2.02K subscribers
1.18K photos
512 videos
88 files
3.76K links
Download Telegram
مصاحبه مازیار گیلانی نژاد مسوول سندیکای کارگران فلزکار مکانیک ایران با خبرگزاری ایلنا

توسعه پیمانکاری در صنعت نفت و گاز با کارگران چه کرد؟

مازیار گیلانی نژاد (نماینده دو هزار کارگر پروژه‌ای نفت و گاز) درباره تداوم اعتراضات به پیمانکاری‌ها از دهه ۱۳۹۰، اظهار کرد: در سال ۱۳۹۹ اولین کارزار برای کارگران پروژه‌ای و نیروهای پیمانکاران نفت و گاز شروع شد. اما وضعیت حقوقی و مزدی و شرایط سخت کار چنان است که وقتی یک کارزار تمام می‌شود، برای کارزار بعدی در چندماه آتی از همان زمان برنامه ریزی می‌شود. به این معنا شرایط تولید بی‌ثبات است. وی با اشاره به این نکته که کارزارهای کارگران برای دست کشیدن از کار چون مربوط به کمتر از ۵ درصد واحدهاست، ضربه‌ای به تولید نمی‌زند، گفت: این یک تبلیغ سوء علیه کارزار ۱۴-۱۴ است که مانع تولید شده چون چرخه تولید از اغلب نیروهای خدماتی و مهندسی که در مرحله آماده‌سازی درحال کار هستند، بی‌مبناست. در واقع اقدام این نیروها هرگز چرخه تولید که درحال تداوم کار خویش است را بند نمی‌آورد. در سال ۱۳۹۶ کارگران پروژه‌ای با مجموعه‌های صنفی کارگران فلزکار و مکانیک ارتباط گرفتند و با مطالبه ورود به یک کارزار صنفی، ابراز نیاز کردند که برای آن‌ها یک مجموعه کار آموزشی با محتوای قانون کار و… ارائه شد. اولین اقدام این بود که ما پیمانکاران بدحساب را معرفی و در شبکه‌های اجتماعی به کارگران اعلام می‌کردیم که برای این پیمانکاری‌ها کار نکنند. در سال ۱۳۹۹ مهمترین مشکل کارگران عقب افتادن حقوق‌ها بود که با فشار کارزارها خوشبختانه این مشکل در میان مشکلات کارگران حذف شده است. این درحالی است که قبلا مجموعه‌ای مثل ستاره خلیج فارس به شکل غیرقانونی از کارگر تعهد می‌گرفت که بپذیرد شاید گاهی شش ماه حقوقش عقب بیفتد! پیش از این اولین دوره اعتراضات کارگران پروژه‌ای و نیروهای پیمانکاری‌ها در چهارراه عسلویه در سال ۱۳۹۷ رخ داد. آن حرکت البته شکست خورد. برخی جوشکاران ارکان ثالث به دلیل دریافتی بالای خود (مثلا بالای ۵۰ میلیون تومان) کمتر به شرایط خود معترض هستند، اما هنوز مشکلات رفاهی مثل گرمی وسایل نقلیه، غیراستاندارد بودن اسکان و خوراک کارگرانی که ارکان ثالث نیستند، بعد از کارزار ۱۴۰۱ (موسوم به ۱۰-۲۰) نیز ادامه دارد.
گیلانی نژاد تصریح کرد: نیروهای ما مدام خود را با کارگران جنوب و جنوب غرب خلیج فارس مقایسه کرده و به کارگران ایرانی که موقتا به قطر، عمان و کویت سفر می‌کنند، نگاه می‌کنند. وقتی کارگر ماهری می‌بیند که همتا و همکار خودش با همان کار در شرایط مساعدتر مزد ماهی ۴۰۰ و ۵۰۰ میلیون تومان و بالاتر دریافت می‌کند، میل به مهاجرت پیدا می‌شود و امروز فرار نیروی کار ماهر نفتی و گازی و تاسیساتی ما در جنوب به یک معضل بدل شده است. ما معتقدیم دولت باید در چنین موردی ورود کند چون بخاطر مهاجرت نیروی کار، گاهی کار در اینجا متوقف می‌شود!
نماینده دو هزار کارگر پروژه‌ای نفت و گاز جنوب با اشاره به مشکلات شرکت‌های پیمانکاری گفت: بسیاری از صاحبان این شرکت‌ها امروزه به دلیل مشکلات اقتصادی می‌گویند که دولت مطالبات آنان را نمی‌دهد و آنان از جیب حقوق کارگر خویش را می‌دهند. در بسیاری از موارد درست می‌گویند و دولت گاهی پول ندارد که به پیمانکاران و شرکت‌های طرف قرارداد خود بدهد، اما یکی از دلایل کسری بودجه دولت در حوزه نفت، گاز و پتروپالایشی، وجود همین دلالانی است که به اسم پیمانکاری فعال هستند و هزینه کار را برای دولت بالا بردند. با صرفه‌جویی ناشی از حذف پیمانکاران که طرحش در مجمع تشخیص مصلحت و مجلس متوقف مانده، عملا بسیاری از هزینه‌ها رفع می‌شود. در جریان کارزار ۱۰-۲۰ کارفرمایان و پیمانکاران قول دادند که سقف تاخیر در پرداخت‌ها نهایتاً دوماه باشد و در آن سال (۱۴۰۱) که دو سال پیش است، حقوق کارگر ماهر به حداقل ۱۵ میلیون تومان افزایش یافت. اما امروزه دیگر کارفرمایی نمی‌بینید که تاخیر پرداختش به ۳ ماه برسد. در سال ۱۳۹۷ حدود ۴۵ هزار نفر در کارزار بودند و این رقم در سال ۱۳۹۹ که اولین کارزار جدی بود، ۶۵ هزار نفر بود. این میزان دربرابر ۴ میلیون کارگر نفت، گاز و پتروشیمی و پالایشگاهی جنوب که با پیمانکار طرف هستند، بسیار اندک است. اما دستاوردهای آن کارزار به انبوه میلیونی همه این شاغلین اثر گذاشت. این جمعیت معترض ۱۰ درصدی برکات زیادی برای کارگران نفتی و گازی دیگر داشتند. در سال ۱۴۰۳ کارگران به این باور رسیدند که باید مانند کارکنان رسمی و قراردادی مرخصی و کار ۱۴ روزه داشته باشند و دو روز هم فرصت ایاب و ذهاب درماه برایشان منظور شود. بسیاری از آنان که جزء آن ۵ درصد نیروی رسمی و قراردادی و مستمر  دارای امنیت شغلی نیستند، خواهان تبدیل وضعیت و حذف پیمانکاری‌ها هستند. در واقع حرف این نیست که چرا برخی با امتیازات ویژه تبدیل وضعیت می‌شوند، بلکه بحث سر این است که همه باید چنین شوند.
سفره های همه کارگران یکی است (۲۵)
کمپین پیروز و قدرتمند ۱۴-۱۴

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، در ۲۵ مین روز از اعتصاب قدرتمندانه ۲۴ هزار کارگر پروژه ای در روز (۲۴ تیر ماه) کمپین ۱۴-۱۴ با قدرت به پیش می رود. با انتشار قراردادهای کارگران موجی از خوشحالی و دلگرمی در میان کارگران و خانواده هایشان بوجود آمده است.
تلاش کارفرمایان برای باز گرداندن کارگران به محل کار با شکست روبرو گردیده و کارفرمایان برای ترساندن کارگران تعدادی از آنان را اخراج می کنند تا دیگر کارگران ترسیده به محل کار باز گردند.در آخرین نمونه آن شرکت اکسیر صنعت تعدادی از کارگران برق و ابزار دقیق خود را به همراه سوپروازیر کریمی اخراج کرد. برادران کارگر، این اخراج ها از سر درماندگی است تا شاید با این ترفند بتوانند کمپین را به شکست بکشانند.
باز هم تکرار می کنیم که از اخراج و بیکاری نباید بترسیم با پیروزی کمپین تعداد استخدام ها ۲ برابر خواهد شد و کار برای هم کارگران اعتصابی و هم کارگران بیکار بیشتر از قبل خواهد شد.
جالب این جاست شرکت های که قبل کمپین تا می توانستند از مقررات ۲۰/۱۰ شانه خالی می کردند امروز با دل جان با کارگران می خواهند قرارداد ببندند.
با خبر شدیم شرکت شیمی گستر انشان با تمام تلاشی که کرده است با منت نیروی دفتری را برای بعد از عاشورا به سرکار می خواهد ببرد اما نیروهای اجرایی همچنان در اعتصاب هستند.
در یکشنبه های اعتراض هفتگی بازنشستگان، این عزیزان حمایت خود را از اعتصاب کارگران پروژه ای اعلام کردند.
آنچه مسلم است کارگران اعتصابی در صورتی به محل کار باز خواهند گشت که کمپین ۱۴-۱۴ در موردشان اجرایی گردد.

کارگر متحد همه چیز ، کارگر متفرق هیچ چیز 

ارتباط با ادمین@Sfelezkaran :

کانال رسمی سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران

Telegram (https://telegram.me/sfelezkar)

#کانال_رسمی_سندیکای_کارگران_فلزکار_مکانیک_ایران

🌹🔨🌹🔧🍃🍀🌻🌺⚙️🌸

 
سفره همه کارگران یکی است! (۲۶)
کمپین قدرتمند و پیروز ۱۴-۱۴

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، در ۲۷ مین روز از اعتصاب شکوهمند کارگران پروژه ای، کارگران همچنان بر خواسته های خود که همانا افزایش دستمزدها ، ۱۴ روز کار ۱۴ روز مرخصی و حذف شرکت های پیمانکاری از عرصه های نفت و گاز و نیروگاهی است، پافشاری می کنند.
با تمام تهدیدها و اخراج ها، کارگران همچنان خواهان اجرای مقررات کمپین ۱۴-۱۴ هستند. پیمانکاران داربست بند پالایشگاه تهران همه کارگران داربست بند را پس از بارها هشدار برای بازگشت به کار و ایستادگی این کارگران در مقابل هشدار، همه آنان را اخراج کرد. اما حتا نتوانست یک داربست بند برای استخدام پیدا کنند.
با تمامی فشارهای شرکت سازه پاد در سایت ۱ پتروشیمی بوشهر ، داربست بندان به سرکار بازنگشتند. داربست بندان گیلان میکا با تمامی وعده وعیدها برای افزایش دستمزدها و اجرای کامل ۲۰/۱۰ به سرکار بازنگشتند و پیام فرستادند:« فقط ۱۴-۱۴»
با گذشت ۲۷ مین روز از کمپین بسیاری از شرکت ها و پیمانکاران در آخر تیرماه حکم خلع ید خود را دریافت خواهند کرد. و این یکی از مهمترین خواسته های کمپین ۱۴-۱۴ برای حذف پیمانکاران است. تاکنون کمپین ۱۴-۱۴ با دست قدرتمند اتحاد کارگران اعتصابی ۳ شرکت پیمانکاری خلع ید شده اند و بعد از تیرماه این تعداد بیشتر هم خواهد شد.
صبور باشیم، با همکارانی که تاکنون به کمپین نپیوسته اند گفتگو کنیم و از مزایای ۱۴ روز کار ۱۴ روز مرخصی بگوییم تا آنان نیز به کمپین بپیوندند.
از اخراج و از بیکاری نترسیم با پیروزی کمپین همگی به سرکار باز خواهیم گشت و زحمتکشان ایران و خانواده هایمان را سر بلند خواهیم نمود.
کارگر متحد همه چیز ، کارگر متفرق هیچ چیز
 

ارتباط با ادمین@Sfelezkaran :

کانال رسمی سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران

Telegram (https://telegram.me/sfelezkar)

#کانال_رسمی_سندیکای_کارگران_فلزکار_مکانیک_ایران

🌹🔨🌹🔧🍃🍀🌻🌺⚙️🌸

 
Forwarded from سندیکای کارگران فلزکارمکانیک
مصاحبه مازیار گیلانی نژاد مسوول سندیکای کارگران فلزکار مکانیک ایران و نماینده کارگران پروژه ای با رویداد۲۴ انتشار: ۱۲:۱۷ - ۲۶ تير ۱۴۰۳

رویداد ۲۴ گزارش می‌دهد:
صدای ۱۰۰هزار کارگر اعتصابی صنعت نفت را بشنوید | چگونه کارگران پروژه‌ای و پیمانی نفت و گاز برای گرفتن حقوق خود تلاش می‌کنند؟
ده‌ها هزار کارگر پروژه‌ای صنعت نفت و گاز نزدیک به یک ماه است که در اعتصابند. کارگران ۱۲۳شرکت صنعت نفت و گاز درخواست‌های مشخصی دارند: حذف پیمانکاران، افزایش دستمزدها و ۱۴ روز کار، ۱۴ روز استراحت. سخنگوی این کارگران ضمن توضیح خواسته‌های کارگران می‌گوید این اعتصاب سابقه‌ای چند ساله دارد


رویداد ۲۴| محمدآزاد: کارگران متحد همه‌چیز، کارگران متفرق هیچ‌چیز؛ این شعار قرن نوزده کارگران در فرانسه و بریتانیا نیست؛ در همین کناره خلیج‌فارس کارگران قراردادی و محروم از مزایای صنعت نفت‌وگاز ایران کمپینی راه انداخته‌اند با این شعار.

سخنگوی کارگران به رویداد۲۴ می‌گوید که «بچه‌ها» به اعتصاب می‌گویند کمپین و در سخنانش از این شکایت دارد که هیچ پوشش رسانه‌ای نمی‌گیرند و تحت هیچ شرایطی نیز حاضر نیستند با رسانه‌های فارسی‌زبان خارجی مصاحبه کنند. همان ابتدا سوالات بسیاری می‌پرسد تا مطمئن شود از داخل ایران تماس می‌گیرم و پس از چک کردن صحت سخنانم حرف می‌زند.

در معدود مطالبی که درباره این «کمپین» منتشر شده است نوشته شده کمتر از ۲۰ روز از آغاز این کارزار کارگری می‌گذرد. از سخنان سخنگوی این اعتصاب هم می‌توان ‌فهمید این کارزاری است که ۴ سال از عمر آن می‌گذرد و رشد کرده، دستاورد داشته و حتی زمین‌ خورده است تا به این‌جا برسد.

سال ۱۳۹۹ خواسته‌ این کارگران تغییر وضعیت به ۱۲ ساعت کار روزانه در ۲۴ روز از ماه بوده است. امروز خواسته آن‌ها به ۱۴ روز ۱۴ روز رسیده است: وضعیتی که عرف ‌کارگران دائمی نفت است.
این فعال کارگری، شرایط فعلی را -از قراردادی‌شدن بدون هیچ مزایای کار کارگری تا نپرداختن حقوق حتی تا ۶ ماه- محصول «حمله همه جانبه» دولت سازندگی به «دستاوردهای کارگری» می‌داند‌؛ روندی که آغاز شد اما دیگر متوقف نشد تا به جایی رسید که امروز بیش از ۱۰۰ هزار کارگر را متحد ‌کرده است تا حتی در سکوت کامل خبری با اعتصاب خواسته‌های خود را مطالبه کنند، چون «بدون وجود ما کارگران چه‌طور پیمانکار سودهای میلیاردی ببرد؟» پیمانکاری که با پیش‌روی هر روزه از دهه هفتاد، همه کار صنعت را در دست گرفته است و قواعدی را تحمیل می‌کند که «خلاف قانون اساسی و قانون خدمات کشوری» است‌. توضیحات مازیار گیلانی‌نژاد درباره کمپین واضح و روشن و بی‌نیاز از هر توضیحی است.

تعهد کتبی ۶ ماه کار بی‌حقوق

«بچه‌های پروژه‌ای به اعتصاب، کمپین می‌گویند. حالا همین کمپین نیز مساله امروز نیست و تاریخ شروع آن به قبل بازمی‌گردد دارای تاریخچه‌ای است. از سال ۹۹ ما هرساله این کمپین را برگزار می‌کنیم.»
او ادامه می‌دهد: «در سال ۹۹ وضعیت به گونه‌ای بود که حقوق‌های ما تا ۶ماه و حتی بیشتر نیز عقب می‌افتاد. وضعیتی داشتیم که در جایی مثل ستاره خلیج فارس از کارگر تعهد می‌گرفتند که اگر حتی تا ۶ ماه حقوق نگرفتی، حق هیچ‌گونه اعتراضی نخواهی داشت. تهدید هم می‌کردند که اعتراض مساوی با تحویل دادن به نیروهای امنیتی است.»
این فعال کا‌رگری توضیح می‌دهد: «از همین‌رو کمپین سال ۹۹ آغاز شد و اولین هدف آن افزایش حقوق بود؛ این کمپین با اعتصاب ۴۵ هزار کارگر موفق بود و از آن زمان هرساله افزایش حقوق مطابق نظر سندیکای فلزکاران مکانیک و پس از گفتگو و مذاکرات درونی انجام می‌گیرد‌. این‌گونه که سندیکا لیستی برای کارگران تهیه می‌کند و هرکس بر اساس این لیست قرارداد یک ساله خود را منعقد می‌کند.»
او به بخش دیگری از فعالیت این کمپین می‌پردازد و می‌گوید: «در سال‌ بعد،‌ سال ۱۴۰۰ علاوه بر افزایش حقوق، مساله مرخصی هم مطرح شد. وضعیت کاری در این زمان به گونه‌ای بود که کارگر فقط ۶ روز مرخصی داشت و ۲۴ روز کار می‌کرد.»

استارت با خواست افزایش حقوق

گیلانی‌نژاد تلاش برای افزایش حقوق در این سال را نیز موفق ارزیابی می‌کند و می‌گوید: «استارت کار با مساله حقوق خورد، اما در ادامه به مساله کاهش روز کاری رسیدیم. در آن زمان کابینه آقای رئیسی تازه تشکیل شده بود. من به همراه ۶۵ کارگر دیگر به نمایندگی از ۱۲۵ هزار کارگر اعتصابی به وزارت نفت رفتیم. افزایش حقوق‌ها باز اعلام شد. از طرف دیگر مساله‌ای مطرح شد که بیمه کارگران نفت نباید کارگر ساده رد شود.»
او ادامه می‌دهد: «داستان به سال ۱۴۰۱ رسید و این بار من به نمایندگی از کارگران و با دعوت پیمانکاران پشت میز مذاکره نشستیم.

ادامه در مطلب بعد...