*صلح بر همه جهان

آمد بهار جان ها
نوروزتان پیروز

سندیکای کارگران فلزکارمکانیک‌ ایران
۲۹ اسفند ۱۴۰۴

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک‌ ایران*

*چگونگی افزایش دستمزد کارگران و بازنشستگان!
*

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، مطلع شدیم افزایش ۶۰ درصدی حداقل حقوق کارگران فقط برای ششماهه نخست سال منظور شده و در ششماهه دوم هم جلسه ای برای بررسی و افزایش مجدد برگزار می‌شود.

در مورد حقوق بازنشستگان تامین اجتماعی طبق مذاکراتی که کنش‌گران کرمانشاهی در روز ۲۷ اسفند با آقای اسدی ریاست کانون عالی بازنشستگان تامین اجتماعی انجام شد اعلام گردید که:« حقوق بازنشستگان حداقل بگیر ۶۰ درصد و سایر سطوح ۴۵ درصد به اضافه یک میلیون و ۵۸۰ هزار تومان افزایش خواهد یافت»
البته در مورد افزایش مبلغ مزایای بازنشستگان در روز ۵ فروردین با سازمان تامین اجتماعی جلسه ای خواهند داشت.

*بازنشستگان متحد تهرانی

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک‌ ایران *

*گرانی هر روزه کالاهای مصرفی!*

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، در سال جدید هم گرانی ها به ویژه در بخش لبنیات و داروها همچنان افزایشی است. یک برگ داروی «کلیدینیوم C» که در سال گذشته ۱۰ هزار تومان بود به ۳۷ هزار تومان رسیده است. یک قالب پنیر که در مهرماه سال گذشته ۴۴ هزار تومان بود به ۱۴۴ هزار تومان افزایش یافته است.
تورم ۳۰۰ درصدی سال گذشته که همچنان در سال جاری هم سیر صعودی دارد، با افزایش ۶۰ درصدی حقوق ها جبران ناپذیر است. این در حالیست که همه مسوولین افزایش قیمت ها را به دلار ربط می دادند و با شناور کردن قیمت ها، نه تنها اتفاق خاصی نیفتاد بلکه غلط بودن این شیوه را برای صدمین بار ثابت کرد.
در بازار دلار فروشان میدان فردوسی دلار به قیمت ۱۴۴ هزار تومان خرید و فروش می شود و حداقل نسبت به ۳ هفته گذشته ۲۰ هزار تومان کاهش قیمت داشته اما گران شدن کالاها همچنان ادامه دارد. هرچند دولت تلاش کرد با یک صحنه سازی و با دادن یک میلیون تومان کالا برگ به مردم موضوع گرانی ها را لوث کند اما واقعیت این است که دولت ناتوان از مهار گرانی هاست. بازدید های نمایشی مسوولین و اعلام اینکه کالاها به وفور در بازار یافت می شود اما از نبود قدرت خرید مردم برای تهیه مایحتاج خود، حرفی نمی زنند.
فضای جنگی نباید آن چنان بر امور کشور مسلط شود که معیشت و دزدی آشکار از جیب ۹۰ درصد مردم به فراموشی سپرده شود. ما در ۸ سال جنگ نه این میزان درآمد نفتی داشتیم و نه این مقدار گرانی چون سیاست های اقتصادی مردم محور بود نه سود محور.
امنیت نه در گرو موشک ها بلکه در گرو ناراضی نشدن مردم نهفته است و بهبود ساختار اقتصادی با سمتگیری رفاه مردم قابلیت اجرایی عمیق و ماندگار دارد. مردمی که در زیر بمباران از خارک گرفته تا ذوب آهن و در همه شرایط بحرانی جورکش مشکلات جامعه از تولید تا دفاع از میهن هستند نباید این چنین گرفتار گرانی شوند.
خاصیت سیستم نئولیبرال حاکم بر کشورها، سود است که در جنگ بهتر می توانند جیب مردم را خالی کنند.
تاخت و تاز مافیای حاکم بر اقتصاد و سیاست که از هر اتفاق، سودهای افسانه‌ای به جیب می زند برایش فرقی نمی کند حاکمیت کنونی در کشور حاکم باشد یا صهیونیست ها و یا آمریکایی‌ها، آنان سود حداکثری خود را می خواهند.
طبق گفته رسانه‌ها درآمدهای نفتی ایران هم اکنون افزایشی بیشتر از جنگ داشته و دلار هم ارزان شده اما این ثروت هرگز بدست مردم نخواهد رسید.

*همبستگی علیه دشمن خارجی و غارتگران داخلی و خواهان سمتگیری اقتصادی و سیاسی مردم محور، تنها راه نجات میهن و رفاه و آبادانی کشور خواهد بود.

تحریریه نشریه کارگری پیام سندیکا
۷ فروردین ۱۴۰۵*

*متحد شویم!*

ما بازنشستگان مطالبه گر *«یکشنبه های اعتراضی»* که سالهاست در کف خیابان به دست اندازی های مافیای خانگی به ثروت ملی معترضیم، از بیانیه *«جبهه ملی ایران»* حمایت کرده *اتحاد را رمز پیروزی* بر دشمن خارجی و آیادی داخلیش می دانیم.

*بازنشستگان متحد تهرانی
بازنشستگان مطالبه گر کف خیابان گیلان
بازنشستگان مستقل قزوین
بازنشستگان مستقل رامهرمز
۷ فروردین ۱۴۰۵*


*محکومیت شدید اقدامات تجاوز کارانه امریکا و اسرائیل و سایر کشورهای بیگانه از سوی جبهه ملی ایران*

هم میهنان ، ملت آزاده ایران ؛

در بامداد 9 اسپند ماه 1404 در یک یورش ضد انسانی از سوی امریکا و اسرائیل کشور عزیزمان مورد تازش همه جانبه ای قرار گرفت که فارغ از هر گونه نگرشی نسبت به حاکمیت مستقر که مواضع جبهه ملی ایران به عنوان دیرپا ترین سازمان آزادی خواهی بدان روشن و شفاف است،باید گفت که ما پیروان پیشوا دکتر محمد مصدق که یکی از ارکان و اصول مبارزاتی او،ایستادگی علیه دست درازی های اجنبی بود نمیتوانیم نسبت به آنچه که بر میهن عزیزمان تحمیل شده بی تفاوت باشیم،بویژه آنکه در ابتدای این جنگ آن هم در میانه ی مذاکرات رسمی برای دومین بار،صدها تن از هم میهنان عزیزمان تا کنون جان باخته اند.
چگونه می توان کشتار بی رحمانه بیش از 160 تن دانش آموز بیگناه را در همان ساعات ابتدای این جنگ به دست امریکا و اسرائیل دید و سکوت کرد؟
چگونه باید تخریب و بمب باران منازل مسکونی، بیمارستان ها، ابنیه های تاریخی و فرهنگی، مدارس و مراکز آموزشی و ورزشی و زیرساخت های انرژی و حیاتی کشور را دید و دم بر نیاورد؟
اینجا ایران است،خانه ی پدری ما ایرانیان که در طی هزاران سال برای مانا بودن آن از جان گذشتند و وجب به وجب این خاک رد خون فرزندان خود را به یادگار گذاشتند .

جبهه ملی ایران به پیروی از آموزه های مصدق بزرگ و رسالت تاریخی خود که همانا مبارزه برای استقلال و آزادی است،ضمن تاکید و نقد بی لکنت نسبت به شیوه حکمرانی حاکمان طی چهار دهه در سرکوب منتقدان و زیر پا گذاشتن اصول و حقوق بنیادین شهروندی و دستگیری و زندانی کردن مخالفان و نقض قانون اساسی و اجازه نهاد سازی ندادن ؛ بامحکومیت شدید این تجاوز و اعلام همدردی با خانواده های جانباختگان این جنگ به ویژه مادران و پدران دانش آموزان دبستان میناب،اعلام می کند که همبستگی ملی و باور به ارزش های میهنی و آزادی تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی و استفاده از توان تمامی ایرانیان میهن دوست ؛ می تواند یگانه راه برون رفت میهن عزیزمان از این شرایط تاریخی باشد.
ما در جبهه ملی ایران باور و ایمان داریم که از گلوله و لوله ی تفنگ هیچ سرباز بیگانه ای برای ما ایرانیان دموکراسی و آزادی به ارمغان نخواهد آمد و یک ایرانی شرافتمند با هیچ توجیهی نمیتواند خواستار حمله بیگانان به کشورش باشد. با امید به این که جوامع بین المللی نسبت به باز داشتن آمریکا و اسراییل در حمله به کشورمان اقدامات لازم را همراه با محکوم نمودن آغاز کنندگان جنگ را در دستور کار خود قرار دهند.
به دولت های شرق و غرب هشدار می دهیم که ادامه این جنگ نابرابر می تواند پیامدهای انسانی جبران ناپذیری را به ملت ایران و برخی از ملل غرب آسیا تحمیل کرده و منطقه را نیز درگیر هرج و‌مرج, ویرانی و‌کشتار و فرار سرمایه انسانی و مالی نماید .
پاینده ایران
جبهه ملی ایران
6 فروردین 1405

* باز پخش از کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک‌ ایران *

*سکوت کانون های بی لیاقت بازنشستگان!*

با تصویب ۶۰ درصدی حداقل حقوق برای کارگران شاغل، انتظار می رفت کانون عالی بازنشستگان تامین اجتماعی به ریاست محمد اسدی و روسای دیگر کانون ها در خصوص افزایش حقوق و سایر مزایای بازنشستگان تامین اجتماعی اطلاع رسانی کنند که متاسفانه سکوت مرگ گرفته و در پستوی خانه خود لم داده اند.
بازنشستگان تامین اجتماعی خواهان روشن شدن وضعیت حقوق، حق عائله مندی، حق مسکن و بیشتر از همه مبلغ همسان سازی برای سال جاری هستند.
با توجه به رها سازی قیمت ها و افزایش ۳۰۰ درصدی اقلام خوراکی، سخت بتوان زندگی حداقل ۲ نفره ای را سامان داد.
ما هر روزه مافیای غارتگر را در قفسه‌های داروخانه‌ها، فروشگاهها، اجاره خانه، گوشت فروشی ها می بینم که چگونه اندوخته های ما را با گران کردن های هر روزه می ربایند.
برای اعتراض به این ستون پنجم دشمن که جنگ را سالهاست به سفره های ما کشانده باید به یکشنبه‌های اعتراضی پیوست و صدای حق خواهی خود را به گوش ناشنوای مسوولین رساند.
برای قطع دست این مافیای دزد خانگی که بطور آشکار و نهان برای ربودن ثروت ملی و اندوخته های ما و گرفتن جان مان در تلاش است، متحد شویم و به بازنشستگان کف خیابان پیوسته یکشنبه های اعتراضی را پرشورتر به پیش ببریم.

*اتحاد اتحاد علیه فقر و فساد

بازنشستگان متحد تهرانی
۸ فروردین ۱۴۰۵
*

*یکشنبه های اعتراضی ادامه دار!

*
به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، کوشندگان بازنشستگی گیلانی امروز ۹ فروردین ۱۴۰۵ از ساعت ۱۰ و نیم صبح اولین یکشنبه اعتراضی را در مقابل اداره کل تامین اجتماعی در شهر رشت برگزار کردند تا نشان دهند که همچنان در مورد حق و حقوق خود در هیچ شرایطی کوتاه نخواهند آمد. اگر در شهرهای دیگر بازنشستگان به دلایل فضای جنگی و مخاطرات جانی به میدان نمی آیند، این خواهران و برادران به عنوان نماینده همه بازنشستگان ایران نه تنها به افزایش ۶۰ درصدی حقوق ها معترضند بلکه خواهان افزایش قدرت خرید زحمتکشان با رویکردهای اقتصادی مردمی هستند.
با توجه به نرخ تورم اعلامی توسط مرکز آمار در اسفند ماه نرخ تورم به ۷۱/۸ درصد رسیده بود و تورم خوراکی ها هم به ۱۱۲/۷ درصد بود. با این حال فقط حقوق ها ۶۰ درصد افزایش یافت که متعلق به تورم سال گذشته است و تورم امسال به هیچ وجه در نظر گرفته نشده است.
این بی تردید اعتراض کارگران و بازنشستگان را در پی خواهد داشت و *اعتراضات هفتگی یکشنبه های اعتراضی* را ادامه دار تر خواهد کرد.

*بازنشستگان متحد تهرانی
۹ فروردین ۱۴۰۵*

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک‌ ایران *

*صرفه‌جویی یادمان باشد!*

این روزا بچه‌های صنعت برق شب‌ و روز زحمت می‌کشن که چراغ خونه‌هامون روشن بمونه، خدا قوت یادتون نره..
اونها تو این یک ماه خیلی به زحمت افتادن.
خونواده و بخصوص فرزندان شون نگرانند که باباشون زیر بار حملات،خدای نکرده آسیب نبینه.
کاری که بچه های برق الان انجام میدن،برای همه خیلی با ارزش و مهمه.
به خاطر آسایش و آرامش ما از جونشون مایه میگذارند.
راستی صرفه جویی یادتون نره، جدی بگیرید؛ اگه برق نباشه زندگی خیلی سخت میشه.
همه مون می‌تونیم کمکشون کنیم.
ما با بودن اونها خیالمون راحته.

مثل همیشه کنار هم می‌مونیم و ایران رو روشن نگه می‌داریم.

به امید روزهای خوش

*روابط عمومی سندیکای کارگران فلزکارمکانیک‌ ایران


کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک‌ ایران *

*وقتی به یک کارخانه بزرگ حمله می‌شود!*

وقتی به یک کارخانه بزرگ حمله می شود، تنها آهن و بتن فرو نمی‌ریزد، خاموش شدن کوره‌ها در واقع کم سو شدن زندگی هزاران خانواده فرودست است. جایی که دیروز شعله‌ی کوره‌ها آسمان شب را سرخ می‌کرد، امروز سکوتی سنگین نشسته است؛ سکوتی که نه از خاموشی ماشین‌ها، بلکه از بازایستادن دست‌هایی می‌آید که فولاد را نرم می‌کردند، که سال‌ها چرخ تولید را گردانده بودند.
در حملات اخیر، سه شبکه مهم صنعت فولاد ایران هدف قرار گرفت. نخست مجتمع فولاد مبارکه اصفهان؛ بزرگ‌ترین تولیدکننده فولاد کشور و یکی از بزرگ‌ترین واحدهای صنعتی خاورمیانه. جایی که سالانه بیش از ده میلیون تن فولاد تولید می‌شود و ستون اصلی تأمین ورق‌های فولادی برای صنایع گوناگون است. در کارخانه‌ای که هر دقیقه آن ارزش تولیدی عظیمی دارد، چنین ضربه‌ای به معنای کند شدن نبض زندگی کارگران است.
دومین نقطه، شرکت فولاد خوزستان بود؛ مجموعه‌ای که یکی از اصلی‌ترین مراکز تولید شمش و مواد اولیه فولادی محسوب می‌شود. بخش‌هایی مورد اصابت قرار گرفتند. نتیجه، توقف کامل خطوط تولید بود؛ یعنی در خاموشی فرو رفت. همزمان کارخانه فولاد سفیددشت در چهارمحال و بختیاری نیز که بخشی از زنجیره تولید فولاد کشور و وابسته به گروه مبارکه است، دچار آسیب شد و روند تولید آن با اختلال جدی روبه‌رو گردید.
اگر این کارخانه‌ها را مانند گره‌های اصلی یک شبکه تصور کنیم، ضربه به آن‌ها شبیه بریدن چند رگ حیاتی در بدن اقتصاد صنعتی است. فولاد مبارکه به تنهایی نزدیک به یک‌سوم تولید فولاد کشور را تأمین می‌کند و فولاد خوزستان یکی از پایه‌های اصلی تأمین شمش برای صنایع پایین‌دستی است. وقتی این مراکز آسیب می‌بینند، اثر آن تنها در دیوارهای کارخانه نمی‌ماند؛ موج آن در سراسر اقتصاد پخش می‌شود.
نخستین کسانی که این موج را با تمام وجود حس می‌کنند، همان کسانی هستند که هر روز در کنار کوره‌ها کار می‌کردند. در دو مجتمع اصلی، حدود هفده هزار کارگر به طور مستقیم با توقف یا کاهش شدید فعالیت روبه‌رو شده‌اند. برای بسیاری از آنان کارخانه فقط محل کار نیست؛ محور زندگی است. اجاره خانه، هزینه مدرسه فرزندان، درمان، اقساط، همه چیز به همان حقوق ماهانه وابسته است. وقتی خط تولید می‌ایستد، زمان برای آن‌ها طور دیگری می‌گذرد: هر روز تعطیلی یعنی نگرانی فزاینده.
در آن سوی این ماجرا، صاحبان سرمایه و مدیران بزرگ کارخانه‌ها ایستاده‌اند. آن‌ها نیز زیان می‌بینند، اما ابزارهای جبران دارند: ذخایر مالی، بیمه‌ها، قراردادهای بزرگ، امکان جابه‌جایی سرمایه. اما برای کارگری که تنها سرمایه‌اش نیروی کار اوست، توقف تولید چیزی جز تعلیق زندگی نیست. همین جاست که شکاف میان دو جهان آشکار می‌شود: جهانی که مالک ابزار تولید است و جهانی که با نیروی کار خود آن را به حرکت درمی‌آورد. اما ماجرا به این ۱۷ هزار نفر ختم نمی‌شود. فولاد ماده‌ای است که صدها صنعت دیگر بر آن بنا شده‌اند. از پروژه‌های ساختمانی و پل‌سازی گرفته تا کارخانه‌های خودرو، کارگاه‌های تولید لوله و سازه‌های فلزی. در مجموع گفته می‌شود که زندگی میلیون‌ها نفر به شکل مستقیم یا غیرمستقیم به این زنجیره وابسته است. وقتی تولید فولاد کند می‌شود، پروژه‌های ساختمانی متوقف می‌شوند، کارگاه‌های کوچک مواد اولیه پیدا نمی‌کنند و کارگران بسیاری از واحدهای کوچک از کار بیکار می‌شوند.
در چنین لحظاتی تضادی که در روزهای عادی پنهان است، آشکارتر می‌شود. کارخانه برای مالک آن یک دارایی بزرگ است؛ اما برای کارگری که در گرمای کوره‌ها کار می‌کند، کارخانه چیزی بسیار شخصی‌تر است: جایی که زندگی‌اش به آن گره خورده. خاموش شدن کوره‌ها برای یکی به معنای کاهش سود است و برای دیگری به معنای نگرانی از نان فردا. هرگاه ضربه‌ای به مراکز بزرگ تولید وارد می‌شود، این تضادها با وضوح بیشتری دیده می‌شوند. زیرا در چنین لحظاتی روشن می‌شود چه کسانی بیشترین بار بحران را بر دوش می‌کشند. ماشین‌ها قابل تعمیرند، ساختمان‌ها دوباره ساخته می‌شوند، اما ماه‌هایی که خانواده‌های کارگری در انتظار بازگشت کار می‌گذرانند، به سادگی جبران نمی‌شود.
با این همه، کارگرانی که سال‌ها در کنار کوره‌ها کار کرده‌اند می‌دانند که کارخانه بدون دست‌های آن‌ها دوباره جان نمی‌گیرد. کسانی که بیشترین رنج خاموشی را تحمل کرده‌اند، دوباره کوره‌ها روشن می‌کنند.

ادامه در پایین 👇👇

هر صنعتی هر قدر عظیم و پیچیده در نهایت بر شانه‌های کارگران ایستاده است که آن را زنده نگه می‌دارند.
در این هنگام، دولت در رسانه‌ها در ستایش پایداری و مقاومت شعرسرایی می‌کند، اما دریغ از کمترین قوانین حمایتی برای کارگران. اعلام می‌کنند که بازسازی در جریان است و تولید ادامه می‌یابد، اما این ادعا با واقعیت زندگی کارگران در تعارض است. وقتی وعده بازگشت به کار ماه‌ها طول می‌کشد، عملن گذران معاش با وعده بازسازی ممکن نیست. وقتی هزاران کارگر به‌ راحتی با قراردادهای موقت ـ چه در صنعت فولاد و چه در صنایع پایین‌ دستی آن، و همچنین در دیگر صنایع و مراکز آسیب‌دیده ـ از کار بیکار می‌شوند، احتمالن با صفوف طولانی متقاضیان بیمه بیکاری روبه‌رو خواهیم شد؛ کسانی که ماه‌ها برای دریافت حداقل دریافتی انتظار خواهند کشید. آن حداقل دریافتی نیز با حماقتی (شما بخوان جانبداری تمام عیار دولت از صاحبان سرمایه) مانند حذف ارز ترجیحی، کفاف حتی پنج روز زندگی را هم نخواهد داد. پس از سال‌ها خصوصی‌سازی و بازستاندن قوانین حمایتی از کارگران، در چنین برهه‌هایی همه‌چیز عیان می‌شود.
در همین حال، جنگ‌طلبان فاسدالعقل و پهلوی و دار و دسته‌اش، با شرارت هرچه تمام‌تر، درهایی تازه و محیرالعقول از کثافت و تعفن می‌گشایند. در کنار رقص و هلهله‌ای که برای کشتار ایرانیان برپا کرده‌اند، سوگ سربازان آمریکایی را می‌گیرند و «منتظرالسلطنه» با بلاهت همیشگی‌اش می‌گوید: «خداوند حافظ آمریکا باشد»، درحالی که این سو در ایران، تکه تکه از زیرساخت‌هایمان به خرابه تبدیل می‌شود و ترامپ از عصر حجری کردن ایران دم می‌زند.
*یاد شاعر مردمی سیاووش کسرایی ماندگار که چنین می گوید :
«نفرین بر این دروغ، دروغ هراسناک…
این ذره‌ ذره گرمی خاموش‌ وار ما
یک روز بی‌گمان سر می‌زند به جایی
و خورشید می‌شود.»

*تحریریه نشریه کارگری پیام سندیکا *
*۱۴ فروردین ۱۴۰۵**

*مرگ برای میهن با دستمزدی ۴ برابر زیر خط فقر!*

به گزارش خبرگزاری ها ۴ شرکت پتروشیمی فجر ۱ و ۲ ، امیرکبیر، رجال در منطقه ویژه ماهشهر مورد حمله دشمن آمریکایی اسراییلی قرار گرفته و به دلیل وخامت اوضاع کلیه نیروهای کارگری از منطقه تخلیه شدند. در این حمله تعدادی از کارگران جانباخته و تعداد زیادی مجروح شده اند. این در حالیست که امسال دستمزد این کارگران فقط ۶۰ درصد اضافه شده است که با خط فقر ۴ برابر فاصله دارد.
این همان کارگرانی هستند که از ظلم شرکت های پیمانکاری در عذاب بوده و بارها و بارها در این خصوص اعتراض کردند و دلیل این اعتراض عمده دستمزدی بوده که از کارکردشان نه به جیب خود و نه به خزانه دولت بلکه به جیب دلالان شرکت های پیمانکارانی می رود که در دبی و ترکیه سرمایه گذاری شده است.
این کارگران نه تنها می دانند میهن چیست بلکه می دانند چه هنگام باید به کمکش شتافت و با خون شان نگذارند تولید متوقف شود. اما وزارت کار، شرکت نفت، مجلس از *لایحه حذف شرکت های پیمانکاری* ۵ سال است طفره رفتند و اجازه دادند مافیای پیمانکاری ثروت ملی تولید شده را نه به جیب کارگران و نه به خزانه دولت بلکه به خارج از مرزها ببرند.
این اطلاعاتی نیست که تنها سندیکای کارگران فلزکارمکانیک می داند بلکه همه کارگران نفت و گاز از این دزدی آشکار باخبرند.
چه زمانی باید مافیای بی وطن و دزد را از میهن بیرون انداخت و عرصه نفت و گاز را از وجود چنین شرکت هایی پاک نمود؟؟
چرا نمایندگان مجلسی که هر روز هزاران تعارف تکه پاره می کنند و به همت همین دلیر زنان و مردان درود می فرستند، لایحه *«حذف شرکت های پیمانکاری»* را بعد از ۵ سال اجرایی نمی کند تا خسته نباشید واقعی گفته باشند؟؟

به این کارگران جان‌باخته و مجروح و خانواده هایشان چه تعلق خواهد گرفت؟؟ دریغ از یک تسلیت از سوی کارفرما، همچنان که در مرگ ۵۷ معدنچی گلستانی شاهد بودیم.
*سندیکای کارگران فلزکارمکانیک همچنان در کنار کارگران برای دست یافتن به دستمزدهایی انسانی و روبیدن مافیا از همه عرصه های مختلف پایدار مانده و خواهد ماند.*

*روابط عمومی سندیکای کارگران فلزکارمکانیک
۱۵ فروردین ۱۴۰۵*

*یکشنبه های اعتراضی توقف ناپذیر است!*

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، امروز ۱۶ فروردین ۱۴۰۵ بازنشستگان گیلانی طبق روال همه هفته در مقابل اداره‌کل تامین اجتماعی در رشت گردهم آمدند. خانم ها و آقایانی که از ساعت ۱۰/۵ تجمع کرده بودند در مورد مشکلات بازنشستگان از جمله افزایش حقوق حقیرانه و مشکلات درمانی به ویژه باز نشدن سایت بیمه تکمیلی در این روزها و سرگردانی بیماران، صحبت کردند.
همچنین گفتگویی در مورد تبعات جنگ و سرکوب جنبش‌های سندیکایی و مدنی بحث و تبادل نظر کردند. یکی از این تبعات فشار به کوشندگان سندیکایی و بازنشستگی در خصوص اعتراضات و خواسته های به حق خود است.
ما افتخار می کنیم که دوستان گیلانی ما به نمایندگی از همه بازنشستگان بویژه شهرهای مقاوم و معترض مانند تهران، هفت تپه، کرمانشاه، اهواز، قزوین در مقابل دست اندازی های مافیای خیمه زده و دزد بر اندوخته های بازنشستگان در تامین اجتماعی، شستا، کانون عالی و کانون های بازنشستگی شهرستان ها همچنان در کف خیابان از دستاوردهای بازنشستگان و زحمتکشان ایران دفاع می کنند.
*همه کارگران سندیکایی ایران و جهان معتقدند که جنگ افروزان هم نانشان و هم جانشان را می خواهند.
پر توان و پرخروش علیه سیاست های خانمان‌سوز امپریالیسم و صهیونیسم و مافیای داخلی.

*بازنشستگان متحد تهرانی **

*بازنشستگان محروم تر از همیشه!*

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، با شرایط به وجود آمده جنگی، حداقل توقع بازنشستگان تامین اجتماعی از مسوولین و نمایندگان به اصطلاح بازنشستگان در لمکده کانون عالی بازنشستگان تامین اجتماعی این بوده و هست که کار روزانه خودشان را در قبال جامعه بازنشستگی انجام دهند نه اینکه به دنبال سر زدن به املاک و مستغلات و کارخانه های خود باشند.
در شرایط کنونی مهمترین موضوعاتی که بازنشستگان درگیر آن هستند:
۱- اطلاع از وضعیت حقوق و مزایا و نحوه پرداخت و زمان پرداخت حقوق در سال جاری
۲- فعال شدن و نظارت به عملکرد بیمارستان ها و درمانگاه های تامین اجتماعی در خصوص پذیرش مطلوب بیماران.

متاسفانه از لمکده کانون عالی بازنشستگان گرفته تا هیات مدیره کانون های بی خاصیت بازنشستگی هیچ صدا و خبری نیست و همگی سکوت مرگ گرفته اند.
البته شاید توقع بازنشستگان از این افراد بی خاصیت و بی عرضه بیش از انتظار باشد، چون پول بی حساب بازنشستگان در دست اینان و نبود نظارت درست بر ‌عملکرد این بی عرضه ها، موجب شده این افراد بیشتر به فکر املاک و کارخانه های خود باشند تا مشکلات بازنشستگان.

*همچنان فکر می کنیم برای به زیر کشیدن این مافیای خیمه زده بر اموال بازنشستگان علاجش یکشنبه های اعتراضی است.*

*بازنشستگان متحد تهرانی
۱۷ فروردین ۱۴۰۵*

*جنگ علیه مردم جهان!*

۳۸ روز از جنگ تجاوزکارانه آمریکا و اسراییل علیه سرزمین کهنسال ایران می گذرد. جنگی که نه تنها کودکان، زنان، سالخوردگان را در بر گرفت بلکه تمامی طبقات و اقشار جهان را نیز درگیر کرده است.
این جنگ تنها علیه مردم ایران نیست بلکه علیه مردم حاشیه خلیج‌فارس، خاورمیانه، آسیا و جهان است. هر آجری که صدمه می بیند سود آن به جیب کارتل هایی می رود که سالها برای مردم دنیا و منطقه خلیج فارس نقشه های ضدانسانی جهت تحصیل سود بیشتر کشیده اند.
در حال حاضر این جنگ تجاوزکارانه همه مردم جهان را در دورترین نقاط نیز بی نصیب نگذاشته است بویژه در آمریکا و اسراییل نیز مردم محروم کشته و یا صدمه می بینند.
سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران از همه فدراسیون های کارگری به ویژه *فدراسیون جهانی اینداستریال، کنفدراسیون سندیکاهای کارگری ITUC ، فدراسیون جهانی سندیکاهای کارگری WFTU* انتظار دارد علیه این جنگ خانمان‌سوز فعالانه شرکت کنند.

*خواهران و برادران صلح دوست جهان،*
آمریکا نفت و ثروت ایران و منطقه خلیج فارس را می خواهد و اسراییل نیز به دنبال گسترش جغرافیایی خود است. سران این دو کشور جان انسان‌های درگیر جنگ را به بازیچه ای تبدیل کرده اند و متاسفانه هیچ یک از قوانین بین المللی را رعایت نکرده به دنبال سرکردگی جهانی هستند، که دیگر یک قطبی نخواهد بود. از شما تقاضا می کنیم افکار عمومی جهان را بر علیه این آدم کشی و نقض قوانین بین المللی، آگاه کنید.
امروز جهان در مقابل این پرسش قرار گرفته است که: *در مقابل این نقض خشن قوانین بین‌المللی چه واکنشی نشان دهد؟؟ پاسخ هرچه باشد تعیین کننده روابط آینده کشورهای جهان خواهد بود.*

*ما معتقدیم افکار عمومی جهان می تواند این جنگ را پایان بخشد.
صلح، نان زحمتکشان جهان است
جنگ، نان و جان زحمتکشان را می رباید.

سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
۱۸ فروردین ۱۴۰۵ مطابق با ۷ آوریل ۲۰۲۶*

*از سنگر تولید تا خط مقدم نبرد،
کارگران پتروشیمی‌های ماهشهر در چه وضعیتی هستند؟*

نبود تمهیدات امنیتی و حمایتی برای نیروی کار، و تداوم این وضعیت و بی‌توجهی به معیشت کارگران در خط مقدم نبرد اقتصادی، می‌تواند منجر به فروپاشی توان مالی خانواده‌هایی شود که حتا در شرایط جنگی نیز چرخ‌های تولید را رها نکرده‌اند.

در روز پانزدهم فروردین‌ماه، آسمان ماهشهر و بندر امام نه با دودِ معمولِ دودکش‌های صنعتی، که با غبارِ سنگین و تلخِ تجاوز و کینه تیره شد. جنگنده‌های متجاوز آمریکایی و اسرائیلی، در ادامه تهاجمات بی‌رحمانه خود، بار دیگر شاهرگ‌های اقتصادی کشور، یعنی صنایع پتروشیمی این شهر را آماج حملات کینه‌توزانه خود قرار دادند. در میانه‌ی این آتش و آهن، متاسفانه ۶ تن از کارگران زحمتکش که سلاحی جز دست‌های پینه‌بسته و اراده‌ای پولادین نداشتند، مظلومانه به شهادت رسیدند و ۱۹ نفر دیگر با تنی مجروح، سندِ زنده‌ی این جنایت کور شدند.

این واقعه‌ی اسفبار، پرده از حقیقتی تلخ و عمیقن طبقاتی برمی‌دارد: در هنگامه بحران و جنگ، این خونِ کارگر است که بهایِ تداومِ حیاتِ اقتصادِ یک ملت را می‌پردازد. کارگران، این مظلوم‌ترین و در عین حال حیاتی‌ترین قشر جامعه، اکنون نه تنها در خط مقدم جبهه نبرد اقتصادی با فقر و تورم می‌جنگند، بلکه سینه‌هایشان سپر بلای موشک‌ها و بمب‌هایی شده است که زیرساخت‌های کشور را نشانه رفته‌اند. آن‌ها در کنار مخازن عظیم و قابل اشتعال می‌ایستند تا چرخِ دنده‌های اقتصاد از حرکت نایستد، اما در معادله‌ی قدرت و ثروت، همواره در انتهای صفِ توجه و برخورداری قرار دارند.

در چنین شرایط خطیری، وظیفه‌ی دولت و حاکمیت سنگین است. وقتی کارگر، در اوج فقدانِ امنیتِ جانی و معیشتی، سنگِ زیرینِ آسیابِ این جنگِ نابرابر است، دولت موظف است تمام‌قد به میدان بیاید. *تامین امنیت حداکثری در محیط‌های کارگری، تضمین پرداختِ کاملِ حقوق و مزایا بدون نیاز به حضور در مناطق با خطر بالا و در نظر گرفتنِ بسته‌های معیشتیِ فوری برای جلوگیری از فروپاشی اقتصادِ خانواده‌های کارگری، نه یک لطف، که وظیفه دولت است.*
نمی‌توان از کارگری که در نیمه‌ی ماه حتا هزینه‌ی تامین نانِ سفره‌اش را ندارد، انتظار داشت که با شکم گرسنه و در سایه‌ی وحشتِ مرگ، بارِ سنگینِ تاب‌آوریِ اقتصادِ ملی را به تنهایی بر دوش بکشد.

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *

*یکشنبه های اعتراضی خواهان صلح!*

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، امروز ۲۳ فروردین، بازنشستگان تامین اجتماعی مقاوم گیلانی به نمایندگی از سوی همه بازنشستگان تامین اجتماعی ایران به ویژه هم معترضان همیشگی در شهرهای تهران، اهواز، هفت تپه، قزوین، کرمانشاه، امروز صبح در مقابل اداره‌کل تامین اجتماعی در شهر رشت، تجمع هفتگی و اعتراضی خود را برگزار کردند.
در این تجمع بازنشستگان در مورد تاثیر تبعات جنگ، آتش بس، مذاکره و صلح بر مبارزات و خواسته های خود صحبت کردند. سخنرانان خانم و آقا اعلام کردند:
«در صلح است که می توان جنبش بازنشستگان را گسترش داد و دست مافیا را از ثروت ملی کوتاه نمود. با وضعیت فعلی هیچ ضمانتی برای دریافت حقوق تا دو ماه دیگر نیست. در این شرایط نمایندگان بی عرضه کانون های بازنشستگی خود را به موش مردگی زده و مافیای تامین اجتماعی هم هر کاری به ضرر زحمتکشان است، انجام خواهد داد و پاسخگویی هم نیست. ما نیز مانند مردم تمام دنیا خواهان آرامش، زندگی انسانی، بهداشت و آموزش رایگان و فرصتی برای بزرگ کردن فرزندانمان را خواهانیم.
نئولیبرالیسم حاکم بر جهان و ایران، در جنگ ۱۶۸ فرزند ما را در سر کلاس پر پر می کند و در شرایط عادی نیز فرزندانمان را از سر کلاس ها ربوده سر در سطل زباله می خواهد.
در جنگ و در سایه آتش بسی که نه جنگ است و نه صلح، مبارزات صنفی زحمتکشان تحت تأثیر قرار خواهد گرفت و محدودیت ها هر روز بیشتر خواهد شد. ما خواهان صلح واقعی هستیم آن‌هم در کنار مردم منطقه و همه جهان»

*وقتی نظامیان و نه سیاسیون بر کشور مسلط شوند هم مذاکره شکست خواهد خورد و هم حقوق اجتماعی و صنفی سرکوب خواهد شد.
آری، صلح نان زحمتکشان است
و در جنگ هم نان و هم جان زحمتکشان ربوده می شود.
*

در پایان بخشی از خواسته های بازنشستگان که نوشته شده بود توسط حاضرین امضا و به ریاست اداره کل تامین اجتماعی گیلان داده شد.

*بازنشستگان متحد تهرانی *

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *

*آیا وزارت کار تعطیل و وزیرکار مرده است؟!؟!*

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، با اینکه یک ماه از مصوبه شورای عالی کار در خصوص افزایش ۶۰ درصدی حداقل حقوق کارگران تحت پوشش تامین اجتماعی می گذرد، اما هنوز از سوی وزارت کار برای اجرا ابلاغ نگردیده و از تصویب افزایش حق مسکن ۳ میلیون تومانی در هیات دولت و ابلاغ آن هم خبری نیست. قابل توجه اینکه تا پایان فروردین و گرفتن اولین حقوق کارگران ۷ روز بیشتر باقی نمانده است.
این در حالیست که احکام حقوقی جدید کارمندان و بازنشستگان دولت، از سوی دولت ابلاغ گردیده آن هم در شرایطی که کارمندان عمومن در زمان جنگ تعطیل و یا دورکاری می کردند در حالی که کارگران بدون یک روز تعطیلی در روز های جنگ و زیر بمباران شدید دشمن نه تنها تولید را تعطیل نکردند بلکه برای مراکز تولیدی آسیب دیده، پای کار ماندند و مانده اند.
برای کارگران ابلاغ این مصوبه به این دلیل مهم و حیاتی است که در فروردین ماه بیشتر کارگران قراردادهایشان تمدید و یا بسته می شود. این ابلاغ نکردن باعث سردرگمی کارگران و کارفرمایان گشته است.
در شرایطی که گرانی های هر روزه و وضعیت کم سابقه بد معیشتی و درمانی دیوانه وار روند صعودی داشته‌است.
این بی توجهی به ابلاغ نکردن مصوبه حقیرانه ۶۰ درصدی افزایش حداقل حقوق را جز بی اهمیت بودن وضعیت طبقه کارگر برای وزیرکار چه می توان نامید؟؟

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
۲۴ فروردین ۱۴۰۵*

*کارگران یا پیمانکاران!؟؟*

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، در بازدیدی که آقای پزشکیان در ۲۴ فروردین از وزارت راه داشتند خانم وزیر اعلام کرد که:«خانم پیمانکاری (دقت کنید) اعلام کرده است تمام ثروت من مال شما» این گفتار با افتخار در شبکه های صداوسیما در اخبار پخش شد.
اینکه چرا حرف های یک خانم پیمانکار که یکی از پیمانکاران است چنین باید بزرگ نمایی شود در حالی که در کارخانه های فولاد، پتروشیمی ها و جای جای ایران کارگران بسیاری مردند ولی بزرگ نمایی نمی شود و به آقای پزشکیان گزارش نمی گردد و در شبکه های مختلف هم بازتاب نمی یابد. آیا جای تعجب ندارد؟؟ چه پیامی می خواهند به جامعه پیمانکاری بدهند؟؟؟ آیا همه پیمانکاران چنین اند؟؟؟
در چند ماه گذشته حداقل فقط در یک تجمع ۵ هزار نفره کارگران ارکان ثالث در شرکت های نفت و گاز و همچنین در همان ماه‌ها تجمعات هفتگی در سکوهای نفتی علیه شرکت های پیمانکاری، این سرطان چنبره زده در استخدام کارگران، از ظلم و دزدی های این شرکت های پیمانکاری بسیار گفتند و سالهاست لایحه حذف شرکت های پیمانکاری در مجلس خاک می خورد و آقای قالیباف رئیس مجلس عاجز از مذاکره با کارگران بوده و هست.
این شرکت های پیمانکاری با دزدیدن دستمزدها، رعایت نکردن قوانین کار و تامین اجتماعی همچنان مورد تنفر کارگران بودند و هستند و خواهند بود. گزارش های بسیاری از سوی کارگران پروژه‌ای از ظلم این پیمانکاران در کانال تلگرامی و سایت رسمی و بین المللی سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران درج شده است.
وزیر راه باید از پیمانکاران تمجید کند چون مافیای پیمانکاری او را به وزارت رسانده است.
مردم گول دروغ های این چنینی را نخواهند خورد. خانم وزیر :
این دام بر مرغ دگر نه/ که عنقا را بلند است آشیانه

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
۲۵ فروردین ۱۴۰۵*

*نمایندگان کارگران یا غافل از کارگران!!*

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، در خبرها آمده بود که خانه کارگر، کانون عالی انجمن های صنفی کارگران، کانون عالی شوراهای کار، مجمع عالی نمایندگان کارگران ایران طی نامه‌ای از سفیر و مردم اسپانیا به خاطر حمایت هایشان در جنگ ۴۰ روزه، سپاسگزاری کردند.
البته این کار مذموم نیست اما این تشکل‌ها نباید به وظیفه اصلی خود هم اهتمام داشته باشند؟؟ چرا در مورد افزایش حقیرانه ۶۰ درصدی حداقل دستمزد هیچ واکنشی نشان ندادند؟؟
در حال حاضر زحمتکشان با مواردی چون کمبود نقدینگی سازمان تامین اجتماعی به دلیل پرداخت نکردن حق بیمه توسط کارفرمایان، ابلاغ نشدن دستمزد ۱۴۰۵ توسط وزارت کار و سردرگمی کارگران برای حقوق فروردین، نپذیرفتن درمانگاه ها و بیمارستان ها کارگران تحت پوشش بیمه تامین اجتماعی، وضعیت بد دارویی و کمبود آن در داروخانه‌ها و مهم تر از همه موج اخراج کارگران و پرداخت نشدن حقوق کارگرانی که در کارخانه‌های آسیب دیده و به ویژه کارگران پروژه‌ای که به اجبار کارگاه هایشان توسط کارفرمایان به اجبار تعطیل شده اند، سکوت اختیار کرده اند.
این نامه به خشم کارگران دامن زده است و خنده‌دار است که تشکل ها وظایف اصلی خود را نادیده گرفته و به جای وزارت خارجه وارد میدان شده اند.
بی دلیل نیست که کارگران به این تشکل‌ها نه تنها اقبالی نشان نمی دهند بلکه این تشکل‌های دولت ساخته را ابزار کارفرمایان می دانند. بی دلیل نیست که سندیکای های کارگری و دیگر تشکل‌های کارگری را سرکوب می کنند تا این افراد میدان دار مسایل کارگری شوند.
از قدیم راست گفته اند که میدان که خالی شد قورباقه کلانتر شهر می شود.

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
۲۶ فروردین ۱۴۰۵*

*قضاوت با شما!*

وقتی ناف بازنشستگان را به ناف ماده ۱۱۱ که متاثر از ماده ۴۱ قانون کار بستند ، فعالان صنفی بازنشستگان به دنبال متناسب‌سازی و حواشی مربوط به مستمری های بازنشستگان هستند.
بارها و بارها گفتیم بازنشستگان یک ملاک برای افزایش مستمری دارند و ان هم ماده ۹۶ قانون تأمین اجتماعی است ، اما همواره بخشی از این فعالان و اللخصوص کانون عالی چشم به مصوبه شورای عالی کار بودند ، این همان نتیجه ای بود که از این انتظارات بدست آمد.
حالا علی ماند و حوضش .
مصوبه شورای عالی کار تصویب شد ، اما ابلاغ ان انجام نشد ‌و تا این ابلاغیه از طرف وزیر محترم صادر نگردد ، بازنشستگان سازمان تامین اجتماعی همچنان بلاتکلیف خواهند ماند .
کارگرانی که در مشاغل مختلف هر ماهه پول بیمه های خودشان را به سازمان تأمین اجتماعی پرداخت کردند ، کارگرانی که بخشی از درآمد کوچک خود را به سازمان دادند ، تا بعد از این همه کار و تلاش در راستای توسعه اقتصادی، زمانی که توانایی ندارند و در ان زمان از این پس انداز ها استفاده کنند ، اکنون باید در انتظار یک ابلاغیه، یک ویرگول و یا یک بهانه ای از همین دست باشند . انگار این جامعه در یک دنیای دیگر زندگی می‌کند و این همه فشارهای اقتصادی بر او بی تاثیر است ‌.
هیچکس به دولت و دولت مردان نمی‌گوید، که آقایان مگر میخواهید به ما بازنشستگان سازمان تامین اجتماعی صدقه بدهید ، مگر از جیب مبارک خودتان است ، که مستمری های ما را پرداخت می‌کنید، طی سال های متمادی کارگران توانستند، یک سازمان کوچک را به یک سازمان توانمند و پر سرمایه تبدیل کنند ، چرا ؟
برای اینکه در همین شرایط بتوانند به نحو احسن از این سرمایه بهرمند شوند .
بزرگترین بدبیاری بازنشستگان سازمان تامین اجتماعی نداشتن نمایندگان قانونی کارآمد است که از منافع یک جامع با تمام قوا دفاع کنند، در واقع همین کانون های بدون پشتوانه عامل این همه بدبختی ما بازنشستگان هستند ، وگرنه با این همه امکانات میشود ، بازنشستگان اینگونه هم از معیشت و هم از درمان محروم باشند ؟

به این دو ماده توجه بفرمایید و ببینید در کدام یک از دو ماده اشاره شده که معیشت بازنشستگان سازمان تامین اجتماعی چگونه تعیین و تکلیف میشود.
*ماده ۹۶ *
سازمان مکلف است میزان کلیه مستمریهای بازنشستگی، ازکارافتادگی کلی و مجموع مستمری بازماندگان را در فواصل زمانی که حداکثر‌از سالی یک بار کمتر نباشد. با توجه به افزایش هزینه زندگی با تصویب هیأت وزیران به همان نسبت افزایش دهد.

*ماده ۱۱۱*
مستمری ازکارافتادگی کلی و مستمری بازنشستگی و مجموع مستمری بازماندگان در هر حال نباید از حداقل مزد کارگر عادی کمتر باشد.
پس چرا سازمان تکلیف خود را انجام نمی‌دهد؟

*با سپاس
هادی قاسمی پور
۲۷ فروردین ۱۴۰۵

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران*

*از تعارف کم کن و بر مبلغ افزا!*

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، در روزهای جنگ‌ و بیشتر پس از آتش بس، عکس و فیلم گرفتن و پوشیدن لباس امدادگران، آتش نشانان، کادر درمان به مد روز تبدیل شد، از آقای پزشکیان تا وزیران و افراد مشهور و هم‌زمان سپاسگزاری از این عزیزان را هرچه چرب تر بیان کردند.
پرستاران و کادر درمانی که ششماهه دوم سال گذشته بارها و بارها دست به اعتصاب برای بهبود وضعیت حقوق خود زدند و حتا دستگیری و بازداشت را هم تجربه کردند. اینان معترض حقوق های حقیرانه، نبود کارانه مناسب و مبلغ اضافه کاری بودند که همچنان در صدر بی توجهی قرار دارد.
آتش نشانان سال‌هاست چه در مورد دستمزد، قراردادهای کار و نامتناسب بودن کار خطرناک شان با حقوق دریافتی، معترض بودند و پاسخی نیافتند اما کوهی از سپاسگزاری های خشک و خالی دریافت کردند به ویژه در زمان فاجعه پلاسکو.
پاکبانان محترم و زحمتکش که در روزهای جنگ کاری کردند کارستان، که متاسفانه حقوق هایشان توسط شرکت های پیمانکاری نابکار به یغما می رود.

اگر قرار است تقدیر و سپاسگزاری از این عزیزان و همه زحمتکشان صورت بگیرد باید وضعیت معیشتی و درمانی این فداکاران وطن بهبود یابد و سفره هایشان رونقی گیرد.
سپاسگزاری خشک و خالی دردی از زحمتکشان دوا نخواهد کرد و جا دارد که بگوییم آقایان وزیران:
*از تعارف کم کن و بر مبلغ افزا*

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *