*یکشنبه های اعتراضی ادامه دار!

*
به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، کوشندگان بازنشستگی گیلانی امروز ۹ فروردین ۱۴۰۵ از ساعت ۱۰ و نیم صبح اولین یکشنبه اعتراضی را در مقابل اداره کل تامین اجتماعی در شهر رشت برگزار کردند تا نشان دهند که همچنان در مورد حق و حقوق خود در هیچ شرایطی کوتاه نخواهند آمد. اگر در شهرهای دیگر بازنشستگان به دلایل فضای جنگی و مخاطرات جانی به میدان نمی آیند، این خواهران و برادران به عنوان نماینده همه بازنشستگان ایران نه تنها به افزایش ۶۰ درصدی حقوق ها معترضند بلکه خواهان افزایش قدرت خرید زحمتکشان با رویکردهای اقتصادی مردمی هستند.
با توجه به نرخ تورم اعلامی توسط مرکز آمار در اسفند ماه نرخ تورم به ۷۱/۸ درصد رسیده بود و تورم خوراکی ها هم به ۱۱۲/۷ درصد بود. با این حال فقط حقوق ها ۶۰ درصد افزایش یافت که متعلق به تورم سال گذشته است و تورم امسال به هیچ وجه در نظر گرفته نشده است.
این بی تردید اعتراض کارگران و بازنشستگان را در پی خواهد داشت و *اعتراضات هفتگی یکشنبه های اعتراضی* را ادامه دار تر خواهد کرد.

*بازنشستگان متحد تهرانی
۹ فروردین ۱۴۰۵*

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک‌ ایران *

*صرفه‌جویی یادمان باشد!*

این روزا بچه‌های صنعت برق شب‌ و روز زحمت می‌کشن که چراغ خونه‌هامون روشن بمونه، خدا قوت یادتون نره..
اونها تو این یک ماه خیلی به زحمت افتادن.
خونواده و بخصوص فرزندان شون نگرانند که باباشون زیر بار حملات،خدای نکرده آسیب نبینه.
کاری که بچه های برق الان انجام میدن،برای همه خیلی با ارزش و مهمه.
به خاطر آسایش و آرامش ما از جونشون مایه میگذارند.
راستی صرفه جویی یادتون نره، جدی بگیرید؛ اگه برق نباشه زندگی خیلی سخت میشه.
همه مون می‌تونیم کمکشون کنیم.
ما با بودن اونها خیالمون راحته.

مثل همیشه کنار هم می‌مونیم و ایران رو روشن نگه می‌داریم.

به امید روزهای خوش

*روابط عمومی سندیکای کارگران فلزکارمکانیک‌ ایران


کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک‌ ایران *

*وقتی به یک کارخانه بزرگ حمله می‌شود!*

وقتی به یک کارخانه بزرگ حمله می شود، تنها آهن و بتن فرو نمی‌ریزد، خاموش شدن کوره‌ها در واقع کم سو شدن زندگی هزاران خانواده فرودست است. جایی که دیروز شعله‌ی کوره‌ها آسمان شب را سرخ می‌کرد، امروز سکوتی سنگین نشسته است؛ سکوتی که نه از خاموشی ماشین‌ها، بلکه از بازایستادن دست‌هایی می‌آید که فولاد را نرم می‌کردند، که سال‌ها چرخ تولید را گردانده بودند.
در حملات اخیر، سه شبکه مهم صنعت فولاد ایران هدف قرار گرفت. نخست مجتمع فولاد مبارکه اصفهان؛ بزرگ‌ترین تولیدکننده فولاد کشور و یکی از بزرگ‌ترین واحدهای صنعتی خاورمیانه. جایی که سالانه بیش از ده میلیون تن فولاد تولید می‌شود و ستون اصلی تأمین ورق‌های فولادی برای صنایع گوناگون است. در کارخانه‌ای که هر دقیقه آن ارزش تولیدی عظیمی دارد، چنین ضربه‌ای به معنای کند شدن نبض زندگی کارگران است.
دومین نقطه، شرکت فولاد خوزستان بود؛ مجموعه‌ای که یکی از اصلی‌ترین مراکز تولید شمش و مواد اولیه فولادی محسوب می‌شود. بخش‌هایی مورد اصابت قرار گرفتند. نتیجه، توقف کامل خطوط تولید بود؛ یعنی در خاموشی فرو رفت. همزمان کارخانه فولاد سفیددشت در چهارمحال و بختیاری نیز که بخشی از زنجیره تولید فولاد کشور و وابسته به گروه مبارکه است، دچار آسیب شد و روند تولید آن با اختلال جدی روبه‌رو گردید.
اگر این کارخانه‌ها را مانند گره‌های اصلی یک شبکه تصور کنیم، ضربه به آن‌ها شبیه بریدن چند رگ حیاتی در بدن اقتصاد صنعتی است. فولاد مبارکه به تنهایی نزدیک به یک‌سوم تولید فولاد کشور را تأمین می‌کند و فولاد خوزستان یکی از پایه‌های اصلی تأمین شمش برای صنایع پایین‌دستی است. وقتی این مراکز آسیب می‌بینند، اثر آن تنها در دیوارهای کارخانه نمی‌ماند؛ موج آن در سراسر اقتصاد پخش می‌شود.
نخستین کسانی که این موج را با تمام وجود حس می‌کنند، همان کسانی هستند که هر روز در کنار کوره‌ها کار می‌کردند. در دو مجتمع اصلی، حدود هفده هزار کارگر به طور مستقیم با توقف یا کاهش شدید فعالیت روبه‌رو شده‌اند. برای بسیاری از آنان کارخانه فقط محل کار نیست؛ محور زندگی است. اجاره خانه، هزینه مدرسه فرزندان، درمان، اقساط، همه چیز به همان حقوق ماهانه وابسته است. وقتی خط تولید می‌ایستد، زمان برای آن‌ها طور دیگری می‌گذرد: هر روز تعطیلی یعنی نگرانی فزاینده.
در آن سوی این ماجرا، صاحبان سرمایه و مدیران بزرگ کارخانه‌ها ایستاده‌اند. آن‌ها نیز زیان می‌بینند، اما ابزارهای جبران دارند: ذخایر مالی، بیمه‌ها، قراردادهای بزرگ، امکان جابه‌جایی سرمایه. اما برای کارگری که تنها سرمایه‌اش نیروی کار اوست، توقف تولید چیزی جز تعلیق زندگی نیست. همین جاست که شکاف میان دو جهان آشکار می‌شود: جهانی که مالک ابزار تولید است و جهانی که با نیروی کار خود آن را به حرکت درمی‌آورد. اما ماجرا به این ۱۷ هزار نفر ختم نمی‌شود. فولاد ماده‌ای است که صدها صنعت دیگر بر آن بنا شده‌اند. از پروژه‌های ساختمانی و پل‌سازی گرفته تا کارخانه‌های خودرو، کارگاه‌های تولید لوله و سازه‌های فلزی. در مجموع گفته می‌شود که زندگی میلیون‌ها نفر به شکل مستقیم یا غیرمستقیم به این زنجیره وابسته است. وقتی تولید فولاد کند می‌شود، پروژه‌های ساختمانی متوقف می‌شوند، کارگاه‌های کوچک مواد اولیه پیدا نمی‌کنند و کارگران بسیاری از واحدهای کوچک از کار بیکار می‌شوند.
در چنین لحظاتی تضادی که در روزهای عادی پنهان است، آشکارتر می‌شود. کارخانه برای مالک آن یک دارایی بزرگ است؛ اما برای کارگری که در گرمای کوره‌ها کار می‌کند، کارخانه چیزی بسیار شخصی‌تر است: جایی که زندگی‌اش به آن گره خورده. خاموش شدن کوره‌ها برای یکی به معنای کاهش سود است و برای دیگری به معنای نگرانی از نان فردا. هرگاه ضربه‌ای به مراکز بزرگ تولید وارد می‌شود، این تضادها با وضوح بیشتری دیده می‌شوند. زیرا در چنین لحظاتی روشن می‌شود چه کسانی بیشترین بار بحران را بر دوش می‌کشند. ماشین‌ها قابل تعمیرند، ساختمان‌ها دوباره ساخته می‌شوند، اما ماه‌هایی که خانواده‌های کارگری در انتظار بازگشت کار می‌گذرانند، به سادگی جبران نمی‌شود.
با این همه، کارگرانی که سال‌ها در کنار کوره‌ها کار کرده‌اند می‌دانند که کارخانه بدون دست‌های آن‌ها دوباره جان نمی‌گیرد. کسانی که بیشترین رنج خاموشی را تحمل کرده‌اند، دوباره کوره‌ها روشن می‌کنند.

ادامه در پایین 👇👇

هر صنعتی هر قدر عظیم و پیچیده در نهایت بر شانه‌های کارگران ایستاده است که آن را زنده نگه می‌دارند.
در این هنگام، دولت در رسانه‌ها در ستایش پایداری و مقاومت شعرسرایی می‌کند، اما دریغ از کمترین قوانین حمایتی برای کارگران. اعلام می‌کنند که بازسازی در جریان است و تولید ادامه می‌یابد، اما این ادعا با واقعیت زندگی کارگران در تعارض است. وقتی وعده بازگشت به کار ماه‌ها طول می‌کشد، عملن گذران معاش با وعده بازسازی ممکن نیست. وقتی هزاران کارگر به‌ راحتی با قراردادهای موقت ـ چه در صنعت فولاد و چه در صنایع پایین‌ دستی آن، و همچنین در دیگر صنایع و مراکز آسیب‌دیده ـ از کار بیکار می‌شوند، احتمالن با صفوف طولانی متقاضیان بیمه بیکاری روبه‌رو خواهیم شد؛ کسانی که ماه‌ها برای دریافت حداقل دریافتی انتظار خواهند کشید. آن حداقل دریافتی نیز با حماقتی (شما بخوان جانبداری تمام عیار دولت از صاحبان سرمایه) مانند حذف ارز ترجیحی، کفاف حتی پنج روز زندگی را هم نخواهد داد. پس از سال‌ها خصوصی‌سازی و بازستاندن قوانین حمایتی از کارگران، در چنین برهه‌هایی همه‌چیز عیان می‌شود.
در همین حال، جنگ‌طلبان فاسدالعقل و پهلوی و دار و دسته‌اش، با شرارت هرچه تمام‌تر، درهایی تازه و محیرالعقول از کثافت و تعفن می‌گشایند. در کنار رقص و هلهله‌ای که برای کشتار ایرانیان برپا کرده‌اند، سوگ سربازان آمریکایی را می‌گیرند و «منتظرالسلطنه» با بلاهت همیشگی‌اش می‌گوید: «خداوند حافظ آمریکا باشد»، درحالی که این سو در ایران، تکه تکه از زیرساخت‌هایمان به خرابه تبدیل می‌شود و ترامپ از عصر حجری کردن ایران دم می‌زند.
*یاد شاعر مردمی سیاووش کسرایی ماندگار که چنین می گوید :
«نفرین بر این دروغ، دروغ هراسناک…
این ذره‌ ذره گرمی خاموش‌ وار ما
یک روز بی‌گمان سر می‌زند به جایی
و خورشید می‌شود.»

*تحریریه نشریه کارگری پیام سندیکا *
*۱۴ فروردین ۱۴۰۵**

*مرگ برای میهن با دستمزدی ۴ برابر زیر خط فقر!*

به گزارش خبرگزاری ها ۴ شرکت پتروشیمی فجر ۱ و ۲ ، امیرکبیر، رجال در منطقه ویژه ماهشهر مورد حمله دشمن آمریکایی اسراییلی قرار گرفته و به دلیل وخامت اوضاع کلیه نیروهای کارگری از منطقه تخلیه شدند. در این حمله تعدادی از کارگران جانباخته و تعداد زیادی مجروح شده اند. این در حالیست که امسال دستمزد این کارگران فقط ۶۰ درصد اضافه شده است که با خط فقر ۴ برابر فاصله دارد.
این همان کارگرانی هستند که از ظلم شرکت های پیمانکاری در عذاب بوده و بارها و بارها در این خصوص اعتراض کردند و دلیل این اعتراض عمده دستمزدی بوده که از کارکردشان نه به جیب خود و نه به خزانه دولت بلکه به جیب دلالان شرکت های پیمانکارانی می رود که در دبی و ترکیه سرمایه گذاری شده است.
این کارگران نه تنها می دانند میهن چیست بلکه می دانند چه هنگام باید به کمکش شتافت و با خون شان نگذارند تولید متوقف شود. اما وزارت کار، شرکت نفت، مجلس از *لایحه حذف شرکت های پیمانکاری* ۵ سال است طفره رفتند و اجازه دادند مافیای پیمانکاری ثروت ملی تولید شده را نه به جیب کارگران و نه به خزانه دولت بلکه به خارج از مرزها ببرند.
این اطلاعاتی نیست که تنها سندیکای کارگران فلزکارمکانیک می داند بلکه همه کارگران نفت و گاز از این دزدی آشکار باخبرند.
چه زمانی باید مافیای بی وطن و دزد را از میهن بیرون انداخت و عرصه نفت و گاز را از وجود چنین شرکت هایی پاک نمود؟؟
چرا نمایندگان مجلسی که هر روز هزاران تعارف تکه پاره می کنند و به همت همین دلیر زنان و مردان درود می فرستند، لایحه *«حذف شرکت های پیمانکاری»* را بعد از ۵ سال اجرایی نمی کند تا خسته نباشید واقعی گفته باشند؟؟

به این کارگران جان‌باخته و مجروح و خانواده هایشان چه تعلق خواهد گرفت؟؟ دریغ از یک تسلیت از سوی کارفرما، همچنان که در مرگ ۵۷ معدنچی گلستانی شاهد بودیم.
*سندیکای کارگران فلزکارمکانیک همچنان در کنار کارگران برای دست یافتن به دستمزدهایی انسانی و روبیدن مافیا از همه عرصه های مختلف پایدار مانده و خواهد ماند.*

*روابط عمومی سندیکای کارگران فلزکارمکانیک
۱۵ فروردین ۱۴۰۵*

*یکشنبه های اعتراضی توقف ناپذیر است!*

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، امروز ۱۶ فروردین ۱۴۰۵ بازنشستگان گیلانی طبق روال همه هفته در مقابل اداره‌کل تامین اجتماعی در رشت گردهم آمدند. خانم ها و آقایانی که از ساعت ۱۰/۵ تجمع کرده بودند در مورد مشکلات بازنشستگان از جمله افزایش حقوق حقیرانه و مشکلات درمانی به ویژه باز نشدن سایت بیمه تکمیلی در این روزها و سرگردانی بیماران، صحبت کردند.
همچنین گفتگویی در مورد تبعات جنگ و سرکوب جنبش‌های سندیکایی و مدنی بحث و تبادل نظر کردند. یکی از این تبعات فشار به کوشندگان سندیکایی و بازنشستگی در خصوص اعتراضات و خواسته های به حق خود است.
ما افتخار می کنیم که دوستان گیلانی ما به نمایندگی از همه بازنشستگان بویژه شهرهای مقاوم و معترض مانند تهران، هفت تپه، کرمانشاه، اهواز، قزوین در مقابل دست اندازی های مافیای خیمه زده و دزد بر اندوخته های بازنشستگان در تامین اجتماعی، شستا، کانون عالی و کانون های بازنشستگی شهرستان ها همچنان در کف خیابان از دستاوردهای بازنشستگان و زحمتکشان ایران دفاع می کنند.
*همه کارگران سندیکایی ایران و جهان معتقدند که جنگ افروزان هم نانشان و هم جانشان را می خواهند.
پر توان و پرخروش علیه سیاست های خانمان‌سوز امپریالیسم و صهیونیسم و مافیای داخلی.

*بازنشستگان متحد تهرانی **

*بازنشستگان محروم تر از همیشه!*

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، با شرایط به وجود آمده جنگی، حداقل توقع بازنشستگان تامین اجتماعی از مسوولین و نمایندگان به اصطلاح بازنشستگان در لمکده کانون عالی بازنشستگان تامین اجتماعی این بوده و هست که کار روزانه خودشان را در قبال جامعه بازنشستگی انجام دهند نه اینکه به دنبال سر زدن به املاک و مستغلات و کارخانه های خود باشند.
در شرایط کنونی مهمترین موضوعاتی که بازنشستگان درگیر آن هستند:
۱- اطلاع از وضعیت حقوق و مزایا و نحوه پرداخت و زمان پرداخت حقوق در سال جاری
۲- فعال شدن و نظارت به عملکرد بیمارستان ها و درمانگاه های تامین اجتماعی در خصوص پذیرش مطلوب بیماران.

متاسفانه از لمکده کانون عالی بازنشستگان گرفته تا هیات مدیره کانون های بی خاصیت بازنشستگی هیچ صدا و خبری نیست و همگی سکوت مرگ گرفته اند.
البته شاید توقع بازنشستگان از این افراد بی خاصیت و بی عرضه بیش از انتظار باشد، چون پول بی حساب بازنشستگان در دست اینان و نبود نظارت درست بر ‌عملکرد این بی عرضه ها، موجب شده این افراد بیشتر به فکر املاک و کارخانه های خود باشند تا مشکلات بازنشستگان.

*همچنان فکر می کنیم برای به زیر کشیدن این مافیای خیمه زده بر اموال بازنشستگان علاجش یکشنبه های اعتراضی است.*

*بازنشستگان متحد تهرانی
۱۷ فروردین ۱۴۰۵*

*جنگ علیه مردم جهان!*

۳۸ روز از جنگ تجاوزکارانه آمریکا و اسراییل علیه سرزمین کهنسال ایران می گذرد. جنگی که نه تنها کودکان، زنان، سالخوردگان را در بر گرفت بلکه تمامی طبقات و اقشار جهان را نیز درگیر کرده است.
این جنگ تنها علیه مردم ایران نیست بلکه علیه مردم حاشیه خلیج‌فارس، خاورمیانه، آسیا و جهان است. هر آجری که صدمه می بیند سود آن به جیب کارتل هایی می رود که سالها برای مردم دنیا و منطقه خلیج فارس نقشه های ضدانسانی جهت تحصیل سود بیشتر کشیده اند.
در حال حاضر این جنگ تجاوزکارانه همه مردم جهان را در دورترین نقاط نیز بی نصیب نگذاشته است بویژه در آمریکا و اسراییل نیز مردم محروم کشته و یا صدمه می بینند.
سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران از همه فدراسیون های کارگری به ویژه *فدراسیون جهانی اینداستریال، کنفدراسیون سندیکاهای کارگری ITUC ، فدراسیون جهانی سندیکاهای کارگری WFTU* انتظار دارد علیه این جنگ خانمان‌سوز فعالانه شرکت کنند.

*خواهران و برادران صلح دوست جهان،*
آمریکا نفت و ثروت ایران و منطقه خلیج فارس را می خواهد و اسراییل نیز به دنبال گسترش جغرافیایی خود است. سران این دو کشور جان انسان‌های درگیر جنگ را به بازیچه ای تبدیل کرده اند و متاسفانه هیچ یک از قوانین بین المللی را رعایت نکرده به دنبال سرکردگی جهانی هستند، که دیگر یک قطبی نخواهد بود. از شما تقاضا می کنیم افکار عمومی جهان را بر علیه این آدم کشی و نقض قوانین بین المللی، آگاه کنید.
امروز جهان در مقابل این پرسش قرار گرفته است که: *در مقابل این نقض خشن قوانین بین‌المللی چه واکنشی نشان دهد؟؟ پاسخ هرچه باشد تعیین کننده روابط آینده کشورهای جهان خواهد بود.*

*ما معتقدیم افکار عمومی جهان می تواند این جنگ را پایان بخشد.
صلح، نان زحمتکشان جهان است
جنگ، نان و جان زحمتکشان را می رباید.

سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
۱۸ فروردین ۱۴۰۵ مطابق با ۷ آوریل ۲۰۲۶*

*از سنگر تولید تا خط مقدم نبرد،
کارگران پتروشیمی‌های ماهشهر در چه وضعیتی هستند؟*

نبود تمهیدات امنیتی و حمایتی برای نیروی کار، و تداوم این وضعیت و بی‌توجهی به معیشت کارگران در خط مقدم نبرد اقتصادی، می‌تواند منجر به فروپاشی توان مالی خانواده‌هایی شود که حتا در شرایط جنگی نیز چرخ‌های تولید را رها نکرده‌اند.

در روز پانزدهم فروردین‌ماه، آسمان ماهشهر و بندر امام نه با دودِ معمولِ دودکش‌های صنعتی، که با غبارِ سنگین و تلخِ تجاوز و کینه تیره شد. جنگنده‌های متجاوز آمریکایی و اسرائیلی، در ادامه تهاجمات بی‌رحمانه خود، بار دیگر شاهرگ‌های اقتصادی کشور، یعنی صنایع پتروشیمی این شهر را آماج حملات کینه‌توزانه خود قرار دادند. در میانه‌ی این آتش و آهن، متاسفانه ۶ تن از کارگران زحمتکش که سلاحی جز دست‌های پینه‌بسته و اراده‌ای پولادین نداشتند، مظلومانه به شهادت رسیدند و ۱۹ نفر دیگر با تنی مجروح، سندِ زنده‌ی این جنایت کور شدند.

این واقعه‌ی اسفبار، پرده از حقیقتی تلخ و عمیقن طبقاتی برمی‌دارد: در هنگامه بحران و جنگ، این خونِ کارگر است که بهایِ تداومِ حیاتِ اقتصادِ یک ملت را می‌پردازد. کارگران، این مظلوم‌ترین و در عین حال حیاتی‌ترین قشر جامعه، اکنون نه تنها در خط مقدم جبهه نبرد اقتصادی با فقر و تورم می‌جنگند، بلکه سینه‌هایشان سپر بلای موشک‌ها و بمب‌هایی شده است که زیرساخت‌های کشور را نشانه رفته‌اند. آن‌ها در کنار مخازن عظیم و قابل اشتعال می‌ایستند تا چرخِ دنده‌های اقتصاد از حرکت نایستد، اما در معادله‌ی قدرت و ثروت، همواره در انتهای صفِ توجه و برخورداری قرار دارند.

در چنین شرایط خطیری، وظیفه‌ی دولت و حاکمیت سنگین است. وقتی کارگر، در اوج فقدانِ امنیتِ جانی و معیشتی، سنگِ زیرینِ آسیابِ این جنگِ نابرابر است، دولت موظف است تمام‌قد به میدان بیاید. *تامین امنیت حداکثری در محیط‌های کارگری، تضمین پرداختِ کاملِ حقوق و مزایا بدون نیاز به حضور در مناطق با خطر بالا و در نظر گرفتنِ بسته‌های معیشتیِ فوری برای جلوگیری از فروپاشی اقتصادِ خانواده‌های کارگری، نه یک لطف، که وظیفه دولت است.*
نمی‌توان از کارگری که در نیمه‌ی ماه حتا هزینه‌ی تامین نانِ سفره‌اش را ندارد، انتظار داشت که با شکم گرسنه و در سایه‌ی وحشتِ مرگ، بارِ سنگینِ تاب‌آوریِ اقتصادِ ملی را به تنهایی بر دوش بکشد.

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *

*یکشنبه های اعتراضی خواهان صلح!*

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، امروز ۲۳ فروردین، بازنشستگان تامین اجتماعی مقاوم گیلانی به نمایندگی از سوی همه بازنشستگان تامین اجتماعی ایران به ویژه هم معترضان همیشگی در شهرهای تهران، اهواز، هفت تپه، قزوین، کرمانشاه، امروز صبح در مقابل اداره‌کل تامین اجتماعی در شهر رشت، تجمع هفتگی و اعتراضی خود را برگزار کردند.
در این تجمع بازنشستگان در مورد تاثیر تبعات جنگ، آتش بس، مذاکره و صلح بر مبارزات و خواسته های خود صحبت کردند. سخنرانان خانم و آقا اعلام کردند:
«در صلح است که می توان جنبش بازنشستگان را گسترش داد و دست مافیا را از ثروت ملی کوتاه نمود. با وضعیت فعلی هیچ ضمانتی برای دریافت حقوق تا دو ماه دیگر نیست. در این شرایط نمایندگان بی عرضه کانون های بازنشستگی خود را به موش مردگی زده و مافیای تامین اجتماعی هم هر کاری به ضرر زحمتکشان است، انجام خواهد داد و پاسخگویی هم نیست. ما نیز مانند مردم تمام دنیا خواهان آرامش، زندگی انسانی، بهداشت و آموزش رایگان و فرصتی برای بزرگ کردن فرزندانمان را خواهانیم.
نئولیبرالیسم حاکم بر جهان و ایران، در جنگ ۱۶۸ فرزند ما را در سر کلاس پر پر می کند و در شرایط عادی نیز فرزندانمان را از سر کلاس ها ربوده سر در سطل زباله می خواهد.
در جنگ و در سایه آتش بسی که نه جنگ است و نه صلح، مبارزات صنفی زحمتکشان تحت تأثیر قرار خواهد گرفت و محدودیت ها هر روز بیشتر خواهد شد. ما خواهان صلح واقعی هستیم آن‌هم در کنار مردم منطقه و همه جهان»

*وقتی نظامیان و نه سیاسیون بر کشور مسلط شوند هم مذاکره شکست خواهد خورد و هم حقوق اجتماعی و صنفی سرکوب خواهد شد.
آری، صلح نان زحمتکشان است
و در جنگ هم نان و هم جان زحمتکشان ربوده می شود.
*

در پایان بخشی از خواسته های بازنشستگان که نوشته شده بود توسط حاضرین امضا و به ریاست اداره کل تامین اجتماعی گیلان داده شد.

*بازنشستگان متحد تهرانی *

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *

*آیا وزارت کار تعطیل و وزیرکار مرده است؟!؟!*

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، با اینکه یک ماه از مصوبه شورای عالی کار در خصوص افزایش ۶۰ درصدی حداقل حقوق کارگران تحت پوشش تامین اجتماعی می گذرد، اما هنوز از سوی وزارت کار برای اجرا ابلاغ نگردیده و از تصویب افزایش حق مسکن ۳ میلیون تومانی در هیات دولت و ابلاغ آن هم خبری نیست. قابل توجه اینکه تا پایان فروردین و گرفتن اولین حقوق کارگران ۷ روز بیشتر باقی نمانده است.
این در حالیست که احکام حقوقی جدید کارمندان و بازنشستگان دولت، از سوی دولت ابلاغ گردیده آن هم در شرایطی که کارمندان عمومن در زمان جنگ تعطیل و یا دورکاری می کردند در حالی که کارگران بدون یک روز تعطیلی در روز های جنگ و زیر بمباران شدید دشمن نه تنها تولید را تعطیل نکردند بلکه برای مراکز تولیدی آسیب دیده، پای کار ماندند و مانده اند.
برای کارگران ابلاغ این مصوبه به این دلیل مهم و حیاتی است که در فروردین ماه بیشتر کارگران قراردادهایشان تمدید و یا بسته می شود. این ابلاغ نکردن باعث سردرگمی کارگران و کارفرمایان گشته است.
در شرایطی که گرانی های هر روزه و وضعیت کم سابقه بد معیشتی و درمانی دیوانه وار روند صعودی داشته‌است.
این بی توجهی به ابلاغ نکردن مصوبه حقیرانه ۶۰ درصدی افزایش حداقل حقوق را جز بی اهمیت بودن وضعیت طبقه کارگر برای وزیرکار چه می توان نامید؟؟

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
۲۴ فروردین ۱۴۰۵*

*کارگران یا پیمانکاران!؟؟*

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، در بازدیدی که آقای پزشکیان در ۲۴ فروردین از وزارت راه داشتند خانم وزیر اعلام کرد که:«خانم پیمانکاری (دقت کنید) اعلام کرده است تمام ثروت من مال شما» این گفتار با افتخار در شبکه های صداوسیما در اخبار پخش شد.
اینکه چرا حرف های یک خانم پیمانکار که یکی از پیمانکاران است چنین باید بزرگ نمایی شود در حالی که در کارخانه های فولاد، پتروشیمی ها و جای جای ایران کارگران بسیاری مردند ولی بزرگ نمایی نمی شود و به آقای پزشکیان گزارش نمی گردد و در شبکه های مختلف هم بازتاب نمی یابد. آیا جای تعجب ندارد؟؟ چه پیامی می خواهند به جامعه پیمانکاری بدهند؟؟؟ آیا همه پیمانکاران چنین اند؟؟؟
در چند ماه گذشته حداقل فقط در یک تجمع ۵ هزار نفره کارگران ارکان ثالث در شرکت های نفت و گاز و همچنین در همان ماه‌ها تجمعات هفتگی در سکوهای نفتی علیه شرکت های پیمانکاری، این سرطان چنبره زده در استخدام کارگران، از ظلم و دزدی های این شرکت های پیمانکاری بسیار گفتند و سالهاست لایحه حذف شرکت های پیمانکاری در مجلس خاک می خورد و آقای قالیباف رئیس مجلس عاجز از مذاکره با کارگران بوده و هست.
این شرکت های پیمانکاری با دزدیدن دستمزدها، رعایت نکردن قوانین کار و تامین اجتماعی همچنان مورد تنفر کارگران بودند و هستند و خواهند بود. گزارش های بسیاری از سوی کارگران پروژه‌ای از ظلم این پیمانکاران در کانال تلگرامی و سایت رسمی و بین المللی سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران درج شده است.
وزیر راه باید از پیمانکاران تمجید کند چون مافیای پیمانکاری او را به وزارت رسانده است.
مردم گول دروغ های این چنینی را نخواهند خورد. خانم وزیر :
این دام بر مرغ دگر نه/ که عنقا را بلند است آشیانه

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
۲۵ فروردین ۱۴۰۵*

*نمایندگان کارگران یا غافل از کارگران!!*

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، در خبرها آمده بود که خانه کارگر، کانون عالی انجمن های صنفی کارگران، کانون عالی شوراهای کار، مجمع عالی نمایندگان کارگران ایران طی نامه‌ای از سفیر و مردم اسپانیا به خاطر حمایت هایشان در جنگ ۴۰ روزه، سپاسگزاری کردند.
البته این کار مذموم نیست اما این تشکل‌ها نباید به وظیفه اصلی خود هم اهتمام داشته باشند؟؟ چرا در مورد افزایش حقیرانه ۶۰ درصدی حداقل دستمزد هیچ واکنشی نشان ندادند؟؟
در حال حاضر زحمتکشان با مواردی چون کمبود نقدینگی سازمان تامین اجتماعی به دلیل پرداخت نکردن حق بیمه توسط کارفرمایان، ابلاغ نشدن دستمزد ۱۴۰۵ توسط وزارت کار و سردرگمی کارگران برای حقوق فروردین، نپذیرفتن درمانگاه ها و بیمارستان ها کارگران تحت پوشش بیمه تامین اجتماعی، وضعیت بد دارویی و کمبود آن در داروخانه‌ها و مهم تر از همه موج اخراج کارگران و پرداخت نشدن حقوق کارگرانی که در کارخانه‌های آسیب دیده و به ویژه کارگران پروژه‌ای که به اجبار کارگاه هایشان توسط کارفرمایان به اجبار تعطیل شده اند، سکوت اختیار کرده اند.
این نامه به خشم کارگران دامن زده است و خنده‌دار است که تشکل ها وظایف اصلی خود را نادیده گرفته و به جای وزارت خارجه وارد میدان شده اند.
بی دلیل نیست که کارگران به این تشکل‌ها نه تنها اقبالی نشان نمی دهند بلکه این تشکل‌های دولت ساخته را ابزار کارفرمایان می دانند. بی دلیل نیست که سندیکای های کارگری و دیگر تشکل‌های کارگری را سرکوب می کنند تا این افراد میدان دار مسایل کارگری شوند.
از قدیم راست گفته اند که میدان که خالی شد قورباقه کلانتر شهر می شود.

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
۲۶ فروردین ۱۴۰۵*

*قضاوت با شما!*

وقتی ناف بازنشستگان را به ناف ماده ۱۱۱ که متاثر از ماده ۴۱ قانون کار بستند ، فعالان صنفی بازنشستگان به دنبال متناسب‌سازی و حواشی مربوط به مستمری های بازنشستگان هستند.
بارها و بارها گفتیم بازنشستگان یک ملاک برای افزایش مستمری دارند و ان هم ماده ۹۶ قانون تأمین اجتماعی است ، اما همواره بخشی از این فعالان و اللخصوص کانون عالی چشم به مصوبه شورای عالی کار بودند ، این همان نتیجه ای بود که از این انتظارات بدست آمد.
حالا علی ماند و حوضش .
مصوبه شورای عالی کار تصویب شد ، اما ابلاغ ان انجام نشد ‌و تا این ابلاغیه از طرف وزیر محترم صادر نگردد ، بازنشستگان سازمان تامین اجتماعی همچنان بلاتکلیف خواهند ماند .
کارگرانی که در مشاغل مختلف هر ماهه پول بیمه های خودشان را به سازمان تأمین اجتماعی پرداخت کردند ، کارگرانی که بخشی از درآمد کوچک خود را به سازمان دادند ، تا بعد از این همه کار و تلاش در راستای توسعه اقتصادی، زمانی که توانایی ندارند و در ان زمان از این پس انداز ها استفاده کنند ، اکنون باید در انتظار یک ابلاغیه، یک ویرگول و یا یک بهانه ای از همین دست باشند . انگار این جامعه در یک دنیای دیگر زندگی می‌کند و این همه فشارهای اقتصادی بر او بی تاثیر است ‌.
هیچکس به دولت و دولت مردان نمی‌گوید، که آقایان مگر میخواهید به ما بازنشستگان سازمان تامین اجتماعی صدقه بدهید ، مگر از جیب مبارک خودتان است ، که مستمری های ما را پرداخت می‌کنید، طی سال های متمادی کارگران توانستند، یک سازمان کوچک را به یک سازمان توانمند و پر سرمایه تبدیل کنند ، چرا ؟
برای اینکه در همین شرایط بتوانند به نحو احسن از این سرمایه بهرمند شوند .
بزرگترین بدبیاری بازنشستگان سازمان تامین اجتماعی نداشتن نمایندگان قانونی کارآمد است که از منافع یک جامع با تمام قوا دفاع کنند، در واقع همین کانون های بدون پشتوانه عامل این همه بدبختی ما بازنشستگان هستند ، وگرنه با این همه امکانات میشود ، بازنشستگان اینگونه هم از معیشت و هم از درمان محروم باشند ؟

به این دو ماده توجه بفرمایید و ببینید در کدام یک از دو ماده اشاره شده که معیشت بازنشستگان سازمان تامین اجتماعی چگونه تعیین و تکلیف میشود.
*ماده ۹۶ *
سازمان مکلف است میزان کلیه مستمریهای بازنشستگی، ازکارافتادگی کلی و مجموع مستمری بازماندگان را در فواصل زمانی که حداکثر‌از سالی یک بار کمتر نباشد. با توجه به افزایش هزینه زندگی با تصویب هیأت وزیران به همان نسبت افزایش دهد.

*ماده ۱۱۱*
مستمری ازکارافتادگی کلی و مستمری بازنشستگی و مجموع مستمری بازماندگان در هر حال نباید از حداقل مزد کارگر عادی کمتر باشد.
پس چرا سازمان تکلیف خود را انجام نمی‌دهد؟

*با سپاس
هادی قاسمی پور
۲۷ فروردین ۱۴۰۵

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران*

*از تعارف کم کن و بر مبلغ افزا!*

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، در روزهای جنگ‌ و بیشتر پس از آتش بس، عکس و فیلم گرفتن و پوشیدن لباس امدادگران، آتش نشانان، کادر درمان به مد روز تبدیل شد، از آقای پزشکیان تا وزیران و افراد مشهور و هم‌زمان سپاسگزاری از این عزیزان را هرچه چرب تر بیان کردند.
پرستاران و کادر درمانی که ششماهه دوم سال گذشته بارها و بارها دست به اعتصاب برای بهبود وضعیت حقوق خود زدند و حتا دستگیری و بازداشت را هم تجربه کردند. اینان معترض حقوق های حقیرانه، نبود کارانه مناسب و مبلغ اضافه کاری بودند که همچنان در صدر بی توجهی قرار دارد.
آتش نشانان سال‌هاست چه در مورد دستمزد، قراردادهای کار و نامتناسب بودن کار خطرناک شان با حقوق دریافتی، معترض بودند و پاسخی نیافتند اما کوهی از سپاسگزاری های خشک و خالی دریافت کردند به ویژه در زمان فاجعه پلاسکو.
پاکبانان محترم و زحمتکش که در روزهای جنگ کاری کردند کارستان، که متاسفانه حقوق هایشان توسط شرکت های پیمانکاری نابکار به یغما می رود.

اگر قرار است تقدیر و سپاسگزاری از این عزیزان و همه زحمتکشان صورت بگیرد باید وضعیت معیشتی و درمانی این فداکاران وطن بهبود یابد و سفره هایشان رونقی گیرد.
سپاسگزاری خشک و خالی دردی از زحمتکشان دوا نخواهد کرد و جا دارد که بگوییم آقایان وزیران:
*از تعارف کم کن و بر مبلغ افزا*

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *

*دولت امسال چه خوابی برای مزدبگیران و بازنشستگان دیده است؟!*

با آنکه حدود یک ماه از سال ۱۴۰۵ گذشته است، هنوز بخشنامه ی افزایش حقوق سالیانه ی کارگران از سوی دولت ابلاغ نشده است. این امر آیا تعلل ساده ی وزیرکار و تعاون است یا حکایت از بی توجهی دولت به کارگران و تولید کنندگان اصلی کشور دارد؟!
بی توجهی به تورم فزاینده که زندگی بازنشستگان، مزدبگیران و سایر اقشار زحمتکش جامعه را بیش از پیش مچاله کرده و می کند تا به کی می خواهد تداوم پیدا کند؟!
هنوز بوی باروت امریکا از فضای شهر نرفته که توپخانه‌ی سیاست‌های اقتصادی امریکایی، سفره‌ی خالیِ زحمتکشان را هدف گرفته است. پایانِ نبرد نظامی برای فرودستان نه آغازِ آرامش، بلکه شروعِ فازِ جدیدی از شبیخون به سفره خالی مردم است. دولت عملن فرمانِ تقابلِ مستقیم با طبقه‌ی کارگر را امضا کرده است.
مافیای لانه کرده در دولت که حالا وزیر اقتصاد تربیت شده ی دانشگاه شیکاگو را نیز در کنار خود دارد تا کی می خواهد و می تواند، توسط بازی با کلماتی نظیر "واقعی سازی" قیمت ها‌، حذف ارز ترجیحی، آزادی اقتصادی و ... به خانه خرابی اکثریت مردم ایران و پر کردن جیب یک اقلیت محدود ادامه دهد؟! آیا این ادامه ی بمباران مردم توسط دولت‌های آمریکا و اسرائیل جهت از پای در آوردن آنها و پایان مقاومت نیست؟!
اصرار بر آزاد سازی قیمت‌ها و حذف حمایت های پایه ی غذایی، معنایی جز تعرض مداوم به معیشت طبقه کارگر، بازنشستگان، کسبه، تولید کنندگان خرد و دیگر زحمتکشان جامعه ندارد.
اکثریت تولید کننده جامعه اکنون خود را در چنبره محاصره دو جبهه می بینند: نخست. ضربات ویرانگر بمب و موشک جبهه‌ی آمریکایی - صهیونی که زبر ساخت های زیست بوم و ابزار تولیدشان را نابود می سازند. دوم، سیاست‌های اقتصادی موسوم به بازار آزاد، که بقای روزمره شان را تهدید می کنند.
*سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران* هشدار می دهد: در این شرایط که جنگ تحمیل شده به میهنمان جان و مال همهٔ ایرانیان را تحت تاثیر قرار داده است، هرگونه سیاست اقتصادی - اجتماعی که مقاومت و تاب آوری مردم را کاهش دهد عملن در خدمت دشمن خارجی بوده، صرفنظر از نیت طراحان و اجرا کنندگان آن محکوم است و کشور را به شکست و ذلت تبعیت از دشمن دچار خواهد کرد.
مزدبگیران تولیدکننده اکنون خود را در محاصره‌ی دوجنبه می‌یابند: نخست، آنگاه که زیر ضرباتِ ویرانگرِ بمب و موشک جبهه‌ی امریکایی-صهیونی، زیرساخت‌های زیست و ابزار تولیدشان به تلی از خاکستر بدل شد، و اکنون که در چنبره‌ی سیاست‌های اقتصادی موسوم به بازار آزاد، بقای روزمره‌شان به قربان‌گاه سرمایه برده می‌شود. متولیان کنونیِ اقتصاد، با افتخار به الگوهای برخاسته از مکاتبِ امریکایی که ریشه در استثمارِ عریان دارند با وزیر اقتصاد تابع مکتب شیکاگو، در حالِ تکمیلِ پروژه‌ای هستند که بخشی از سوغاتی موشک‌ها بود. جراحیِ مدنظرِ آن‌ها، در واقع قطعِ عضوِ معیشتیِ فرودستان برای پیوند زدنِ سودهای کلان به پیکره‌ی سرمایه‌داری است.
*اصرار بر آزادسازی قیمت‌ها و حذفِ حمایت‌های پایه‌ی غذایی، معنایی جز تعرض به معیشت طبقه کارگر و دیگر مزدبگیران ندارد.*

**کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
۲۸ فروردین ۱۴۰۵*

🔹🔸🔹🔸🔹🔸🔹🔸

🔸* قوانین خاص*

🔹 ایران دارای موقعیت حساس جغرافیایی (ژئوپلیتیک) است. گذرگاهی است دیرینه بین تمدن شرق و غرب، شمال و جنوب. با تعقیب یک سیاست خارجی خردمندانه و مردمی و از لحاظ علمی سنجیده، حیثیت ایران در منطقه نه بر اساس گزاف گویی های کودکانه و قوم گرایی بلکه براساس استقلال و دمکراسی و یک سیاست خارجی صلح آمیز انسانی و متین که ایران را سکوی تعادل در منطقه کند، برنامه ریزی کرد. تا مورد احترام و نه ترس و اعتماد همسایگان خود شده و آتش افروز منطقه نباشد. نئولیبرالیسم از این وجه جغرافیایی ما در منطقه آگاه است و تلاش دارد موقعیت حساس جغرافیایی ایران را به موضوعی قابل خرید و فروش تبدیل کند و غارتگران ثروت ملی کشورها را با فروش اسلحه به منطقه خاورمیانه وارد کرده تشنج و جنگ افروزی را به کشورهای نفت خیز تحمیل کند.
جنگ ایران عراق، جنگ کویت، حمله به عراق توسط آمریکا، جنگ سوریه، ساخت داعش، جنگ یمن همگی به دلیل موقعیت حساس جغرافیایی خاورمیانه و ایران است. تا پای ایران و کشورهای منطقه همیشه در آتش جنگ بوده و خرید اسلحه تمامی نداشته باشد.


🔹*کانال دانش و کارگر🔹
بخش آموزش سندیکای کارگران فلزکارمکانیک*

🌹🌼🌹🌼🌹🌼🌹🌼🌹

*یکشنبه های اعتراض برای صلح و معیشت!*

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، امروز ۳۰ فروردین بازنشستگان تامین اجتماعی در شهرهای رشت، قزوین، هفت تپه، تهران در اعتراض به وضعیت اسفبار زندگی، در مقابل ادارت کل تامین اجتماعی شهرشان تجمع کردند.
در تهران، بعد از جنگ برای اولین بار تجمعی اعتراضی صورت گرفت.
در قزوین بازنشستگان با دیدن اعضای هیات مدیره کانون شهرشان که به جلسه ای با مدیرکل رفته بودند، در مورد چرایی افزایش نیافتن حقوق ها پرسش کردند که طبق معمول توجیهات همیشگی و دفاع از سازمان را تحویل بازنشستگان دادند.
بازنشستگان شهرستان شوش با حضور در ساختمان تامین اجتماعی، اعتراض خود را نسبت به وضعیت نامناسب معیشتی و تأخیر در ابلاغ مصوبه مزدی شورای‌عالی کار اعلام کردند:«این مصوبه با معاش و زندگیِ میلیون‌ها کارگر و بازنشسته ارتباط داشته و خواستار تسریع در ابلاغ و اجرای آن طبق قانون شدند و گفتند؛ انتظار داشتیم همانگونه که مردم در شرایط جنگی همواره از کیان و خاک میهن دفاع کردند مسئولین ذیربط نیز چاره‌ای برای معیشت آن‌ها بیندیشند. در ابلاغ مصوبه شورای عالی کار تعلل نکنند و بیش از این، آن‌ها را تحت فشار قرار ندهند.»
در رشت بازنشستگان تاکید کردند که:«بازنده اصلی جنگ مردم هستند و به همین دلیل خواهان صلح هستیم. در جنگ است که از وزیر تا وکیل و هر مسوولی پاسخگو نیست مانند ابلاغ نکردن مصوبه افزایش حقیرانه ‌دستمزد که با تورم ۳۰۰ درصدی، فقط ۶۰ درصد افزایش حقوق را با نظر کارفرمایان مصوب کردند. با این وضعیت معلوم نیست حتا در خرداد هم افزایش حقوقی در کار باشد. این بازی روحی روانی با سرنوشت کارگران و بازنشستگان چه معنی دارد جز سواستفاده از فضای جنگی»

وقتی جنگ نمی خواهیم بی دلیل نیست، قرص استامینوفن کدویین ۸ هزار تومانی در عرض یک ماه به ۲۶ هزار تومان افزایش یافت وای به حال دیگر اقلام دارویی. برنج قبل از جنگ کیلویی ۳۵۰ هزار تومان بود امروز به ۵۰۰ هزار تومان رسیده است. تخم مرغ فقط در عرض ۱۰ روز از شانه ای ۲۳۵ هزار تومان به ۴۸۰ هزار تومان رسید.
این جنگی است که در آن فرزندان مزدبگیران کشته می شوند و خانواده هایشان هم با گرسنگی و بی دارویی آرام آرام کشته خواهند شد تا مافیای سرمایه سالار هرچه بیشتر سود ببرند.

*جان ما، ایران ماست. مافیای سرمایه داری این جان را می خواهد بکشد.

بازنشستگان متحد تهرانی
۳۰ فروردین ۱۴۰۵


کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران *

*مصاحبه مازیار گیلانی نژاد مسوول سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران با خبرگزاری ایلنا

یک فعال صنفی در گفت‌وگو با ایلنا:

از کارگران پیمانکاری تقدیر کنید/ پیمانکاران هنری ندارند جز مال‌اندوزی!
کد خبر : 1775178
*

*
مازیار گیلانی نژاد گفت: * چرا حرف‌های یک خانم پیمانکار که یکی از پیمانکاران و واسطه‌ها است، این‌چنین بزرگ‌نمایی می‌شود در حالی که در کارخانه‌های فولاد، پتروشیمی‌ها و جای جای ایران کارگران بسیاری جان خود را از دست دادند یا مجروح و بیکار شدند؟ چرا این فداکاری‌ها به رئیس جمهور گزارش نمی‌شود؟

به گزارش خبرنگار ایلنا، بار جنگ و بحران بر دوش کارگران به خصوص کارگران پیمانکاری و ارکان ثالث است؛ کارگران پیمانکاری نفت و گاز، پالایشگاه‌ها و پتروشیمی‌ها در نزدیک به چهل روز جنگ، زیر بمباران‌های سنگین دشمن، مردانه پای کار ایستادند و نگذاشتند چرخه صنعت و تولید کشور متوقف شود؛ اما سوال اینجاست که آیا از این نیروهای زحمتکش، آن‌چنان که باید، حمایت و قدردانی می‌شود؟ آیا مسئولان این از خودگذشتگی‌ها را می‌بینند؟

*«مازیار گیلانی نژاد» فعال کارگری* در این رابطه به ایلنا می‌گوید: در بازدیدی که آقای پزشکیان رئیس جمهور در ۲۴ فروردین از وزارت راه داشتند خانم وزیر اعلام کرد که «یک خانم پیمانکار اعلام کرده است تمام ثروت من مال شما»؛ این گفتار با افتخار در شبکه‌های صداوسیما و در اخبار پخش شد.

او افزود: چرا حرف‌های یک خانم پیمانکار که یکی از پیمانکاران و واسطه‌ها است، این‌چنین بزرگ‌نمایی می‌شود در حالی که در کارخانه‌های فولاد، پتروشیمی‌ها و جای جای ایران کارگران بسیاری جان خود را از دست دادند یا مجروح و بیکار شدند؟ چرا این فداکاری‌ها به رئیس جمهور گزارش نمی‌شود و در شبکه‌های مختلف بازتاب نمی‌یابد؟ آیا جای تعجب ندارد؟ با این اخبار، چه پیامی می‌خواهند به جامعه پیمانکاری بدهند؟ آیا می‌خواهند بگویند این پیمانکاران هستند که فداکاری می‌کنند و چرخ‌های کشور را می‌گردانند؟!

گیلانی نژاد ادامه داد: در چند ماه گذشته، در یک تجمع ۵ هزار نفره‌ی کارگران ارکان ثالث در شرکت‌های نفت و گاز و همچنین در تجمعات هفتگی در سکوهای نفتی، کارگران علیه شرکت‌های پیمانکاری، این سرطان چنبره زده در استخدام کارگران، بسیار گفتند و ظلم‌ها و دزدی‌های پیمانکاران را برملا کردند اما سالهاست لایحه حذف شرکت‌های پیمانکاری در مجلس خاک می‌خورد و حتی حاضر نشده‌اند با نمایندگان کارگران نشست بگذارند و گفتگو کنند.

این فعال کارگری با بیان اینکه «شرکت‌های پیمانکاری با دزدیدن دستمزدها و با رعایت نکردن قوانین کار و تامین اجتماعی همچنان مورد تنفر کارگران هستند» اضافه کرد: گزارش‌های بسیاری از سوی کارگران پروژه‌ای از ظلم این پیمانکاران بارها و بارها منتشر شده اما هیچ زمان گوش شنوایی نبوده است.

*گیلانی نژاد در پایان گفت: چرا وزیر راه از پیمانکاران تمجید می‌کند؟ نکند این مافیای پیمانکاران است که ایشان را بر صندلی وزارت نشانده است!*

*کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
۳۰ فروردین ۱۴۰۵ *

*بمباران زیرساخت ها ادامه دارد!
*

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، حمله مستمر گرانی ها به زیرساخت های زندگی ۹۰ درصد مردم ایران که زیر خط فقر یعنی درآمدی کمتر از ۷۰ میلیون تومان در ماه را دارند، همچنان ادامه دارد.
قیمت برنج در اول جنگ کیلویی ۳۵۰ هزار تومان بود و امروز به ۵۰۰ هزار تومان رسیده است.
تخم مرغ این قوت اکثر مردم ایران در روزهای جنگ شانه ای ۲۳۵ هزار تومان و امروز ۴۸۰ هزار تومان است.
روغن جامد ۵ کیلویی که سال گذشته ۳۸۰ هزار تومان قیمت داشت به لطف بمباران هر روزه گرانی ها به ۲ میلیون تومان رسید که به سختی یافت می شود.
مرغ در روزهای ابتدای جنگ کیلویی ۲۴۰ هزار تومان بود و مردم زحمتکش قادر به خریدش نبودند امروز به ۳۱۵ هزار تومان یعنی افزایشی ۴۵ درصدی رسیده است.
از تن ماهی گرفته تا اقلام دیگر کنسروی به گفته رییس اتحادیه سوپرمارکت داران، گران تر شده اند.
در هفته اخیر نان تافتون دولتی از قرصی ۲ هزار تومان به ۳۸۰۰ تومان رسید تا مردم در خوردن نان هم صرفه جویی کنند.
مترو وسیله ای که زحمتکشان از آن استفاده می کنند قیمت بلیت هایش افزایشی ۳ برابر یافت.
دولت با آزاد سازی قیمت ها، مردم را در مقابل دلار بازان تنها گذاشته تا هرکاری می خواهند با سفره های مردم بکنند.
هرچند هر روز مسوولین ریز و درشت در شوهای تلویزیونی و پر بازدیدهای نمایشی از وفور کالا حرف می زنند، نمی دانند که این وفور به دلیل ازدیاد اجناس نیست بلکه به دلیل بمباران زیرساخت های زندگی توسط سرمایه سالاران و گران کردن هر روزه کالاها و نبود قدرت خرید ۹۰ درصد مردم، رخ داده است.
آقایان مسوولین تصمیمات ضدمردمی شما بیشتر از بمب های دشمن ما را هر روز در مغازه ها و بیمارستان ها از گرسنگی و بی دارویی می کشد.
علاج این درد فقط حضور در *«یکشنبه های اعتراضی» * است و بس.

*تحریریه نشریه کارگری پیام سندیکا
اول اردیبهشت ۱۴۰۵*