مصاحبه مازیار گیلانی نژاد مسوول سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران با خبرگزاری ایلنا


کارگران در دمای ۵۰ درجه مشغول کارند!/ فاجعه‌ی مرگبار سال‌های گذشته تکرار نشود
کد خبر : 1817963


یک فعال کارگری گفت: با وجود اینکه در دمای نزدیک به ۵۰ درجه سانتی‌گراد، تعطیلی ادارات و دورکاری برای کارمندان ابلاغ شده، این تصمیم درباره کارگران حتی به کاهش ساعت کاری نیز منجر نشده است.

مازیار گیلانی‌نژاد، فعال کارگری، با اشاره به تداوم گرمای شدید در استان‌های جنوبی کشور، به خبرنگار ایلنا گفت: با وجود اینکه در دمای نزدیک به ۵۰ درجه سانتی‌گراد، تعطیلی ادارات و دورکاری برای کارمندان ابلاغ شده، این تصمیم درباره کارگران حتی به کاهش ساعت کاری نیز منجر نشده است.

این فعال کارگری افزود: دمای هوا در استان‌های جنوبی به بیش از ۵۰ درجه سانتی‌گراد رسیده و در حالی که ادارات دولتی و بانک‌ها با تعطیلی یا دورکاری از سلامت کارمندان محافظت می‌کنند، کارگران صنایع نفت، گاز و پتروشیمی همچنان در فضای باز به فعالیت مشغول هستند.

وی ادامه داد: گزارش‌های میدانی از افزایش موارد گرمازدگی و حتی مرگ کارگران در پالایشگاه‌های جنوب طی سال‌های گذشته حکایت دارد؛ بدون تردید این وضعیت، مصداق تبعیض میان کارگران و کارمندان است.

گیلانی‌نژاد اظهار کرد: در حالی که کارمندان با دورکاری از گرمای سوزان در امان هستند، کارگران با حداقل امکانات و بدون کاهش ساعت کار، در معرض گرمازدگی مرگبار قرار دارند؛ متاسفانه این شرایط تنها محدود به صنایع نفت و گاز نیست، بلکه بسیاری از کارگران در سراسر کشور با آن مواجه هستند.

وی تأکید کرد: رعایت حداقل استانداردهای ایمنی در شرایط گرمای شدید، از جمله کاهش ساعات کاری در زمان اوج گرما، ضرورتی انکارناپذیر است. تصمیم دولت برای تعطیلی ادارات و بانک‌ها با هدف حفظ سلامت کارمندان، این پرسش را ایجاد می‌کند که چرا چنین سیاستی برای کارگران بخش‌های عملیاتی اجرا نمی‌شود.

وی گفت: کارگری که در دمای ۵۰ درجه سانتی‌گراد در پالایشگاه‌ها، پتروشیمی‌ها و سکوهای صدور نفت فعالیت می‌کند، نباید از حمایت‌های ایمنی و بهداشتی کمتری نسبت به کارمندی که در محیطی خنک به دورکاری مشغول است، برخوردار باشد.

گیلانی‌نژاد افزود: گرمای شدید امروز به آزمونی برای عدالت اجتماعی تبدیل شده است. در شرایطی که دمای هوا در استان‌های جنوبی رکوردهای تاریخی را ثبت می‌کند، اصرار بر ادامه کار در فضای باز، بدون تأمین امکانات اولیه، علاوه بر تهدید سلامت کارگران، موجب افزایش حوادث ناشی از کار و فرسایش نیروی انسانی خواهد شد.

این فعال کارگری در پایان به کارگران توصیه کرد در دمای بالاتر از ۴۵ درجه سانتی‌گراد از کار در فضای باز خودداری کنند، بدون سایبان فعالیت نداشته باشند، از کارفرمایان تأمین نوشیدنی‌های مناسب را مطالبه کنند، از مصرف غذای مانده بپرهیزند و پس از هر دو ساعت کار، نیم ساعت استراحت داشته باشند.

گیلانی‌نژاد تأکید کرد: کار همیشه وجود دارد، اما نباید به بهای نابودی جسم کارگران تمام شود؛ سلامت و ایمنی، همواره بر کار مقدم است.

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران

https://t.me/sfelezkar

یکشنبه اعتراض در قزوین!

امروز یکشنبه ۱۴۰۵/۵/۴ ما تعدادی از بازنشستگان تامین اجتماعی قزوین طبق روال هفته های گذشته از ساعت ۱۰/۵جهت اعتراض به عدم پرداخت معوقه های فروردین واردیبهشت و اجرایی نشدن ماده ۵۴ که مربوط به درمان و ماده۹۶ که مربوط به تورم و دخل و خرج ما بازنشستگان است جمع شدیم.
متاسفانه تیم نیروهای امنیت که برای محافظت از ما آمده بود(طبق ماده ۲۷ قانون اساسی)بیشتراز ما معترضین بودند.بنا به پیشنهاد مسئول امنیتی ؛تعداد چهار نفراز ما بعنوان نماینده بازنشستگان به دیدار معاون محترم مدیر کل تامین اجتماعی رفتیم.
جناب معاون فرمودند در شرایط حاضر که کارگاه ها و کارخانجات با کمترین تولید مواجهند سازمان با کمبود بودجه مواجه شده؛ آقای معاون فراموش کردند که ما بازنشسته ایم و در اوج تولیدشرکت ؛ ما حق بیمه خود که سی درصداز کل درآمدمان بوده پرداخت کردیم که سازمان تامین اجتماعی در جایی سرمایه گذاری کند و امروز از سود سپرده های ما بما خدمات و حقوق پرداخت کند.اینکه امروز کارخانجات با حداقل تولید سرپا هستند مربوط به آینده پرسنلی ست که الان یعنی امروز دارد حق بیمه پرداخت میکند.نه من.!!!

دوستان نماینده از کمبود دارو و از نابرابری حقوق و تورم ؛وهمچنین از اجرا نشدن کامل متناسب سازی حرف زدند و در نهایت معاونت محترم قول داد نظرات مارا به مرکز انعکاس دهد.

با احترام گروهی از بازنشستگان مطالبه گر شهرستان قزوین


https://t.me/sfelezkar

مصاحبه محمدرضا قربانی از بازنشستگان متحد تهرانی با خبرگزاری ایلنا

بازنشستگان دیگر رمق ندارند/ نگرانی فرودستان از گرانی بنزین
کد خبر : 1819145

امیدِ «یک زندگی معمولی» برای فرودستانی مثل محمدرضا قربانی که نه به امید بهبود قطعی اوضاع، بلکه از ترس بدتر شدن شرایط زندگی و به خاطر نگرانی بابت آینده، در گرمای شدید تابستان، کف خیابان تجمع می‌کنند، چیزی شبیه یک امید بی‌سرانجام است.

به گزارش خبرنگار ایلنا، وقتی از پله‌ها بالا می‌آیند، در این گرمای سختِ چهارم مردادِ تهران، نفس نفس می‌زنند؛ معلوم است جانی برایشان نمانده؛ «این بازنشستگان» دیگر رمق ندارند…
یکشنبه چهارم مرداد، چند نفر از بازنشستگان تامین اجتماعی بعد از تجمع مقابل سازمان تامین اجتماعی به خبرگزاری آمدند؛ این بازنشستگان می‌گویند «هفته ها، ماه‌ها و سال‌ها، بدون وقفه، در گرما و سرما، زیر باران و در آلودگی هوا، اعتراض کردیم، مطالبه‌گری هیچ زمان تعطیل نشد اما هرگز گوش شنوایی نیافتیم. مجموعه‌ی حاکمیت آیا اصلاً فکر می‌کند بازنشسته با حقوق ۱۸ یا ۲۰ میلیون تومانی، چطور باید زندگی کند؟ چرا هرچه قول می‌دهند، وعده‌ی پا درهوا و توخالی‌ست؟ از اینهمه ثروت و سرمایه در این مملکتِ درندشت، بی‌پولی و اعتراض کف خیابان، سهم ما بازنشسته‌ها شده. ما بازنشسته‌ای داریم که سرطان دارد و شیمی درمانی می‌کند اما بازهم هر هفته برای تجمع مقابل تامین اجتماعی می‌آید. آخر کمی از این ثروت‌ها را بدهند به صندوق تامین اجتماعی که خرج ۵ میلیون بازنشسته فقیر شود، مگر چه می‌شود؟ چرا به هیچ وعده‌ای عمل نمی‌کنند؟ حقوق ما که امسال به نصف خط فقر هم نرسید، اعتبار کالابرگ را که زیاد نکردند، حالا می‌خواهند بنزین را هم گران کنند، یعنی دوباره یک موج تورمیِ سهمگین…»
اینها فقط بخشی از درد دل‌های این بازنشستگان است؛ این مستمری‌بگیران، سنت مطالبه‌گری و اعتراض را فراموش نکرده‌اند؛ آن‌ها اما مشکلات را ساختاری و فراتر از تعامل دوسویه‌ی خود با صندوق تامین اجتماعی می‌دانند؛ از نگاه این مزدبگیران خسته که مدت‌هاست نشاط جوانی را پشت سر گذاشته‌اند، ثروت‌های ملی به یغما رفته و امروز سهم زحمتکشان، در جیب دیگران است…

روایت یک بازنشسته از دردسرهای کالابرگ
«محمدرضا قربانی» یکی از این بازنشستگان، صحبت کردن در مورد «معیشت» را تکراری و بی‌فایده می‌داند؛ او می‌گوید: فریادهای ما، اعتراض‌های ما و اینهمه سختی و مرارت که در زندگی داریم، برای بالایی‌ها اهمیتی ندارد که اگر داشت، ذره‌ای به وعده‌هایشان عمل می‌کردند.
قربانی نگران آینده است: «اگر این شرایط، این جنگ، ادامه داشته باشد، ما چطور باید زندگی کنیم، مثلاً قرار بود با کالابرگ، مشکلات معیشتی ما را رفع و رجوع کنند؛ قرار بود در تامین کالاهای اساسی مشکل نداشته باشیم، اما نتیجه چه شد؟ وقتی طرح کالابرگ را شروع کردند که تورم صعودی شده بود؛ بعد هم جنگ اتفاق افتاد؛ در عرض چند ماه، ارزش کالابرگ سقوط کرد، چند بار قول دادند مبلغ کالابرگ را دوبرابر می‌کنند؛ اما چه شد؟ به این وعده عمل نکردند که هیچ، حتی محلی برای تامین اعتبار کالابرگ نداشتند…».
این بازنشسته ساکن محله «علایین» در شهرری است؛ آنجا تقریباً همه‌ی فروشگاه‌های کوچکی که با کالابرگ به مردم کالا می‌دادند، در مرز ورشکستگی قرار دادند، دولت خیلی با تاخیر طلب‌های کالابرگ را با این مغازه‌ها تسویه می‌کند. قربانی می‌گوید: «چند تا مغازه در محله‌ی ما بود که با کالابرگ خرید می‌کردیم، دولت با این مغازه‌ها تسویه حساب نکرد و طلب‌هایشان را نداده؛ همه این فروشگاه‌ها در تیرماه اعلام کردند که دیگر از طرح کالابرگ خارج شده‌اند؛ منِ پیرمرد برای خرید با کالابرگ یک میلیون تومانی، مجبور شدم چند خیابان آنورتر بروم که بتوانم یک روغن یک کیلویی و یک بسته شکر بخرم.»
این بازنشسته تاکید می‌کند «اگر اصلاحات سیستمی اتفاق نیفتد، معیشت کامل به فنا می‌رود» و می‌پرسد: «مگر قرار نبود اعتبار کالابرگ دو برابر شود؟ چرا دولت برای همین یک میلیون تومان فعلی هم محل تامین اعتبار درست و حسابی ندارد؟ چرا قبل از تسویه، طلب فروشگاه‌های کالابرگ از دولت، به چند میلیارد می‌رسد؟ چرا طلب‌ها به موقع تسویه نمی‌شود؟»
قربانی اضافه می‌کند: کالابرگِ دولت فقط طبل توخالی بود؛ کلی تبلیغ کردند اما آخرسر هیچ چیز دست ما را نگرفت؛ گویا به این هم راضی نیستند، می‌خواهند بنزین را هم گران کنند، یعنی باز از جیب‌های خالی ما مردم بردارند؛ به خدا مدت‌هاست آرزوی ما «مردم» یک زندگی معمولی‌ست، فقط یک زندگی بسیار معمولی…
بقیه مصاحبه در متن بعدی👇👇

آب پاکی روی دست مردم

سوم مردادماه، بعد از ماه‌ها تبلیغات و وعده در مورد افزایش مبلغ کالابرگ، سخنگوی دولت، آب پاکی را روی دست فرودستان ریخت و با این بهانه که دولت «رویافروشی» نمی‌کند، افزایش اعتبار کالابرگ را منتفی دانست؛ مهاجرانی رو به دوربین‌ها گفت: اگر قرار باشد منابعی افزایش پیدا کند، دولت علاقه‌مند است که این منابع از محل‌های پایدار تأمین شود. دولت به هیچ عنوان «رویافروشی» نمی‌کند و آنچه را که مبتنی بر واقعیت باشد، صادقانه با مردم در میان خواهد گذاشت». اما سخنگوی دولت خبر بدتر دیگری هم برای مردم داشت: «برای بنزین برنامه‌هایی در راه است و اینکه اصلاحات احتمالی از طریق سهمیه‌بندی یا قیمت‌گذاری انجام شود، در صورت نهایی شدن، با دقت، شفافیت و صداقت همانند دفعات گذشته به مردم اعلام خواهد شد.». البته در عمل فرق چندانی بین اصلاحات احتمالی دولت نیست، چه قیمت هر لیتر بنزین گران شود و چه سهمیه بنزین دولتی کاهش یابد، نتیجه یک چیز است: اعمال فشار تورمی مجدد به زندگی مردم و سرایت گرانی به تمام حوزه‌ها، از نان گرفته تا حمل و نقل و اجاره خانه.

وقتی این دو خبر را کنار هم می‌گذاریم، معادله واضح‌تر می‌شود؛ کالابرگ یک میلیون تومانی که دیگر پول دو کیلو برنج ایرانی نیست و با آن می‌شود یک لیتر روغن مایع، یک کیلو شکر ونهایتاً چند دانه تخم مرغ خرید، ارزشی در زندگی فرودستان ندارد. اسف‌بار اینکه، بعد از حداقل ده بار وعده و خبررسانی در مورد دو برابر شدن مبلغ یک میلیون تومانیِ کالابرگ، فعلاً خبری از این افزایش نیست. از آن سو، موج جدید تورم در راه است؛ فضاسازی رسانه‌ای برای افزایش قیمت بنزین در سطح گسترده صورت گرفته و الگوی مصرف مردم در رسانه‌های دست راستی به شدت مورد انتقاد قرار گرفته است.

در آرزوی یک زندگی معمولی

در این بین، امیدِ «یک زندگی معمولی» برای فرودستانی مثل محمدرضا قربانی که از ترس بدتر شدن شرایط زندگی و به خاطر نگرانی بابت آینده، در گرمای شدید تابستان، کف خیابان تجمع می‌کنند، یک امید بی‌سرانجام است.

چراغ کم‌سوی امید در حال خاموش شدن است؛ مدت‌هاست که انتظار مزدبگیران و دهک‌های فرودست، نه یک زندگی شایسته و مرفه، بلکه یک زندگی بسیار معمولی‌ست؛ قربانی می‌گوید «زندگی معمولی پیشکش، روزی سه وعده غذای ساده هم از طبقات فقیر دریغ شده است، سفره‌های مردم خالی‌ست اما ثروت ملی در دست یک درصدی‌هاست و حتی ده درصد آن برای «معیشت» هزینه نمی‌شود…».

گزارش: نسرین هزاره مقدم


کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران


https://t.me/sfelezkar

برای بدحساب ها کار نکرده، رسوایشان کنیم!!

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، با توجه به شرایط جنگی، پیمانکاران دغلباز به صرافت افتاده اند که دستمزدهای کارگران پروژه ای را بالا بکشند. در آخرین لیستی که به سندیکای کارگری ارسال شده:

۱- پیمانکار حبیب بخشی در نیروگاه سیکل ترکیبی خاتون آباد شهربابک کرمان دستمزد ۳۰ کارگر جوشکار و مونتاژکار و... را بالا کشیده و بیمه کارگران را هم رد نکرده است و از دست کارگرانش فراری است.
۲- پیمانکار اعتمادی از شرکت سگال آذر در پتروشیمی تبریز ۳ ماه کارکرد کارگران را نپرداخته است. امکانات رفاهی صفر و کارگران را اجباری به مرخصی تحمیلی می فرستنده تا کارگران اعتصاب نکنند. این آقا هیچ سر رشته ای از کار ساخت مخزن نداشته و با رانت در اینجا مشغول به کار شده است.
۳- پیمانکاران محمد و مهرداد رودباری، شریف زاده از شرکت پتروپیشگامان صنعت هرمز در پتروشیمی سیراف انرژی که کارفرمای بالا دستی شرکت فرایند بخار است به کارگرانی که بهمن و اسفند دستمزد طلبکارند را در زمان جنگ بدون هیچ پولی به خانه فرستاد و حتا پول سرویس و رستوران توراهی را هم نپرداخت. ۳۰ کارگر جوشکار، کمکی، فیلتر، تک زن اگر موفق به تماس شوند جز فحاشی چیز دیگری نمی شنوند.
۴- خط ۹۶ اینچ مهران نیز از نظر غذا و خوابگاه افتضاح و حتا آب آشامیدنی به قدر کافی برای کارگران نیست.

این پروژه ها و پیمانکاران تحریم کارگری هستند.
به همه کارگران اطلاع رسانی کنید برای این پیمانکاران بدحساب کار نکنند.

سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
گروه پایپینگ و اکیپ پروژه ای ها
۶ مرداد ۱۴۰۵

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران


https://t.me/sfelezkar

نه به اعدام، خواستی همگانی!

طی یک ماه گذشته سیر اعدام در زندان ها افزایش یافته است. به ویژه در اصفهان و در یک عمل غیرانسانی ۲ تن از جوانان معترض دیماه سال گذشته در مقابل چشمان مردم معترض اصفهان دار زده شدند. این عمل پیامی روشن به جامعه دارد: ارعاب و ناتوانی در پاسخگویی.
تجربه حداقل ۴۰ ساله اخیر نشان داده است حذف انسان ها هیچ مشکلی را حل نمی کند که اگر می کرد در دهه ۶۰ صدها جوان و نوجوان و در سال ۶۷ هم قتل عام زندانیان سیاسی مشکلات جامعه را حل می کرد. تورم ماند، فقر گسترش یافت، فحشا هر روز چهره زشت خود را نمایان تر کرد، بیکاری، دزدی و اختلاس همچنان در جامعه ماندگار شده است.
این جوانانی که اعدام می شوند ۴۷ سال در این جامعه بالیده اند. از منابر و مساجد و صداوسیما و کتب درسی هرچه خواستید برایشان تبلیغ کردید. پس اگر امروز همچنان شما را بر نمی تابند ریشه در عملکرد شما دارد.
دزدهای خانگی با ریش و تسبیح همچون خاوری ها، هر آنچه زحمتکشان ثروت تولید می کنند را می دزدند و این از چشمان تیزبین جوانان این روزگار پوشیده نمی ماند، پس معترض می شوند.
فقر، بی عدالتی، نابرابری اجتماعی، دادرسی های ناعادلانه و روشی که برای اثبات حقانیت خود به اعدام پناه می برد، اعتراض همگانی را بر می انگیزد. اعدام اعتراف به ناتوانی حل مشکلات جامعه است که به جای تولید اعتماد، پس گرفتن سیاست های غلط اجتماعی و اقتصادی برای مهار بحران، باز تولید مرگ را انتخاب کرده است. این نه اقتدار است و نه قدرت، بلکه شکست کامل سیاستی است که از دهه ۶۰ آغاز شده، در گفتگو و شفافیت را بسته و هیچ طرفی هم نبسته است.
این جوانان هیچکدام از طبقه برخوردار جامعه نیستند. فرزندان زحمتکشان و مزدبگیرانی هستند که بار مشکلات جامعه ایران را به دوش می کشند. از تورم تا جنگ. به همین دلیل است که اعدام را بر نمی تابند.
طبق آمار بانک مرکزی تورم نقطه به نقطه مردادماه به ۸۰ درصد رسیده است. آیا با اعدام این جوانان تورم کاهش خواهد یافت؟؟ معضل بیکاری حل می گردد؟؟

سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران این اعدام ها را محکوم کرده و آن را یک قتل حکومتی می داند و خواستار توقف فوری آن است.
اعتراض، اعتصاب، راهپیمایی حق مردم ایران است و هیچکسی به این خاطر نباید مجازات شود.

آزادی و عدالت و برابری خواست ۱۲۰ ساله مردم ایران است و هیچگاه از دستورکار مبارزات اجتماعی خارج نخواهد شد.

سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
۷ مرداد ۱۴۰۵



کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
https://t.me/sfelezkar

نشریه کارگری «پیام سندیکا» شماره ۱۵۰ به صورت کاغذی و مجازی منتشر شد.
در این شماره اعلامیه ها، اخبار کارگری، اخبار یکشنبه های اعتراض، مصاحبه های کوشندگان سندیکایی و بازنشستگی، مقالات کارگری-اجتماعی-بازنشستگی و فلسفه را می خوانیم.
این نشریه به دیگران معرفی کنیم.
برای مطالعه نشریه به کانال تلگرامی سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران به آدرس زیر مراجعه کنید.


https://t.me/sfelezkar

نشریه کارگری «پیام سندیکا» شماره ۱۵۰ به صورت کاغذی و مجازی منتشر شد. اعلامیه ها، اخبار کارگری، اخبار یکشنبه های اعتراض، مصاحبه های کوشندگان سندیکایی و بازنشستگی، مقالات کارگری-اجتماعی-بازنشستگی و فلسفه را می خوانیم.


https://t.me/sfelezkar

ثروت ملی بازیچه دزدها!!

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، ارزش پول ملی هر روز اب می رود، برای پروژه های عمرانی پول نیست، یارانه مردم را افزایش نمی دهند و کالا برگ به قیمت ۲ شانه تخم مرغ هم نمی رسد، برای افزایش حقوق کارگران و بازنشستگان عمله مافیا در دولت جان می دهند، و بدتر از همه مذاکره کنندگان برای ۶ میلیارد دلار گردن کج کرده اند. دلیل آن را از زبان مسوولین بشنویم.
قاسم نوده فراهانی رییس اتاق اصناف ایران:«از سال ۹۷ تاکنون بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار ارز صادراتی به کشور بازنگشته است»
رییس سازمان بازرسی:«یک نفر ۲۰۰ میلیون دلار سرمایه کشور را برداشته و فرار کرده و ۲۰ هزار شخص حقیقی و حقوقی ۹۴ میلیارد یورو پول نفت کشور را به کشور بازنگردادند»
همچنین در خبرهاست که فردی به نام تاج که احتمال می رود برادر رییس فدراسیون فوتبال کشور باشد پس از خارج کردن صدها میلیون دلار پول به خارج حالا شرط کرده است به جای پول ۸ تا ۱۰ هزار خودرو لوکس وارداتی تحویل دهد. به اینها اضافه کنیم ۵۰۰ میلیارد دلار در امارات مانده را.
از دولت احمدی نژاد تاکنون که بیش از ۲۵ سال می گذرد حداقل ۳ هزار میلیارد دلار پول از کشور غارت شده و به خارج برده شده است. برای آنکه درک بهتری از غارت ثروت ملی مردم ایران داشته باشیم کافی است نظری به مبلغ بودجه امسال کشور بیاندازیم. بودجه کشور ۱۵۵۱۳۳۰۱۷۲۷۵ معادل ۱۰۰ میلیارد دلار است یعنی بودجه ۳۰ سال کشور در جلوی چشمان قوه مجریه، قوه قضاییه، بازرسی کل کشور، بانک مرکزی، وزارت اقتصاد و دهها نهاد نظارتی به غارت رفته است که نشانگر بی خاصیتی و ناکارآمدی این نهادهاست. این ۳ میلیارد دلار منهای حقوق های نجومی، دکل های گمشده، بریز و بپاش ها، و میلیاردها دلار که مسوولین بی خاصیت و همدست دزدها حقوق دریافت کرده اند و با مدیریت خود گند به اقتصاد و سیاست و اخلاق این کشور زده اند، است.
در کشور ما پول هست برای دزدها، نه برای ۹۰ میلیون ایرانی. امروز در جلوی چشم همه مسوولین ۳ میلیارد دلار بودجه غذا و دارو را به واردات خودروهای لوکس اختصاص داده اند. امروز اگر بازنشسته و کارگر و آحاد مردم بی دارو مانده اند، هر قرص نان بربری به ۵۰ هزارتومان رسیده و حتا آن جوان نظامی پای لانچر که دست و پای خود را از دست داده است باید با حقوق ماهانه ۱۷ میلیون تومان سر کند، به این دلیل واضح هست:
مافیا همه ارکان را در دست دارد. می دزد، فرار می کند، قانون را مسخره می کند، به مردم نوکرم چاکرم می گوید اما دستش تا آرنج در جیب هر ایرانی است.
پول هست اما نه برای ۹۰ میلیون ایرانی بلکه برای ۴ تا ۵ هزار دزد بی پدر و مادر.

متحد شویم، در سندیکاهای کارگری متشکل شده، و یا به بازنشستگان در یکشنبه های اعتراض پیوسته تا دستان این پلیدان را از زندگی خود کوتاه کنیم.

اتحاد اتحاد علیه فقر و فساد

تحریریه نشریه کارگری پیام سندیکا

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران



https://t.me/sfelezkar

چرا نارضایتی به حرکتی عمومی تبدیل نمی شود؟؟

جامعه‌ی بلاتکلیف و فقدان نیروهای عمل کننده بر فاصله‌ی جنبش با اکثریت مردم تاثیر گذاشته است.
در بحث درباره‌ی وضعیت کنونی ایران، بسیار از نارضایتی عمومی، بحران مشروعیت، سرکوب، فقر، تورم، تبعیض و گسترش شکاف طبقاتی سخن گفته می‌شود. این‌ها واقعیت‌های انکارناپذیر جامعه‌ی امروز ایران‌اند. اما همین واقعیت‌ها به‌تنهایی توضیح نمی‌دهند که چرا این حجم از نارضایتی به حرکتی عمومی، پایدار و تعیین‌کننده تبدیل نمی‌شود؟؟
مسئله فقط این نیست که مردم ناراضی‌اند یا نه؟؟ مسئله این است که این نارضایتی چگونه، به دست کدام نیروها، با چه سطحی از سازمان‌یابی و بر پایه‌ی کدام پشتوانه‌ی اجتماعی می‌تواند به اراده‌ای جمعی بدل شود؟؟
فاصله‌ی جنبش با اکثریت مردم را نمی‌توان با داوری‌های ساده توضیح داد. مردم نه بی‌دردند، نه الزامن بی‌تفاوت، و نه از سر رضایت در سکوت مانده‌اند. بخش بزرگی از جامعه در وضعیتی از فرسایش، ترس، انتظار و بلاتکلیفی زندگی می‌کند. زندگی روزمره برای میلیون‌ها نفر به میدان بقا تبدیل شده است: مزدهایی که از هزینه‌های زندگی عقب مانده‌اند، اجاره‌هایی که نفس خانواده‌ها را می‌گیرند، درمانی که دشوارتر و گران‌تر می‌شود، آینده‌ای که برای جوانان بسته‌تر به نظر می‌رسد، و سرکوبی که هر حرکت جمعی را با خطر مستقیم روبه‌رو می‌کند. در چنین وضعیتی، دعوت کلی به حرکت سیاسی، اگر پشتوانه‌ی سازمانی و اجتماعی نداشته باشد، برای بخش بزرگی از مردم نه امید، بلکه ورود به خطری نامعلوم است.
 
از همین‌جا باید مفهوم «فاصله» را دقیق‌تر فهمید. فاصله‌ی جنبش با مردم، فاصله‌ی اخلاقی میان «آگاهان» و «منفعلان» نیست. چنین برداشتی هم نادرست است و هم تحقیرآمیز. این فاصله، شکاف میان نارضایتی اجتماعی و امکان عمل جمعی است.
مردم درد را حس می‌کنند، اما هنوز نیروهایی را نمی‌بینند که بتوانند این درد پراکنده را به قدرت اجتماعی سازمان‌یافته تبدیل کنند. ناراضی بودن یک چیز است؛ اعتماد کردن به یک مسیر جمعی چیز دیگر. جامعه زمانی به حرکت درمی‌آید که فقط خشم نداشته باشد، بلکه افق، تکیه‌گاه، سازمان، اعتماد و احساس امکان نیز داشته باشد.
در این میان، شکاف طبقاتی نقشی تعیین‌کننده دارد. شکاف طبقاتی فقط به معنای فاصله‌ی درآمدها نیست؛ به معنای جدایی تجربه‌ها، زبان‌ها، ترس‌ها و افق‌ها نیز هست. بحران برای همه‌ی گروه‌های اجتماعی یک معنا ندارد. برای بخشی از جامعه، بحران به معنای افت سرمایه، بی‌ثباتی بازار یا کاهش سطح مصرف است؛ برای لایه‌های وسیع‌تری از مردم، بحران یعنی حذف تدریجی نیازهای پایه‌ای از زندگی: غذای کافی، درمان، مسکن، آموزش، امنیت شغلی و امکان ساختن آینده. وقتی تجربه‌ی طبقاتی چنین گسسته می‌شود، زبان سیاسی نیز اگر با این تجربه‌ها پیوند نخورد، در سطح نیروهای فعال، روشنفکران، دانشجویان یا لایه‌های محدود شهری باقی می‌ماند.

🌸🌹🌷🌺❤️🌴🌼🌾🍀💐🐦‍🔥

بخش آموزش سندیکای کارگران فلزکار مکانیک:
https://t.me/Knowledge_N_Worker
🌺🌸🌺🌸🌺🌸🌺🌸🌺🌸🌺🌸🌺 

یکشنبه های اعتراض، جنبش گرسنگان!!

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، جنبش گرسنگان که هر هفته تعداد بیشتری از بازنشستگان را در بر می گیرد این هفته ۱۱ مرداد در شهرهای تهران، رشت، قزوین، شوش، اهواز، تبریز، دزفول برگزار شد. تمامی شعارها حول خواست معیشت مناسب، درمان رایگان، آزادی زندانیان و محکوم کردن اعدام دور می زد.
رزمندگان دیروز/ گرسنگان امروز-حداقل حقوق/ برای همه وزیران-درمان رایگان/ حق مسلم ماست-
با این حقوق ناچیز/ میدری زندگی کن-ظلم و ستم فراوان/ ما را کشاند خیابان-اتحاد اتحاد/ علیه ظلم و فساد- جنگ افروزی کافیه/ سفره ما خالیه-سالاری بی عرضه/ استعفا استعفا- نه به اعدام/ نه نه نه.

بازنشستگان در رشت و در اعتراض به توزیع ناعادلانه ثروت، نابرابری، تورم افسار گسیخته، عدم اجرای ماده 54 و 96 قانون تامین اجتماعی، بازداشت کنشگران سیاسی،مدنی،صنفی، اعدام معترضان، بازداشت کارگران و معلمان، جنگ خانمانسوز و ايران سوز ميان آمریکا و حاکميت ولايي، گردهم آمده و کف خیابان را از آن خود کردند و با شعارهای کوبنده، لرزه بر اندام حاکمان سرمايه داری انداختند.و با در دست داشتن تصاویر زندانیان محکوم به اعدامِ محبوس در زندان لاکان رشت، انزجار خود از پدیده قرون وسطایی حکم " اعدام" ابراز كرده و خواستار آزادی بى قيد و شرط اين فرزندان ميهن شدند.
بازنشستگان در شوش در مقابل خانه دوم خود بعنوان سهامدار واقعی تجمع اعتراضی برگزار کردند. بحث معوقات و روش اجرای متناسب سازی سال سوم؛ افزایش مزایا و حذف بیمه تکمیلی و اجرای ماده ۵۴ و حذف ماده ۸۹ بوده و نسبت به اعلام مدیرعامل سازمان مبنی بر عدم وجود منابع جهت پرداخت و اجرای این مطالبات معترض بودنداین بازنشستگان عدم پرداخت بدهی دولت و دخالت آن در مدیریت و منابع سازمان با انتصاب مدیران دولتی و فساد در شرکتهای شستا و سازمان طبق تحقیق و تفحص مجلس در سال ۱۴۰۱ و عدم برخورد با مفسدین، را مهمترین دلیل شرایط بحرانی سازمان به غیر از عوامل جنگ کنونی که باعث کاهش بیمه پردازی شده است، دانسته راه نجات سازمان را استقلال سازمان می دانند و از مجلس و دولت خواهان اجرای این حق قانونی و شرعی هستند.
در تبریز بازنشستگان موفق شده اند به وزارت بهداشت بقبولانند که بیماران بازنشسته تامین اجتماعی را اورژانس به بیمارستان های خصوصی نبرد و به یکی از بیمارستانهای ملکی تحویل دهد و اتاقی در بیمارستان های ملکی برای گرفتن وقت اختصاص داده شود تا بازنشستگان سرگردان وقت گرفتن از سایت نشوند.
در قزوین هم بازنشستگان به دیدار مدیرعامل رفته و ایشان گفتند معوقات با حقوق مرداد پرداخت می شود و برای موضوع درمان هم به معاونت ایشان مراجعه کنند. در حقیقت از این دیدارها برای بازنشستگان آبی تاکنون گرم نشده است.

بازنشستگان متحد تهرانی

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران



https://t.me/sfelezkar

دیگ به دیگ میگه روت سیاه!!

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، علی اکبر عیوضی عضو هیات مدیره کانون بازنشستگان تهران در مصاحبه ای با عصر خبر خواستار:« شفاف‌سازی همه‌جانبه درباره عملکرد شستا شد و تأکید کرد این مجموعه باید پاسخگوی جایگاه و انتظارات میلیون‌ها بیمه‌شده و بازنشسته باشد.»
البته از این اظهارات تند و آتشین باید دید چه کاسه ای زیر نیمه کاسه است و احتمالن کجا کمتر سیبل ایشان چرب شده است.
آقای عیوضی مگر خود شما در مورد عملکرد مالی کانون شفاف سازی می کنید که مدیریت شستا یاد گرفته، شفاف سازی کند؟؟ مگر شما بارها و بارها با پررویی تمام به بازنشستگان تهرانی نگفته اید که:« عملکرد مالی کانون محرمانه است» حالا چطور توقع دارید مافیای شستا شفاف سازی کند؟؟ چرا در این ۴۰ سال یکبار هم خواستار شفاف سازی نشده آید؟؟
شما و هیات مدیره بی عرضه تر از خودتان مگر بازنشستگانی را که خواستار شفافیت عملکرد کانون بودند را به پلیس امنیت و کلانتری بارها معرفی نکردید؟؟
هنوز دیر نشده شما عملکرد مالی کانون بازنشستگان تهران را در گروه تلگرامی شفاف سازی کنید تا دیگران از جمله کانون عالی بازنشستگان هم یاد گرفته شفاف سازی کند تا سراغ شستا هم برویم.
راستی جمع درآمدتان از کانون از عیدی و حق جلسه، شیتیل آتیه سازان چقدر است؟؟

بازنشستگان متحد تهرانی

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران


https://t.me/sfelezkar

«حق جنگ» برای همه زحمتکشان!!

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، «حق جنگ» یکی از موضوعاتی است که از سوی دولت، وزارت کار و کارفرمایان به عمد به فراموشی سپرده می شود.
«حق جنگ» همچون حق بدی آب و هوا، سختی کار، کار در شرایط سکوهای نفتی صدور نفت و گاز، کار در مقابل کوره های ذوب همچون فولاد و ذوب آهن، حقی است قانونی و باید پرداخت شود.
در ۸ مرداد کارگران معادن وکلینکر سیمان خوزستان برای اولین بار پس از جنگ فعلی موضوع «حق جنگ» را مطرح کردند. کارگرانی که در بحبوحه جنگ چه در صنایع فولاد، پتروشیمی ها، معادن، و همه صنایع دیگر که حاضر به ترک کار نشده و در شرایط مرگ و زندگی به تولید ادامه دادند فارغ از اینکه در کجای ایران و در چه رشته صنعتی و یا حتا اداری کار می کرده است را شامل خواهد شد.
فرق کارگری که هر لحظه در معرض بمباران به وظیفه خود عمل کرده با وزیران و مسوولانی که در جان پناه های بتنی به سر می بردند بی تردید باید لحاظ شود. بسیاری از ادارات تعطیل و یا دور کار شدند اما کارگر فولادی، پتروشیمی، پالایشگاهی و هزاران واحد تولیدی نه تنها تعطیل نشدند بلکه از آنان انتظار می رفت همچون نانوایان که نان مردم را پخت می کردند، بر سر کار باشند و تولید را متوقف نکنند.
همه سربازان، افسران، فرماندهان اضافه پرداخت هایی با نام های مختلفی دریافت داشتند پس چرا کارگران و همه آنهایی که بر سر کار ماندند نباید از «حق جنگ» برخوردار باشند چه نانوا، چه بابابرقی ها، چه کارگران شهرداری ها، چه نفتگران، چه سربازان. دریافت «حق جنگ» یک حق عمومی است و باید پرداخت گردد.

سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران از همه کارگران در واحد‌های تولیدی انتظار دارد در مورد دریافت این حق پیشقدم شده و با ارسال درخواست های خود به سندیکا، ما را یاری کنند تا این حق را بگیریم.
از ۲ میلیون دلار تعرفه دریافتی تنگه هرمز باید همه مردم ایران و به ویژه کارگرانی که در پای تولید مانده اند، بهره مند شوند.
ثروت ملی متعلق به همه مردم ایران است. اگر دیپلماسی و یا جنگ با قدرت اعمال می شود بدون پشتیبانی طبقه کارگر و همه مزدبگیران امکان پذیر نخواهد بود.
حق جنگ حقی ملی است و باید رعایت و پرداخت گردد.

تحریریه نشریه کارگری پیام سندیکا

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران


https://t.me/sfelezkar

وضعیت در پروژه های نفت و گاز چگونه است؟

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، با شروع جنگ اول و دوم فرصتی به پیمانکاران پست فطرت داده شد تا می توانند به کارگران ظلم کنند. در هیاهوی بیکاری و بمباران درتمامی پروژه های پارس جنوبی حقوق های از ٢ ماه تا الا ماشااله ماه عقب می افتد. پاداش و عیدی آخر سال کارگران خورده شد. مزایای مصوب وزارت کار از جمله ٨ ساعت کار، سنوات آخر سال، حق مسکن، حق اولاد، اضافه کاری …. داده نشد. بیمه کارگران و استادکاران را بصورت بیمه کارگر ساده رد می کنند و گاه حتا اصلن رد نمی کنند. در قرارداد یکطرفه ای که بین شرکت ها و کارگران بسته می شود کارگر هیچ حقی ندارد. میوه، شیر، و غذای مناسب که در قرارداد شرکت های دست چندم با شرکت مادر پولش را می گیرند، داده نمی شود. پول لباس و لوازم مصرفی ایمنی و رفاهی را از حقوق کارگران کم می کنند. خوابگاههای ٦ نفره را با ١٠ کارگر پر می کنند. در سرویس های بهداشتی مایع دستشویی را با آب قاطی می کنند که منجر به بیماری های عفونی و همه گیر می شود. حمام و سرویس بهداشتی نه تنها به تعداد وجود ندارد بلکه اکثرن شیرهایشان خراب و قابل استفاده نمی باشند. حمام ها و سرویس های بهداشتی گاه فاقد در و با پارچه ای پوشانده می شوند.
بوی فاضلاب در هوای ٥٠ درجه بیداد می کند. گرمازدگی، اسهال و استفراغ، از بیماری های دوره ای و همیشگی پروژه هاست. برای کارگر بیمار آمار غذا رد نمی شود و کارگر رنجور باید گشنه بماند. آبی را به نام چایی به خورد کارگران می دهند. برای نفس تازه کردن و کمی نشستن در هوای ٥٠ درجه کسر کار به شدت اعمال می شود. از سرویس های کولردار که پیمانکار در قرارداد از شرکت مادر پول می گیرد مینی بوس های زهواردر رفته و بدون کولر را جایگزین می کند.
این است شرایط کارگر پروژه ای که کارفرما و شرکت مادر و شرکت نفت برایش بوجود آورده است.
نه بازرسی وزارت کار، نه بازرسی منطقه ویژه و نه بازرسی وزارت نفت به خود زحمت نمی دهند این زیرپا گذاشتن قوانین از سوی پیمانکاران پلشت را پیگیری کنند.

باز هم به کارگران می گوییم در شرایط گرمای طاقت فرسا کار نکنید.
تمامی تخلفات پیمانکاران را به سندیکای کارگری گزارش کنید تا پیمانکاران بدصفت و بدحساب را رسوا کنیم.
کارگران را با مطالب سندیکای کارگری آشنا کنید تا از مطالبات و مبارزات کارگری درک درستی پیدا کنند.

کس نخارد پشت من/ جز ناخن انگشت من

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران


https://t.me/sfelezkar