اسلام میرسلیم ها!!

در آخرین اظهار نظر آقای میرسلیم، یکی از وزاری سابق که مشکلات امروز جامعه ایران بخشی به عهده عملکرد ایشان و دوستان هم محفلی شان است، اعلام کرده:«مسوولینی که گفتن نفت مال مردمه، بی خود گفتن!! نفت مال خدا و رسولشه»
این سخنان مبهم چه معنی می دهد؟؟ و چرا امروز چنین گفته می شود؟؟ آن هم زمانی که تعداد سارقان تراستی نفت از ۷۵ نفر بیشتر شده و منسوبین مسوولان هم در میان این افراد مافیایی هستند.
البته این اولین بار نیست که اظهارت آقای میرسلیم چنین همه را شگفت زده کرده است. یادمان نرفته زمانی را که فرزند ایشان به جرم جاسوسی و عضویت در سازمان مجاهدین دستگیر و در زندان بود. ایشان در اظهاراتی تعجب آمیز گفت:«فرزندم گول خورده و بهتر است مورد عفو قرار گیرد» (به همین مضمون) و به خانه برد بدون مجازات.
امروز مشخص شده است که چگونه افراد دزد و دل در گروه دشمن، با مافیای داخلی و خارجی همدست شده و ارزهای نفتی و غیر نفتی را از کشور خارج و در بانک های دشمنان مان سپرده کرده اند.
آیا کارگری که سنگ پرتاب کرده بود، و یا کارگر مرغداری نباید مورد عفو واقع می شد؟؟ چرا میرسلیم ها در این موارد خاموشند؟؟
چرا آقای میرسلیم وقتی منافع شخصی و محفلی شان در خطر قرار می گیرد همچون مولایش دست فرزند و اطرافیانش را داغ نمی کند؟؟
نفت و هر آنچه ثروت ملی است متعلق به مردم ایران است و باید در خدمت مردم قرار گیرد. باید با همه غارتگران ثروت ملی از هر رده به شدت برخورد شود.
ما اعدام را عملی غیرانسانی می دانیم اما اگر قرار است:«در شهر مست گیرند» بی تردید باید شامل همه تراستی ها و غارتگران شود نه فقط فرزندان زحمتکشان!

مافیا و همه خائنین به وطن را از کشور بیرون خواهیم راند.

https://t.me/sfelezkar

یکشنبه های اعتراض علیه دروغ، فساد و تبهکاری!!

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، در سیستم فعلی سرمایه داری جاری در کشور ما، گفتن دروغ، ایجاد فساد، آزادی تبهکاران چه اقتصادی، چه سیاسی، چه فرهنگی و چه قاچاق مواد مخدر امری عادی تلقی می شود.
در حقیقت دولت با آزاد گذاشتن معاملات ارزی، میدان دادن به تراستی های نفت، قاچاق را به رسمیت شناخته است و با اجازه دادن به استانداران و صنوف برای قیمت گذاری بر روی اجناس به ویژه نان که ۵ برابر قیمت قبل از جنگ شده است به بمباران سفره های مردم پرداخته است. همدستی مافیای داخلی و خارجی برای به شکست کشاندن مبارزات مردم ایران سالهاست که آشکار شده است.
آزادی تبهکارانی چون بابک زنجانی، محسن پاک نژاد وزیر نفت سابق و مسوول ایجاد بستر برای دزدی های تراستی ها، همتی مسوول بانک مرکزی و حراج کننده ارز کشور، مدنی زاده وزیر اقتصاد مسوول تورم و گرانی های موجود، دروغگو هایی چون وزیر کشاورزی که می گوید:« قیمت کالاهای اساسی افزایش نیافته»، سخنگوی بی ادب دولت خانم مهاجرانی که می گوید:«کالابرگ از مهرماه افزایش خواهد یافت» و یا مدنی زاده که می گوید:«خیال مردم راحت باشد دولت برنامه مشخص برای حمایت از اقتصاد و معیشت دارد»، نشان از سیستم به غایت مافیایی حاکم دارد.
شخصیت های مافیایی که فرزندانشان در خارج کشور به سر می برند و همگی تابعیت و پاسپورت خارجی دارند، اینان می دانند چه بلایی سر مملکت آورده اند که حتا حاضر نیستند نه خودشان و نه فرزندانشان در ایران زندگی کنند.
فساد چنان عادی سازی و تایید می شود که بی سابقه است بطوریکه تراستی ها از رسانه هایی که این موضوع را افشا کرده اند شکایت می کنند.
قله کوه فساد قابل رویت، چنین است:
بانک مرکزی از عزل ۱۱ رییس شعبه به دلیل تخلف خبر داده است.
بازرسی کل کشور اعلام کرده در شرکت های تابعه صندوق بازنشستگی ۴۱ مدیر متخلف و در شستا ۴۵ مدیر متخلف شناسایی شده اند.
وزیرکار می گوید روزانه ۲ پرونده فساد به او گزارش می شود.
قوه قضاییه از ۷۵ پرونده تراستی ها خبر می دهد
معاون وزیر کار می گوید:«اگر بخواهیم جلوی فساد را بگیریم شیشه های دفتر مرا می شکنند. اصول گرا و اصلاح طلب هم ندارد.»
از دود شدن ۵ تن تریاک روزانه در تهران و وفور مواد مخدر در کشور چه بگوییم. در حالی همه اقلام زندگی در حال افزایش است، مواد مخدر طی سالهای اخیر از گرمی ۳۰۰ هزار تومان به کمتر از ۱۵۰ هزار تومان رسیده است. ارزان شدن مواد مخدر دلیل دارد و دلیل آن هم چرتی کردن جامعه مبارزه ایران است. در پروژه های نفت و گاز پیمانکاران به کارگران خود به جای پول، تریاک می دهند تا اعتصابی صورت نگیرد. ترویج گل، شیشه در میان نوجوانان و جوانان که به سادگی قابل مصرف است و ادعا می شود نشاط و تناسب اندام به همراه دارد بی دلیل نیست. جوانان باید چرتی، متوهم بار بیایند تا به بردگی نوین جاری در کشور تن دهند. بی اغراق بیش از ۲۰ تن مواد مخدر در کشور روزانه دود می شود و با ارزان ترین قیمت به دست نوجوانان و جوانان می رسد.
امپراطوری دروغ و فساد در حال خموده کردن جامعه است تا کسی به غارت هر روزه مافیا و تصمیم های ضد مردمی اش اعتراض نکند.
یکشنبه های اعتراض را گسترش می دهیم تا میهن را از دست این پلیدان نجات دهیم.

تا مافیا کفن نشود/ این وطن وطن نشود

هیات تحریریه نشریه کارگری پیام سندیکا

کانال تلگرامی سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران

https://t.me/sfelezkar

یکشنبه های اعتراض به مافیای تبهکاری!!
فساد و دزدی می کنید، کارگر و شلاق می زنید!!

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، تجمع اعتراض‌آمیز بازنشستگان تامین اجتماعی امروز ۲۶ مهرماه در شهرهای تهران، شوش، اهواز، رشت، کرمانشاه، قزوین، تبریز، دزفول و بازنشستگان فولادی در اصفهان برگزار شد.
در حالی دروغ، فساد، دزدی، هر روز افزایش می یابد و مسوولین در تلاشند این غارت را ماست مالی کنند، اما هر روز عرصه زندگی بر مردم سخت تر می شود و خشم عمومی مردم را برانگیخته است. گران شدن هر روزه مواد غذایی و دارو نفس زندگی مردم را گرفته است.
شکر هر ماهه ۱۰ هزار تومان گران می شود، لبنیات از سفره مردم پر کشیده و به دلیل رنج ۴۸ ساله، ۶۰ درصد مردم ایران به گفته مسوولین بهداشت پوکی استخوان گرفته اند.
تمامی تصمیمات دولت و مافیای حاکم بر اقتصاد و سیاست برای به گرسنگی کشیدن مردم و سوق دادن جامعه به سوی مرگ و مرگ آفرینی است. از اعدام جوانان تا خودکشی و حوادث کاری و مرگ خاموش در اثر بی غذایی و بی دارویی. شعارهای این هفته بازتابی از این خشم است:
«فساد و دزدی می کنید، کارگر رو شلاق می زنید/ ما می گیم وضع خرابه، نون و گرونش می کنند/ تعدیل ساختاری، فلاکت و بیکاری/ تا مافیا کفن نشود، این وطن وطن نشود/ گرانی اختلاس، این اقتصاد شماست/ خیابان خیابان، سنگر زحمتکشان/ با داروهای آزاد، درمان شده مکافات/ ای مجلس ای دولت، بسه دیگه خیانت/ نرخ ارز تورم، دزدی از جیب مردم/ اتحاد اتحاد، علیه فقر و فساد/ اموال بازنشسته، غارت میشه پیوسته/دلار نفتی کجاست،تورمش مال ماست/مرگ بر گرانی، فقر و جنگ و ویرانی/ گرانی تورم، شلیک بسوی مردم/فساد مدیران، ایران رو کرده ویران/ جنگ و تحریم بهانه س،زندگی ما نشانه س/ درمان بازنشسته، فاجعه ای گسترده/ فقر و ستم فراوان، ما رو کشاند خیابان/ معترض زندانی،کارگر زندانی،معلم زندانی،آزاد باید گردد/ بازنشسته رنج نکش،حقتو فریاد بکش/ آقازاده رو گنجه، بازنشسته در رنجه/ یخچال بازنشسته، خالی تر از گذشته/ قسم به خون یاران، تا لغو حکم اعدام، ایستاده ایم تا پایان»
در تهران بازنشستگان با فریادهای حمایت از کارگران شلاق خورده به خیابان آمده بودند.
در کرمانشاه یکی از مطالبه گران پیرامون کرامت و منزلت از دست رفته ی بازنشستگان با معیشت و درمان نابسامان و تحمیل فقر و فلاکت به اکثریت مردمی که فقط باید برای بقا بجنگند در مقابل اقلیتی کاسبان تحریم و رانتخوار، سخن گفت.
در اهواز، اعتراض به شرایط سخت معیشتی، عدم پرداخت افزایش معوقه و پایمال شدن حقوقشان فریاد مطالبه گری سر دادند.
در تبریز با فوت هاشم کاظمی یکی از مطالبه گران که تسلیت همه مطالبه گران ایران را در پی داشت، ۶۰ نفر از بازنشستگان در کانون تجمع کرده در مورد درمان و مسایل معیشتی و تغییر اساسنامه کانون صحبت کردند
‌در دزفول در دفتر ریاست سازمان تآمین اجتماعی اهم مطالبات بازنشستگان تآمین اجتماعی و لیست بدهی های دولت به سازمان از سال 1395تا کنون بطور مفصل بیان گردید. همچنین در خصوص ماده 54الزام درمان رایگان و مشکلات اساسی بازنشستگان و حذف 1180قلم دارو از لیست دارویی صحبت شد.
در قزوین بازنشستگان پس از تجمع به دفتر ریاست درمان رفته و گفتند:«تکلیف درمان ما چه می شود»ایشان با خشم گفت:«بروید از من به دادگستری شکایت کنید» اما یکی از مسوولین حراست به بازنشستگان گفت: «بودجه درمان ما در مرداد ماه تمام شده و خودمان هم درگیر هستیم و می دانیم فردای ما هم مانند امروز شماست»
در رشت، ضمن محکوم کردن حکم ظالمانه و قرون وسطایی شلاق بر پیکر نحیف کارگران و اعتراض نسبت به تداوم اسارت معلمین شریف، وکلای آزاده و تمامى معترضان وضع موجود، خواستار آزادی یکايك آنان شدند. امروز نیز مأموران پلیس، به نمایندگی از دادستان رشت خواستار جمع‌آوری بنرها شدند؛ درخواستی که با بی‌اعتنایی مطالبه‌ گران، روبه‌رو شد. دیروز نوبت برچیدن بلندگوها بود و امروز بنرها.به گمان حاكميت جور و جهل، با برچیدن این دو، صدای معترضان،به خاموشی می گراید!

بازنشستگان فولاد اصفهان در اعتراض به بی‌توجهی مسئولان به «تداوم بلاتکلیفی در پوشش خدمات درمانی، عدم اجرای تعهدات مربوط به متناسب‌سازی حقوق و دیگر مطالبات معیشتی و درمانی خود» از دروازه دولت تا مقابل استانداری راهپیمایی کردند. بازنشستگان تأکید کردند که تا تحقق خواسته‌های قانونی خود، به اعتراض صنفی و مطالبه‌گری ادامه خواهند داد. مطالبات اصلی بازنشستگان فولاد شامل عملکرد نامطلوب شرکت بیمه «دانا» و عدم پوشش هزینه‌های درمانی، و همچنین اجرای طرح متناسب‌سازی حقوق تا سطح ۹۰ درصد حقوق شاغلان هم‌تراز است.
در شوش همچون دیگر بازنشستگان نه تنها خواهان درمان و معیشت مناسب بودند بلکه خواهان تسریع در ایجاد بیمارستان فوق تخصصی شهر شدند.

بازنشستگان متحد تهرانی

کانال تلگرامی سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران

https://t.me/sfelezkar

با دستمزد پایین کار نکنیم!

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، شرکت خرم آباد لرستان با دادن آگهی استخدام کارگر جوشکار ، اقدام به جذب نیرو کرده است.
این شرکت به کارگر جوشکار پروژه ای روزی ۳ میلیون حقوق در نظر گرفته و همچنین به کارگران در ابتدای استخدام اعلام می کند تا زمان دریافت پول از کارفرمای اصلی به هیچ کارگری پول پرداخت نخواهد کرد.
دوستان کارگر، ضمن تحریم کارگری این شرکت با شماره تلفن ۵۰۸####۹۰۳ از رفتن به چنین شرکت هایی نه تنها خودداری کنید بلکه به دیگر کارگران هم در مورد شرایط بد این شرکت اطلاع رسانی کنید.

اجازه ندهیم دستمزدها را پیمانکاران دغل‌کار به دلیل کنی کار، ارزان کنند.
کارگر متحد کارگر

سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران

https://t.me/sfelezkar

سرنوشت هپکو، سرنوشت تولید!!
نگاهی به اعتراضات کارگران هپکو و کارخانه های مشابه!!

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، کارخانه هپکو سازنده ماشین های راهسازی و معدنی از مهمترین کارخانه های تولید این ماشین آلات در خاورمیانه است و نظیر ندارد و با کارخانه هایی چون کوماتسوی ژاپن رقابتی دیرینه داشت. از اوایل دهه هفتاد و با دخالت مافیای خائن و پشتیبانی دولت ها با ادعای:«بخش خصوصی می تواند بهره وری را افزایش دهد» این کارخانه مادر و دیگر کارخانه های مشابه مانند ارج، آزمایش، جنرال استیل، مینو، استارلایت، کاوه، نیشکر هفت تپه، ماشین سازی ها و تراکتور سازی تبریز و اراک را با قیمت های ارزان و دادن وام های کلان دو برابر قیمت کارخانه ها به خریداران نوکر مافیا، فروختند و به نوعی بخشیدند. بطوریکه در واگذاری هپکو فقط خریدار با کت و شلوارش صاحب کارخانه شد و هیچ آورده ای نداشت.
گرفتن وام های کلان از سوی خریداران کارخانه های دولتی از بانک ها و نپرداختن اقساط شان، کار همه مالکان جدید کارخانه ها بود.
از سوی دیگر مافیای لانه کرده در دولت با باز گذاشتن دست واردکنندگان با ارز دولتی، رقابتی یکطرفه را با کارخانه های خصوصی شده ایجاد کردند و باعث شدند تولیدها خریداری نداشته باشد.
حقوق ها عقب افتاد، بیمه کارگران به تامین اجتماعی پرداخت نشد، محصولات تولید شده با کمتر از قیمت واقعی و گاه به اقساط واگذار شد تا کمر تولید بشکند.
در آخرین مرحله از واگذاری کارخانه هپکو به تامین اجتماعی به قیمت چند برابر ارزش اصلی از سوی دولت، به عنوان بازپرداخت بخشی از بدهی دولت به تامین اجتماعی، کلاه بزرگی سر اندوخته های بازنشستگان و کارگران گذاشته شد. در این واگذاری خائنانه نقش کانون عالی بازنشستگان، مدیران تامین اجتماعی، خانه کارگر مشهود بود. علی اصغر بیات و حسن صادقی از این واگذاری کلاهبرداران به شدت دفاع می کردند. حسن صادقی می گفت:«مبلغ زمین های این کارخانه در چند سال آینده هزینه واگذاری را پوشش خواهد داد»
در آن روزها بسیار گفتیم که اگر می خواهید از تولید حمایت کنید دولت چرا دست در جیب تامین اجتماعی می کند و از خزانه دولت این پول را تامین نمی کند؟؟ به جای آنکه وام و ارز به واردکنندگان برای وارد کردن غذای گربه و سگ، پوست خربزه، کش شلوار، دسته بیل اختصاص دهند، این پول ها را به تولید اختصاص دهند.
امروز باز هم حقوق ها عقب افتاده، تولید به اندازه هزینه ها نیست، مدیریت قبلی و جدید انتصابی لیاقت این جایگاه را ندارند و از همه مهمتر دولت و عواملش همچنان با تصمیمات ضد تولید و‌ نخریدن محصولات توسط وزارت راه و شرکت های راهسازی، ضربات پی در پی به پیکر مهمترین کارخانه تولید ماشین های خاورمیانه زد.
مدیریت بی لیاقت شستا هم نتوانسته است برای فروش محصولات کارخانه هپکو چه در خارج از کشور و چه در داخل کشور راهکاری ارایه کند.
تامین اجتماعی وام ها، بدهی ها، دستمزدهای عقب افتاده کارگران، و کلیه هزینه های این کارخانه را از اندوخته های کارگران و بازنشستگان داد تا این کارخانه سرپا شود، اما همچنان با مشکلات گفته شده دست به گریبان است.
تا زمانی که اتاق بازرگانی، وزیر اقتصاد، بانک مرکزی تصمیمات ضد تولید می گیرند و دست واردکنندگان را با ارزهای دولتی باز می گذارند نه هپکو بلکه باید منتظر نابودی  کارخانه های چون فولاد، ذوب آهن، خودرو سازی ها باشیم.

تعدیل های ساختاری/ فلاکت و بیکاری

هیات تحریریه نشریه کارگری پیام سندیکا

کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران

https://t.me/sfelezkar

ارزش های انسانی یا تبلیغاتی!!

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، سخنگوی وزارت امور خارجه جان باختن تعدادی از دانش آموزان و معلمین در پیشاور پاکستان بر اثر ریزش سقف یک مدرسه را به خانواده های آنان تسلیت گفت.
این تسلیت گویی را ما امری انسانی دانسته و به هیچ وجه آن را سرزنش نمی کنیم. اما سوال این جاست: آیا جان کارگران ایرانی که هر روزه در حوادث کار آن هم به دلیل قصور مسوولین مربوطه رخ می دهد جای تسلیت ندارد؟؟
به این خبرها توجه کنید:
۱-سقوط بالابر در شهر رویان و جان باختن ۵ کارگر
۲- کشته شدن یک کارگر در معدن روباز خاک کاشی
۳- ۴ مصدوم کارگر در ریزش مدرسه در مهاباد
۴- مرگ کارگر با دستگاه پرس
۵- مرگ ۳ کارگر بر اثر گاز گرفتگی در روستای قره حسنلو ارومیه
۶- فوت استادکار آرماتوربند در شهرک شهاب قم
۷- مرگ یک کارگر پیمانکاری در واگن پارس
۸- مرگ اپراتور جرثقیل در نیشابور
۹- انفجار کوره در کارخانه فروآلیاژ اسلام آباد غرب و کشته شدن یک چینی و مصدومیت ۳ کارگر
۱۰- سقوط آسانسور در هشتگرد یک کشته و یک مصدوم
۱۱- مرگ کارگر در سقوط به چاله آسانسور در رشت
این خبرها همگی در خبرگزاری ایلنا موجود و بعد از ابراز همدردی آقای سخنگو در سه روز اتفاق افتاده است.
آیا جان با جان فرق دارد؟؟
یادمان نرفته است که در مرگ دلخراش ۵۶ معدنکار طبسی وزیرکار چگونه خون این کارگران را پایمال و از کارفرمایی حمایت کرد که حتا یک تسلیت به خانواده های کارگرانش نگفت.
نمی دانیم جنس مسوولین وزارت کار، وزارت صنایع، تامین اجتماعی را چگونه سرشته اند که به چنین حوادثی نه تنها بی اعتنا هستند بلکه دست خون آلودشان را هم در این حوادث نادیده می گیرند.
ما خواستار مرگ و غم هیچ انسانی در جهان نیستیم اما این «یک بام و دو هوا» را چه کنیم؟؟

روابط عمومی سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
۲۹ مهرماه ۱۴۰۵

https://t.me/sfelezkar

مجید خلیلی امین، جامعه‌شناس فرهنگی در گفت‌وگو با «قلمرو رفاه»:
نگاه به مطالبه‌گری صنفی صرفا اعتراضی نباشد


▪️مجید خلیلی امین، جامعه‌شناس فرهنگی در چارچوب نظریه «چگالی مولفه‌های تاثیرگذار بر فرهنگ مطالبه‌گری صنفی» بر ابزار اعتصاب به عنوان راهکار گفت‌وگو در محیط‌های صنفی و در ارتباط با رابطه کارکنان با کارفرما و کارکنان با دولت تاکید دارد.


▫️این جامعه‌شناس از ضرورت تغییر نگاه به مطالبه‌گری صنفی سخن می‌گوید و معتقد است محدود کردن ماهیت این مطالبه‌گری به امری انتقادی اشتباه است. او همچنین از ضرورت هم‌فهمی صنفی بین کارکنان و کارفرمایان در این عرصه سخن می‌گوید.


🔺ویدئوی کامل این گفت‌وگو را اینجا ببینید.

📌@ghalamro_refah

مصاحبه محمد احمدی از بازنشستگان متحد تهرانی با خبرگزاری ایلنا:

کمر بازنشستگان زیر بار اجاره‌خانه‌های نجومی شکست!/ در جستجوی راهی برای خانه‌دار شدن در سال‌های پیری
کد خبر : 1852117

یک فعال صنفی بازنشستگان، با تأکید بر ناکافی بودن افزایش حقوق برای جبران هزینه‌های فزایندۀ زندگی، استفاده از خانه‌های پیش‌ساخته و احیای خانه‌های سازمانی با اجارۀ متناسب با درآمد را راهکاری مکمل برای تأمین مسکن کارگران و بازنشستگان مستأجر دانست.
محمد احمدی، فعال صنفی بازنشستگان تامین اجتماعی، در تماس با ایلنا، با تشریح سهم سنگین مسکن در سبد هزینۀ خانوار فرودستان گفت: امروز حقوق بسیاری از بازنشستگان دیگر کفاف زندگی را نمی‌دهد. قیمت خانه به چندین میلیارد تومان رسیده، اجاره‌ها سنگین شده و مبلغ ودیعۀ مسکن به قدری بالاست که بسیاری از خانوارها از عهدۀ تأمین آن برنمی‌آیند. در چنین شرایطی، نمی‌توان انتظار داشت که فقط با افزایش حقوق، مشکلات معیشتی مردم حل شود. افزایش درآمد لزوماً به معنای بهبود قدرت خرید خانوار نیست، وقتی بخش بزرگی از درآمد خانوار صرف اجاره‌بها می‌شود، پول چندانی برای هزینه‌های دیگر باقی نمی‌ماند.

بقیه مصاحبه در متن پایبن👇👇

بقیه مصاحبه محمد احمدی از بازنشستگان متحد تهرانی با خبرگزاری ایلنا:

برای مثال، اگر حقوق یک بازنشسته از حدود ۲۲ میلیون تومان به ۳۵ یا ۴۰ میلیون تومان برسد، اما صاحبخانه ۲۰ یا ۲۵ میلیون تومان اجاره بخواهد، باز هم بخش عمدۀ درآمد او صرف مسکن می‌شود و برای سایر هزینه‌های زندگی با مشکل روبه‌رو خواهد بود.
ایشان با تأکید بر ضرورت کاهش هزینه‌های ضروری زندگی ادامه داد: افزایش حقوق لازم است، اما به‌تنهایی کافی نیست. اگر هزینه‌های مسکن، خوراک، حمل‌ونقل و سایر نیازهای روزمره همچنان بالا برود، افزایش درآمد هم نمی‌تواند قدرت خرید خانوار را برای مدت زیادی حفظ کند. باید در کنار سیاست‌های مزدی، راهکارهایی برای کم‌کردن هزینه‌های اصلی زندگی در نظر گرفت.

«تسهیلات بانکی» تنها بار بدهی خانوار را سنگین‌تر کند!
او با انتقاد از اتکای صرف به تسهیلات بانکی برای حل مشکل مسکن گفت: کسی که درآمدش برای هزینه‌های روزمره زندگی کافی نیست، چطور می‌تواند اقساط سنگین وام مسکن را بپردازد؟ همان‌طور که در بازار لوازم خانگی خرید اقساطی پیشنهاد می‌شود، در بخش مسکن هم معمولاً وام را راهی برای خانه‌دار شدن معرفی می‌کنند؛ اما مسئله این است که خانوار کم‌درآمد باید از کجا پول اقساط و هزینه‌های مالی این تسهیلات را تأمین کند؟ اگر فرد نتواند هم هزینه‌های زندگی و هم اقساط وام را بپردازد، به‌جای حل مشکل، زیر بار بدهی بیشتری می‌رود. طرح‌هایی مانند مسکن مهر و مسکن ملی نیز با وجود ظرفیت‌هایی که دارند، به‌تنهایی پاسخ‌گوی نیاز فوری تمام مستأجران نیستند. باید راهکاری وجود داشته باشد که افراد فاقد مسکن، بدون گرفتارشدن در بدهی‌های سنگین، بتوانند به سرپناه دسترسی پیدا کنند.
احمدی خاطرنشان کرد: الگوهایی مانند مسکن مهر و طرح‌های مشابه، با وجود ظرفیت‌هایی برای خانه‌دار کردن مردم، با محدودیت‌هایی روبه‌رو هستند؛ به‌ویژه زمانی که بخش مهمی از تأمین مالی آن‌ها به وام بانکی وابسته باشد. مبلغ بالای تسهیلات، هزینه‌های مالی و احتمال افزایش فشار ناشی از اقساط و دیرکرد، ممکن است استفاده از این طرح‌ها را برای خانوارهای کم‌درآمد، دشوار یا حتی دست‌نیافتنی کند. بنابراین سیاست‌های تأمین مسکن بایستی متناسب با توان مالی خانوارها طراحی شوند و در کنار آن باید راهکارهایی را در نظر گرفت که مستقیماً هزینه‌های ضروری خانوار را کاهش دهند

«خانه‌های پیش‌ساختۀ صنعتی» پیشنهادی برای اسکان مستأجران فرودست!
این فعال بازنشسته، استفاده از خانه‌های پیش‌ساختۀ پیچ‌ومهره‌ای و پنلی را یکی از گزینه‌های قابل‌بررسی برای کاهش فشار مسکن بر کارگران و بازنشستگان دانست و گفت: در سال ۱۳۶۹، پس از زلزلۀ رودبار و منجیل، برای اسکان افرادی که خانه‌های خود را از دست داده بودند، از سازه‌های پیش‌ساختۀ صنعتی استفاده شد. در آن شرایط باید در مدت کوتاهی برای مردم سرپناه فراهم می‌شد و این تجربه نشان داد که می‌توان از روش‌های صنعتی برای اسکان سریع خانوارها کمک گرفت. امروز هم مستأجرانی هستند که نه توان پرداخت ودیعۀ مسکن را دارند و نه می‌توانند اجاره‌های درخواستی صاحبخانه‌ها را بپردازند. وقتی فرد از عهدۀ تأمین پول پیش و اجاره برنمی‌آید، باید راه دیگری برای اسکان او وجود داشته باشد. به نظر من، خانه‌های پیش‌ساختۀ صنعتی می‌توانند یکی از گزینه‌ها باشند؛ سازه‌هایی که امکان آماده‌سازی و استقرار سریع دارند و در صورت نیاز، قابلیت جابه‌جایی آن‌ها نیز فراهم است.

وی تأکید کرد: منظور این نیست که خانه‌های پیش‌ساخته به‌تنهایی تمام مشکل مسکن را حل می‌کنند، بلکه باید امکان استفاده از آن‌ها در کنار سایر راهکارها بررسی شود. برای اجرای چنین طرحی، تأمین زیرساخت‌هایی مانند آب، برق و خدمات بهداشتی نیز ضروری است. مهم این است که بتوان برای افرادی که دیگر توان پرداخت اجاره‌های سنگین را ندارند، سرپناهی با هزینۀ متناسب با درآمدشان فراهم کرد.

احیای طرح «خانه‌های سازمانی» برای کارگران و بازنشستگان
احمدی با تأکید بر ضرورت بازنگری در الگوی خانه‌های سازمانی گفت: در گذشته، سازمان‌ها و نهادها برای کارکنان خود واحدهای مسکونی در نظر می‌گرفتند و هنوز هم نمونه‌هایی از این شیوه وجود دارد. برای مثال، خانه‌های سازمانی مربوط به برخی مسئولان همچنان مورد استفاده قرار می‌گیرند. پرسش من این است که چرا نمی‌توان چنین الگویی را با سازوکارهای جدید برای گروه‌های بیشتری از مردم، به‌ویژه کارگران و بازنشستگان مستأجر، اجرا کرد؟
وی با بیان اینکه مشکل مسکن فقط به بازنشستگان محدود نمی‌شود، ادامه داد: کارگران شاغل، سربازانی که خدمتشان تمام می‌شود و دانشجویانی که پس از فارغ‌التحصیلی وارد بازار کار می‌شوند نیز با مشکل تأمین مسکن روبه‌رو هستند. بنابراین، باید گروه‌های فاقد مسکن و کم‌درآمد را در نظر گرفت و واحدها را بر اساس نیاز و توان مالی خانوارها تخصیص داد.

بقیه متن مصاحبه در پایین 👇👇

اگر خانوار بخش کمتری از درآمد خود را صرف اجاره کند، پول بیشتری برای خوراک، درمان، آموزش و سایر نیازهای ضروری خواهد داشت. البته این سیاست به معنای بی‌نیازی از افزایش حقوق و مستمری نیست؛ بلکه تأمین مسکن با هزینۀ قابل‌پرداخت، باید در کنار افزایش متناسب درآمد در دستور کار قرار بگیرد.

تاثیر افزایش قیمت بنزین بر معیشت شکنندۀ طبقۀ کارگر
این فعال حقوق کارگران و بازنشستگان در بخشی دیگر از صحبت‌های خود خاطرنشان کرد: مسئلۀ اصلی این است که نمی‌توان تمام مشکلات معیشتی را با افزایش حقوق حل کرد. حتی اگر حقوق بازنشسته به ۵۰ میلیون تومان هم برسد، وقتی هزینه‌های مسکن و سایر مخارج زندگی همچنان بالا باشد، ممکن است مشکلات او پابرجا بماند. اگر هزینه‌ها با سرعت افزایش درآمد بالا بروند، قدرت خرید مردم دوباره کاهش پیدا می‌کند. مسکن، وضعیت شستا و تامین اجتماعی و افزایش قیمت سوخت، هرکدام از مسیری بر زندگی کارگران و بازنشستگان اثر می‌گذارند.
وی افزایش قیمت سوخت را یکی دیگر از عوامل فشار بر معیشت خانوارها دانست و افزود: تأثیر افزایش قیمت بنزین فقط به پولی که مردم برای سوخت می‌پردازند محدود نمی‌شود. وقتی هزینۀ حمل‌ونقل بالا می‌رود، این افزایش می‌تواند به قیمت کالاها و خدمات هم منتقل شود و در نهایت، مصرف‌کننده ناچار است برای خرید نیازهای روزمرۀ خود پول بیشتری بپردازد. وقتی هزینۀ جابه‌جایی کالا افزایش پیدا می‌کند، فروشنده هم طبیعتاً قیمت کالاها را بالا می‌برد تا هزینه‌هایش را جبران کند. در این شرایط، یک بازنشسته که درآمد ثابتی دارد، برای خرید همان کالاهای قبلی باید پول بیشتری بپردازد. در نتیجه، قدرت خرید او کاهش پیدا می‌کند؛ حتی اگر حقوقش تغییری نکرده باشد.
این فعال بازنشسته تأکید کرد: اثر افزایش قیمت سوخت باید با توجه به پیامدهای آن بر سایر هزینه‌های زندگی بررسی شود. وقتی هزینه‌های حمل‌ونقل بالا می‌رود و این افزایش به بخش‌های دیگر اقتصاد منتقل می‌شود، خانوارهای کم‌درآمد بیش از دیگران تحت فشار قرار می‌گیرند؛ زیرا بخش بزرگی از درآمد آن‌ها از ابتدا صرف نیازهای ضروری می‌شود و امکان چندانی برای کاهش هزینه‌های روزمره‌ی زندگی ندارند.

کانال تلگرامی سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران

https://t.me/sfelezkar